მულჰოე: ცივი ცხარე სუპი ზღვის პროდუქტებით

მულჰოე — კერძი, რომელიც ზაფხულის დაწყებისთანავე მახსენდება

ბოლო დროს შუადღით უკვე ისეთი სითბოა, მოკლემკლავიანითაც თავისუფლად გახვალ გარეთ. ამ დროს ერთი საჭმელი ყოველთვის ერთხელ მაინც მომინდება ხოლმე — მულჰოე. ეს არის კორეული ცივი სუპი ზღვის პროდუქტებით: ახალ უმ თევზს ცხარე-მომჟავო სოუსში ურევენ, ზემოდან ძალიან ცივ ბულიონს ასხამენ და ხშირად ყინულის ნატეხებიც ტივტივებს. პირველი კოვზივე თითქოს სიცხეს ერთიანად გიხსნის. სინამდვილეში ეს საკმაოდ ძველი ამბავია. მგონი ათ წელზე მეტიც გავიდა, მაგრამ ზაფხულის დასაწყისში მეგობართან ერთად დეჯონის ქალაქის შინთანჯინის მიდამოებში ნაჭამი მულჰოე დღემდე არ მავიწყდება. დღეს სწორედ იმ დღეზე მინდა მოგიყვე.

მულჰოემდე — ჯერ გვერდითი კერძებით დავიწყეთ

მულჰოემდე ჯერ გვერდითი კერძი გამოვიდა — ორთქლზე მომზადებული მოლუსკები, ზემოდან კრემის სოუსით. თეთრ თეფშზე ბლომად ეწყო პატარა ნიჟარები და ზემოდან სქელი, თეთრი სოუსი ჩამოდიოდა. მულჰოეს რესტორანში ასეთ რაღაცას ნამდვილად არ ველოდი. ჩემმა მეგობარმა ერთ-ერთი აიღო, გახსნა, გასინჯა და თქვა: „ეს გემრიელია“, მერე კი თავისთვის ზედიზედ დაიწყო მათი გახსნა და ჭამა.

ერთად გამოვიდა დასულგი — პატარა მტკნარი წყლის ლოკოკინები. გამხმარი ცხარე წიწაკით იყო მოშუშული, ამიტომ მარილიანი გემო ჰქონდა, ბოლოს კი ოდნავ ცხარე კბენა მოჰყვებოდა. კბილის ჩხირით უნდა ამოაძრო და ისე ჭამო. უცნაურია, მაგრამ ხელი თავისით გარბოდა თეფშისკენ. ოღონდ რაოდენობა ცოტა დამენანა. ერთი თეფში ძალიან მალე დაიცალა და მულჰოეს მოსვლამდე თითქოს გასაკეთებელიც აღარაფერი დაგვრჩა.

ბოლოს და ბოლოს გამოვიდა მულჰოე — პირველი შთაბეჭდილება

როგორც იქნა, მულჰოე მოვიდა. გამჭვირვალე მინის თასში გარშემო წვრილად დაჭრილი სტაფილო, კიტრი, წითელი კომბოსტო, მსხალი, პერილას ფოთლები და თეთრი კომბოსტო ეწყო. შუაში კი თავმოყრილი იყო მულჰოეს ინგრედიენტები: ცხარე სოუსში არეული ზღვის პროდუქტები და უმი თევზი, ზემოდან მსუბუქად მოყრილი სეზამის მარცვლებით. ფერები ისეთი ცოცხალი ჰქონდა, ჩოპსტიკების ჩაყოფამდე კარგა ხანს უბრალოდ ვუყურებდი. მერე ამ ყველაფერს ცივ ბულიონს ასხამ, ურევ და მულჰოე სრულდება — მაგრამ ამაზე ქვემოთ მოგიყვები.

რა არის მულჰოე?

მულჰოეს ზღვის პროდუქტები — ზღვის კიტრი, ასციდია და მოლუსკის ხორცი

უფრო ახლოდანაც გადავიღე. შუაში შავი ნაჭერი ზღვის კიტრი იყო — ინგრედიენტი, რომლის რბილი და ოდნავ ჟელატინური ტექსტურა ბევრს ორ ბანაკად ყოფს. გვერდით, ნარინჯისფერი, სოუსში ამოვლებული ნაწილი იყო ასციდია, კორეულად მეონგე. ისეთი ზღვის სუნი და გემო აქვს, პირში მოხვედრისთანავე ერთიანად იფეთქებს, ამიტომ ვინც პირველად სინჯავს, ხშირად შოკში ვარდება. ჩემი მეგობარიც ზუსტად ასე იყო. მანამდე ასციდია არასდროს ეჭამა, ერთი ცალი აიღო, პირში ჩაიდო, თვალები გაუფართოვდა და თქვა: „ეს რა გემოა საერთოდ?“ ვკითხე, მოგეწონა თუ არა-მეთქი, და მიპასუხა: „…ორივე“. მოლუსკის ხორცი თხლად იყო დაჭრილი და სოუსში ნახევრად იმალებოდა. ღეჭვისას ელასტიკური იყო, ოდნავ ტკბილი გემოც ამოდიოდა, ამიტომ ამ სამიდან ყველაზე მარტივად მისაღები ეგ ჩანდა. ზღვის კიტრი, ასციდია და მოლუსკის ხორცი ბოსტნეულს შორის აქა-იქ იყო ჩაფლული, ასე რომ ყოველი კოვზის ამოღებისას არ იცოდი, რა ამოგყვებოდა. ესეც თავისებურად სახალისო იყო.

ზღვის ლოკოკინა და მსხალი

ეს ზღვის ლოკოკინა იყო, თხელ სლაისებად დაჭრილი. მრგვალ ნაჭერზე მკვეთრი შავი კიდე კარგად ჩანდა — ზღვის ლოკოკინასთვის ძალიან დამახასიათებელი ფორმაა. ღეჭვისას ელასტიკური და მტკიცე ტექსტურა აქვს, გემოც საკმაოდ დიდხანს რჩება, ოდნავ ნიგვზიანად და გემრიელად. გვერდით ყვითლად დაჭრილი ზოლები მსხალი იყო. ხრაშუნაა და ტკბილი, ამიტომ როცა ცხარე სოუსს ერევა, პირს თითქოს ასუფთავებს. თავიდან ცოტა უცნაურად მომეჩვენა, ზღვის პროდუქტების ცივ სუპში ხილი რატომ უნდა ყოფილიყო, მაგრამ ერთხელ რომ გავსინჯე, მივხვდი — ამის გარეშე პირიქით, რაღაც დააკლდებოდა.

ასციდია და ზღვის კიტრი — მულჰოეს ინგრედიენტები, რომლებიც ყველასთვის არაა

შუაგულიც ახლოდან გადავიღე. ნარინჯისფერი და უსწორმასწორო ნაწილი ასციდია იყო, შავი და სრიალა კი ზღვის კიტრი. ზემოდან სეზამი ჰქონდა მოყრილი, ამიტომ ვიზუალურად საკმაოდ კარგად გამოიყურებოდა. მაგრამ გულწრფელად რომ ვთქვა, ვინც პირველად ხედავს, შეიძლება ცოტა დაიბნეს კიდეც. ჩემმა მეგობარმაც დასაწყისში იკითხა: „დარწმუნებული ხარ, რომ ეს იჭმევა?“

მულჰოეს ბოსტნეული — პერილა, კომბოსტო, სტაფილო და ხილიც კი

პერილა — კორეული ფოთოლი, რომელსაც ბევრი უცხოელი რთულად ეჩვევა

ერთ მხარეს საკმაოდ ბევრი წვრილად დაჭრილი პერილა ეყარა. კორეელებისთვის ეს ძალიან ჩვეულებრივი ბოსტნეულია. ხორცს ხვევენ ამ ფოთლით, გვერდით კერძადაც მოდის და მულჰოეშიც ხშირად არ აკლდება. მაგრამ ამასაც ჰყავს მოყვარულები და მოწინააღმდეგეები. კორეელები მის სურნელს არომატულად და სასიამოვნოდ აღიქვამენ, უცხოელებისთვის კი თავიდან ხშირად საკმაოდ მძაფრია. როცა ჩემი ცოლი პირველად ჩამოვიდა კორეაში, პერილას სუნი რომ იგრძნო, თეფშის გვერდით გაწია და თქვა: „ეს რამე სამკურნალო ბალახი ხომ არაა?“ ახლა კი, თუ პერილა არ არის, თვითონ ენატრება. ამბობს, რომ შეჩვევას ნახევარი წელი მაინც დასჭირდა. მულჰოეში პერილას სურნელი ცხარე სოუსს ერევა და მნიშვნელოვან საქმეს აკეთებს: თევზისა და ზღვის პროდუქტების მძაფრ სუნს ამშვიდებს. ამიტომ თუ ამოიღებ, გემო საკმაოდ იცვლება.

კომბოსტო და სტაფილო

კომბოსტოსა და სტაფილოზე ბევრის ახსნა არც არის საჭირო. წვრილად იყო დაჭრილი და არევისას ხრაშუნა ტექსტურას ამატებდა. ეს ორი რომ არ ყოფილიყო, მხოლოდ ზღვის პროდუქტები და სოუსი დარჩებოდა, და გემო მალე დაგღლიდა. რაღაც რომ იხრაშუნებდა, მთელი თასი ბოლომდე ისე შევჭამე, არ მომბეზრებია.

ვაშლი და კიტრი

ვაშლიც ასე, ასანთის ღერებივით წვრილად იყო დაჭრილი. მანამდე მსხალიც იყო, და ვაშლმა სიტკბო კიდევ უფრო გაამდიდრა. ცხარე სოუსს შორის ხილის გრილი სიტკბო ხანდახან ამოდიოდა და პირს თითქოს თავიდან ასუფთავებდა. უკან ღია მწვანე ზოლებად დაჭრილი კიტრი ჩანდა — ეს უკვე ხრაშუნის პასუხისმგებელი იყო. თავიდან არ ვიცოდი, მულჰოეში ამდენი ბოსტნეული და ხილი თუ შედიოდა, მაგრამ რომ გასინჯავ, ხვდები, ყველა თავის საქმეს აკეთებს.

წითელი კომბოსტო და ხახვი

წითელი კომბოსტო და ხახვიც ერთ მხარეს იკავებდა ადგილს. წითელ კომბოსტოს ისეთი მკვეთრი იისფერი ჰქონდა, მთელ მულჰოეს ვიზუალს აცოცხლებდა. თეთრად დაჭრილი ხახვი გვერდით ოდნავ ჩანდა, ხოლო არევის შემდეგ მისი მსუბუქი სიმწარე სოუსს ძალიან უხდებოდა.

როგორ ჭამენ მულჰოეს — ბულიონი და კარგად არევა

ახლა გაჩვენებ, როგორ ჭამენ მულჰოეს. ცივი ბულიონი ჩავასხით და კარგად ავურიეთ. ცოტა ხნის წინ ლამაზად დალაგებული თასი მთლიანად გაქრა — ბოსტნეული და ზღვის პროდუქტები ცხარე წითელ ბულიონში აირია და თითქოს სულ სხვა კერძად გადაიქცა. გულწრფელად რომ ვთქვა, არევამდე ვიზუალურად ბევრად უკეთესი იყო, მაგრამ ნამდვილი გემო სწორედ ამ მდგომარეობაშია. დიდ კოვზს რომ ამოიღებ, ერთად ამოდის ზღვის კიტრი, ასციდია, ვაშლი და პერილა; პირში ყველაფერი ერთდროულად ერევა და ცივი, ცხარე, გამაგრილებელი გემო პირდაპირ იფეთქებს. მეგობარმა რომ დამინახა, როგორ ვურევდი, მკითხა: „ისეთი ლამაზი იყო, რატომ გააფუჭე?“ ვუთხარი, ასე უნდა ჭამო-მეთქი, მაგრამ მაინც დაენანა.

ჩამჩით ქვედა მხრიდან ვურევდი, კარგად ამოვაბრუნე. სოუსი ფსკერზე ჯდება, ამიტომ მხოლოდ ზედა ფენის არევა არ კმარა. რამდენჯერმე რომ ამოვატრიალე, სტაფილო, ვაშლი და პერილა მთლიანად წითელ სოუსში ამოიგანგლა, და მაშინ უკვე ნამდვილ მულჰოეს დაემსგავსა. თუმცა სოუსი ცოტა მარილიანი იყო. ბულიონს რომ ასხამ, განზავდება, მაგრამ პირველი ერთი-ორი კოვზი ისე მარილიანად შემოვიდა, პირი ოდნავ დამიბუჟდა.

მულჰოე სომიონით — დარჩენილ ბულიონში ნუდლებით დასრულება

მულჰოეს ნაწილს რომ შეჭამ, კლასიკური დასასრულია ცალკე სომიონის შეკვეთა — ძალიან თხელი ხორბლის ნუდლები, რომლებსაც დარჩენილ ბულიონში ურევ. თეფშზე პატარა, ერთ ლუკმად შესაჭმელ რგოლებად მოდის, ზემოდან ცოტა სეზამი ჰქონდა მოყრილი. ამას მულჰოეს წითელ ბულიონში ჩაუშვებ, კარგად აურევ და ის ცხარე ბულიონი ნუდლებში ისე შედის, თითქოს კიდევ ერთი ცალკე კერძი გამოდის. ჩემმა მეგობარმა თქვა, თვითონ მულჰოეზე მეტად ეს სომიონი მოეწონა. მართალიც იყო — ბულიონში უკვე ზღვის პროდუქტების მთელი გემო იყო გადასული, ამიტომ უბრალო სოუსში არეულ ნუდლებს საერთოდ არ ჰგავდა.

როცა სომიონს ბულიონში ჩადებ

სომიონის რაოდენობა იმაზე მეტი იყო, ვიდრე მეგონა. თავიდან ხარბად ყველაფერი ერთად ჩავაყარე, მაგრამ ბოლოსკენ ცოტა დამღალა. ჯობდა ჯერ ნახევარი ჩამედო და მერე დამემატებინა, მაგრამ მაშინ არ მომაფიქრდა. წითელ ბულიონზე თეთრი ნუდლების გუნდა ტივტივებდა, და როცა ამოსწევდი, ფსკერზე ჩარჩენილი ბოსტნეულის ნაჭრები და ზღვის პროდუქტებიც თან ამოჰყვებოდა. თითქოს მულჰოეს მეორედ ჭამდი.

დაახლოებით 40,000 ვონი ორზე და გზა უკან

გამოსვლისას მეგობარს ვკითხე, როგორ მოგეწონა-მეთქი. მითხრა: „ასციდიის გარდა ყველაფერი გემრიელი იყო“. საბოლოოდ, ასციდიას ბოლომდე ვერ შეეჩვია. მე კი პირიქით, ყველაზე მეტად სწორედ ასციდია მომეწონა. მგონი ესეც მულჰოეს ხიბლია: ერთსა და იმავე თასს რომ ჭამთ, მაინც ყველა თავის საყვარელ ინგრედიენტს ეძებს. მახსოვს, ორმა ადამიანმა მულჰოესა და დამატებულ სომიონში დაახლოებით 40,000 ვონი გადავიხადეთ, ანუ სადღაც 30 $. ამდენი ზღვის პროდუქტის გათვალისწინებით, არ დამნანებია. უკან დაბრუნების გზაზე ორივე ჩუმად ვიყავით. არ ვიცი, იმიტომ რომ ძალიან გავძღით, თუ იმიტომ, რომ ცივმა ბულიონმა მოგვადუნა. სხვათა შორის, ის რესტორანი, სადაც მაშინ ვიყავით, ახლა აღარ არსებობს, მაგრამ დეჯონის მხარეს მულჰოეს ადგილები ჯერ კიდევ ბევრია, ამიტომ მოძებნი და მალე იპოვი. ახლაც, როგორც კი ამინდი თბება, ის კორეული ცივი ზღვის პროდუქტების სუპი მაშინვე მახსენდება.