Далайн эргийн түүхий загасны газрын бүрэн гарын авлага

12-р сард, Тэжоноос Геожегийн далайн эрэг хүртэл

Би Геожед 12-р сард очсон юм. Тэжонд амьдарч байхад хааяа тэнгис санагдах үе байдаг, яг тэр амралтын өдөр эхнэр бид хоёрт хийх онцгой зүйл ч байгаагүй. “Далай үзэх үү?” гэсэн ганц өгүүлбэрээр шууд хөдөлсөн. Тусгай төлөвлөгөө ч үгүй зүгээр л доошоо явсан, гэтэл 12-р сарын далайн салхи үнэхээр ширүүн байлаа. Машинаас буух мөчид л бараг буцаад харьчихмаар санагдсан. Гэхдээ эргийн дагуу давхиад явахад түүхий загасны газрууд нүдэнд байн байн тусч эхэлсэн. Хүйтэн байсан ч энд хүртэл ирчихсэн юм чинь түүхий загас идэхгүй байж болохгүй юм шиг санагдаад шууд орсон.

Би үүнээс өмнө эх газрын дотор байдаг түүхий загасны газрын тухай ч бичиж байсан. Тэр үед курс хоол шиг ээлж дараатай гардаг тогтмол сет маягтай байсан. Эхлээд скидаши, дараа нь түүхий загас, шарсан загас, жигнэсэн далайн хоол, эцэст нь мэүнтан хүртэл дарааллаад гардаг байлаа. Үнэ нь жаахан өндөр ч нэг дор олон төрлийн юм идэж болдог болохоор боломжийн санагдсан. Харин далайн эргийн газар бол шал өөр байсан.

Далайн эргийн газар vs эх газрын газар, захиалах аргаасаа эхлээд өөр

Энд ямар нэг курс маягийн юм байхгүй. Зүгээр л “Юу өгөх вэ?” гэхээр идэхийг хүссэнээ сонгоод захиалчихна. Ширээ засалт нь ч тийм сүртэй биш, ширээн дээр гялгар уут дэвсээд эхэлдэг тийм уур амьсгалтай. Гэхдээ энэ нь харин ч үнийн дарамт багатай. Идэх гол зүйлээ л сонгоод цадтал идэж болдог болохоор. Энд бол тэр өдөр далайгаас шууд гарсан зүйлээр хийдэг, тэр нь л эх газрынхаас хамгийн том ялгаа байсан.

Түүхий загас гарахаас өмнөх эхний хачрууд

Эхний ширээ иймэрхүү гарч ирсэн. Зүүнээсээ өргөст хэмх, луувангийн савхан хэрчим, ногоондуу хуушуур, чанасан наймаалж, бас цагаан кимчи. Ногоон хуушуур нь далайн замагтай байсан уу, эсвэл ногоон сонгинотой байсан уу гэдгийг яг мэдээгүй. Би асуугаагүй. Далайн эргийн газарт их гардаг хэв маяг нь мөн боловч яг юу болохыг нь асуух мөчөө алдчихсан.

Баруун талын цагаан кимчиг гадаад хүнд тайлбарлавал ердийн кимчитэй адил байцаагаар хийдэг ч улаан чинжүүний нунтаг хийдэггүй. Тиймээс улаан биш, цагаан өнгөтэй, бас халуун биш. Кимчигийн өөрийн исгэлэн, шаржигнасан амт нь байдаг ч хэт хүчтэй биш болохоор кимчи анх удаа идэж байгаа хүмүүс ч төвөггүй идэж чадна. Хэрэв Солонгост ирээд кимчи жаахан аймаар санагдаж байвал эхлээд цагаан кимчигээс эхлээд үзээрэй.

Дунд байгаа нь чанасан наймаалж. Энэ бол далайн эргийн түүхий загасны газарт их гардаг хачруудын нэг. Гаднаасаа улаавтар, дотроо цайвар цагаан өнгөтэй болсон байдаг. Зажлууртай мөртлөө зөөлөн амттай болохоор түүхий загас гарахаас өмнө хоолны дуршил нээхэд яг таардаг. Анх харахад жаахан сонин санагдаж болно, гэхдээ эвгүй харагдлаа гээд зугтаалгүй чожанд дүрээд нэг хазчихаад үзээрэй. Тэр зажлууртай мэдрэмж нь сүүлдээ аажмаар донтуулдаг. Наймаалж өөрөө бараг амтлагчгүй тул хэт дарамттай биш.

Саваагаар наймаалжийн нэг хэсгийг өргөөд харсан. Ойроос харахад соруулагч нь тэр чигээрээ харагдана, тиймээс анх удаа харж байгаа хүнд бага зэрэг шок байж магадгүй. Гэхдээ энэ чинь л шинэхэн байгаагийн баталгаа. Зажлууртай, чанга мэдрэмжтэй болохоор нэг хэсэг идчихээр ахиад гар сунгамаар болно. Саваагаар идэхдээ ч давхар дасгал болгоод туршаад үзээрэй.

Солонгосын далайн эргийн түүхий загасны газрын далайн бүтээгдэхүүний холимог таваг

Хачраа идэж суутал дараагийнх нь энэ байлаа. Нэг таваг дээр янз бүрийн далайн бүтээгдэхүүнүүдийг өрж тавьсан, доор нь периллагийн навч дэвссэн байсан. Өнгө нь ч өөр, хэлбэр нь ч өөр болохоор анх хараад “Энэ бүгд юу юм бол?” гэж бодогдсон. Эхнэр хүртэл аль нь юу болохыг мэдэхгүй байна гээд сууж байлаа. Далайн эргийн түүхий загасны газарт тэр өдөр гарсан далайн бүтээгдэхүүнийг ингэж нэг таваг дээр нийлүүлж өгөх нь элбэг. Цэс дээр байгаагүй зүйлс хүртэл гарч ирдэг нь харин ч сонирхолтой.

Саннакжи - амьд наймаалжийг түүхийгээр иддэг Солонгос хоол

За, энд жаахан түр зогсоё. Энэ бол саннакжи.

Периллагийн навчин дээр тавьсан жижиг наймаалж, бүр түүхийгээрээ. Саяхан хүртэл амьд байсан гэсэн үг. Дээр нь кунжут цацсан, соруулагч нь одоо ч үл ялиг хөдлөөд байна. Анх удаа харсан гадаад хүмүүсийн хариу үйлдлийг бичлэгнээс харвал “ёстой жигшмээр”, “үгүй ээ, арай ч”, “би үүнийг чадахгүй” гэх мэт үг бараг нийтлэг гардаг. Гадаад хүмүүсийн форум дээр ч “харахад л хангалттай”, “энэ бол миний хязгаараас давсан” гэх сэтгэгдэл нэлээд байдаг.

Гэхдээ сонирхолтой нь, Солонгост 6 сар, 1 жилээс дээш амьдарч эхэлбэл яриа нь шал өөр болчихдог. “Эхэндээ харж ч чаддаггүй байсан, одоо бол үгүй бол санагддаг” гэж хэлдэг хүн цөөнгүй. Солонгост амьдардаг гадаад хүмүүсийн дунд саннакжи гэдэг нь бараг анхны шок, дасах, тэгээд дурлах гэсэн 3 үе шатаар ордог хоол шиг л болсон.

Идэх арга нь энгийн. Кунжутын тос, давс хольсон дүрлэгт дүрээд нэг амьсгаагаар амандаа хийгээд л боллоо. Гэхдээ яг тэр мөч л сүртэй. Зажлууртай, чанга мэдрэмж дээр нь кунжутын тосны самарлаг үнэр ам дүүрээд ирэхээр “Өө, энэ чинь амттай юм байна шүү дээ?” гэдэг мэдрэмж төрдөг. Дэлхий дээр наймаалжийг ингэж түүхийгээр иддэг газар бараг байдаггүй, харин Солонгосын далайн эргийн түүхий загасны газарт бол энэ зүгээр л ердийн хоол.

Мэнгэ (Sea Squirt) - далайг бүхлээр нь идэж байгаа мэт амт

Дараагийнх нь мэнгэ. Англиар Sea Squirt гэдэг, үнэндээ англи нэр нь ч нэг их гоё сонсогдохгүй.

Мэнгэ бол дэлхий даяар нэлээд ховордмол санагддаг далайн бүтээгдэхүүн. Газар дундын тэнгисийн зарим бүс, Чилид иддэг гэж сонсож байсан ч яг ингэж түүхийгээр нь хэ болгож иддэг нь бараг Солонгост л байдаг гэж хэлж болно. Гаднах төрх нь ч өвөрмөц. Гаднаасаа товгор улбар шар хальстай, онгойлгоход дотроос нь хурц улбар шар мах гарч ирнэ. Далайн амьтан уу, ургамал уу гэмээр харагддаг.

Амтыг нь бол би үнэнээр нь хэлье. Би одоо хүртэл яг сайн дассан эсэхээ мэдэхгүй. Далайн үнэр маш хүчтэй. Загасны үнэр гэхээс илүү далайн ус өөрөө ам руу орж ирж байгаа юм шиг сэнгэнээд орж ирдэг. Анх идэхэд бараг 100 хувь “Энэ чинь юу вэ?” гэдэг хариу гарна, би ч анх яг тийм байсан. Үнэндээ энэ удаа ч эхний хэсгийг идэхдээ жаахан тээнэгэлзсэн. Эхнэр бол мэнгийг сайн иддэг, харин би одоо хүртэл бүрэн дасч амжаагүй бололтой.

Гэхдээ Солонгост удаан амьдарсан гадаад хүмүүсийн дунд мэнгэнд дурлачихвал олдохгүй болохоор нь бүр санагддаг гэдэг хүн нэлээд бий. Давслаг мөртлөө чихэрлэг, үнэр нь хүчтэй хэрнээ араас нь цэвэрхэн амт үлддэг тийм л амт. Нэг хэсэгт нь далайн бүх амт багтчихсан юм шиг санагдана. Хэцүү талдаа ч туршаад үзэх үнэ цэнтэй.

Түүхий хясаа - зөвхөн далайн эрэгт л боломжтой хоол

Энэ бол түүхий хясаа.

Эх газарт хясаа гэвэл ихэвчлэн шарж эсвэл чанаж иддэг шүү дээ. Би ч бас түүнийг л хэвийн гэж боддог байсан, гэтэл энд түүхийгээрээ хэ байдлаар гарч ирсэн. Эхэндээ “Хясааг түүхийгээр нь гэж үү?” гэж бодсон.

Гэхдээ нэг хазаад л шууд ойлгосон. Хальсыг нь нээхээр доторх мах нь булцайсан, шүүслэг, зажлах мөчид далайн үнэр тархаад чихэрлэг мөртлөө цэвэрхэн амт мэдрэгддэг. Шарвал чийг нь ууршаад бүтэц нь өөр болчихдог, харин түүхийгээрээ бол тэр чийг, чихэрлэг амт нь тэр чигээрээ үлддэг. Шарсан хясаанаас бүр өөр хоол шиг санагдсан.

Яагаад ийм юм боломжтой вэ гэвэл ганцхан шалтгаантай. Шинэлэг байдал. Далайн яг хажууд байгаа болохоор л боломжтой. Тэжонд бол иймэрхүүгээр хэзээ ч гарч ирэхгүй. Гарч ирж чадахгүй гэсэн үг. Далайн эрэг дээр ирэхэд л идэж болдог болохоор бүр ч онцгой санагдсан.

Далайн өргөст хэмх (Sea Cucumber) - бодсоноос хавьгүй амархан идэгддэг далайн бүтээгдэхүүн

Энэ бол далайн өргөст хэмх. Англиар Sea Cucumber гэдэг, нэрэндээ өргөст хэмх орчихсон байдаг нь жаахан инээдтэй. Хэлбэр нь өргөст хэмх шиг гонзгой болохоор тэгж нэрлэсэн гэсэн. Гэхдээ зурагнаас харахад гүн хар өнгөтэй, товгор гадаргуутай болохоор анх харахад “Үүнийг иддэг гэж үү?” гэж бодогдож магадгүй.

Далайн өргөст хэмх дэлхийн олон тэнгист байдаг ч түүхийгээр нь хэ болгож иддэг нь Солонгос, Японд л бараг түгээмэл. Хятадад бол ихэвчлэн хатааж эсвэл болгож иддэгээс ийм түүхийгээр нь иддэггүй.

Зажлахад шаржигнадаг. Бараг өргөст хэмх хазаж байгаа юм шиг санагддаг. Амт нь өөрөө нэг их хүчтэй биш, цэвэрхэн талдаа болохоор мэнгийг бодвол хавьгүй амархан идэгдэнэ. Үнэндээ мэнгэн дээр тээнэгэлзсэн надад бол далайн өргөст хэмх хамаагүй илүү амар байсан. Чожанд дүрээд идэхэд исгэлэн соус, шаржигнасан бүтэц хоёр маш сайн зохицдог. Хэрэв анх удаа туршиж байгаа бол мэнгийг бодвол эхлээд далайн өргөст хэмхийг санал болгоно.

Түүхий загасны дундуур, шарсан загас заавал хэрэгтэй

Түүхий загасыг дандаа идээд байхаар дунд нь нэг халуун юм байвал зүгээр шүү дээ. 12-р сард бол бүр ч тийм байсан. Гадаа салхинд даарч ороод, дандаа хүйтэн зүйл идэхээр гэдэс жаахан хоосон оргих шиг санагдсан. Тэр үед яг гарч ирсэн нь шарсан загас.

Далайн эргийн түүхий загасны газарт хэтэй хамт шарсан загас гардаг тохиолдол олон. Энэ газар ч тийм байлаа. Арьс нь алтан шаргал, шаржигнасан, дээрээс нь сайхан үнэр гараад ирнэ. Түүхий загас идэж байгаад үүнээс нэг хэсэг аваад идэхээр аманд мэдрэгдэх амт бүрэн өөрчлөгдөнө.

Гол нь ясан завсар дахь махыг нь салгаж идэх. Солонгос хүмүүс бол үүнийг маш хэвийн хийдэг, харин анх идэж байгаа хүнд жаахан төвөгтэй байж болно. Гаднаа шаржигнасан, дотроо шүүслэг, энгийн мөртлөө хамгийн тайвшруулсан амттай. Түүхий загасны хүйтэн, шинэхэн амт болон шарсан загасны дулаан, самарлаг амтыг ээлжилж идэх нь Солонгос түүхий загасны газрын нэг сонирхол.

Өмнөх таваг дээр байсан хясааг гараараа өргөсөн зураг энэ. Хясаатай нь барьж иддэг нь яг далайн эргийн хэв маяг. Доторх мах нь булцгар, далайн үнэр нь тэр чигээрээ мэдрэгдсэн.

Халбаган дээр нэг халбага саннакжи байна. Соруулагч нь маш тод харагдаж байгаа, одоо ч бага зэрэг хөдлөж байна. Кунжутын тос, давстай дүрлэгт дүрээд энэ чигээр нь амандаа хийхэд болно. Нэг хазаад л яагаад хүмүүс үүнийг иддэгийг шууд ойлгоно.

Өнөөдрийн гол хоол, холимог хэний том таваг

Эцэст нь гарч ирлээ. Өнөөдрийн гол хоол.

Таваг дүүрэн холимог хэ. Нимгэн хэрчсэн цагаан загасны хэ давхарлан өрөгдсөн, баруун талд нь арай зузаан хэрчсэн хэсгүүд ч байсан. Өнгө нь арай өөр хоёр төрөл нэг таваг дээр байсан болохоор магадгүй нэг загасны өөр өөр хэсэг байх. Яг ямар загас байсан бэ гэдгийг үнэндээ сайн мэдэхгүй. Захиалахдаа зүгээр л “холимог хэ өгөөч” гэж хэлээд гарч ирсэн болохоор. Нимгэн хэсэг нь зажлахад сайхан, зузаан хэсэг нь зажлах тусам чихэрлэг амттай болж байлаа.

Үүнийг харах мөчид л өмнө идсэн мэнгэ, далайн өргөст хэмх, саннакжи, хясаа бүгдийг мартчихсан. Аан, энэ л өнөөдрийн гол нь байж дээ гэж санагдсан.

Солонгос түүхий загасны газарт хэ идэх яг нэг тогтсон дүрэм байдаггүй. Чожанд дүрж идэж болно, периллагийн навчинд сармистай ороож идэж болно, ссамжанд дүрж ч болно. Энэ нь япон сашимигаас хамгийн өөр тал нь. Японд бол шар буурцгийн соус, васаби бараг үндсэн журам байдаг, харин Солонгост бол илүү чөлөөтэй. Өөрийн амтанд тааруулаад янз бүрээр хослуулж идэх нь л сонирхолтой.

Далайгаас шууд гарсан загас болохоор эвгүй үнэргүй, маш цэвэрхэн, бас зажлах тусам чихэрлэг байлаа. Тэжонд иддэг хэтэй үнэхээр өөр. Хүмүүс яагаад зориуд далайн эргийн түүхий загасны газрыг хайж очдогийг энэ амтаас л ойлгосон.

Тансаг газар шиг цэвэр цэмцгэр, гоё зассан хэв маяг биш. Зүгээр л шинэ хэрчээд таваг дээр элбэг дэлбэг тавьчихсан юм шиг харагдсан. Гэхдээ тэр нь ч өөрийн гэсэн сэтгэл татам юм билээ. Албаны биш, дүүрэн харагдах байдал нь харин ч илүү идмээр санагдуулдаг. Амт бол угаасаа хэрхэн өрсөнөөс бус, шинэхэн эсэхээс шалтгаална шүү дээ. Шинэхэн байхад л хангалттай.

Солонгос маягаар хэ идэх арга, навчинд боож иддэг соёл

Энэ бол Солонгос маягаар хэ идэх арга. Салатны навч дээр нэг хэсэг хэ тавиад, дээр нь сармисны нэг хэрчим, бас халуун Чонъян чинжүү нэмээд тэр чигээр нь боож нэг хазаараар иднэ.

Японд бол хэг ихэвчлэн шар буурцгийн соуст дүрж иддэг, харин Солонгост ингэж навчинд боож иддэг соёл бий. Салатны шаржигнасан бүтэц, хэний зажлууртай байдал, сармисны хурц амт, чинжүүний халуун амт бүгд нэг хазалтад орж ирэхэд үнэхээр сайхан зохицдог. Тус тусад нь идэхтэй харьцуулахад хамтад нь идэхэд амт нь бүр өөр болчихдог.

Эхэндээ жаахан сонин санагдаж болно. Гэхдээ нэг удаа ингэж идээд үзэхээр зүгээр дан хэ идэх нь жаахан дутуу юм шиг санагдаж эхэлнэ.

Энэ удаа салатны навч дээр периллагийн навч нэгийг нэмж тавьсан хувилбар.

Периллагийн навч бол анх удаа идэж байгаа хүнд нэлээд хүчтэй санагддаг орц. Ургамал шиг харагддаг ч үнэр нь гаа, базиликаас ч хавьгүй хүчтэй. Анх үнэрлээд “Үүнийг иддэг гэж үү?” гэж бодогдохоор хүчтэй үнэртэй. Солонгос хоолонд дасахад хэцүү зүйлийн нэг гэж хүмүүс үнэхээр нэрлэдэг орцын нэг.

Гэхдээ хэтэй уулзахаар байдал өөр болно. Салатны навч дээр нэг периллагийн навч, дээр нь нэг хэсэг хэ, бага зэрэг сармис, жаахан чожан тавиад нэг амьсгаагаар идвэл периллагийн хүчтэй үнэр нь хэний түүхий үнэрийг дарж өгдөг. Хоёр талдаа дутууг нь нөхөөд өгч байгаа хослол юм. Хэрэв периллагийн үнэр хэт хүчтэй санагдаж байвал тэр нь хэвийн. Гэхдээ хэтэй хамт идээд үзвэл бодол чинь өөрчлөгдөнө.

Ойроос авсан зураг нь энэ. Салатны навч, дээр нь перилла, хоёр хэсэг хэ, сармис, чожан байгаа нь харагдана. Хэ нь хагас тунгалаг гялалзаж байгаа, энэ чигээр нь нэг хазаараар амандаа хийхэд л болно.

Хэ идэж дуусаад, мэүнтан ба будаатай ширээгээр төгсгөнө

Хэ идэж дуусмагц ширээ шинээр засагдана.

Буцалж гарч ирдэг загасны шөл нь гол нь болдог, гэхдээ тусад нь өөр загас хийдэггүй. Дөнгөж сая хэ болгож хэрчсэн загасны үлдсэн яс, махыг нь шууд хийгээд чанасан байдаг. Юу ч хаядаггүй гэсэн үг. Тиймээс шөл нь өтгөн, гүн амттай.

Хачир ч олон янзаар гарсан. Буурцгийн нахиа, кимчи, бууцайны хачир, далайн байцайны хачир, чихэрлэгээр хуурсан жижиг загас хүртэл. Үнэндээ энэ газар тусдаа хоол голлодог газар болохоор төгсгөл хэсгээс нь нэг их зүйл хүлээгээгүй. Гэтэл будаатай ширээг хүртэл нэлээд анхааралтай гаргаж ирсэн.

Эдгээр нь хачрууд. Кимчи, дээр нь кунжут цацсан ногооны хачир, чихэрлэгээр хуурсан жижиг загас, бас далайн байцайны хачир. Ногоон хачир нь бууцай байсан уу, эсвэл хаврын өөр ногоо байсан уу гэдгийг яг ялгаж чадсангүй.

Солонгосын будаатай ширээнд иймэрхүү олон хачир суурь байдлаар тавигддаг. Гадаадад бол ихэвчлэн нэг л гол хоол гардаг шүү дээ. Харин Солонгост нэг аяга будаатай хамт хэд хэдэн хачир гардаг нь соёлын нэг хэсэг. Үүнийг анх үзвэл нэлээд шинэлэг санагдана. Хачруудаас энд тэндээс нь идсээр байтал нэг аяга будаа маш хурдан дуусдаг.

Энэ бол буцалж эхэлж байгаа мэүнтан. Улаан шөлөндөө ногоон сонгино ихтэй, халуун ногооны үнэр хамар руу ороод ирнэ. 12-р сарын хүйтэнд үүнээс нэг халбага уухад дотор тэр чигээрээ онгойчих шиг болсон. Хэ идээд ам хөндий хөрсөн байсан болохоор яг энэ халуун шөл үнэхээр таарсан. Эхнэр бүр шөлийг нь л гурван аяга уусан.

Нэг удаа шанагадаж аваад харсан. Загасны ясан дээр нэлээд мах үлдсэн нь харагдаж байлаа. Хэний дараа үлдсэн хэсгээр чанасан болохоор бүтэн загас биш ч яс, махны тасархай хэсгүүд нь шөлөндөө сайхан болсон байсан. Нэг загасаар хэ ч иднэ, шөл ч чанана, эцсийг нь хүртэл ашиглана гэдэг нь Солонгос түүхий загасны газрын хэв маяг.

Аяганд хийгээд харвал иймэрхүү. Улаан шөл, дотор нь загасны мах дүүрэн. Будаатай хамт идвэл үнэхээр гоё. Халуун ногоотой шөл нь хэ идсэний дараах гэдсийг сайхан тэнцвэржүүлдэг.

Геожегийн далайн эргийн түүхий загасны газар, энд ирсэн нь зөв байжээ

Геожегийн далайн эрэг дээр идсэн нэг ширээ хэ миний бодсоноос хамаагүй олон янз байсан. Саннакжи, мэнгэ, далайн өргөст хэмх, түүхий хясаа гээд танил биш зүйл олон байсан ч нэг нэгээр нь идсээр байтал мэдэхэд тавагнууд хоосорчихсон байсан. Мэнгэ бол үнэндээ одоо ч надад жаахан хэцүү, харин далайн өргөст хэмх санаанд оромгүйгээр дажгүй, саннакжи бол нэг идмэгц дахин дахин гараа сунгамаар болсон. Харин эхнэрт түүхий хясаа хамгийн амттай санагдсан гэсэн. Хүн бүрт өөр юм таалагддаг бололтой.

Тансаг байх албагүй, хэт цэмцгэр байх ч албагүй. Шинэхэн байхад л хангалттай. Далайн яг өмнө тэр өдөр барьсан зүйлийг идэж байна гэдэг нь өөрөө аль хэдийн онцгой мэдрэмж. Тэжонд иддэг хэтэй бол мэдээж өөр байсан. 12-р сард бараг хөлдөж үхэх шахсан ч хэ идээд, дээр нь мэүнтан хүртэл уучихаад бодоход энд ирсэн нь үнэхээр зөв байжээ гэж санагдсан. Хэрэв та Солонгосын далайн эрэг рүү очих боломж гарвал ийм түүхий загасны газарт заавал ороод үзээрэй.

Энэ нийтлэл анх https://hi-jsb.blog дээр нийтлэгдсэн.