کافه نان خانگی با منظره دریاچه در کره جنوبی

سمو کافه | کافه‌بیکری بزرگ با منظره دریاچه، تجربه حضوری ما

فقط ۱۵ دقیقه با ماشین از شینتانجین (منطقه‌ای در شهر دائجئون، حدود دو ساعت جنوب سئول)، درست کنار دریاچه دائچئونگ، یه کافه‌بیکری بزرگ هست که از نظر اندازه واقعاً حرف نداره. عکس پنجره‌های مثلثی‌شکلش رو توی اینستاگرام دیدم و وسوسه شدم، یه جمعه بعدازظهر زدیم به جاده و رفتیم. خلاصه‌اش رو بگم: دلم می‌خواد دوباره برم.

اولین برداشت از سمو کافه – سقف بلند و ویترین نان

تا در رو باز کردم و رفتم تو، بی‌اختیار گفتم «وای اینجا چقدر بزرگه!» سقفش خیلی بلنده و بتن رو همون‌طوری خام گذاشتن به سبک صنعتی، ولی یه لوستر بزرگ آویزون کردن ازش که یه حس لوکس عجیبی بهش می‌ده.

ولی راستش قبل از سقف، چشمم رفت سمت ویترین نونوایی. از همون ورودی یه ردیف بلند کشیده شده و تنوع نون‌هاش واقعاً زیاده. کروآسان، نان تست، نان لوبیا قرمز (یه نون سنتی کره‌ای پر از لوبیا شیرین) اینا که پایه‌اس، بعد یه عالمه شیرینی و پیستری خوشگل هم بود که اسمشون رو هم نمی‌دونستم. کلی وقت طول کشید تا تصمیم بگیرم چی بخورم. جمعه بعدازظهر بود و آدم کم نبود، ولی چون کافه خیلی بزرگه، اصلاً احساس شلوغی نمی‌کردی.

بیکری سمو کافه – از کروآسان تا کیک

بخش نونوایی رو دقیق‌تر نگاه کردم. سمت چپ کروآسان‌ها و نون‌های روکش شکلاتی ردیف چیده شده بود، وسط کیک‌های بلند و باریک بود، و سمت راست هم نون‌های بزرگ با خامه روشون قرار داشت. هر نون یه برچسب اسم داشت که گیج نشی، و همه مرتب روی سینی‌های مشکی چیده شده بود که ظاهرش هم تمیز و مرتب بود.

رفتم سمت بخش بعدی و اینجا بیشتر نون‌های شیرین بود. کیک‌نون‌هایی با خامه قرمز و آبی اول از همه چشم رو می‌گرفت، سمت چپ پیستری‌ها بود و وسط هم یه چیزی شبیه نان تست زرد دیده می‌شد. چون یه کافه‌بیکری بزرگ کنار دریاچه‌ست و خودشون نون می‌پزن، یه حس تازگی بیشتری داشت.

بخش بیگل و تنوع نون‌ها

همین‌طور که داشتم دور می‌زدم، به بخش بیگل هم رسیدم. بیگل کنجدی، بیگل خامه‌ای، نون‌های گرد... کلی بود، ولی سینی وسطی تقریباً نصفه خالی شده بود. معلومه مردم حسابی برداشتن. با این تنوع، واقعاً یه حال خاصی داره که هر کدوم رو دوست داری بذاری توی سینیت.

نون‌های بلند با کلی پودر قند روشون و نون‌های گرد طلایی‌رنگ و خوش‌رنگ هم بود. دیگه این‌جا بوی نون تازه مدام به دماغم می‌خورد و شکمم داشت قار و قور می‌کرد.

صادقانه بگم، وقتی زیاد کافه رفته باشی متوجه می‌شی نونوایی‌ها دو دسته‌ان: یه دسته ویترین رو پر نگه می‌دارن، یه دسته هم دقیقاً به اندازه می‌پزن و چند تا بیشتر نیست. آخر هفته بری و ویترین نصفه خالی باشه، انتخابی نداری و یه جورایی ناامید می‌شی. سمو کافه ولی از کروآسان و کیک و پیستری گرفته تا بیگل، همه ویترین‌هاش پر بود. اون حس «باید از بین چیزای مونده انتخاب کنم» اصلاً نبود. این خیلی مهمه.

منظره طبقه دوم سمو کافه – دریاچه یه نگاه

از طبقه دوم نگاه کردم پایین و واقعاً فضای باز و دلبازش عالی بود. از پنجره بزرگ سمت چپ منظره دریاچه دائچئونگ دیده می‌شد و آدم‌هایی هم بودن که روی تراس طبقه دوم نشسته بودن. به لطف پنجره‌های بزرگی که از طبقه اول تا دوم ادامه داره، نور طبیعی خیلی زیاد بود. روی دیوار سمت راست هم پنجره مثلثی‌شکل کاملاً مشخص بود که نماد و امضای این کافه‌ست.

از طرف مقابل که نگاه کردم، منظره دریاچه خیلی بهتر دیده می‌شد. از پنجره بزرگ سمت راست، دریاچه و کوه‌های اطرافش یه‌جا جلوی چشمت بود. واقعاً به اون‌هایی که کنار پنجره نشسته بودن حسودیم شد. قهوه بخوری با اون منظره؟ عالیه دیگه. پنجره‌های مثلثی هم بسته به زاویه نور متفاوتی ازشون می‌تابید و برای عکس گرفتن نقطه خیلی خوبی بود.

پنجره‌های مثلثی و نور طبیعی – کافه‌ای عالی برای عکاسی

شخصاً این زاویه رو از همه بیشتر دوست داشتم. دو تا پنجره مثلثی کنار هم دیده می‌شن و از بینشون نور طبیعی می‌ریزه تو که واقعاً خوشگله. بالای بخش نونوایی طبقه اول یه دیوار‌پوش سبز شبیه چمن مصنوعی هست که وقتی کنار بتن خاکستری قرار می‌گیره خیلی توی چشم می‌زنه. مثل اسمش (سمو به کره‌ای یعنی مثلث)، همه‌جا شکل‌های مثلثی پنهان شده که پیدا کردنشون جالبه. با سقف بلند و پنجره‌های بزرگ، حتی وقتی آدم زیاد بود احساس خفگی نمی‌کردی.

این نمای داخل طبقه اول از ته سالن رو به پنجره‌هاست. وسط هنوز درخت کریسمس سرپا بود و پشتش از پنجره بزرگ، دریاچه دائچئونگ تا چشم کار می‌کرد. جای اون‌هایی که کنار پنجره نشسته بودن واقعاً وسوسه‌انگیز بود. روی سقف چراغ‌های مثلثی‌شکل ردیف آویزون بود و نرده طبقه دوم هم دیده می‌شد. ستون‌ها و کف بتنی یه‌کم زمخت بودن ولی درخت کریسمس یه نقطه گرم و صمیمی به فضا داده بود. خوشحال بودم که ظهر اومدم این کافه کنار دریاچه، وقتی نور طبیعی حسابی می‌تابه تو.

تست نون‌ها – نان خامه‌ای و نان سبزیجات معطر

بالاخره سفارشمون رسید. سمت چپ یه نون گرد ساندویچی پر از خامه سفید بود که روش طلایی و خوش‌رنگ بود. سمت راست هم نونی با پودر سبزیجات معطر روش بود که بافتش نرم و کشدار به نظر می‌رسید و بوی خوبی ازش بلند بود. پشتش هم لیوان با لوگوی مثلثی سمو دیده می‌شه.

از نزدیک که نگاه کردم، نون خامه‌ای لایه‌لایه‌اش کاملاً مشخص بود و کیفیتش عالی به نظر می‌رسید. نون معطر هم سطحش برق می‌زد و تازه بود. چون یه کافه‌بیکری بزرگه که خودش نون می‌پزه، حس تازه از فر درآمده واقعاً مشخص بود.

دو تا نون و سه تا نوشیدنی، همه آماده روی میز. نور آفتاب از پنجره می‌تابید، چنگال و کارد روی میز سنگ مرمری، دیگه فقط مونده بود بخوریم.

نمای بیرونی و موقعیت مکانی – درست کنار پل دائچئونگ

این نمای بیرونی سمو کافه‌ست. یه ساختمون سفید با پنجره‌های مثلثی که فوری توی چشم می‌زنه و واقعاً اسمش رو حق می‌ده. پارکینگ پر از ماشین بود، آخر هفته‌ها معلومه که آدم زیاد می‌آد. خود ساختمون ساده و مدرنه.

این عکس نزدیک‌تر از ورودیه. پشت تابلوی SEMO CAFE پل دائچئونگ کشیده شده و موقعیت مکانیش واقعاً عالیه. درست کنار ساحل دریاچه‌ست و هواش تمیز و تازه‌ست. برای یه گشت با ماشین بین دائجئون و چئونگجو (هر دو شهر بین یک تا دو ساعت فاصله از سئول) نقطه توقف بی‌نقصیه. خط‌کشی پارکینگ آبیه و فضاش هم نسبتاً بزرگه، ولی آخر هفته‌ها زود پر می‌شه. خوشبختانه زود رسیدیم.

پارکینگ سمو کافه – فضای بزرگ درخور یه کافه بزرگ

پارکینگش واقعاً بزرگه. دو طرف پر از ماشین بود و بازم جای خالی داشت. خیلی کافه رفتم ولی صادقانه بگم کمتر جایی دیدم این‌قدر پارکینگ داشته باشه. کافه‌هایی که منظره خوب دارن معمولاً پارکینگ‌شون دردسرساره، ولی سمو کافه اصلاً این استرس رو نداشت. پشت پارکینگ کوه‌های کنار دریاچه دیده می‌شه و چون فضا بازه، جابه‌جا کردن ماشین هم راحته. یکی از دلایلی که آخر هفته با خانواده اومدن اینجا خوبه، همین پارکینگه.

جمع‌بندی – یه کافه‌بیکری ایده‌آل برای گشت و گذار با ماشین

از نظر اداری جزو شهر چئونگجو در استان چونگبوکه، ولی چون درست کنار پل دائچئونگه، از شینتانجین (دائجئون) ۱۵ دقیقه‌ای می‌رسی. چه از دائجئون بیای چه از چئونگجو، دسترسیش خوبه.

به عنوان کسی که کافه‌های زیادی رو تجربه کرده، سه تا چیز بود که سمو کافه رو واقعاً متفاوت می‌کرد. اول اینکه استرس پارکینگ نداشت. خیلی از کافه‌های خوش‌منظره به خاطر پارکینگ آدم رو کلافه می‌کنن، ولی اینجا حتی آخر هفته هم جا بود. دوم اینکه تنوع نون‌ها واقعاً زیاد بود و تعدادشون هم کم نبود. اون حس مجبور شدن به انتخاب از بین ته‌مونده‌ها اصلاً نبود. سوم اینکه منظره دریاچه، سقف بلند و پنجره‌های بزرگ یه فضای دلباز و راحت ساخته بود. حتی آخر هفته شلوغ هم احساس خفگی نمی‌کردی.

اگه دارین برنامه یه گشت ماشینی سمت دریاچه دائچئونگ می‌ریزین، یا دنبال یه کافه‌بیکری بزرگ با نان خانگی نزدیک دائجئون یا چئونگجو می‌گردین، سمو کافه رو جداً پیشنهاد می‌کنم. با خانواده بیاین، با دوست بیاین، با عشقتون بیاین، هر کی باشه جاش خوبه. دفعه بعد می‌خوام غروب آفتاب بیام ببینم چه شکلی می‌شه.

این مطلب در اصل در https://hi-jsb.blog منتشر شده است.