Tungi kafe va guruch noni: Cafe California

2026-yil aprel, payshanba kechasi Cheongjudagi Cafe Californiaga bordik

2026-yil aprel oyida, bir payshanba kechasi Cheongju Cafe Californiaga borib keldik. Hammasi o‘sha kuni juda qattiq uxlab qolganimdan boshlandi. Ko‘zimni ochsam, kun allaqachon ancha o‘tib ketgan, sekin-asta tayyorlangunimcha kech ham bo‘lib qoldi. Chet ellik xotinim “bugun biror joyga chiqaylik” dedi, men ham kafe bo‘lsa ham borarmiz deb o‘yladim. Lekin o‘sha vaqtda ochiq, ko‘ngilga yoqadigan joy topish oson emas ekan. Shunda Chungbuk viloyatidagi Cheongju shahri chetidagi Naesu-eup hududida joylashgan Cafe California esimga tushdi. Bu yer ertalab 10:00 da ochiladi, ish kunlari tungi 1:00 gacha, juma va shanba kunlari esa tungi 3:00 gacha ishlaydi. Muammo shundaki, uyimizdan bir tomonga 40 km edi. Xotinim “baribir drive qilib boramiz” deb turib oldi, oxiri yo‘lga chiqdik. Shahar markazidan tashqaridagi shahar atrofi kafesi bo‘lgani uchun borishning o‘zi ham kichik sayrdek. Koreyada guruch noni bilan tanilgan katta bakery kafe ekanini bilardim, lekin bu paytda non qolgan-qolmaganidan xavotir bor edi.

Tunda Cafe California — kafe emas, kurortga o‘xshab ketdi

Tunda yetib borganda butun bino chiroqlar bilan charaqlab turardi. Mashinadan tushishimiz bilan xotinim ikkimiz ham bir zum to‘xtab qoldik. Bu kafe ekanmi yoki men kurortga kelib qoldimmi? Rostdan ham shunaqa taassurot berdi. Kirish eshigining ikki tomonida ikkita palma daraxti turibdi, arkali derazalar orasidan esa lyustraning nuri ko‘rinadi. Nega nomi California ekanini o‘sha payt tushungandek bo‘ldim. Tashqi ko‘rinishi haqiqatan ham AQSHdagi Kaliforniya sohillarida uchraydigan biror joyga o‘xshardi. Kafega kirayotgandek emas, go‘yoki dam olish maskaniga ro‘yxatdan o‘tishga ketayotgandek edik. Chap tomonda neon yozuv ko‘rinadi, kirishgacha boradigan tosh yo‘lakning ikki chetida qizil gullar qator ekilgan. Bu joy Cheongju markazidan mashinada taxminan 15–20 daqiqalik masofadagi Naesu-eupda, uchta avtoturargohi bor va 300 tadan ortiq mashina sig‘adi. Lekin kech bo‘lgani uchun parkovka deyarli bo‘m-bo‘sh edi. Xotinim “40 km haydab kelganimizga arzirkan” deganda, men hali qahva ichmasdan turib shuncha mamnun bo‘lib qoldingmi, deb kuldim.

Kirish oldida xotinim to‘xtab, ancha vaqt tepaga qarab turdi. Neon yozuvning nuri devorga yoyilib tushgan, arkali eshik ichkarisidan lyustra ko‘rinib turardi. Shu eshik oldida tursang, samolyotga chiqmagan bo‘lsang ham, go‘yoki pasport nazorati oldida turgandek his qilasan. O‘tgan hafta biroz charchoqli bo‘lgandi. Ikkimiz ham bir necha kun ketma-ket holdan toygan edik, lekin shu kirish oldida turgan bir necha soniya ichida kayfiyat biroz ochilgandek bo‘ldi. Bu samolyot chiptasisiz qilingan chet el sayohatiga o‘xshadi. Xotinimga “rasmingni olib beraymi?” desam, u allaqachon poza qilib turgan ekan.

Avtomatik eshik ortida taxminan 1 650㎡ lik Koreya bakery kafesi

Avtomatik eshik ochilishi bilan birinchi bo‘lib pol ko‘zimga tashlandi. Polda ko‘k rangli dengiz rasmi yoyilgan, qumsohilga o‘xshagan qismi ichkarigacha davom etadi, tepada esa lyustra osilib turibdi. Shisha eshik ortidan kassa tomondagi chiroqlar ko‘rinadi, eshik oldidan ichkariga qarashning o‘ziyoq bu joyning ko‘lami hazil emasligini sezdirardi. Xotinim birinchi bo‘lib dadil kirib ketdi, men esa orqasidan rasmga oldim.

Ichkariga kirib biroz yurgach, o‘ng tomonda bakery vitrinalari uzun qator bo‘lib cho‘zilib ketganini ko‘rdik. Shiftdan yashil chirmashuvchi o‘simliklar pastga osilib tushgan, vitrina ichida esa chiroq ostida nonlar qator terilgan. Tungi vaqt bo‘lgani uchun orasida bo‘sh joylar ham ko‘rinardi. “Ha, kech kelsang shunaqa bo‘ladi-da”, deb o‘yladim. Shunga qaramay, umuman non qolmagan emasdi, shuning uchun avval bir aylanib ko‘rishga qaror qildik. Vitrina oldida patnislar va qisqichlar taxlab qo‘yilgan edi. Xotinim birinchi bo‘lib patnisni qo‘liga olganini ko‘rib, non olishimiz aniq ekanini bildim.

Kechasi 10 da ham tanlash qiyin bo‘lgan guruch noni vitrinalari

Yaqinroq borib qarasam, “rostdan ham kechasi 10 bo‘ldimi?” degudek non anchagina qolgan ekan. Albatta, kunduzi bilan solishtirganda bo‘sh joylar bor, lekin kech kelgan odam ham hafsalasi pir bo‘lmasin degandek, har bir vitrinada nonlar zich qilib terilgan. Bir tomonda tost noni, kruassan kabi nonlar, tort va tartlar esa alohida sovutilgan vitrinalarda turardi. Tort vitrinasida qulupnayli, mangoli, gul bezakli turlar bor edi. Kechasi kelib, aksincha, qaysini tanlashni bilmay qolaman deb o‘ylamagandim. Bu yerdagi nonlarning hammasi 100% guruch unidan tayyorlangan glutensiz non deyiladi. Bug‘doy uni og‘irlik qiladiganlar uchun juda quvonarli joy bo‘lsa kerak. Men ham Koreya bakery kafesining bunaqa katta formatini har kuni ko‘ravermayman. Xotinim tort vitrinasining oldida ancha aylanib yurdi. “Tezroq tanla” desam, “Koreya kafelarida nonlar nega buncha chiroyli, tanlashning o‘zi qiziq ekan”, dedi.

Guruch unidan qilingan tortlar, ko‘z bilan farqlab bo‘lmaydi

Bir nechta tortni yaqindan rasmga oldim, rostini aytsam, rasmlarni biroz tahrir qildim. Birinchisi ustiga qulupnay qo‘yilgan cheesecake edi, krem orasida qulupnaylar yaltirab turardi. Ikkinchisi pushti chinnigul bilan bezatilgan qaymoqli tort bo‘lib, uni yeyishga ham ko‘zing qiymaydigan ko‘rinishda edi. Uchinchi tort xotinimni eng uzoq ushlab qoldi: shaffof plyonka orasidan qulupnay bo‘laklari qat-qat ko‘rinib turgan qaymoqli qulupnay torti. Bularning hammasi guruch unidan qilingan deyishadi, lekin ochig‘i, faqat ko‘z bilan qarasang, bug‘doy unidan qilingan tortdan nimasi boshqacha ekanini bilib bo‘lmaydi. Butun tortlar narxi taxminan $25 dan $27 gacha edi.

Bo‘lak tortlar vitrinasini ham ko‘rdik. Shirin kartoshkali tort taxminan $5.60 edi. Yorlig‘ida yumshoq kastera ustiga ko‘p shirin kartoshka solingani yozilgan, tepasi esa sariq shirin kartoshka chipslari bilan to‘lib turardi. Yonidagi mango cupcake shisha stakanda mango bo‘laklari bilan limmo-lim edi. Ko‘rinishi desertdan ko‘ra bir piyola mevali salatga yaqinroq.

Uch marta rasmga oldirgan qulupnayli krem non

Bu qulupnayli krem non edi, uni uch marta rasmga olganimning sababi bor. Qog‘oz patnisdagi nonning ustiga qaymoq siqib chiqarilgan, uning ustiga esa qulupnay bo‘laklari bir qator qilib terilgan. Qulupnay yuzasiga pista maydasi sepilgan bo‘lib, vitrina chiroqlari ostida yaltirab turardi. Yaqindan qarasang, non yuzasida biroz shakar kukuni bor, krem esa nonning yoriq joylariga to‘lib kirganini ko‘rasan. Xotinim “buni olishimiz shart” dedi. Ochig‘i, men ham buni shunchaki yonidan o‘tib ketolmadim.

Guruch kruassandan guruch bagelgacha: glutensiz non vitrinalari

Tortlardan tashqari non vitrinalarini ham ko‘zdan kechirdik. Guruch kruassanga o‘xshagan nonlar va ustiga yong‘oq qo‘yilgan nonlar sellofanga alohida-alohida qadoqlanib qo‘yilgan edi. Yon bo‘limda esa og‘ir ko‘rinadigan qattiq nonlar qator turardi. Uning yonida qizg‘ish-jigarrang non bor edi, lavlagi xamiridanmi yoki binafsha shirin kartoshkadanmi, bilmadim, lekin rangi to‘q bo‘lgani uchun darrov ko‘zga tashlandi. Guruch bagel ham bor edi. Kunjut sepilgani, binafsha xamirdan qilingani kabi bir nechta turi ko‘rindi, lekin aniq nomlarini tekshirib ulgurmadim. Hammasi alohida qadoqlangani gigiyena tomondan yaxshi, ammo ba’zi nonlarning nom yorliqlari yaxshi ko‘rinmasdi, nima ekanini bilmay tanlash biroz afsusli bo‘ldi.

Bo‘lak tortlar burchagi taxminan $2.75 dan boshlanadi

Taxminan $4.20 turadigan mangoli bo‘lak tort ko‘zimga tushdi. Kesimiga qarasang, krem orasida mango qat-qat joylashgan, ustida ham mo‘l qilib qo‘yilgan. Yonidagi guruchli yong‘oq tarti taxminan $2.75 edi. Yorliqda guruch 100% mahalliy Koreya mahsuloti, yong‘oq esa AQSHdan ekani yozilgan. Yuzi karamelga o‘xshab jigarrang pishgan, vitrina oldida turganingdayoq yong‘oqning yoqimli hidi kelayotgandek edi. Qulupnayli bo‘lak tort ham bor edi: usti qulupnayga to‘la, qatlamlar orasidagi kremi qalin. Uchalasining ichida eng ishtahani ochadigani shu bo‘ldi.

Oq qaymoq bilan qoplangan qulupnay tortining ustida yarimta qulupnay chiroyli qo‘nib turardi, yon tomondan qaraganda krem ichidagi qulupnay kesimi biroz ko‘rinardi. Uning yonidagi shokoladli tort “Foret Noire” deb yozilgan, narxi taxminan $5.20 edi. Ustida gilos, tashqi qismi esa shokolad qirindisi bilan qoplangan, ta’mi anchagina quyuq bo‘lsa kerak deb o‘yladim. Oxirida mevali tartni ko‘rdim: krem ustiga qulupnay, apelsin va kivi rang-barang qilib terilgan. Birgina vitrinani aylanib chiqquncha 30 daqiqa o‘tib ketgan ekan.

Faqat non deb o‘ylagandim, yengil ovqatlar ham bor ekan

Faqat non bo‘lsa kerak deb o‘ylagandim, lekin yengil ovqatlar ham bor ekan. Shaffof idishdagi narsa ichida bulgogiga o‘xshash go‘sht solingan salat tushlik qutisi edi. Yonida esa qo‘lda tayyorlangan sendvich sovutkichda qadoqlangan holda turardi. Qadoqda 0 darajadan 10 darajagacha sovuqda saqlash, xarid qilgandan keyin darhol iste’mol qilish kerakligi yozilgan. Uchinchi idish krevetka va mevali salatga o‘xshardi, bir chetida krem chiroyli qilib aylantirib qo‘yilgan, ancha e’tibor bilan tayyorlangani bilinib turardi. Kechasi kelib, ovqat o‘rniga nimadir yeging kelsa, yomon variant emas. Lekin bizning ko‘nglimiz allaqachon nonlarga ketib bo‘lgani uchun yonidan o‘tib ketdik. Xotinim salat qutisini ko‘rsatib, “keyingi safar buni tushlik o‘rniga yeyishga kelamiz” dedi. Demak, u allaqachon keyingi tashrif rejasini tuzib bo‘lgan edi.

Kassada buyurtma va menyu: Americano taxminan $4.70

Bakery vitrinalaridan o‘tsang, kassa chiqadi. Tepada raqamli menyu osilgan, bir nechta kiosk ham qo‘yilgan. Menyuga qarasam, qahva, signature ichimliklar, kokteyllar va alkogolli ichimliklar alohida bo‘limlarga ajratilgan ekan. Kafeda kokteyl ham sotilishi biroz kutilmagan bo‘ldi. Kech bo‘lgani uchun kassaning ortida bir-ikki xodimgina bor edi, shu sabab navbatsiz darrov buyurtma bera oldik. Kunduzi ichimlik buyurtmasining o‘ziga 20 daqiqadan ko‘proq kutishadi degan sharhlarni ko‘rganman, shu jihatdan kech kelgan odam uchun aniq ustunlik bor. Non esa kassaning o‘ng chetidagi alohida POSda alohida hisob-kitob qilinar ekan. Avvaliga buni bilmay, ichimlik buyurtmasi paytida nonni ham qo‘shib qo‘ydim, xodim kulimsirab, u tomonga borishimizni ko‘rsatdi.

Menyuni rasmga oldim. Americano taxminan $4.70, kafe latte esa taxminan $5.00 edi. Mahalla kafesi mezonida qarasak, narxi sal balandroq. Signature menyuda Einspänner taxminan $5.40, Southern Cali Mojito degani ham taxminan $5.80 edi, yonida alkogolsiz deb yozilgan. Ssuk, ya’ni koreyscha shuvoq qo‘shilgan krem latte yoki qora kunjut krem latte kabi Koreyaning an’anaviy masalliqlari ishlatilgan ichimliklar ham ko‘rindi. Pastida mayda qilib smuzilar 100% meva bilan tayyorlanishi yozilgan. Har qanday ichimlikka shot qo‘shish mumkin, taxminan $0.70 ga 2 shot deyilgan, bu yomon emas. Xotinimdan nima ichasan deb so‘rasam, u avval menyuni rasmga olayotgan ekan.

1-qavatdagi joylar: palma ostidagi dumaloq stoldan divangacha

Buyurtma bergach, o‘tiradigan joy qidirib aylana boshladik. Cafe California katta kafe ekanini bilardim, lekin faqat 1-qavatning o‘zi shuncha bo‘ladi deb o‘ylamagandim. O‘rtada palma daraxti shiftgacha cho‘zilib turibdi, tagida katta dumaloq stol. Yog‘och qismi ustida tuvaklar va gullar ekilgani uchun u stol emas, kichkina bog‘ga o‘xshab ketardi. Guruh bo‘lib kelsangiz, shu dumaloq stol atrofida o‘tirsa bo‘ladi. Alohida kelgan guruhlar ham bir-biridan yetarlicha uzoqda bo‘lgani uchun noqulay emas. Atrofda ikki kishilik kichik stollar ham ko‘p, sariq stullar, bej rang stullar, divanlar — o‘rindiqlar turi har xil. Orqaroqda oq pardali deraza yonidagi joylar ham ko‘rindi. Tunda odam ko‘p bo‘lmagani uchun xohlagan joyni tanlab o‘tira oldik. Kunduzi kelganimizda bunaqa bemalol bo‘lmasdi.

Deraza tomonga borsak, charm divanlar qator turibdi. Jigarrang va bej ranglar uyg‘un, muhiti mehmonxona lounge zonasiga o‘xshaydi. Divanlar salmoqli va yumshoq, to‘rt kishigacha bemalol sig‘adigandek. Stollar orasidagi masofa ham keng, yoningizdagi odamga e’tibor bermay, xotirjam o‘tirsa bo‘ladi. Ichkarida marmar stol va stullar kombinatsiyasi ham bor edi. Orqa tomonda MC Mall degan kiyim do‘koni tutashib ketganini ko‘rdik, lekin o‘sha vaqtda u allaqachon yopiq edi. Xotinim divanga o‘tirishi bilan “shu yerda qolamiz” dedi. Rostini aytsam, men ham shu divanga o‘tirganimdan keyin boshqa joyga ko‘chish fikridan qaytdim.

MC Mall yonida rattan uslubidagi ikki kishilik joy ham bor edi. Stul yumaloq shaklda odamni biroz o‘rab turadigan tuzilishda, shuning uchun ko‘rinishi qiziq. Konsept o‘rindiq bo‘lgani uchun shakli chiroyli, lekin ochig‘i, o‘tirib ko‘rsang suyanchig‘i qattiq va torroq, uzoq o‘tirishga uncha qulay emasdek. Rasmga tushish uchun yaxshi joy, lekin qahva ichib, bemalol dam olaman desangiz, boyagi divan ancha ma’qul.

Bunaqa joy ham bor edi. Devor yoki partition o‘rniga tuvaklar va daraxtchalar bilan hudud ajratilgan, rattan stullar esa o‘simliklar orasiga yashiringandek ko‘rinadi. Alohida xona emas, lekin yashil barglar atrofni o‘rab turgani uchun o‘ziga yarasha xususiy muhit paydo bo‘ladi. Joylashuvi qiziq bo‘lgani uchun ancha qarab turdim. Orqaroqda MC Mall do‘konining vitrinasida sumkalar va aksessuarlar biroz ko‘rinadi. Ya’ni kafeda qahva ichib o‘tirib, shopping tomosha qilish ham mumkin bo‘lgan tuzilma.

Liftdagi patnis qo‘ygich — mana bunaqa detal yoqadi

2-qavatga chiqadigan lift bor. Liftga kirishimiz bilan ichkarida kichkina qo‘ygich turganini ko‘rdim. Patnisni ustiga qo‘yish uchun qilingan ekan, ichimlik va non ko‘tarib liftga chiqqanda silkinib to‘kilib ketmasin degan o‘ylov. Bunaqa detalni ko‘rsam, buni haqiqatan ham o‘zi foydalanib ko‘rgan odam o‘ylab topgan bo‘lsa kerak, deb o‘ylayman. Xotinim patnisni o‘sha yerga qo‘yib, “buni kim o‘ylagan, daho emasmi?” dedi. Men biroz oshirib yubording dedim, lekin ichimda o‘zim ham qoyil qoldim.

2-qavatdan ko‘ringan Cafe California manzarasi

2-qavatga chiqsangiz, o‘rtasi ochiq bo‘lib, 1-qavatdagi bakery vitrinalari pastda to‘liq ko‘rinadi. Chirmashuvchi o‘simliklar panjara shaklidagi tuzilma bo‘ylab pastga osilib tushgan, uning ostida esa hozirgina yonidan o‘tgan non vitrinalari va o‘rindiqlar bir qarashda ko‘rinadi. Tepadan qaraganda bu kafe qanchalik keng ekanini yana ham yaxshiroq his qilasan. Shift baland, shuning uchun umuman siqiq tuyulmaydi. Xotinim panjaraga suyanib pastga qaradi-da, “bu yer tepadan yanada chiroyli ko‘rinar ekan” dedi. 1-qavatda to‘liq sezilmagan ko‘lam 2-qavatga chiqqanda birdaniga ko‘zga tashlanadi.

2-qavatdagi o‘rindiqlar har bir hududda butunlay boshqacha kayfiyatda edi. Deraza yonida hayvon rasmi tushirilgan antiqa stullar, pushti yostiqcha, sariq yog‘och stul bitta stol atrofida aralashib turardi, bir xil kombinatsiya deyarli yo‘q. Yonida yashil dumaloq stol atrofida qizil, kulrang, sariq stullar qo‘yilgan, xuddi kimdir ataylab moslamagandek. Panjara tomonga borsangiz, saranjom ikki kishilik stollar bor, shisha ortidan 1-qavatdagi palma ko‘rinadi, ikki kishi tinchgina o‘tirishga yaxshi. Ichkariga yana kirsak, uzun yog‘och stol, oq egri chiziqli stullar va tepada halqa shaklidagi lyustra bor edi. Bu joyning muhiti yana keskin o‘zgarib ketadi. Orqa tomondagi pardalar orasidan rasmlar osilgan kichik ko‘rgazma maydoni ham ko‘rindi. Xotinim “Koreyadagi kafelarning hammasi shunaqami? Faqat 2-qavatni aylanib chiqsang ham to‘rt-beshta kafega borgandek bo‘lasan”, dedi. Bu safar mubolag‘a emas edi.

Maru uslubidagi ondol joylar: koreyscha pol madaniyati kafe ichida

2-qavatning ichkari qismida oyoq kiyimni yechib chiqiladigan maru uslubidagi joylar ham bor edi. Koreyaning an’anaviy pol isitish tizimi — ondolni eslatadigan yog‘och pol, past stollar va yostiqchalar. Oyoqni uzatib bemalol o‘tirsa bo‘ladi, shuning uchun bolali oilalar uchun ayni muddao bo‘lsa kerak deb o‘yladim. Bu vaqtda odam yo‘qligi uchun keng foydalanish mumkin edi, lekin kunduzgi paytda bu joyni olish uchun erta kelish kerak bo‘lsa kerak. Xotinim “shu yerda yeymizmi?” dedi, lekin biz 1-qavatdagi divanni allaqachon egallab qo‘yganimiz uchun faqat ko‘rib, pastga tushdik.

Guruch daepa bageti, Einspänner va Brown Cheese Macchiato

Biz buyurtma qilgan narsalar: bitta guruch daepa bageti, bitta muzli Brown Cheese Macchiato va bitta muzli Einspänner. Chekka qarasam, buyurtma vaqti kechki 8:44 ekan. Ichkariga kirib, bakeryni tomosha qilib, 2-qavatga chiqib-tushguncha ancha vaqt ketgan ekan.

Yog‘och patnisga ikki ichimlik va guruch daepa bagetini qo‘yib, joyimizga olib keldik. Yashil yog‘och stol ustiga qo‘yganimizda, o‘zi bir kadr bo‘lib qoldi. Guruch daepa bageti qora xamir ustiga koreyscha katta ko‘k piyoz — daepa va erigan pishloq yopishgan ko‘rinishda edi. Sellofan qadoq ustidan ham yoqimli qovurilgan hid kelib turardi.

Einspänner ikki qavatli shisha stakanda chiqdi. Pastida to‘q espresso, ustida esa qalin oq krem qavati bor. Ko‘rinishi taxminan $5.40 narxiga yarashadi, lekin kremi anchagina shirin, shuning uchun qahvaning achchiq ta’mini yaxshi ko‘radigan odamga yoqishi ham, yoqmasligi ham mumkin. Menga esa yomon bo‘lmadi.

Brown Cheese Macchiato uzun stakanda keldi, ustiga jigarrang pishloq qirindisi mo‘l qilib sepilgan. Aralashtirmasdan avval bir ho‘plab ko‘rdim: birinchi bo‘lib yong‘oqsimon va biroz sho‘r ta’m keladi, keyin pastdagi qahva ergashadi. Xotinim bir ho‘pladi-da, “buni meniki qilaylik” dedi. Shunday qilib, Einspänner bilan almashtirib ichdik.

Guruch daepa bagetini ikkiga bo‘lganim zahoti daepa hidi birdan ko‘tarildi. Tashqi qismi qarsildoq, ichi esa cho‘ziluvchan va chaynalganda yoqimli yopishqoqroq tuzilishda — bug‘doy unidan qilingan bagetdan aniq farq qiladi. Pishloq daepa orasiga erib kirgan, ta’mi goh sho‘rroq, goh yong‘oqsimon bo‘lib almashib turardi. Xotinimga bir bo‘lak uzatsam, chaynab turib “bu rostdan ham guruchdan qilinganmi?” dedi. Men ham aynan shuni o‘ylayotgan edim.

Taxminan $15–$17, lekin ochiqchasiga ikki kamchilik bor

Ikkimizga bitta non va ikki ichimlik taxminan $15–$17 atrofida tushdi. Joyning kattaligi va muhitini hisobga olsak, qimmatdek tuyulmadi. Lekin hammasi ideal ham emas. Ikki narsa biroz ko‘nglimga to‘lmadi.

Cafe Californiagacha 40 km: tungi drive yakuni

Tashqariga chiqqanimizda tungi havo salqin edi. Cheongjuda kech tunda borish mumkin bo‘lgan kafe qidirib kelgandik, natijada aynan tunda kelganimiz yaxshi bo‘ldi. Parkovkagacha yurib borar ekanmiz, xotinim “keyingi safar kunduzi kelib, nonlar endi chiqayotgan paytini boshidan ko‘raylik, Koreya nonvoyxonalarini shunchaki tomosha qilishning o‘zi qiziq” dedi. Bir tomonga yana 40 km kelamiz deganingmi, desam, u “bugun haydash charchatdimi?” deb qayta so‘radi. Charchatdimi, desangiz, ochig‘i yo‘q. Qaytishda radiyoni yoqib qo‘ydik, ikkimiz ham deyarli gapirmadik. Lekin bu noqulay jimlik emas, har kim ichida mamnun bo‘lib, xotirjam o‘tiradigan jimlik edi. Cafe Californiagacha 40 km lik tungi drive uchun juda yaxshi kun bo‘ldi.