یک وعده غذای خانگی کرهای با جیوکبوکوم فقط ۷ دلار
فهرست مطالب
14 مورد
بعد از ماهی کبابی، امروز هم نوبت غذای خانگی کرهای رسید
توی پست قبلی یه بکبان (غذای خانگی کرهای) با ماهی کبابی معرفی کرده بودم، و امروز هم ادامهی همون داستانه. اینبار جایی که رفتم نه یه زنجیرهی معروفه، نه از اون رستورانهایی که توی نقشهی گوگل صدها نظر داره. یه رستوران کوچیک توی کوچهی فرعی با یه تابلوی ساده، که یه نفر به تنهایی ادارهش میکنه.
توی کره از این رستورانهای محلی واقعاً زیاده. از خیابون اصلی دیده نمیشن و باید بری توی کوچهها تا پیداشون کنی. جلوی مغازه یه منوی دستنویس گذاشتن، فقط وقت ناهار بازن و وقتی مواد اولیه تموم بشه میبندن. من عمداً دنبال این جور رستورانها میگردم و دلیلش سادهست: اینجاها همون غذاییه که کرهایها واقعاً هر روز میخورن. نه یه میز آراسته برای توریستها، بلکه همون سفرهای که آدمهای محله وقت ناهار سریع میان، میخورن و میرن.
امروز منوی خاصی در کار نیست. فقط میخوام نشون بدم یه بشقاب معمولی جیوکبوکوم بکبان چه شکلیه.
هر نفر ۷ دلار، یک سینی کامل جیوکبوکوم بکبان
این همهش برای هر نفر ۷ دلاره. وسط بشقاب سیاه، جیوکبوکوم یعنی غذای اصلی امروز قرار داره و بقیه همه بشقابهای کناری هستن که خودکار سرو میشن. برنج، سوپ جلبک دریایی، کیمچی، کاکتوگی، نامول اسفناج، پاکیمچی، توفوی پخته در سس، مو سنگچه (تربرندهشده) و سبزیجات تازه برای لقمهگرفتن. دفعهی قبل بکبان ماهی کبابی رو حدود ۶ دلار معرفی کرده بودم، امروز ۱ دلار بیشتره ولی در عوض غذای اصلیش جدیتره. معمولاً بکبانهای ۵ تا ۶ دلاری بدون غذای اصلی و فقط با بشقابهای کناری و سوپ و برنج سرو میشن. اینجا روی همهی اینا یه جیوکبوکوم سنگین هم اضافه شده.
جیوکبوکوم یه غذای کرهایه که توش گوشت خوک رو با گوچوجانگ (یه سس تخمیری تند کرهای) تفت میدن. یکی از پرطرفدارترین غذاهاییه که کرهایها توی رستورانهای محلی سفارش میدن. روش اصلی خوردنش اینه که برنج و گوشت رو روی کاهو یا برگ پریلا میذارین و لقمه میگیرین. دربارهی غذای اصلی جلوتر مفصل حرف میزنم. اول بذارین بشقابهای کناری رو یکییکی ببینیم.
بشقابهای کناری امروز چی داشت؟
هر رستوران محلی کرهای بشقابهای کناری متفاوتی میذاره. بعضی جاها نامول (سبزیجات مزهدار شده) بیشتر میدن، بعضی جاها غذاهای تخمیری مثل جوتگال یا جانگآچی رو بیشتر سرو میکنن. بشقابهای کناری امروز این رستوران از اون چیزاییه که هر جای کره بری میتونی ببینی. من با همسرم رفته بودم و چون همسرم خارجیه، هر بشقاب رو یکییکی بهش توضیح میدادم. همون حرفها رو اینجا هم میزنم.
پاکیمچی - بهترین بشقاب کناری امروز
پاکیمچی یعنی کیمچیای که از پیازچهی بلند درست شده. پیازچه رو کامل با پودر فلفل قرمز، سس ماهی تخمیری و سیر مزهدار میکنن. وقتی توی کره بگی کیمچی، همه اول کیمچی کلم چینی رو تصور میکنن، ولی کیمچی پیازچه هم وجود داره. وقتی توی یه رستوران محلی کنار کیمچی معمولی این هم سرو بشه، یعنی بشقابهای کناریشون سخاوتمندانهست.
بافتش ترد نیست و یکم سفته. هرچی بیشتر بجوی، طعم تند مخصوص پیازچه بیرون میاد و همین باعث میشه چربی گوشت رو خوب خنثی کنه. من وسط خوردن جیوکبوکوم هر از گاهی یه تکه پاکیمچی برمیداشتم و این ترکیب فوقالعاده بود. بعداً وقتی داشتم با کاهو لقمه میگرفتم، پاکیمچی رو هم گذاشتم روش و اون لقمه خوشمزهترین لقمهی امروزم شد.
توفوی پخته در سس - بشقابی که همسرم ۲ بار دوباره برداشت
توفو رو ضخیم برش میزنن و با سس گوچوجانگ و سویا میپزن تا آرومآروم جا بیفته. توفو از سویا درست میشه و توی کره تقریباً هر روز سر سفره پیدا میشه. توی خورشتها هم میره، به صورت سرخشده هم خورده میشه و اینجوری هم به عنوان بشقاب کناری با سس پخته میشه.
توفوی این رستوران سسش یکم شور بود، ولی همین باعث میشد با برنج عالی بشه. توفو رو بذاری روی برنج و سسش رو هم بریزی روش، برنج یه چشم به هم زدن تموم میشه. همسرم این رو خیلی دوست داشت و ۲ بار دیگه رفت برداشت. این رستوران سیستمش سلفسرویسه، یعنی بشقابهای کناری رو خودت برمیداری و نیازی نیست معذب باشی. همسرم هم که خارجیه راحت رفت و هرچقدر خواست برداشت.
نامول اسفناج - پایهی ثابت سفرهی کرهای
اسفناج رو آبپز میکنن و بعد با روغن کنجد، سیر، کنجد و سس سویا مزهدار میکنن. روغن کنجد یکی از روغنهای پرکاربرد توی آشپزی کرهایه و عطر خاص و مطبوعی داره. توی عکس تکههای هویج و پیاز هم دیده میشه که این رستوران برای تنوع رنگ و بافت اضافهشون کرده.
مزهش تند نیست. یه نامول نرم با عطر روغن کنجده که وقتی داری جیوکبوکوم تند یا کیمچی میخوری، یه قاشق از این بخوری دهنت آروم میشه. من تا حالا هر رستوران محلی کرهای که رفتم تقریباً همهجا نامول اسفناج داشتن. این یکی از پایهایترین بشقابهای کناری غذای کرهایه.
موسنگچه و کاکتوگی - دو بشقاب کاملاً متفاوت از یک ترب
بهتره این دوتا رو باهم توضیح بدم. هردو از یه مادهی اولیه یعنی ترب کرهای درست شدن، ولی شخصیتشون کاملاً فرق داره.
موسنگچه یعنی ترب رو نازک رشتهای رنده کردن و همون لحظه با پودر فلفل قرمز، سرکه، شکر و سس ماهی تخمیری مزهدار کردن. قرمز و تند به نظر میرسه، ولی وقتی بخوریش ترشیش جلوتره. بافت ترد و ترکیب تندی با ترشوشیرینی باعث میشه وقتی داری غذای چرب میخوری، یه قاشق از این بخوری دهنت تازه بشه.
کاکتوگی از همون ترب درست میشه ولی به شکل مکعبی بریده شده و بعد از مزهدار کردن، تخمیر میشه. تخمیر یعنی غذا رو مدتی میذارن تا به طور طبیعی رسیده بشه، و این فرآیند یه ترشی گزنده و عمق طعم بهش اضافه میکنه. ساده بگم، موسنگچه بیشتر شبیه یه سالاد تازهست و کاکتوگی شبیه ترشی تخمیری. امروز که هردو سر سفره بودن، مقایسهشون حین خوردن خیلی جالب بود.
کیمچی کلم چینی - نماد غذای تخمیری کره
کلم چینی رو اول نمک میزنن، بعد لابهلای برگهاش ادویهی پودر فلفل قرمز، سیر، سس ماهی تخمیری و پیازچه میذارن و تخمیرش میکنن. اگه از یه کرهای بپرسی بیشتر از همه چی میخوری، جواب یا برنجه یا کیمچی. اینقدر توی فرهنگ غذایی کره ریشه داره. هر رستوران کرهای که بری کیمچی سرو میشه. کبابی، فستفود، رستوران محلی، حتی بعضی رستورانهای غربی هم کیمچی میذارن.
من عادت دارم وقتی وارد یه رستوران محلی میشم اول یه قاشق کیمچی بخورم. اگه کیمچیش خوب باشه، معمولاً بقیهی بشقابهای کناری هم خوبن. کیمچی اینجا به اندازهی کافی رسیده بود و تندی و اومامی (مزهی عمیق) باهم داشت. زیادی هم شور نبود.
بشقابهای کناری سلفسرویسه و میتونی دوباره برداری
حرف بشقابهای کناری تا اینجا بسه، بذارین از یه ویژگی خاص این رستوران بگم.
این رستوران سیستم سلفسرویس داره. یه طرف بشقابهای کناری ردیف چیده شدن و پلوپز هم همونجاست. اگه برنج بیشتر بخوای خودت از پلوپز برمیداری. بشقابهای کناری هم هرچقدر بخوای آزادانه برمیداری. همسرم هم به خاطر همین سیستم بود که توفوی پخته رو ۲ بار دیگه آورد. چون خودت برمیداری نیازی نیست از صاحب رستوران چیزی بخوای، و این باعث میشه حتی خارجیهایی که کرهای بلد نیستن هم راحت غذا بخورن.
ولی صاحب این رستوران با اینکه سیستم سلفسرویسه، خودش هم میاد سراغت. وقتی بشقابها کم میشد میگفت «بیشتر بخور، بیشتر بخور» و خودش پرشون میکرد. حتی وقتی میگفتی ممنون کافیه، میگفت «وای باید بیشتر بخوری» و دوباره میآورد. فقط به ما هم نبود، به میز بغلی هم همینجوری میرسید. این مهماننوازی جذابیت اصلی رستورانهای محلی کرهایه.
توی رستورانهای محلی کرهای بشقابهای کناری اصولاً رایگان پر میشن. بعضی جاها مثل اینجا سلفسرویسه و بعضی جاها از صاحب رستوران میخوای بیاره. فقط به اندازهای که میخوری بردار. زیاد بریزی و بذاری بمونه، غذا هدر میره. به اندازه بخور و اگه کم بود دوباره برو بردار.
غذای اصلی امروز: جیوکبوکوم
حالا نوبت غذای اصلی امروزه. جیوکبوکوم. روی یه بشقاب آهنی سیاه سرو میشه و همین که میاد، بوی سس گوچوجانگ تا سر میز میرسه. گوشت خوک رو با پیاز، ترهفرنگی، فلفل تند کرهای و هویج تفت دادن و روش کنجد پاشیدن. کنارش یه سبد زرد پر از سبزیجات تازه برای لقمهگرفتن میبینید. کاهو و برگ پریلاست که برای پیچیدن گوشت باهاش سرو میشه.
جیوکبوکوم از نزدیک
از نزدیک که نگاه کنی سس توی تکتک تکههای گوشت جا افتاده. سسش ترکیبی از گوچوجانگ، سس سویا، سیر و زنجبیله که فقط تند نیست بلکه یه شیرینی ملایم و اومامی هم داره. چیزی که توی جیوکبوکوم اینجا غافلگیرم کرد ترهفرنگی بود. موقع تفت دادن نرم میشه و با سس قاطی میشه و شیرین میشه، بعضی لحظهها حتی از خود گوشت هم خوشمزهتر بود. فلفل تند کرهای (چونگیانگ گوچو) هم جابهجا دیده میشه که توی کره نماد فلفل تنده. اگه این رو گاز بزنی یهو تندی میزنه بالا، پس اگه به غذای تند عادت ندارین جداش کنین.
بازم نزدیکتر عکس گرفتم. ضخامت گوشت رو ببینید. نازک برش نزدن بلکه یه ضخامت مناسب داره که حین جویدن حس خوبی بده. سس که جا افتاده و کم شده، سطح گوشت برق میزنه. میتونی اینو بذاری روی برنج و قاطیش کنی، یا روی کاهو برنج و گوشت بذاری و لقمه بگیری. هرجوری بخوری برنج سریع تموم میشه، ولی خوشبختانه اینجا پلوپز هست و خودت هرچقدر بخوای برنج برمیداری.
حجم سبزیجات تازه و جیوکبوکوم
این سبزیجات تازهایه که کنار جیوکبوکوم سرو میشه. کاهوی سبز و کاهوی بنفش قاطی شدن. توی کره وقتی غذای گوشتی سرو بشه تقریباً همیشه سبزیجات تازه هم باهاش میاد. روی کاهو گوشت و برنج میذاری و یهجا میخوری، این روش کرهای خوردنه.
یه عکس عمودی هم گرفتم و میبینید جیوکبوکوم توی بشقاب آهنی تلنبار شده. حجمش واقعاً زیاده. من با همسرم دوتایی خوردیم و کاملاً سیر شدیم. هر نفر ۷ دلار با این حجم گوشت و بشقابهای کناری رایگان با امکان دوباره برداشتن، واقعاً نسبت به قیمتش عالی بود.
طرز خوردن جیوکبوکوم با لقمهی سبزیجات
این بهترین ترکیب امروز بود. یه برگ کاهو پهن کردم، روش یه تکه جیوکبوکوم گذاشتم و اون پاکیمچی که قبلاً گفتم رو هم اضافه کردم. تندی گوشت با طعم گزندهی پیازچه ترکیب میشه و کاهو همه رو دور خودش میپیچه و بافت ترد اضافه میکنه. وقتی یهجا بذاری دهنت، تندی و طعم غنی و تردبودن همه باهم میاد. خیلیها برنج هم روش میذارن و لقمه میگیرن، ولی روش مشخصی نداره و هرجور دوست داری بخور.
نتیجهگیری دربارهی این رستوران محلی
تعداد بشقابهای کناری زیاد بود و حجم هم کافی بود. مخصوصاً ضخامت گوشت جیوکبوکوم و طعم سسش خوب بود و بین بشقابهای کناری پاکیمچی خیلی به یادموندنی بود. اینکه همسرم توفوی پخته رو اینقدر دوست داشت هم یادمه. صاحب رستوران تنهایی ادارهش میکنه ولی با اون «بیشتر بخور» گفتنش واقعاً مهماننوازیش عالی بود. رضایت نسبت به قیمت امروز از بکبان ماهی کبابی دفعهی قبل هم بیشتر بود. وقتی غذای اصلی واضح و مشخص باشه، کیفیت کل وعده فرق میکنه.
از پلوپز خودت برنج برمیداری و بشقابهای کناری هم سلفسرویسه، پس حتی اگه کرهای بلد نباشی بدون هیچ مشکلی میتونی غذا بخوری. همسرم هم که خارجیه خیلی راحت رفت و برداشت.
بکبان همون غذای معمولیایه که کرهایها هر روز میخورن. غذای خاصی نیست و به همین خاطر توی راهنماهای گردشگری معمولاً نمیاد. ولی همین خودش دلیل رفتنه. غذایی نیست که برای توریستها بستهبندی شده باشه، بلکه همون سفرهایه که کرهایها واقعاً هر روز ناهار میخورن. قیمتش هم مناسبه و سفارش دادنش هم سخت نیست. میری تو، منو رو نگاه میکنی و یکی انتخاب میکنی، بشقابهای کناری خودشون میان و دوباره برداشتن هم رایگانه. حتی بار اولت هم باشه جای نگرانی نیست.
توی سفرتون یه وعده غذا رو برید توی یه رستوران محلی توی کوچههای کره. شاید پر زرقوبرق نباشه، ولی بعد از خوردن میفهمید چرا کرهایها هر روز همین غذا رو میخورن.
توی پست بعدی با یه منوی بکبان دیگه برمیگردم.
این پست در اصل در https://hi-jsb.blog منتشر شده است.