ทงคัตสึบ่มนาน 35 วัน ฮอกไกโด | รีวิวจริง ร้าน Tamafuji

เดินเข้าร้านทงคัตสึที่ชิโตเสะโดยไม่ได้วางแผน

วันสุดท้ายของทริปฮอกไกโด ไม่มีแพลนเลยว่าจะกินมื้อเย็นที่ไหน วางกระเป๋าที่โรงแรมใกล้สถานีชิโตเสะแล้วออกมา ก็ปาไปทุ่มกว่าแล้ว พรุ่งนี้เช้าก็ต้องบินกลับ จะกลับขึ้นไปซัปโปโรก็ไกลเกิน เลยคิดว่างั้นกินอะไรแถวนี้ก็ได้แล้วกัน เปิด Google หา "ร้านอร่อยชิโตเสะ"

พูดตรงๆ ไม่ได้คาดหวังว่าจะเจออะไรเจ๋งๆ แถวสถานีชิโตเสะเลย สนามบินนิวชิโตเสะมันดังก็จริง แต่ตัวเมืองชิโตเสะไม่ใช่แหล่งท่องเที่ยวเลย แต่ในผลการค้นหามีร้านทงคัตสึฮอกไกโดร้านหนึ่งที่คะแนนรีวิวดีมาก Tamafuji (とんかつ玉藤) สาขาชิโตเสะ จริงๆ ไม่ได้อยากกินทงคัตสึขนาดนั้น แต่กินราเมนกับซีฟู้ดมาหลายวันแล้ว เปลี่ยนบรรยากาศก็ดีเหมือนกัน เลยเดินไปแบบไม่คาดหวังอะไร

เดินจากสถานีประมาณ 15 นาทีมั้ง ทางไปนี่ไม่มีอะไรเลยจริงๆ เดินผ่านหมู่บ้านไปเรื่อยๆ ช่วงเย็นก็มืดด้วย ระหว่างทางคิดว่า "นี่ทางถูกมั้ยเนี่ย?" ร้านสะดวกซื้อสักร้านก็ไม่มี คนก็แทบไม่เห็น มีแค่รถผ่านบ้างนานๆ ที เปิด Google Maps ดูระยะทางที่เหลือลดลงไปเรื่อยๆ ถ้าเช่ารถเที่ยวก็ไม่ใช่ระยะทางไกลอะไร แต่พอเดินไปเองรู้สึกไกลกว่าที่คิด

พอเห็นป้ายร้านก็โล่งใจ เดินเข้าไป ตอนนั้นเลยทุ่มแล้วแต่ลูกค้ามีแค่สามสี่โต๊ะเอง อ๋อ นี่ย่านคนท้องถิ่นจริงๆ แหละ ไม่เห็นนักท่องเที่ยวเลยนอกจากเรา ที่เหลือดูเป็นคนแถวนั้นทั้งนั้น พนักงานพูดอะไรมาเป็นภาษาญี่ปุ่น ฟังรู้เรื่องครึ่งเดียว ก็นั่งลงก่อนเลย น่าจะถามว่ากี่คน เลยชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว จบ

Tamafuji เชนทงคัตสึฮอกไกโดอายุกว่า 70 ปี

เมนูมีแต่ภาษาญี่ปุ่น ตกใจเล็กน้อย แต่โชคดีมีรูปภาพให้ดู ก็เลือกไปตามสัญชาตญาณ ทีหลังไปอ่านประวัติที่ติดอยู่บนผนังร้าน เขียนว่า Tamafuji เป็นร้านทงคัตสึชื่อดังของฮอกไกโดที่เปิดมาตั้งแต่ปี 1952 เป็นเชนที่มีอายุกว่า 70 ปี แค่ในซัปโปโรก็มี 10 สาขา บวกอาซาฮิคาวะอีก 1 ชิโตเสะ 1 แถมยังมีสาขาต่างประเทศที่ฮาวายอีกด้วย นึกว่าร้านทงคัตสึเล็กๆ ข้างทาง ปรากฏว่าสเกลใหญ่กว่าที่คิดมาก

แต่สาขาชิโตเสะนี่ทำเลค่อนข้างห่างไกล จะตั้งใจมาที่นี่ระหว่างทริปก็ลำบากหน่อย แถวสถานีชิโตเสะเป็นย่านที่อยู่อาศัยของคนท้องถิ่นล้วนๆ คนที่หาร้านอร่อยใกล้สนามบินนิวชิโตเสะก็ไม่ค่อยมาถึงที่นี่ ถ้าแพลนไม่ลงตัวที่จะมาชิโตเสะ ไปสาขาในเมืองซัปโปโรสะดวกกว่าเยอะ

เครื่องเคียงตักเอง ของกินก่อนทงคัตสึมาเสิร์ฟ

พอนั่งลงก็เห็นป้ายบอกว่าเครื่องเคียงตักเองได้ มีถังใหญ่สามถังอยู่ด้านหนึ่ง เป็นสึเคะโมโนะ (ผักดอง) โกโบซึเกะ (โกโบตุ๋น/รากบัวป่าเคี่ยวซีอิ๊ว) กับนาเมโกะ (เห็ดดอง) สามอย่าง ตักใส่จานเอาเท่าที่จะกิน ไม่ต้องเรียกพนักงาน ถ้าไม่พอก็ไปตักเพิ่มได้เลย สะดวกดี แต่ก็ตักเท่าที่กินนะ มารยาทพื้นฐานเลย

โกโบตุ๋นอร่อยที่สุด

โกโบซึเกะ คือโกโบดองซีอิ๊ว สีออกดำเข้ม รสเค็มนิดๆ หวานเบาๆ เคี้ยวกรุบกรับเพลินมาก รสชาติแบบเอาไปเป็นกับแกล้มเหล้าได้เลย แต่นี่เป็นเครื่องเคียงเติมได้ไม่อั้นนะ ออกจะเซอร์ไพรส์เหมือนกัน ช่วยตัดมันของทงคัตสึได้ดี แต่กินเปล่าๆ ก็อร่อยในตัวเองแล้ว

เห็ดนาเมโกะอาจจะชอบไม่ชอบแล้วแต่คน

เป็นเห็ดเม็ดกลมเล็กๆ เคี่ยวในซีอิ๊ว ข้างนอกมีเมือกเหนียวๆ เป็นลักษณะเฉพาะของนาเมโกะ ถ้าไม่เคยกินอาจจะรู้สึกแปลกๆ เราไม่มีปัญหานะ แต่ถ้าชวนเพื่อนมา อาจจะมีคนไม่ชอบ รสเค็มอ่อนๆ เนื้อนุ่ม กินกับข้าวเข้ากันดีเลย

ตักมาหมดสามอย่างใส่จานเดียว รอทงคัตสึมาก็จิ้มโน่นจิ้มนี่ หมดเวลาไปเพลินๆ แค่เครื่องเคียงฟรีคุณภาพขนาดนี้ เมนูหลักคงไม่ทำให้ผิดหวังแน่

ซอสพิเศษบดงาเองจากครกบนโต๊ะ

แล้วบนโต๊ะมีครกเล็กๆ วางอยู่โต๊ะละอัน ตอนแรกไม่รู้ว่าคืออะไร ของตกแต่งหรือเปล่า? ข้างในมีเมล็ดงาขาวอยู่ ที่แท้ต้องบดงาเองแล้วผสมกับซอสทงคัตสึ นี่คือหัวใจของวิธีกิน Tamafuji เลยก็ว่าได้

ใช้สากไม้หมุนบดไปเรื่อยๆ ตอนแรกคุมแรงไม่ดี เมล็ดงากระเด็นออกมา กระจายบนโต๊ะ ต้องใช้มือโกยกลับ อายอยู่เหมือนกัน แต่พองาเริ่มแตก กลิ่นหอมมันๆ ลอยขึ้นมาเลย อ้าว นี่ดีนี่หว่า ความรู้สึกนั้นมาตอนนั้นเลย บดเสร็จก็เทซอสลงไปคนให้เข้ากัน กลิ่นต่างจากซอสขวดสำเร็จรูปชัดเจนมาก ความหอมมันของงาคั่วสดๆ ที่เพิ่งบดซึมเข้าไปในซอส เปลี่ยนรสชาติไปเลย

ทงคัตสึบ่ม ประทับใจแรกธรรมดามาก

สั่งเซ็ตทงคัตสึบ่มเนื้อสันใน 3 ชิ้น ราคา 1,720 เยน (ประมาณ 430 บาท) พูดตรงๆ ตอนจานมาถึง "เอ๊ะ ธรรมดากว่าที่คิดนะ?" เกล็ดขนมปังทอด กะหล่ำซอย มัสตาร์ด ดูหน้าตาไม่ต่างจากทงคัตสึที่กินในไทยเลย

เกล็ดขนมปังหนาเคลือบสม่ำเสมอ สีเป็นสีทองสวย แต่วิชวลแบบนี้ก็เห็นบ่อยในร้านทงคัตสึทั่วไป ถึงตรงนี้ยังไม่มีอะไรพิเศษจริงๆ

พอบดงาเสร็จแล้วเทซอสลงไปคน จะได้ซอสงาข้นๆ แบบนี้ จิ้มทงคัตสึลงไปจมเลย

พอกัดคำแรก ถึงกับชะงักไปเลย

แต่ตั้งแต่คีบขึ้นมาด้วยตะเกียบก็รู้สึกต่างแล้ว ไม่มัน ทงคัตสึที่กินปกติ ตะเกียบจะเปื้อนน้ำมันนิดๆ แต่อันนี้ผิวไม่เยิ้มเลย รู้สึกแห้งสะอาด ทีหลังไปอ่านป้ายในร้าน เขียนว่าทอดในหม้อทองแดงที่มีค่าการนำความร้อนสูง แล้วเกล็ดขนมปังก็ไม่ใช่แบบซื้อสำเร็จ แต่เป็นเกล็ดขนมปังสดทำเองบ่มนาน 4 วัน

กัดคำแรกแล้วชะงักไปเลย ข้างนอกกรอบชัดเจน แต่ข้างในมีอะไรบางอย่างแผ่ออกมา จะเรียกว่าน้ำเนื้อก็ใช่ แต่ก็ไม่เหมือนซะทีเดียว เนื้อไม่ได้เละ แต่ตามเส้นใยมีอะไรบางอย่างซึมอยู่ ทุกครั้งที่เคี้ยวมันค่อยๆ คลายออกมาทีละนิด อธิบายยากมาก ที่แน่ๆ คือเป็นเท็กซ์เจอร์ที่ไม่เคยเจอจากทงคัตสึที่ไหนมาก่อน

เนื้อข้างในออกสีชมพูอ่อน แต่ไม่ใช่ไม่สุกนะ ทีหลังเข้าเว็บไซต์ทางการดู เขาใช้หมูบ่ม 35 วัน การบ่มทำให้เกิดความต่างยังไง พูดตรงๆ ไม่รู้หรอก ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญ แต่ทงคัตสึบ่มฮอกไกโดนี่มันต่างชั้นจากที่เคยกินในไทย ในไทยก็มีร้านทงคัตสึอร่อยๆ และเราก็กินมาอร่อยตลอด แต่มันไม่ใช่เรื่องเปรียบเทียบ มันเป็นเหมือนคนละหมวดไปเลย ไม่ได้บอกว่าอันไหนดีกว่า แต่มันคนละประเภทกันเลย

เกล็ดขนมปังหนาแต่รสเนื้อไม่จม

ดูจากหน้าตัด เกล็ดขนมปังค่อนข้างหนา ปกติถ้าหนาขนาดนี้จะสับสนว่ากินเนื้อหรือกินขนมปังกันแน่ แต่แปลกที่ร้านนี้ ความกรอบมาก่อน แล้วค่อยตามมาด้วยรสเนื้อที่ชัดเจน สองอย่างไม่แย่งกัน มาตามลำดับ ทำยังไงถึงเป็นแบบนี้ได้ไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่น่าจะเป็นเพราะหม้อทองแดงกับเกล็ดขนมปังสดบ่ม 4 วัน เนื้อเส้นใยยังอยู่ครบไม่เละ แต่นุ่ม รู้สึกว่าการบ่มทำให้ต่างขนาดนี้เหมือนกัน แต่ก็ยังไม่กล้าฟันธง

หน้าตัดสีชมพู หลักฐานของการบ่ม 35 วัน

ดูใกล้ๆ จะเห็นสีชมพูอ่อนข้างในเนื้อ ป้ายในร้านเขียนว่าค่าการนำความร้อนของหม้อทองแดงทำให้ความร้อนกระจายเข้าไปในเนื้อสม่ำเสมอ กินจริงก็รู้สึกได้ ข้างนอกสุกเต็มที่ แต่ข้างในยังชุ่มฉ่ำ จะให้สีออกมาแบบนี้ไทมิ่งต้องแม่นมาก ร้านที่ทอดทงคัตสึมากว่า 70 ปีก็เลยทำได้น่ะสิ

จิ้มซอสงาแล้วกิน กลิ่นหอมมันๆ ผสมกับรสทงคัตสึ รสชาติลึกขึ้นอีกระดับ นึกถึงตอนบดงาแล้วเลอะโต๊ะก็ขำเหมือนกัน แต่ถ้าไม่ได้บด ก็ไม่ได้รสนี้แน่นอน

ข้าว ซุปมิโซ กะหล่ำ — เรื่องราวของเซ็ตเมนู

ข้าวมาพร้อมกับเซ็ตเลย เลือกได้ระหว่างข้าวสวย ข้าวห้าธัญพืช หรือทาคิโคมิโกฮัง (ข้าวหม้อดิน) เราเลือกข้าวสวย เม็ดข้าวเงาวาวนุ่มเหนียว คงเพราะเป็นข้าวฮอกไกโด กินข้าวเปล่าๆ ก็อร่อยแล้ว ทงคัตสึชิ้นหนึ่ง ข้าวคำหนึ่ง วนซ้ำไปเรื่อยๆ น้ำมันทงคัตสึเจอข้าวก็ไม่เลี่ยน กลืนลงไปสบายๆ เติมได้ฟรีเลยขอเพิ่มอีกถ้วย ปริมาณทงคัตสึค่อนข้างน้อยเลยต้องอิ่มด้วยข้าว แต่ข้าวอร่อยก็เลยไม่ได้เสียใจอะไร

ซุปมิโซเลือกได้ระหว่างอากาดาชิหอยลายกับชิโรดาชิมิโซขาว จำไม่ได้ว่าเลือกอันไหน น่าจะหอยลาย รสค่อนข้างเรียบง่าย แต่กินทงคัตสึมันๆ แล้วจิบสักคำ ปากก็สะอาดขึ้นเลย ไม่จัดจ้าน แค่เงียบๆ รีเซ็ตลิ้นให้ ทงคัตสึ ข้าว ซุปมิโซ สามอย่างนี้อยู่บนโต๊ะเดียวกัน ก็เป็นมื้อที่สมบูรณ์แบบแล้ว

สลัดกะหล่ำก็เติมได้ด้วย

กะหล่ำราดน้ำสลัดงาที่วางอยู่บนโต๊ะ น้ำสลัดหอมมันนิดๆ หวานเบาๆ เข้ากับกะหล่ำดี กินแต่ทงคัตสึจะเลี่ยน กะหล่ำช่วยตัดรสระหว่างมื้อได้ดีมาก กะหล่ำก็เติมได้ฟรี น้ำสลัดก็อยู่บนโต๊ะ ราดได้เต็มที่ไม่ต้องเกรงใจ ทงคัตสึชิ้นหนึ่ง กะหล่ำคีบหนึ่ง ข้าวคำหนึ่ง วนซ้ำไปเรื่อยๆ แล้วจานก็หมดไปเมื่อไหร่ไม่รู้ตัว

ราคาเมนู Tamafuji กับข้อเสียตามตรง

พูดตรงๆ ราคาไม่ถูกนะ เซ็ตทงคัตสึบ่มสันใน 3 ชิ้นที่สั่ง 1,720 เยนก็ประมาณ 430 บาท ในไทยราคานี้ได้ทงคัตสึพอร์ชันใหญ่กว่าพร้อมเครื่องเคียงเยอะกว่าเป็นกอง ปริมาณก็น้อย 3 ชิ้นคือ 3 ชิ้นจริงๆ ต้องอิ่มด้วยข้าวแน่นอน

เรื่องนี้ไม่ใช่ปัญหาของ Tamafuji อย่างเดียว อาหารนอกบ้านในญี่ปุ่นก็แบบนี้ทั่วไป คุณภาพชัวร์ แต่ปริมาณกับราคาเทียบกับไทยก็ต้องยอมรับว่าน้อยหน่อย โต๊ะข้างๆ สั่งเซ็ตสันนอก 240 กรัมมา ดูปริมาณเยอะกว่าอยู่ ถ้ามาอีกต้องสั่งอันนั้นบ้าง

เซ็ตเมนูเลือกข้าวได้ระหว่างข้าวสวย ข้าวห้าธัญพืช หรือทาคิโคมิโกฮัง ซุปมิโซก็เลือกได้ระหว่างอากาดาชิหอยลายหรือชิโรดาชิมิโซขาว ข้าวกับกะหล่ำเติมได้ ถ้ากินไม่อิ่มก็เติมข้าวไป วันธรรมดาช่วงกลางวันมีเมนูลันช์พิเศษราคาถูกกว่า แต่เราไปตอนเย็นเลยไม่ได้ลอง เมนูทั้งหมดดูได้ที่เว็บไซต์ทางการ (tamafuji.do-kyu.com)

วิธีไป Tamafuji สาขาชิโตเสะ

ถ้ามีรถ จากสนามบินนิวชิโตเสะแค่ 10 นาที ที่จอดรถ 24 คันเลยถ้าเช่ารถเที่ยวก็สะดวก ถ้านั่งรถไฟ ออกทางออกฝั่งตะวันออกของสถานีชิโตเสะแล้วเดินประมาณ 15 นาที แต่อย่างที่บอก ทางค่อนข้างเปลี่ยว ตอนเย็นมืดจริงๆ เงียบจริงๆ คนมาครั้งแรกอาจจะรู้สึกไม่ค่อยมั่นใจ เราเข้าร้านตอนทุ่มกว่ายังมีเวลากินสบายๆ แต่ถ้ามาหลังสองทุ่มอาจจะต้องรีบหน่อย

เพราะฉะนั้นถ้าคิดแค่เรื่องความสะดวก แนะนำสาขาในเมืองซัปโปโรมากกว่า คนส่วนใหญ่ที่หาร้านทงคัตสึอร่อยฮอกไกโดอย่าง Tamafuji ก็น่าจะสะดวกไปสาขาซัปโปโรมากกว่า เสิร์ชใน Google Maps ว่า 「とんかつ玉藤 千歳店」 จะเจอสาขาชิโตเสะเลย

ลิงก์ Google Maps ไป Tamafuji สาขาชิโตเสะ

กลับมาบ้านผ่านไปหลายวัน สั่งทงคัตสึร้านใกล้บ้านที่ชอบมากินมื้อเย็น ร้านที่ชอบมานานก็อร่อยนะ แต่หงุดหงิดตัวเองที่เอาไปเปรียบเทียบตลอด ทั้งที่กินอร่อยก็ดีแล้ว แต่ "เท็กซ์เจอร์ตอนนั้นไม่ใช่แบบนี้นะ" มันผุดขึ้นมาในหัวเอง จะกินทำไมให้เป็นแบบนี้ก็ไม่รู้ นานไปก็คงลืมแหละ แต่ถ้าใครบอกจะไปฮอกไกโด ก็น่าจะเล่าเรื่องร้านนี้ให้ฟัง สาขาในเมืองซัปโปโรเดินทางสะดวกดี แวะกินทงคัตสึบ่มสักมื้อระหว่างทริปก็ไม่เสียหายอะไร

โพสต์นี้เผยแพร่ครั้งแรกที่ https://hi-jsb.blog