Kóreskt skelfiskgrill við sjóinn sem þú vilt prófa

Það var eiginlega ekkert sérstakt planað. Okkur leiddist hversdagurinn svolítið, þannig að ég fór með mömmu minni, yngra systkini mínu og konunni minni, fjögur saman á bíl til Gunsan. Upphaflega ætluðum við á kaffihús í Gogunsan-eyjaklasanum, en rétt við hliðina sáum við sjávarréttastað og fórum bara inn. Þegar upp var staðið var það þessi staður, ekki kaffihúsið, sem sat mest eftir hjá mér þennan dag.

Þessi færsla er ekki skrifuð til að mæla sérstaklega með þessum eina stað. Ég vil frekar sýna hvernig svona sjávarrétti er hægt að borða við kóreska strönd. Hvort sem þú ert í Busan, Incheon, Gangneung eða Jeju, þá eru svona skelfiskgrillstaðir út um allt um leið og þú kemur nálægt sjónum. Í Kóreu er mjög algengt að setja lifandi sjávarfang beint á grillhellu og láta gestina grilla það sjálfa, og það er einmitt það sem gerir þetta að kóresku sjávarréttagrilli.

Skelfiskgrillsett, allt sem kom á einni plötu

Við pöntuðum skelfiskgrillsett og það leit svona út. Abalone, hörpuskel, kræklingur, rækjur og jafnvel þunnt skorin nautabringa, og svo var allt þakið baunaspírum, enoki-sveppum, graslauk, tofu og osti. Það var rosalega mikið af grænmeti og meðlæti með þessu. Á kóreskum skelfiskgrillstöðum við ströndina færðu nefnilega ekki bara sjávarfang, það er mjög algengt að nautakjöt komi líka með í settinu. Við vorum fjögur að borða og borguðum um $70 alls, sem er um $18 á mann. Fyrir ferðamannastað fannst mér skammturinn alveg ótrúlega rausnarlegur. Ég hugsaði eiginlega bara hvort við myndum yfirhöfuð klára þetta allt.

Grillað abalone, kóresk aðferð með skelinni á

Að setja abalone heila með skelinni á helluna er mjög kóresk leið til að elda það. Abalone er þekkt sem lúxushráefni víða erlendis líka, en að fá lifandi abalone og grilla hana á staðnum er ekki eitthvað sem maður rekst auðveldlega á nema við kóreska strönd. Þegar hún er grilluð í skelinni fer safinn inni í henni að krauma og kjötið eldast hægt. Þegar hún er loks tilbúin og maður tekur bita, er áferðin bæði teygjanleg og mjúk og sjávarbragðið fyllir munninn strax.

Ég hef borðað töluvert af abalone bæði í Busan og á Jeju, en satt að segja fannst mér erfitt að finna rosalegan mun á bragðinu eftir uppruna. Mér finnst frekar að það sem breyti upplifuninni sé að sitja beint við sjóinn og borða hana nýgrillaða á staðnum. Það gerir einhvern veginn allt bragðið öðruvísi.

Hörpuskel og vöðvinn, mýkri áferð en abalone

Hörpuskel er líka eitthvað sem má alls ekki vanta þegar maður borðar kóreskt skelfiskgrill. Þegar hún fer á helluna opnast skelin smám saman og safinn inni í henni byrjar að bubbla. Miðjan, þessi hringlaga vöðvi, er lykilatriðið. Þegar hann eldast fær hann örlítið sætt og hnetukennt bragð. Ef abalone er teygjanleg í áferð, þá er vöðvinn í hörpuskelinni miklu mýkri og næstum því bráðnar í munninum.

Ef maður horfir aðeins nær sér maður líka stórar rækjur og þykkt skorna vöðva úr stórri samloku sér á bakka. Það hringlaga við hliðina var sjávarbolla, og satt að segja var það það sem ég man best eftir úr þessari máltíð, meira en bæði abalone og hörpuskel. Að utan varð hún stökk, en þegar maður beit í hana kom safaríkt sjávarfangið innan úr henni alveg út. Á matseðlinum leit hún ekkert sérstaklega spennandi út, en þegar ég smakkaði hana fannst mér hún einfaldlega best.

Á einni plötu eru sjávarréttir, kjöt og grænmeti allt saman

Í heildina var samsetningin svona. Hörpuskel, rækjur, kræklingur og nautabringa voru á einni stórri plötu, með baunaspírum og enoki-sveppum í kring. Flestir kóreskir skelfiskgrillstaðir við sjóinn eru einmitt svona uppsettir.

Við borðuðum hörpuskelina á tvo vegu. Annars vegar eldaða í skelinni, og hins vegar vöðvann tekinn úr og grillaðan beint á hellunni. Sú sem var í skelinni hélt safanum inni og varð því rakari og mýkri, en sú sem var grilluð beint fékk örlítið gullna skorpu, meiri ilm og teygjanlegri áferð. Það var eiginlega fyndið hvað þetta var eins og tvær alveg ólíkar máltíðir þó þetta væri sama skelin. Jafnvel fólk sem er ekki hrifið af sterkri sjávarlykt virðist oft borða beint grillaða útgáfuna betur.

Ostur ofan á stórum samlokuvöðva?

Þetta kom á sér bakka. Vöðvarnir úr stóru samlokunni voru skornir í þykkar sneiðar og ofan á þeim var fullt af mozzarellaosti. Hringlaga hlutirnir við hliðina voru sjávarbollur og þær voru líka grillaðar á hellunni. Í Kóreu er það alveg orðið nokkuð algengt að setja ost með skelfiski. Þegar osturinn bráðnar yfir vöðvanum blandast hann saman við saltkeim sjávarfangsins. Fyrir einhvern sem heyrir þetta í fyrsta sinn gæti þetta hljómað skrítið. En um leið og maður smakkar skilur maður þetta strax.

Nautabringa og samhap, grunnuppsetning kóresks skelfiskgrills

Nautabringan var líka innifalin í settinu. Þetta er skorið þunnt af neðri hluta bringunnar og einkennist af hvítum fitulögum á milli rauða kjötsins. Þegar það fer á helluna bráðnar fitan fyrst og dreifir ríkri, bragðmikilli olíu út um allt, og kjötið eldast á örfáum sekúndum. Í Kóreu er það næstum því grunnregla að nautabringa komi með skelfiskgrilli, og þegar sjávarfang, kjöt og grænmeti eru borðuð saman í einum bita kallast það samhap. Hér var þetta hanwoo-nautakjöt, þannig að umamíbragðið úr fitunni var klárlega dýpra en í venjulegu nautakjöti.

Grænmeti og meðlæti, svona mikið fylgir bara með settinu

Það var ekki bara sjávarfang og kjöt, heldur kom líka heilmikið af grænmeti með á annarri hliðinni. Baunaspírurnar voru hlaðnar eins og lítið fjall og við hliðina sá maður kimchi og annað meðlæti.

Ef maður horfði nánar sá maður hrísgrjónapappír í vatni við hliðina á baunaspírunum, ásamt enoki-sveppum og tofu í röð. Það var bara fín hugmynd að setja grillaða nautabringu, samlokuvöðva og baunaspírur á hrísgrjónapappír og rúlla því saman. Það minnti svolítið á víetnamskar rúllur, þannig að erlendir gestir ættu líka auðveldlega að geta notið þess án þess að finnast það framandi.

Enoki-sveppir, tofu og graslaukur komu líka í stórum skammti á einum disk. Þetta var ekki eitthvað sem við pöntuðum sérstaklega, heldur fylgdi bara sjálfkrafa með settinu. Á kóreskum skelfiskgrillstöðum við ströndina er oft gefið mjög rausnarlega af meðlæti.

Allt meðlætið á kóreskum veitingastöðum er ókeypis

Hér langar mig aðeins að staldra við og tala um meðlætið. Á kóreskum veitingastöðum fylgja litlir réttir með þegar þú pantar aðalrétt, og það kostar ekkert aukalega. Þetta er ekki neitt eins og þjórfé, heldur bara hluti af sjálfri kóreskri matarmenningu. Fólk sem kemur erlendis frá verður oft mjög hissa á þessu.

Þetta er jangajji, súrsað meðlæti. Það er gert úr grænmeti eins og radísu eða hvítlauk sem er lagt í sósu, og bragðið er bæði aðeins sætt og salt. Það er mjög gott til að fríska upp á munninn þegar maður er að borða kjöt.

Kimchi. Þetta þarf varla neina skýringu. Hvar sem þú ferð á kóreskan veitingastað er þetta algjör grunnur, alltaf á borðinu.

Þetta er kkakdugi. Radísa skorin í teninga og velt upp úr chilidufti. Hún er stökkari en venjulegt kimchi, þannig að hún passar sérstaklega vel með feitara kjöti eða sjávarfangi og gerir allt ferskara.

Þetta er myeonginamul. Það eru lauf af villihvítlauk sem hafa verið lögð í sósu. Ef maður setur grillað kjöt eða samlokuvöðva í blaðið og vefur því saman kemur mjög ilmur og það sker líka fallega í gegnum fituna. Þetta þjónar eiginlega hlutverki vefjugrænmetis.

Nú byrjar alvöru grillið

Nautabringuna grillar maður svona, ofan á baunaspírunum og graslauknum, næstum eins og maður sé að steikja allt saman. Ef maður leggur grænmetið fyrst og kjötið ofan á, þá kemur rakinn úr grænmetinu upp og kemur í veg fyrir að kjötið brenni, þannig að það helst safaríkt. Þegar allt er tilbúið blandast kjötið og grænmetið saman og maður nær öllu í einum bita með pinnarunum. Mér fannst það miklu betra en að borða þetta í sitt hvoru lagi.

Um leið og maður byrjar að setja hráefnið á helluna birtist svona sjón. Abalone byrjar að hreyfast á skelinni af hitanum, við hliðina er hörpuskelvöðvinn að verða gullinn og rækjurnar breytast smám saman úr bláleitum lit í rauðan. Starfsmaðurinn stillti hitann fyrir okkur í byrjun og sagði líka í hvaða röð við ættum að setja allt á grillið. Fyrst abalone og hörpuskel, síðan nautabringuna þegar hitt er farið að eldast, og að lokum þekur maður þetta með baunaspírum og graslauk. Rækjurnar má bara setja í laus rými inn á milli.

Að grilla sjálfur er stór hluti af töfrunum við kóreska sjávarrétti

Þegar alvöru grillið byrjar verður allt á hellunni gjörsamlega tryllt. Fitusafinn úr nautabringunni sígur og hvæsir, baunaspírurnar gefa frá sér þessa sterku snarkandi hljóma þegar þær taka í sig hitann, og rækjurnar eru þegar orðnar rauðar. Reykurinn, hljóðið, lyktin, allt þetta saman finnst mér vera stærsti sjarminn við kóreska sjávarréttastaði við ströndina. Maður fær ekki bara tilbúinn disk á borðið, heldur er allt ferlið hluti af máltíðinni, að grilla sjálfur, fylgjast með hvernig allt eldast og grípa rétta bita á réttum tíma.

Þegar abalone hitnar á hellunni snýr hún sér inni í skelinni. Þar sem þetta er lifandi sjávarfang sem er eldað strax getur það komið fólki svolítið á óvart í fyrsta skiptið. Þegar hún er að eldast kraumar safinn út við skeljarbrúnina, og ef maður borðar líka þann safa fær maður sjávarbragðið beint inn í munninn.

Þegar hörpuskelin er grilluð í skelinni helst safinn inni svona. Það er allt annað bragð en þegar vöðvinn er tekinn úr og grillaður beint á hellunni. Sú sem er í skelinni er safaríkari og mýkri af því safinn er enn til staðar. Með þessu sizzlandi hljóði, reyklyktinni og því að horfa á allt eldast fyrir framan sig, fannst mér bragðið eiginlega tvöfaldast.

Ef ég á að vera alveg hreinskilin(n) eftir að hafa borðað þetta víða

Ef ég á að segja eitt alveg hreint út, þá hef ég borðað sjávarrétti við kóreska strönd á nokkrum stöðum og mér finnst erfitt að segja að þetta hafi verið langbest. Jagalchi-markaðurinn í Busan hefur miklu meira úrval, og á Jeju man ég eftir stærri abalone. Einnig eru til staðir í borgum inni í landinu þar sem maður fær jafnvel litla margra rétta upplifun og sashimi á svipuðu verði. En miðað við að þetta var ferðamannastaður voru gæðin alveg fín og magnið meira en ég bjóst við. Það sem gaf þessum stað raunverulegt gildi var kannski ekki maturinn einn og sér, heldur það að borða hann beint fyrir framan sjóinn.

Ástæðan var ekki bara maturinn, heldur gluggasætið með sjávarútsýni

En það var ekki bara maturinn sem gerði þennan stað góðan. Ef maður sat við gluggann sá maður hafið beint í gegnum stóra glervegginn. Það var haust, en samt heitara en ég hafði búist við, þannig að við völdum sæti inni við gluggann frekar en á veröndinni. Fyrir utan var líka verönd með pálmatrjám og sólhlífum, svo á góðum degi hefði örugglega verið frábært að borða úti.

Það var grillhella við hvert borð og gott bil á milli borða, þannig að maður gat borðað þægilega án þess að hugsa mikið um næsta borð. Þar sem sjávarfangið gefur frá sér smá reyk við grillið er svona pláss í raun alveg nauðsynlegt.

Kóreskur strandstaður þar sem þú borðar með útsýni yfir hafið

Þegar maður kemur út blasir þetta útsýni við. Beint fyrir framan er höfnin og handan hennar sjást eyjarnar. Það eru margir kóreskir sjávarréttastaðir við ströndina sem bjóða upp á nákvæmlega þessa upplifun, að borða á meðan maður horfir út á sjó. Sama rétturinn virðist alltaf bragðast öðruvísi þegar maður situr beint við ströndina, og ég held að það gildi eiginlega hvar sem er í heiminum.

Fyrir framan staðinn stóðu pálmatré og á veröndinni með gervigrasi voru sólhlífar og stólar. Þetta var sjávarréttastaður, en að utan fékk maður næstum smá tilfinningu fyrir litlu strandresorti. Kóreskir strandstaðir hafa greinilega farið að leggja miklu meiri áherslu á útlitið sitt undanfarið. Áður fyrr voru margir þeirra meira í áttina að gamaldags fiskistað, en nú er þetta klárlega að breytast.

Þetta er ytra byrði hússins. Ef maður gengur út á veröndina er sjórinn beint fyrir framan, og þar voru líka allskonar litríkir stólar, þannig að fólk sat þar bæði fyrir og eftir matinn og horfði út á hafið.

Sjórinn var bókstaflega svona nálægt, séður á milli pálmatrjánna. Á degi með góðu veðri myndi maður eiginlega frekar vilja sitja úti en inni með svona útsýni. Ég tók myndina á síma, svo gæðin eru ekki fullkomin, en andrúmsloftið á staðnum ætti samt að skila sér.

Kóreskir sjávarréttir við ströndina krefjast ekki endilega langrar ferðar

Að borða sjávarrétti við kóreska strönd snýst ekki bara um að fylla magann. Það er allt ferlið, að sjá lifandi abalone hreyfast fyrir framan sig, horfa á hörpuskelvöðvann brúnast hægt og sjá fituna úr nautabringunni renna hvæsandi niður yfir baunaspírurnar. Allt þetta er hluti af máltíðinni. Upplifun þar sem öll skilningarvitin eru virk áður en maður lyftir einu sinni pinnunum, það finnst mér vera hinn sanni sjarmi kóreskra strandstaða.

Ég segi það aftur, þetta er ekki færsla sem snýst um að mæla með einum ákveðnum veitingastað. Hvar sem þú ferð meðfram kóresku ströndinni er mjög auðvelt að finna svona skelfiskgrillstaði. Busan Haeundae, Yeongjongdo í Incheon, Gangneung, Pohang, Tongyeong, Yeosu og Jeju, þeir eru nánast alls staðar þar sem sjórinn er. Ef þú ert á ferðalagi í Kóreu og átt leið framhjá ströndinni, myndi ég klárlega mæla með að þú stígir inn á stað sem auglýsir skelfiskgrill að minnsta kosti einu sinni.

Upplýsingar um veitingastaðinn sem heimsóttur var í þessari færslu

Þessi færsla birtist upphaflega á https://hi-jsb.blog.