ອາຫານທ້ອງຖິ່ນ 3 ຢ່າງທີ່ກິນຢູ່ປ້ຳນ້ຳມັນໄທ | ເຂົ້າຂາໝູ ຕົ້ມຍຳ ກ໋ວຍຕຽວ

ກິນເຂົ້າສວາຍຢູ່ປ້ຳນ້ຳມັນໄທຫວາ?

ຖ້າພວກເຈົ້າຢາກລອງກິນອາຫານຕາມສັ່ງແຊບໆຕອນໄປທ່ຽວໄທ, ຂ້ອຍມີສະຖານທີ່ທີ່ບໍ່ຄາດຄິດບ່ອນໜຶ່ງມາແນະນຳ. ນັ້ນກໍຄືປ້ຳນ້ຳມັນນັ້ນເອງ. ຖ້າບອກວ່າຮ້ານອາຫານທ້ອງຖິ່ນແຊບໆຕັ້ງຢູ່ໃນປ້ຳນ້ຳມັນ, ຫຼາຍຄົນຄືຊິງົງແນ່ນອນ. ເພາະຢູ່ຕ່າງປະເທດ ປ້ຳນ້ຳມັນສ່ວນຫຼາຍແມ່ນບ່ອນທີ່ຄົນເຂົ້າໄປຕື່ມນ້ຳມັນແລ້ວກໍອອກມາເລີຍ. ຖ້າມີຮ້ານສະດວກຊື້ຕິດຢູ່ກໍຖືວ່າເປັນປ້ຳໃຫຍ່ແລ້ວ ແລະ ຄົນກໍມັກຈະຊື້ແຕ່ເຂົ້າໜົມປັງ ຫຼື ເຂົ້າປັ້ນກິນເທົ່ານັ້ນ.

ແຕ່ຂ້ອຍອາໄສຢູ່ໄທມາ 3 ປີແລ້ວ. ຂ້ອຍຢູ່ລະຍອງກັບພັນລະຍາຄົນໄທ, ມື້ນັ້ນຕອນກຳລັງກັບບ້ານ ພວກຂ້ອຍກໍແວ່ປ້ຳນ້ຳມັນ PTT. ຕອນກຳລັງຕື່ມນ້ຳມັນ ພັນລະຍາຂ້ອຍກໍຊວນກິນເຂົ້າສວາຍຢູ່ນີ້ເລີຍ. ປ້ຳນ້ຳມັນໄທບໍ່ແມ່ນບ່ອນຕື່ມນ້ຳມັນລ້າໆເດີ້. ປ້ຳໃຫຍ່ໆຄື PTT ຈະເປັນສະຖານີຄົບວົງຈອນທີ່ມີທັງຮ້ານສະດວກຊື້, ຄາເຟ່, ຮ້ານອາຫານ ແລະ ແມ່ນແຕ່ຮ້ານນວດ. ມື້ນີ້ຂ້ອຍຈະມາເລົ່າເລື່ອງອາຫານໄທ 3 ຢ່າງທີ່ຂ້ອຍກິນກັບພັນລະຍາຢູ່ຮ້ານອາຫານໃນປ້ຳນ້ຳມັນ PTT ແຫ່ງນັ້ນ ເຊິ່ງມີ: ເຂົ້າຂາໝູ (Khao Kha Moo), ໝີ່ຕົ້ມຍຳ (Tom Yum Mama) ແລະ ກ໋ວຍຕຽວນ້ຳຕົກ (Guay Teow Nam Tok).

ນີ້ແມ່ນພາບບັນຍາກາດຂອງປ້ຳນ້ຳມັນ PTT ລະຍອງ. ມີຕັ່ງນັ່ງກ້ອງຄັນຮົ່ມສີແດງ, ແລະ ທາງຫຼັງກໍຈະເຫັນຕຶກ 7-Eleven, ຄາເຟ່ ແລະ ຮ້ານອາຫານ. ມັນໃຫ້ຄວາມຮູ້ສຶກຄືກັບສູນການຄ້າຂະໜາດນ້ອຍຫຼາຍກວ່າປ້ຳນ້ຳມັນ. ຕອນມາທ່ຽວໄທໃໝ່ໆ ຂ້ອຍຮູ້ສຶກແປກໃຈຫຼາຍ, ແຕ່ພໍຢູ່ມາ 3 ປີ ຂ້ອຍກໍເລີ່ມເຂົ້າໃຈເຫດຜົນແລ້ວ.

ຈຸດພັກລົດທາງດ່ວນເກົາຫຼີ ປະທະ ສະຖານີປ້ຳນ້ຳມັນທາງຫຼວງໄທ

ສະພາບການຈະລາຈອນຂອງສອງປະເທດນີ້ແມ່ນແຕກຕ່າງກັນຫຼາຍ.

ເກົາຫຼີພັດທະນາຈຸດພັກລົດໂດຍເນັ້ນທາງດ່ວນເປັນຫຼັກ, ສ່ວນໄທພັດທະນາປ້ຳນ້ຳມັນໃຫ້ເປັນສະຖານີຄົບວົງຈອນໂດຍເນັ້ນທາງຫຼວງຊົນນະບົດ. ເຖິງຮູບແບບຈະຕ່າງກັນ, ແຕ່ຄວາມຕ້ອງການບ່ອນພັກຜ່ອນເພື່ອກິນເຂົ້າ ແລະ ດື່ມກາເຟລະຫວ່າງການເດີນທາງແມ່ນຄືກັນທຸກບ່ອນ.

ບັນຍາກາດຮ້ານອາຫານໃນປ້ຳນ້ຳມັນເປັນແບບນີ້ແຫຼະ

ທາງໜ້າຮ້ານອາຫານໃນປ້ຳນ້ຳມັນຈະມີໂຕະສະແຕນເລດ ແລະ ຕັ່ງນັ່ງລຽງກັນແບບນີ້. ມັນເປັນສະຕາຍທີ່ເຫັນໄດ້ທົ່ວໄປຕາມຮ້ານອາຫານທ້ອງຖິ່ນໃນໄທ (ແລະລາວເຮົາກໍຄືກັນ). ມັນເປັນໂຄງສ້າງເຄິ່ງໃນຮົ່ມເຄິ່ງກາງແຈ້ງ ເຊິ່ງການນັ່ງກິນພ້ອມກັບຮັບລົມທາງນອກກໍບໍ່ເລວ, ແຕ່ເວົ້າຕາມກົງ ໃນຕອນທ່ຽງທີ່ອາກາດຮ້ອນໆ ແຄ່ນັ່ງຊື່ໆເຫື່ອຍ້ອຍເຕັມຫຼັງແລ້ວ. ແນ່ນອນວ່າບໍ່ມີແອ, ຖ້າມີພັດລົມເປີດໃຫ້ຈັກໜ່ວຍໜຶ່ງກໍຖືວ່າໂຊກດີແລ້ວ. ແຕ່ພັນລະຍາຂ້ອຍພັດມັກບ່ອນນັ່ງແບບນີ້ຫຼາຍກວ່າ. ຄົນທ້ອງຖິ່ນມັກຈະເລືອກນັ່ງກິນທາງນອກຫຼາຍກວ່ານັ່ງໃນຫ້ອງແອເຢັນໆ.

ລະບົບເລືອກໝີ່ແລ້ວຕົ້ມໃຫ້

ຢູ່ມຸມໜຶ່ງຂອງຮ້ານຈະມີໝີ່ສຳເລັດຮູບ ແລະ ເສັ້ນສົດວາງຂາຍເຕັມໄປໝົດ. ຖ້າເຮົາເລືອກໝີ່ຢູ່ກົງນີ້, ທາງຄົວຈະເອົາໄປຕົ້ມໃສ່ເຄື່ອງຕ່າງໆໃຫ້. ມັນຄືກັບລະບົບສັ່ງອາຫານຕາມສັ່ງເລີຍ. ຢູ່ເກົາຫຼີຖ້າສັ່ງລາມຍອນ (Ramyeon), ເຂົາເຈົ້າຈະຕົ້ມນ້ຳ, ໃສ່ເຄື່ອງປຸງ ແລະ ໄຂ່ ຕົ້ມຈົນສຸກພ້ອມເສີບ. ແຕ່ຢູ່ໄທ, ເຂົາເຈົ້າຈະລວກເສັ້ນໃນນ້ຳຮ້ອນແລ້ວຕັກໃສ່ຖ້ວຍ, ຈາກນັ້ນກໍຕັກນ້ຳຊຸບລົງໄປ ພ້ອມກັບໂຮຍໜ້າດ້ວຍຊີ້ນ, ຜັກ, ແລະ ຫອມປ້ອມຕ່າງໆ. ເຮັດໃຫ້ເສັ້ນຍັງມີຄວາມໜຽວນຸ້ມຢູ່ ແລະ ນ້ຳຊຸບກໍຈະໃສ ບໍ່ຂຸ້ນຄືກັບລາມຍອນເກົາຫຼີ.

ນີ້ແມ່ນຂາໝູໄທຫວາ? ຕົກໃຈເລີຍເພາະມັນຄືກັບຂອງເກົາຫຼີຫຼາຍ

ນີ້ແມ່ນຂາໝູຂອງໄທ. ຕອນເຫັນຄັ້ງທຳອິດ ຂ້ອຍຕົກໃຈແທ້ໆ. ຫຍັງວະ? ນີ້ມັນບໍ່ແມ່ນ ຈົກບານ (Jokbal - ຂາໝູຕົ້ມຊີອິ໊ວສະຕາຍເກົາຫຼີ) ຫວາ? ໜັງສີນ້ຳຕານເປັນເງົາ, ຊີ້ນທີ່ຕົ້ມຈົນເປື່ອຍລຸຍອອກຈາກກະດູກ, ແລະ ມີຜັກສີຂຽວຮອງຢູ່ທາງລຸ່ມ. ເບິ່ງໜ້າຕາແລ້ວ ເອົາໄປວາງຂາຍຢູ່ຮ້ານຂາໝູໃນຕະຫຼາດເກົາຫຼີກໍບໍ່ມີໃຜສົງໄສແນ່ນອນ. ເບິ່ງແຕ່ສີກໍຮູ້ແລ້ວວ່າຕົ້ມໃສ່ຊີອິ໊ວດົນປານໃດ, ແລະ ໜັງທີ່ກາຍເປັນວຸ້ນໃສໆກໍຄືກັນກັບຂາໝູເກົາຫຼີເປະເລີຍ.

ເມື່ອເວົ້າເຖິງອາຫານໄທ ຄົນມັກຈະນຶກເຖິງອາຫານທີ່ມີກິ່ນເຄື່ອງເທດແຮງໆຄື ຕົ້ມຍຳກຸ້ງ ຫຼື ຜັດໄທກ່ອນໝູ່. ແຕ່ເຂົ້າຂາໝູບໍ່ແມ່ນແນວນັ້ນ, ມັນມີລົດຊາດອອກໄປທາງຕົ້ມຊີອິ໊ວທີ່ຄົນເອເຊຍຕາເວັນອອກຄຸ້ນເຄີຍ. ຍ້ອນວ່າເປັນອາຫານທີ່ຄົນຈີນອົບພະຍົບນຳເຂົ້າມາໃນໄທ ມັນຈຶ່ງຢູ່ໃນໝວດຕົ້ມຊີອິ໊ວສະຕາຍອາຊີຕາເວັນອອກ. ເມື່ອມີຕົ້ນກຳເນີດຄ້າຍຄືກັນກັບຂາໝູເກົາຫຼີ ມັນກໍເລີຍໜ້າຕາຄ້າຍຄືກັນນັ້ນແຫຼະ.

ເຂົ້າຂາໝູໜຶ່ງຈານ, ເຂົ້າໜ້າຂາໝູສະຕາຍໄທທີ່ສົມບູນແບບ

ນີ້ຄື ເຂົ້າຂາໝູ ຫຼື ເຂົ້າໜ້າຂາໝູສະຕາຍໄທ. ພັນລະຍາຂ້ອຍສັ່ງມາ ແຕ່ພວກເຮົາແບ່ງກັນກິນຄົນລະເຄິ່ງ. ເຂົາເຈົ້າຈະຕັກຂາໝູທີ່ຕົ້ມຈົນເປື່ອຍວາງລົງເທິງເຂົ້າໃຫ້ເຕັມ, ແລ້ວລາດນ້ຳຕົ້ມຂາໝູລົງໄປໃຫ້ຊຸ່ມໆ. ທາງຂ້າງກໍຈະມີຜັກກວາງຕຸ້ງລວກ ແລະ ຜັກກາດດອງວາງຄຽງມາໃຫ້ພ້ອມ.

ຢູ່ເກົາຫຼີ ຖ້າສັ່ງຂາໝູມາກິນ ປົກກະຕິຈະເສີບມາ 2 ແບບຄື: ແບບຊອຍເປັນປ່ຽງໆແລ້ວຈ້ຳກັບນ້ຳຈິ້ມກຸ້ງດອງຫຼືຊຳຈັງ, ຫຼື ແບບຂາໝູນ້ອຍໆມາກັດກິນເລີຍ. ເຖິງຈະກິນກັບເຂົ້າ ແຕ່ຂາໝູເອງກໍຍັງເປັນກັບເຂົ້າຫຼືກັບແກ້ມຫຼາຍກວ່າ. ແຕ່ຢູ່ໄທ (ແລະລາວ) ເຂົາເຈົ້າຈະເອົາຂາໝູວາງເທິງເຂົ້າແລ້ວເຮັດເປັນອາຫານຈານດຽວທີ່ສົມບູນແບບໄປເລີຍ. ນ້ຳລາດຈະຊຶມເຂົ້າໄປໃນເມັດເຂົ້າ ເຮັດໃຫ້ເຂົ້າກໍມີລົດຊາດ, ບອກເລີຍວ່າຕັກເຂົ້າປາກບໍ່ຢຸດເລີຍແຫຼະ.

ລາຄາແມ່ນ 60 ບາດຕໍ່ຈານ, ປະມານ $2.00 ເທົ່ານັ້ນ. ຖ້າສັ່ງຈົກບານ (Jokbal) ຢູ່ເກົາຫຼີ, ຂະໜາດນ້ອຍກໍລາຄາປະມານ $15.00 ແລ້ວ, ສ່ວນຈານນ້ອຍແບບສະໄລ້ກໍລາຄາຮອດ $23.00 ພຸ້ນນະ. ແນ່ນອນວ່າປະລິມານ ແລະ ສ່ວນຂອງຊີ້ນມັນຕ່າງກັນ ປຽບທຽບກັນຊື່ໆບໍ່ໄດ້, ແຕ່ຖ້າເບິ່ງໃນມຸມຂອງອາຫານໜຶ່ງຄາບທີ່ລວມເຂົ້າພ້ອມ ລາຄານີ້ແມ່ນຄຸ້ມຄ່າສຸດໆ. ຄັ້ງທຳອິດທີ່ຂ້ອຍລອງກິນເຂົ້າຂາໝູແມ່ນຢູ່ສູນອາຫານ Terminal 21 ໃນບາງກອກ, ຕອນນັ້ນເຫັນລາຄາກໍຕົກໃຈແລ້ວ. ແຕ່ຮ້ານອາຫານປ້ຳນ້ຳມັນຢູ່ລະຍອງນີ້ແຮ່ງຖືກກວ່າອີກ. ປົກກະຕິຂ້ອຍກໍມັກຊື້ກິນຢູ່ຕະຫຼາດກາງຄືນໃກ້ບ້ານໃນລະຍອງເລື້ອຍໆ, ບໍ່ວ່າຈະກິນຢູ່ໃສ ລາຄາກໍປະມານນີ້ແຫຼະ.

ຈົກບານເກົາຫຼີ ປະທະ ເຂົ້າຂາໝູໄທ, ລົດຊາດການຍ້ຳຕ່າງກັນແບບນີ້ແຫຼະ

ຖ້າເບິ່ງເຂົ້າຂາໝູໃກ້ໆຈະເປັນແບບນີ້. ເທິງເຂົ້າຫອມມະລິຈະມີຂາໝູ, ຂ້າງໜຶ່ງມີຜັກກາດດອງ, ອີກຂ້າງໜຶ່ງມີຜັກກວາງຕຸ້ງລວກ. ແລະ ຢູ່ກົ້ນຈານກໍຈະມີນ້ຳລາດຂາໝູຊຸ່ມໆ.

ຖ້າລອງກິນເບິ່ງ ຈະຮູ້ສຶກວ່າລົດຊາດການຍ້ຳມັນຕ່າງກັບຂາໝູເກົາຫຼີພໍສົມຄວນ.

ຜັກກາດດອງມີບົດບາດສຳຄັນຢ່າງບໍ່ໜ້າເຊື່ອ. ຍ້ອນຂາໝູມີລົດຊາດຫວານ ແລະ ມັນ ອາດຈະເຮັດໃຫ້ລຽນໄດ້ງ່າຍ, ແຕ່ຜັກລົດຊາດສົ້ມໆນີ້ຈະຊ່ວຍຕັດລຽນໄດ້ເປັນຢ່າງດີ. ຖ້າທຽບກັບເກົາຫຼີກໍຄືກັບຫົວຜັກກາດດອງທີ່ກິນຄຽງກັບຂາໝູນັ້ນແຫຼະ. ພັນລະຍາຂ້ອຍບອກວ່າ ຖ້າບໍ່ມີຜັກກາດດອງນີ້ ເຂົ້າຂາໝູກໍຈະບໍ່ສົມບູນແບບເລີຍ.

ຕົ້ມຍຳມາໝ້າ, ໂລກຂອງໝີ່ຕົ້ມຍຳສະຕາຍໄທ

ນີ້ແມ່ນ ຕົ້ມຍຳມາໝ້າ (Tom Yum Mama) ທີ່ຂ້ອຍສັ່ງມາ, ມັນຄືໝີ່ລົດຕົ້ມຍຳສະຕາຍໄທນັ້ນເອງ. ນີ້ຄືຜົນງານຈາກທີ່ຂ້ອຍເລືອກໝີ່ແລ້ວໃຫ້ເຂົາເຈົ້າຕົ້ມໃຫ້ກ່ອນໜ້ານີ້ແຫຼະ. ມາໝ້າ (Mama) ເປັນຍີ່ຫໍ້ໝີ່ຍອດຮິດຂອງໄທ (ແລະລາວ), ຖ້າທຽບກັບເກົາຫຼີກໍຄືຊິນລາມຍອນ (Shin Ramyun). ເຂົາເຈົ້າຈະເອົາໝີ່ມາໝ້າມາຕົ້ມໃນນ້ຳຊຸບຕົ້ມຍຳ, ໂຮຍໜ້າດ້ວຍລູກຊີ້ນປາ, ຊີ້ນໝູ, ຖົ່ວດິນບົດ, ນ້ຳມັນໝາກເຜັດ, ຫອມບົ່ວ, ແລະ ກຸ້ງແຫ້ງມາແບບເຕັມໆ. ຢູ່ 7-Eleven ໄທກໍສາມາດຊື້ໝີ່ມາໝ້າແລ້ວໃຫ້ເຂົາເຈົ້າຕົ້ມໃຫ້ໄດ້ຄືກັນ, ແຕ່ກິນຢູ່ຮ້ານອາຫານແບບນີ້ຈະໄດ້ເຄື່ອງຫຼາຍກວ່າ.

ເວົ້າຕາມກົງ, ຕອນທຳອິດຂ້ອຍກິນບໍ່ໝົດຈານຊ້ຳ

ຂ້ອຍຈະເວົ້າກົງໆເລີຍເດີ້. ຄົນເກົາຫຼີສ່ວນຫຼາຍທີ່ມາກິນໝີ່ຈານນີ້ຄັ້ງທຳອິດແມ່ນກິນບໍ່ໝົດດອກ. ບໍ່ແມ່ນຍ້ອນມັນເຜັດ ຫຼື ເຄັມໂພດເດີ້. ແຕ່ຍ້ອນລົດຊາດແບບນີ້ບໍ່ມີໃນອາຫານເກົາຫຼີປານໃດ ປາກກໍເລີຍຍັງບໍ່ລຶ້ງ. ຄວາມສົ້ມ ແລະ ກິ່ນຫອມຈາກຫົວສີໄຄ, ຂ່າ, ແລະ ໃບຂີ້ຫູດ ມັນເປັນການປະສົມປະສານທີ່ຫາລອງບໍ່ໄດ້ໃນອາຫານເກົາຫຼີເລີຍ. ຄວາມເຜັດຂອງເກົາຫຼີສ່ວນຫຼາຍມາຈາກໂກຊູຈັງ (Gochujang) ຫຼື ໝາກເຜັດປົ່ນ ເຊິ່ງເປັນຄວາມເຜັດທີ່ຄຸ້ນເຄີຍກັນດີ, ແຕ່ຄວາມເຜັດຂອງຕົ້ມຍຳຈະມີຄວາມສົ້ມ ແລະ ກິ່ນສະໝຸນໄພແຮງໆປົນນຳ. ກິນເທື່ອທຳອິດອາດຈະຕັດສິນໃຈບໍ່ໄດ້ເລີຍວ່າມັນແຊບຫຼືບໍ່ແຊບ.

ຂ້ອຍເອງກໍບໍ່ໄດ້ກິນເກັ່ງຕັ້ງແຕ່ແຮກຄືກັນ. ຕອນມາທ່ຽວໄທ 2 ຄັ້ງທຳອິດ ຂ້ອຍແຕະຕົ້ມຍຳບໍ່ໄດ້ເລີຍ. ແຕ່ພໍມາໄທຄັ້ງທີ 3 ຂ້ອຍເລີ່ມຝືນກິນເທື່ອລະບ່ວງ, ພໍລຶ້ງກັບລົດຊາດແລ້ວ ບາດນີ້ພັດຢາກກິນຕະຫຼອດເລີຍ. ຕອນຢູ່ລະຍອງ ຂ້ອຍຕ້ອງໄດ້ກິນອາທິດລະເທື່ອສອງເທື່ອເລີຍ. ດຽວນີ້ກັບມາຢູ່ເກົາຫຼີກໍຍັງສັ່ງໝີ່ມາໝ້າຕົ້ມຍຳຈາກ Coupang ມາກິນຢູ່ຕະຫຼອດ, ແຕ່ເວົ້າແທ້ ລົດຊາດມັນບໍ່ຄືກັນກັບໄປກິນຢູ່ພຸ້ນດອກ. ມັນທຽບກັນບໍ່ໄດ້ເລີຍລະຫວ່າງສະບັບດັ້ງເດີມທີ່ໃສ່ສະໝຸນໄພສົດໆ ກັບໝີ່ສຳເລັດຮູບທີ່ໃຊ້ຜົງປຸງລົດ. ລາຄາຈານໜຶ່ງກໍປະມານ 50 ບາດ, ປະມານ $1.70 ເທົ່ານັ້ນ.

ກ໋ວຍຕຽວນ້ຳຕົກ, ລົດຊາດທີ່ເລິກເຊິ່ງຂອງກ໋ວຍຕຽວເລືອດໝູໄທ

ຈານນີ້ແມ່ນ ກ໋ວຍຕຽວນ້ຳຕົກ (Guay Teow Nam Tok) ທີ່ພັນລະຍາຂ້ອຍສັ່ງມາ, ເປັນກ໋ວຍຕຽວໝູໃສ່ເລືອດສະຕາຍໄທ. ນ້ຳຊຸບສີດຳເບິ່ງແລ້ວເຂັ້ມຂຸ້ນຫຼາຍແມ່ນບໍ່. ເພາະເຂົາເຈົ້າໃຊ້ເລືອດສົດໆມາປະສົມເຮັດໃຫ້ນ້ຳຊຸບຂຸ້ນ ແລະ ກາຍເປັນສີນ້ຳຕານເຂັ້ມ ເຊິ່ງເປັນເອກະລັກສະເພາະຕົວ. ຄຳວ່າ "ນ້ຳຕົກ" ໃນພາສາໄທໝາຍເຖິງນ້ຳຕົກຕາດ, ພໍເຫັນສີນ້ຳຊຸບແລ້ວກໍພໍຈະເຂົ້າໃຈຊື່ມັນເລີຍ.

ພັນລະຍາຂ້ອຍບອກວ່າລາວກິນເຍື່ອງນີ້ມາຕັ້ງແຕ່ນ້ອຍແລ້ວ. ສຳລັບຄົນໄທ ກ໋ວຍຕຽວນ້ຳຕົກກໍຄືກັບ ຊອນລອງຕັງ (Seolleongtang - ແກງກະດູກງົວ) ຫຼື ຄານກຸກຊູ (Kalguksu - ກ໋ວຍຕຽວເສັ້ນສົດເກົາຫຼີ) ນັ້ນແຫຼະ. ມັນບໍ່ແມ່ນອາຫານສຳລັບມື້ພິເສດ, ແຕ່ເປັນອາຫານທ່ຽງທີ່ສາມາດສູດເສັ້ນກິນໄດ້ແບບສະບາຍໆໃນຊີວິດປະຈຳວັນ.

ລົດຊາດໄປຄົນລະທາງກັບແກງເລືອດໝູເກົາຫຼີເລີຍ

ພໍຊິມນ້ຳຊຸບເບິ່ງຄຳໜຶ່ງ ຈະຮູ້ສຶກວ່າຄ້າຍຄືແຕ່ກໍຕ່າງຈາກ ຊອນຈີກຸກ (Seonjiguk - ແກງເລືອດງົວສະຕາຍເກົາຫຼີ) ຢ່າງສິ້ນເຊີງ. ແກງເລືອດງົວເກົາຫຼີຈະເນັ້ນລົດຊາດນົວໆຈາກເຕົາຈ້ຽວ (Doenjang) ຫຼື ໂກຊູຈັງ, ແຕ່ນ້ຳຕົກຂອງໄທຈະມີລົດຊາດສົ້ມຫວານເຜັດລົງຕົວ ທີ່ໄດ້ຈາກຊີອິ໊ວ, ສົ້ມ, ໝາກເຜັດປົ່ນ, ແລະ ນ້ຳຕານ. ທາງເທິງຈະໂຮຍດ້ວຍໝາກເຜັດປົ່ນ ແລະ ຫອມບົ່ວຊອຍ, ແລະ ຖ້າຄີບຕອນໝູທີ່ຕົ້ມຈົນເປື່ອຍຂຶ້ນມາ ມັນກໍຈະອ່ອນນຸ້ມຈົນແຕກອອກຕາມເສັ້ນໃຍ.

ຖ້າພວກເຈົ້າມີລາຍຊື່ອາຫານທີ່ຢາກລອງຕອນໄປທ່ຽວໄທ ຢ່າລືມບັນທຶກເມນູນີ້ໄວ້ເດີ້. ຄົນເກົາຫຼີມັກຈະກິນອັນນີ້ລຶ້ງງ່າຍກວ່າຕົ້ມຍຳມາໝ້າຫຼາຍ. ຕົ້ມຍຳອາດຈະກິນຍາກໃນຕອນທຳອິດຍ້ອນກິ່ນສະໝຸນໄພ, ແຕ່ກ໋ວຍຕຽວນ້ຳຕົກມີເບສເປັນຊີອິ໊ວ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ກິນງ່າຍກວ່າ. ຖ້າເອົາເສັ້ນໄປຈຸ່ມໃນນ້ຳຊຸບເຂັ້ມຂຸ້ນແລ້ວກິນ ຈະໄດ້ຄວາມຮູ້ສຶກຄືກັບຕອນກິນແກງຊີ້ນງົວ (Sogogigukbap) ຢູ່ເກົາຫຼີເລີຍ. ລາຄາກໍ 50 ບາດ, ປະມານ $1.70 ເທົ່ານັ້ນ.

ຄວາມສົມດຸນທີ່ສ້າງຈາກໃບໂຫລະພາ ແລະ ຖົ່ວງອກ

ຖ້າເບິ່ງໃກ້ໆຈະເປັນແບບນີ້. ເຂົາເຈົ້າຈະໂຮຍໃບໂຫລະພາດິບໆໄວ້ເທິງນ້ຳຊຸບ, ຖ້າເຮົາເອົາໄປຈຸ່ມນ້ຳຊຸບໜ້ອຍໜຶ່ງແລ້ວກິນກັບຊີ້ນ ກໍຈະໄດ້ກິ່ນຫອມອ່ອນໆຂອງສະໝຸນໄພ. ເສັ້ນທີ່ໃຊ້ເປັນເສັ້ນກ໋ວຍຕຽວແປ້ງເຂົ້າຈ້າວທີ່ໜຽວນຸ້ມ ແລະ ໃສໆ, ມີຖົ່ວງອກປົນຢູ່ນຳເຮັດໃຫ້ຕອນຫຍ້ຳມີຄວາມກອບ. ຖ້າມີແຕ່ເສັ້ນກັບນ້ຳຊຸບເຂັ້ມຂຸ້ນອາດຈະເລี่ยนໄດ້, ແຕ່ໃບໂຫລະພາ ແລະ ຖົ່ວງອກຊ່ວຍປັບຄວາມສົມດຸນໄດ້ດີຫຼາຍ.

ຊີ້ນໜຶ່ງຕອນທີ່ຄີບຂຶ້ນມາດ້ວຍໄມ້ຖູ່

ນີ້ຄືຊີ້ນໜຶ່ງຕອນທີ່ຂ້ອຍຄີບຂຶ້ນມາດ້ວຍໄມ້ຖູ່. ເຫັນແລ້ວແມ່ນບໍ່ວ່າມັນເປື່ອຍຈົນແຕກອອກຈາກກັນແລ້ວ. ເບິ່ງແຕ່ສີກໍຮູ້ວ່າຕົ້ມມາດົນປານໃດ, ແລະ ເຖິງຈະຄີບດ້ວຍໄມ້ຖູ່ກໍຍັງຮັກສາຮູບຊົງໄວ້ໄດ້ ແຕ່ພໍເອົາເຂົ້າປາກກໍເປື່ອຍລະລາຍໂດຍບໍ່ຕ້ອງອອກແຮງຫຍ້ຳເລີຍ. ການທີ່ຮ້ານອາຫານໃນປ້ຳນ້ຳມັນເຮັດໄດ້ດີຂະໜາດນີ້ ມັນເປັນຕາເຫຼືອເຊື່ອແທ້ໆ. ຂ້ອຍຖາມພັນລະຍາວ່າ "ຢູ່ນີ້ເຂົາເຈົ້າເຮັດແຊບແບບນີ້ຕະຫຼອດເລີຍຫວາ?" ລາວຍິ້ມແລ້ວຕອບວ່າ ໄທເປັນປະເທດທີ່ອາຫານຕາມສັ່ງຕາມແຄມທາງແຊບທີ່ສຸດແລ້ວ. ຢູ່ມາ 3 ປີ ຂ້ອຍກໍຍອມຮັບວ່າຄຳເວົ້ານີ້ຖືກຕ້ອງທີ່ສຸດ.

3 ຖ້ວຍລວມກັນພຽງແຕ່ $5.50, ຢ່າພາດປ້ຳນ້ຳມັນໄທເດັດຂາດ

ຖ້າບອກໝູ່ຢູ່ເກົາຫຼີວ່າໄປກິນເຂົ້າຢູ່ປ້ຳນ້ຳມັນ, ທຸກຄົນຄືຊິຫົວຂວັນແນ່ນອນ. ແຕ່ເຂົ້າຂາໝູ 60 ບາດ, ກ໋ວຍຕຽວ 50 ບາດ, ຕົ້ມຍຳມາໝ້າ 50 ບາດ, ສັ່ງມາ 3 ຖ້ວຍກິນຈົນອີ່ມແໜ້ນ ກໍຈ່າຍພຽງແຕ່ 160 ບາດ, ຄິດເປັນເງິນໂດລາກໍບໍ່ຮອດ $5.50 ຊ້ຳ. ຢູ່ເກົາຫຼີເງິນສ່ຳນີ້ຊື້ໄດ້ແຕ່ເຂົ້າກ່ອງໃນຮ້ານສະດວກຊື້ກ່ອງໜຶ່ງເທົ່ານັ້ນແຫຼະ.

ຖ້າຈະໃຫ້ເວົ້າເຖິງຂໍ້ເສຍກໍຄືອາກາດຮ້ອນນັ້ນແຫຼະ. ການນັ່ງກິນກ໋ວຍຕຽວຮ້ອນໆຢູ່ບ່ອນນັ່ງເຄິ່ງກາງແຈ້ງເຮັດໃຫ້ເຫື່ອຍ້ອຍລົງມາເປັນເມັດໆເລີຍ, ແລະ ຫ້ອງນ້ຳກໍເປັນຫ້ອງນ້ຳລວມຂອງປ້ຳນ້ຳມັນ ສະນັ້ນອາດຈະບໍ່ສະອາດປານໃດ. ແຕ່ສິ່ງໜຶ່ງທີ່ຂ້ອຍໄດ້ຮຽນຮູ້ຫຼັງຈາກຢູ່ໄທມາ 3 ປີກໍຄື: ອາຫານທ້ອງຖິ່ນທີ່ຄົນໄທກິນແທ້ໆ ບໍ່ວ່າຈະເປັນຮ້ານໃນປ້ຳນ້ຳມັນ, ຕະຫຼາດກາງຄືນ, ຫຼື ຮ້ານແຄມທາງ ລ້ວນແຕ່ແຊບ ແລະ ໜ້າຈົດຈຳກວ່າການໄປກິນຢູ່ຮ້ານອາຫານຫຼູໆຫຼາຍ.

ຖ້າພວກເຈົ້າກຳລັງວາງແຜນຈະໄປທ່ຽວໄທ ຢ່າລືມເດີ້. ຢ່າຂັບກາຍປ້ຳນ້ຳມັນໄປລ້າໆ. ເວລາເດີນທາງຈາກບາງກອກໄປພັດທະຍາ ຫຼື ລະຍອງ ຖ້າແວ່ປ້ຳນ້ຳມັນ PTT ຕາມທາງຫຼວງ ກໍເກືອບຈະຮັບປະກັນໄດ້ເລີຍວ່າຕ້ອງມີຮ້ານຂາຍເຂົ້າຂາໝູ ຫຼື ກ໋ວຍຕຽວແນ່ນອນ. ຄິດຊະວ່າສະຖານີ PTT ຂອງໄທກໍເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງການເດີນທາງ ຄືກັນກັບຈຸດພັກລົດທາງດ່ວນຂອງເກົາຫຼີນັ້ນແຫຼະ. ແລະ ບໍ່ຕ້ອງຢ້ານວ່າເຂົ້າຂາໝູຈະບໍ່ຖືກປາກເດີ້. ມັນມີຕົ້ນກຳເນີດຄ້າຍຄືກັບຂາໝູເກົາຫຼີ, ສະນັ້ນຄົນເກົາຫຼີສ່ວນຫຼາຍແມ່ນກິນໄດ້ແຊບໆແບບບໍ່ຜິດຫວັງແນ່ນອນ. ແລະ ຖ້າໃຜລອງກິນຕົ້ມຍຳຄັ້ງທຳອິດແລ້ວຮູ້ສຶກວ່າກິນຍາກ ກໍຢ່າຟ້າວຍອມແພ້ເດີ້. ຂະໜາດຂ້ອຍຍັງຕ້ອງໃຊ້ເວລາຮອດຄັ້ງທີ 3 ພຸ້ນກວ່າຈະກິນເປັນນ່າ.

ບົດຄວາມນີ້ຖືກເຜີຍແຜ່ຄັ້ງທຳອິດຢູ່ທີ່ https://hi-jsb.blog.