Koreaans streetfood proeven: gids voor Seomun markt

Koreaans streetfood op de Seomun markt — mijn eerlijke ervaring

Afgelopen weekend ben ik naar de Seomun markt in Daegu geweest, een grote stad zo'n twee uur ten zuiden van Seoul.

Eerlijk gezegd dacht ik van tevoren dat het gewoon een ouderwetse markt zou zijn. Maar toen ik aankwam, bleek het totaal anders. Het was weekend, dus het was ongelooflijk druk — elke steeg zat vol mensen. Hoe dieper ik de markt in liep, hoe meer ik besefte hoe enorm groot het eigenlijk is. De Seomun markt bestaat namelijk uit zes wijken met meer dan 4.000 winkels en kraampjes, waarmee het een van de grootste traditionele markten van heel Korea is. In de Joseon-dynastie was het al een van de drie beroemdste markten van het land, samen met die van Pyeongyang en Ganggyeong, en die geschiedenis loopt tot op de dag van vandaag door. Ik was serieus bang dat ik zou verdwalen.

De reden dat ik dit artikel heb geschreven is simpel: ik wilde jullie laten zien welk Koreaans streetfood je allemaal kunt vinden op een traditionele markt, gebaseerd op wat ik zelf heb gezien en geproefd. Vooral voor buitenlandse reizigers die zich afvragen "wat moet ik eigenlijk eten als ik naar een Koreaanse markt ga?" hoop ik dat dit artikel een praktische gids voor Seomun markt streetfood is.

Maar een ding wil ik even duidelijk maken: niet elke Koreaanse markt is zo. Alleen de grote, landelijk bekende markten zoals Seomun hebben deze schaal en variatie. Kleine buurtmarkten hebben een leuke sfeer, maar het aanbod aan eten is veel beperkter. Van alle markten is de Seomun markt in Daegu een plek die je minstens één keer bezocht moet hebben als je de Koreaanse marktcultuur voor het eerst wilt ervaren.

Omdat er zo veel te vertellen is, heb ik dit artikel in twee delen gesplitst. Ik laat alles zien in de volgorde waarin ik het tegenkwam terwijl ik door de markt liep. Hier begint deel 1.

Gekarameliseerde zoete aardappel — de eerste snack op de Seomun markt

Zodra ik de eerste steeg voorbij de ingang in liep, sprong dit meteen in het oog. Bergen gekarameliseerde zoete aardappel op een grote bakplaat. Het is een traditionele Koreaanse snack waarbij zoete aardappel in grove stukken wordt gesneden, gefrituurd in olie, gecoat met suikersiroop en bestrooid met zwarte sesamzaadjes.

Ik had nog niets gegeten, dus dit werd mijn eerste keuze. Als je met je vinger tegen de buitenkant tikt, breekt het dunne laagje gehard siroop knapperig open, en binnenin zit zachte, kruimelige zoete aardappel. Versgemaakt is de siroop nog warm en rekbaar, maar bij mij was het al iets afgekoeld, waardoor de coating harder was. Maar het was hoe dan ook heerlijk zoet. De prijs was ongeveer $3 per bakje.

In het Engels wordt dit "Candied Sweet Potato" genoemd. Zie het als gefrituurde zoete aardappel met een suikerglazuur.

Hodugwaja — de nationale snack van Koreaanse snelwegrestaurants

Het tweede wat mijn aandacht trok waren de hodugwaja, opgestapeld in een glazen vitrine. Het zijn traditionele Koreaanse gebakjes die in een walnootvormig bakijzer worden gebakken, en ze zijn ongeveer zo groot als twee duimen naast elkaar.

Eigenlijk is hodugwaja in Korea beroemd als dé snelwegrestaurant-snack bij uitstek, dus voor mij was het een vertrouwde smaak. Maar vers gebakken op de markt is het echt anders. De buitenkant is nog warm, waardoor het schelletje zacht en smeuïg kauwt, en van binnen komt er zachte rode bonenpasta met kleine stukjes walnoot tevoorschijn. Als ze afkoelen wordt de buitenkant iets knapperiger, maar persoonlijk vond ik ze veel lekkerder als ze nog warm waren. 10 stuks voor ongeveer $2.

De naam betekent letterlijk "walnootgebak," maar walnoot is niet het hoofdingrediënt — de naam komt van de walnootvorm van het bakijzer. Het is een gebakje gevuld met rode bonenpasta.

Hotteok — de gloeiend hete valstrik van Daegu-stijl gefrituurde hotteok

De derde plek waar ik stopte was een hotteok-kraampje. Normaal gesproken wordt hotteok platgedrukt op een bakplaat, maar hier was het compleet anders. Deze werden helemaal ondergedompeld in olie gefrituurd, waardoor ze zo groot als een handpalm waren en dik en rond als een donut.

Er stond behoorlijk wat rij, dus ik wachtte zo'n vijf minuten. Terwijl ik wachtte, mengde de geur van frituurolie zich met kaneelgeur, en ik kreeg alleen maar meer honger. Ik pakte hem aan en nam meteen een hap — en dat was een vergissing. Van binnen stroomde er in één keer gesmolten bruine suiker en kaneelsiroop naar buiten, en dat was echt gloeiend heet. Ik brandde bijna mijn gehemelte. Als je dit voor het eerst eet, breek het dan éérst doormidden en laat de siroop even afkoelen.

Hotteok is een Koreaanse zoete pannenkoek gevuld met bruine suiker en kaneel, en een van dé winterse straatsnacks van Korea. De variant waarbij ze helemaal in olie worden gefrituurd, zoals op de Seomun markt, kom je vaker tegen in de regio Daegu. Eén stuks voor ongeveer $1,50.

10-wonbroodje — het Koreaans streetfood waar buitenlanders het wildst van worden

Dit is een broodje gebakken in een bakvorm in de vorm van een oud Koreaans 10-wonmuntje. Het werd oorspronkelijk populair in Gyeongju, maar inmiddels is het overal in Korea te vinden als Koreaans streetfood.

Hier was geen rij, dus ik kon het meteen kopen. Het gele dat je op de foto's ziet, is kaas. Er zit flink wat kaas in, en als je het doormidden breekt, rekt de kaas lang uit. Dat ziet er zo leuk uit dat ik eerst een foto maakte voor ik begon te eten. De combinatie van zoute, hartige kaas met het zachte brood is simpel, maar je blijft er maar van eten.

Van alle Koreaanse streetfoodgerechten is dit degene waar buitenlanders het enthousiast over zijn. Het muntvormige uiterlijk is al bijzonder, en op het moment dat de kaas uitrekt, begint iedereen te filmen. Als je zoekt op "10-won bread — Korean coin-shaped cheese bread" vind je eindeloos veel video's. 3 stuks voor ongeveer $1,50.

Koreaanse marktsandwich — wat is het verschil met een westerse sandwich?

Als je over de Seomun markt loopt, kom je op meerdere plekken kraampjes tegen die marktsandwiches verkopen. Ik kocht er ook een, en het is een compleet ander gerecht dan een westerse sandwich. Buitenlanders die het woord "sandwich" zien en bepaalde verwachtingen hebben, kunnen best verrast worden, dus ik heb de verschillen op een rijtje gezet.

Op basis van wat ik heb geproefd, is het eigenlijk zinloos om het te vergelijken met een westerse sandwich — het is gewoon een ander gerecht. Je kunt het beter zien als een "Koreaanse mayonaisetoast."

Varkenshart aan het spit — twijfelend maar toch geprobeerd op de Koreaanse markt

Vanaf hier veranderde de sfeer. Dieper in de streetfoodsteeg kwam ik terecht in dikke rookwolken van grillend vlees.

"Yeomtong" is het hartgedeelte van het varken. Het wordt in platte plakjes gesneden, laag voor laag aan een spiets geregen en gegrild. Eerlijk gezegd twijfelde ik eerst. Het woord "hart" kan best afschrikken. Maar ik zag een meneer naast me er met smaak van eten, en toen kocht ik er toch een.

Conclusie: het is veel milder dan je zou denken. Het heeft een stevigere, kauwachtige textuur dan gewoon varkensvlees, maar is nauwelijks vettig. Hoe langer je kauwt, hoe meer een nootachtige smaak vrijkomt, en de typische orgaangeur die je misschien verwacht was er helemaal niet. Als je geïnteresseerd bent in orgaanvlees, is dit het proberen waard. In het Engels heet het "Grilled pork heart skewer."

Chapssal-ppang — mijn persoonlijke top 3 van de dag

Dit is iets wat ik persoonlijk in mijn top 3 van deze dag zou zetten qua Seomun markt streetfood. Het is een snack van kleefrijstdeeg dat tot bolletjes is gevormd, gefrituurd in olie en daarna door suiker gerold. Er zijn twee varianten: een pure versie zonder vulling, en een met zoete rode bonenpasta erin.

Ik koos de versie met rode bonenpasta, en dit is echt compleet anders dan een gewone tarwedonut. Kleefrijst heeft die typische taaie, veerkrachtige textuur, waardoor het voelt als iets halverwege een rijstkoek en een donut. De buitenkant heeft een licht knapperig suikerlaagje, terwijl de binnenkant taai meerekt als je kauwt. Je moet ze warm eten, want dan komt deze textuur pas echt tot zijn recht.

Als je "mochi donut" kent, dan heb je een goed idee van wat dit is. Het is een gefrituurde kleefrijstbal. 2 stuks voor ongeveer $1,50.

Eomuk in bouillon — hét symbool van de Koreaanse traditionele markt

Als je ooit in Korea bent geweest, heb je dit gegarandeerd gezien. Het is gemalen vispasta die dun is uitgerold, aan spiesjes is geregen en in hete bouillon wordt verkocht — hét Koreaanse straateten bij uitstek. Of je nu in Seoul, Busan of Jeju bent, op elke markt kom je dit tegen.

Op de Seomun markt waren er alleen al meer dan tien kraampjes met dit soort bouillon-eomuk. Ik at bij een kraampje halverwege de markt, en de geur van de bouillon op basis van ansjovis en kelp was echt fantastisch. De eomuk zelf heeft een zachte maar veerkrachtige textuur, en hoe langer het in de bouillon hangt, hoe dieper de smaak erin trekt. Maar het échte hoogtepunt is nadat je de eomuk op hebt — dan neem je een slok van de bouillon. Dat zoute, hartige vocht dat je van binnenuit verwarmt. Op een koude dag is dit alleen al reden genoeg om naar de markt te komen.

De Koreaanse manier is om de bouillon erbij op te drinken. Eén spies kost ongeveer $0,75, en de bouillon is gratis.

Gochujang-spiesjes — het meest indrukwekkende tafereel op de Seomun markt

Dit was een van de meest indrukwekkende taferelen die ik op de Seomun markt tegenkwam. De aanblik van een brede bakplaat gevuld met rode gochujang-saus, met rijen spiesjes die erin staan, was visueel echt overweldigend.

Het zijn spiesjes van rijstkoek, viskoek en sundae (Koreaanse bloedworst) die worden gestoofd in dikke gochujang-saus (rode chilipasta). Oorspronkelijk was dit een gerecht dat je alleen in bepaalde regio's tegenkwam. Tegenwoordig zie je het af en toe in Seoul, maar het is geen standaard menu bij gewone straatkraampjes. Om het in deze authentieke vorm te zien, moet je naar een grote Koreaanse traditionele markt als Seomun komen.

Ik koos een rijstkoekspies, en de gochujang was helemaal tot in de kern doorgetrokken — taai, pittig en zoet tegelijk. Pikant, zoet en zout tegelijkertijd. Koreanen noemen dit soms "tteokbokki zonder bouillon."

Het zijn rijstkoek-, viskoek- of sundae-spiesjes gestoofd in rode chilipasta. Als je van pittig eten houdt, is dit een absolute aanrader.

Sundae-spiesjes, pittige viskoekspiesjes, rode viskoekroerbak en extra bouillon-eomuk kraampjes

Rond het gochujang-spieskraampje waren vergelijkbare gerechten bij elkaar gegroepeerd. Ik pakte ook een sundae-spies van het kraampje ernaast. Sundae is een traditioneel Koreaans gerecht waarbij varkensdarmen worden gevuld met glasnoedels en groenten. Deze versie is aan een spies geregen en diep in gochujang-saus gestoofd, waardoor de saus tot in de kern is doorgetrokken en het een volle, diepe smaak heeft. Buitenlanders die sundae voor het eerst proberen, schrikken vaak van de beschrijving "bloedworst," maar als je het eenmaal proeft, is het de taaie textuur van de glasnoedels die domineert en het is verrassend zacht.

Er waren ook pittige viskoekspiesjes. Een heel andere versie dan de heldere bouillon-eomuk die ik eerder noemde — deze worden gestoofd op een borrelende bakplaat met gochujang-saus, waardoor de hele viskoek knalrood is gekleurd. Ik had eerst de heldere bouillon-versie gegeten en daarna deze, en ik kon niet geloven dat het hetzelfde ingrediënt was. De smaak was intens en pittig.

De rode viskoekroerbak is viskoek in korte, dikke stukjes gesneden en geroerbakt in pittige kruiden. Er zitten taugé en cheongyang-chilipepers op, en het ziet er al vanwege de kleur al heftig uit. Het grappige is dat dit niet uniek is voor dit ene kraampje. Als je door de stegen van de Seomun markt loopt, kom je op meerdere plekken kraampjes tegen die viskoek op soortgelijke manier bereiden, maar de kruidenverhoudingen zijn overal anders. Ik proefde bij twee plekken: de ene had een meer zoetige smaak, de andere gebruikte meer cheongyang-chilipeper en was duidelijk pittiger.

En de bouillon-eomuk verdient nog een keer een vermelding. Er zijn binnen de Seomun markt meer dan tien van dit soort kraampjes. Elk kraampje heeft een net iets andere bouillon, dus het is leuk om terwijl je door de stegen loopt bij meerdere plekken te vergelijken. Ik heb zelf bij twee kraampjes bouillon gedronken: bij de ene was de ansjovis-smaak sterker, bij de andere was de kelp-smaak dominanter. Voor $0,75 per spies en gratis bouillon is er geen reden om niet meerdere plekken te proberen.

Twigim — ik had nog nooit gimbap zien frituren

Op een Koreaanse traditionele markt zijn gefrituurde chilipeper, inktvis en groenten de standaard twigim. Maar hier ontdekte ik iets wat ik nog nooit eerder had gezien: een hele gimbap — in zijn geheel gefrituurd.

Eerst wordt de gimbap (Koreaanse rijstrol met zeewier) normaal gemaakt, daarna wordt er beslagkruim omheen gedaan en gaat het de frituur in. De buitenkant is een knapperige frituurkorst en vanbinnen zit de gimbap er gewoon nog in. Eerlijk gezegd dacht ik "zou dit lekker zijn?" maar verrassend genoeg pasten de nootachtige olie en de zeewier-geur goed bij elkaar. Ik kocht er ook een gefrituurde chilipeper bij — cheongyang-chilipeper in beslag, dus van buiten hartig en van binnen scherp pittig. Als je niet tegen pittig kunt, wees dan gewaarschuwd.

Twigim is de verzamelnaam voor Koreaanse gefrituurde snacks. Het lijkt op Japanse tempura, maar de Koreaanse versie heeft een dikkere beslaglaag en wordt vaak zonder saus gegeten.

Kipspiesjes en dak-gangjeong — de straatversie van de Koreaanse kippencultuur

Kipspiesjes, of "dak-kkochi," worden in Korea een "nationale snack" genoemd — iedereen houdt ervan, jong en oud. Kip wordt aan een spies geregen, gegrild en royaal ingesmeerd met een zoet-zoute saus. Je kunt dit overal in Korea eten, dus je zou denken dat het niets bijzonders is, maar vers gegrild bij een marktkraam is het echt anders. De saus karamelliseert boven het vuur en die geur is onweerstaanbaar. Eén spies voor ongeveer $2.

Direct ernaast was er ook een dak-gangjeong winkel. Normaal gesproken is er maar één soort dak-gangjeong, maar deze winkel had een enorme variatie: kippenpootjes-gangjeong, darmen-gangjeong, kaassmaak, knoflook-sojasaus en pittig. Ik koos knoflook-sojasaus, en de saus zat er kleverig omheen geglazuurd — zoet en zout tegelijk.

Buitenlanders vragen vaak "wat is het verschil tussen dak-gangjeong en gewone Koreaanse fried chicken?" Het verschil is duidelijk. Hieronder heb ik het uiteengezet.

Tornadoaardappel, gestoomde maïs en zoete aardappelfrites — lichte Seomun markt snacks

De tornadoaardappel is een hele aardappel die in één lange spiraal dun wordt gesneden, aan een stok wordt geregen en in olie gefrituurd. Op social media zie je dit vaak als "Tornado Potato," maar qua smaak verschilt het eerlijk gezegd niet heel veel van gewone chips. Hartig en zout aardappelgevoel. Maar het is perfect om al lopend te eten terwijl je de markt verkent, dus het is fijn om er een in je hand te hebben.

Gestoomde maïs is een van de oudste en meest basale snacks op Koreaanse markten. Hier valt niet heel veel bijzonders over te vertellen, maar op de markt smaakt het op de een of andere manier extra lekker. De korrels zijn stevig en boordevol zoet sap — simpel maar je wordt er niet moe van. Eén kolf voor ongeveer $1,50.

De zoete aardappelfrites zijn dun gesneden zoete aardappel, knapperig gefrituurd. Het lijkt op gewone frietjes, maar smaakt anders. Door de natuurlijke zoetheid van zoete aardappel hoef je er geen saus bij te eten. Ik zag een berg ervan liggen aan de zijkant van de markt en kon er niet aan voorbijlopen, dus kocht ik er een portie. Eenmaal begonnen met eten, kon ik niet meer stoppen.

Tangsuyuk — Koreaans-Chinese keuken midden op de markt

Gefrituurd varkensvlees overgoten met een zoete en zure saus — een gerecht uit de Koreaans-Chinese keuken. Wortelen en uien zitten samen met de saus bovenop het vlees.

In Korea is dit een van de populairste bezorggerechten uit Chinese restaurants, maar normaal bestel je het thuis. Dat het hier op de markt op een bord wordt geserveerd, was ongewoon en verrassend. De smaak is knapperig gefrituurd vlees gecombineerd met die zoetzure saus — het lijkt op het Chinese tangcurou (糖醋肉), maar de Koreaanse versie heeft een dunnere, zuurdere saus.

Gebakken mandu — de afsluiting van de Seomun markt streetfoodtour

Koreaanse dumplings: een deegvelletje gevuld met vlees en groenten, dichtgevouwen en goudbruin gebakken in olie. Op een roestvrijstalen stoommand opgestapeld was het een hartverwarmend, typisch Seomun markt-tafereel.

Eén portie kost ongeveer $5 en je krijgt meerdere soorten: platte, ronde en langwerpige — allemaal andere vormen. Ze zijn ook behoorlijk groot, dus hier kun je je buik mee vullen. Eerlijk gezegd is die prijs voor Koreaanse begrippen best schappelijk.

Gun-mandu zijn Koreaanse gebakken dumplings. Ze lijken op Japanse gyoza of Chinese guotie (鍋貼), maar Koreaanse mandu hebben een dikker deegvelletje en bevatten glasnoedels in de vulling — dat is het grote verschil.

Einde van deel 1 — $20 was genoeg voor Seomun markt streetfood

Dit was deel 1 van mijn persoonlijke Seomun markt streetfood-tour in Daegu. Dit is trouwens niet alles. Er zijn nog flink wat gerechten die ik niet heb kunnen bespreken, dus die laat ik in deel 2 zien.

Als je dit deel helemaal hebt gelezen, heb je het waarschijnlijk al gemerkt: Koreaans streetfood op een traditionele markt zijn voornamelijk kleine snacks van zo'n $1,50 tot $3 per stuk. Daardoor kun je heel veel verschillende dingen in kleine porties proeven. Ik heb die dag meer dan tien verschillende gerechten gegeten, en mijn totale uitgaven waren rond de $20–25. Als buitenlandse reiziger zoveel verschillende Koreaanse streetfoodgerechten kunnen ervaren voor dat bedrag — dat is best een aantrekkelijk punt, vind ik.

Deel 2 volgt binnenkort.

Praktische informatie over de Seomun markt in Daegu

Hoe kom je bij de Seomun markt?

※ Tarieven en reistijden zijn op basis van maart 2026 en kunnen wijzigen. Controleer de laatste informatie op Korail, SRT en Kobus (snelbusboeking).

Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd op https://hi-jsb.blog.