Avondcafé in Cheongju: rijstbrood kiezen om 22.00

April 2026, op donderdagavond naar Café California in Cheongju

In april 2026 gingen we op een donderdagavond naar Café California in Cheongju, en eerlijk: het begon allemaal omdat ik die dag belachelijk lang had uitgeslapen. Toen ik wakker werd, was de middag al half voorbij, en terwijl ik op mijn gemak klaar begon te maken, was het ineens avond. Mijn buitenlandse vrouw zei: "Laten we vandaag ergens heen gaan", dus ik dacht: misschien een café. Alleen was er op dat uur niet veel meer open. Toen schoot Café California in Naesu-eup, Cheongju in de provincie Chungcheongbuk-do, me te binnen. Die zaak opent om 10.00 uur, is doordeweeks tot 01.00 uur open en op vrijdag en zaterdag zelfs tot 03.00 uur. Het probleem was alleen dat het vanaf ons huis 40 km enkele reis was, maar mijn vrouw vond dat we er gewoon een ritje van moesten maken, dus uiteindelijk vertrokken we toch. Omdat het een buitenwijkcafé is, weg uit het centrum, voelde de route zelf al een beetje als een avondrit. Ik wist dat het in Korea bekendstaat als een groot bakery café met rijstbrood, maar ik vroeg me wel af of er op dit tijdstip nog brood zou liggen.

Café California bij nacht, ik dacht even dat het een resort was

Toen we 's avonds aankwamen, stond het hele gebouw fel in het licht. Zodra we op de parkeerplaats uitstapten, bleven mijn vrouw en ik allebei even staan. Is dit een café, of ben ik bij een resort beland? Zo voelde het echt. Aan weerszijden van de ingang stonden twee palmbomen, en tussen de boogramen door zag je het licht van de kroonluchters naar buiten vallen. Toen snapte ik meteen waarom het California heet. De buitenkant had echt iets van een plek die je ergens aan de kust van Californië in Amerika zou kunnen tegenkomen. Het voelde niet alsof we koffie gingen drinken, maar alsof we naar de lobby van een vakantieoord liepen om in te checken. Links zag je het neonbord, en langs het stenen pad naar de ingang stonden rijen rode bloemen. Het ligt in Naesu-eup, zo'n 15 tot 20 minuten rijden vanaf het centrum van Cheongju, en er zijn drie parkeerterreinen met plek voor meer dan 300 auto's. Omdat het avond was, waren die bijna helemaal leeg. Mijn vrouw zei: "Die 40 km rijden was het nu al waard", waarop ik zei dat we nog niet eens koffie hadden gedronken en zij blijkbaar al tevreden was.

Voor de ingang bleef mijn vrouw staan en keek ze een hele tijd omhoog. Het neonlicht viel over de muur, binnen de boogdeur zag je de kroonluchter hangen, en terwijl ik daar stond, voelde het heel even alsof ik voor een immigratiebalie stond zonder ooit in een vliegtuig te zijn gestapt. De week ervoor was nogal chaotisch geweest. We waren allebei dagen achter elkaar moe, maar die paar seconden voor deze ingang haalden de spanning er een beetje af. Het was alsof we zonder vliegticket even in het buitenland waren. Toen ik aan mijn vrouw vroeg: "Zal ik een foto van je maken?" stond ze al te poseren.

Achter de automatische deur: een Koreaanse bakery café van zo'n 1.650 m²

Op het moment dat de automatische deur openging, viel mijn blik meteen op de vloer. Er lag een blauwe zeeschildering op de grond, met een stuk dat op zandstrand leek en verder naar binnen doorliep, terwijl er boven je hoofd een kroonluchter hing. Door de glazen deur zag je de verlichting rond de counter, en alleen al door vanaf de ingang naar binnen te kijken, voelde je hoe enorm deze plek was. Mijn vrouw liep als eerste stevig naar binnen, dus ik maakte een foto van achter haar.

Toen we iets verder liepen, stonden rechts de bakkerijvitrines lang achter elkaar opgesteld. Groene rankplanten hingen vanaf het plafond omlaag, en in de vitrines lagen de broden netjes onder de verlichting. Omdat het al laat was, zag je hier en daar lege plekken. Ja, dacht ik, zo gaat dat dus als je laat komt. Toch was er zeker nog genoeg over, dus besloten we eerst een rondje te maken. Voor de vitrines lagen dienbladen en tangen opgestapeld, en zodra mijn vrouw als eerste een dienblad pakte, wist ik: we gaan sowieso brood kopen.

Om 22.00 uur nog twijfelen bij een vitrine vol rijstbrood

Toen ik dichterbij kwam, lag er nog zoveel brood dat ik bijna twijfelde of het echt al 22.00 uur was. Natuurlijk waren er vergeleken met overdag wat lege plekken, maar de vitrines waren nog steeds behoorlijk vol, alsof ze ook late bezoekers niet wilden teleurstellen. Aan één kant lagen broden zoals toastbrood en croissants, terwijl taarten en tartelettes apart in een gekoelde vitrine stonden. In die taartvitrine lagen varianten met aardbei, mango en zelfs bloemenversiering, dus ik had niet verwacht dat ik juist 's avonds nog keuzestress zou krijgen. Al het brood hier zou 100% van rijstmeel gemaakt en glutenvrij zijn, dus voor mensen die tarwebloem zwaar vinden, is dit best een fijne plek. Een Koreaanse bakery café van deze schaal zie ik zelf ook niet vaak. Mijn vrouw bleef maar rondhangen voor de taartvitrine, dus toen ik zei dat ze moest opschieten met kiezen, zei ze: "Waarom ziet brood in Koreaanse cafés er zo mooi uit? Alleen kiezen is al leuk."

Taart van rijstmeel, met het blote oog zie je het verschil niet

Ik maakte wat close-ups van een paar taarten, al moet ik zeggen dat ik de foto's wel iets heb bijgewerkt. De eerste was een cheesecake met aardbeien erop, waarbij de aardbeien glanzend tussen de room lagen. De tweede was een slagroomtaart met een roze anjer erbovenop, zo mooi dat het bijna zonde leek om hem op te eten. De derde hield mijn vrouw het langst vast: een aardbeienslagroomtaart waarbij je door de transparante folie de lagen aardbei mooi boven elkaar zag. Dit zou allemaal van rijstmeel gemaakt zijn, maar eerlijk gezegd zie je aan de buitenkant echt niet wat er anders is dan bij een gewone tarwetaart. Hele taarten zaten rond de 35.000 tot 38.000 won, ongeveer $26 tot $28.

Ik keek ook nog bij de losse taartstukken, en de zoete-aardappeltaart kostte 7.800 won, ongeveer $6. Er stond bij dat er veel zoete aardappel op zachte castella lag, en bovenop zaten flink wat gele zoete-aardappelchips. De mango-cupcake ernaast zat in een glas vol mangostukjes, waardoor het er eerder uitzag als een schaaltje fruit dan als een dessert.

Het aardbeienroombroodje dat ik drie keer moest fotograferen

Dit was een aardbeienroombroodje, en er is een reden dat ik er drie foto's van maakte. Op het brood in het papieren bakje was slagroom gespoten, daarboven lagen plakjes aardbei keurig op een rij, en over de aardbeien zat pistachekruim dat onder de vitrineverlichting glinsterde. Van dichtbij zag je een dun laagje poedersuiker op het brood, en de room zat helemaal vol in de opening van het brood. Mijn vrouw zei: "Deze moeten we nemen", en eerlijk gezegd kon ik er zelf ook niet zomaar langs lopen.

Van rijstcroissant tot rijstbagel: de vitrine met glutenvrij brood

Behalve de taarten bekeken we ook de gewone broodvitrine. Er lagen broden die op een rijstcroissant leken en broden met noten erop, allemaal apart verpakt in plastic. In het vak ernaast lagen zwaarder ogende harde broden op een rij. Daarnaast lag een roodbruin brood dat qua kleur leek alsof het met biet of paarse zoete aardappel was gemaakt, dus dat trok meteen mijn aandacht. Er waren ook rijstbagels. Ik zag er een paar soorten, onder meer met sesam en met paars deeg, maar de exacte namen kon ik niet goed controleren. Dat alles apart verpakt was, vond ik hygiënisch fijn, maar bij sommige broden waren de naamkaartjes slecht zichtbaar, dus het was een beetje jammer dat je soms niet precies wist wat je koos.

De hoek met losse taartstukken begint bij 3.800 won

Een stuk mangotaart van 5.800 won, zo'n $4, trok mijn aandacht. Aan de zijkant zag je lagen mango tussen de room, en ook bovenop lag een flinke hoeveelheid mango. De rijst-walnotentaart ernaast kostte 3.800 won, ongeveer $3, en erbij stond dat de rijst 100% Koreaans was en de walnoten uit de Verenigde Staten kwamen. Het oppervlak was bruin gebakken, bijna karamelachtig, en zelfs bij de vitrine rook het al nootachtig. Er lag ook aardbeientaart per stuk, met bovenop veel aardbeien en dikke room tussen de cake, en van die drie zag die er voor mij het lekkerst uit.

De aardbeientaart met witte slagroom had bovenop een halve aardbei, en aan de zijkant zag je net een stukje aardbei door de room heen. De chocoladetaart ernaast heette forêt noire en kostte 7.200 won, ongeveer $5. Er lag een kers bovenop en de buitenkant was bedekt met chocoladeschaafsel, dus die leek vrij intens van smaak. Als laatste zag ik een fruittartelette, met aardbei, sinaasappel en kiwi in felle kleuren op de room. Alleen al één rondje langs de vitrine kostte ons bijna 30 minuten.

Ik dacht dat er alleen brood was, maar er waren zelfs maaltijden

Ik dacht dat er alleen brood lag, maar er waren ook simpele maaltijdopties. In een transparante bak zat een saladebox met iets dat op bulgogi leek, Koreaans gemarineerd rundvlees, en daarnaast lagen huisgemaakte sandwiches gekoeld verpakt. Op de verpakking stond dat ze tussen 0 en 10 graden gekoeld moesten blijven en na aankoop meteen gegeten moesten worden. Het derde leek een salade met garnalen en fruit, met aan één kant room die netjes was opgespoten, waardoor het er best verzorgd uitzag. Voor wie laat op de avond komt en iets wil eten in plaats van avondeten, leek het me prima. Wij waren alleen al volledig gevallen voor het brood, dus we liepen door. Mijn vrouw wees naar de saladebox en zei: "Volgende keer komen we dit als lunch eten", dus in haar hoofd was het volgende bezoek al gepland.

Bestellen bij de counter en de menukaart: americano voor 6.500 won

Na de bakkerijvitrines kom je bij de counter, met digitale menuborden erboven en meerdere kiosken ervoor. Op de kaart zag ik aparte categorieën voor koffie, signature drinks, cocktails en alcoholische dranken, en ik vond het best onverwacht dat een café ook cocktails verkoopt. Omdat het avond was, stonden er maar een of twee medewerkers achter de counter, waardoor we zonder rij meteen konden bestellen. Ik had eerder reviews gezien waarin mensen overdag meer dan 20 minuten wachtten alleen voor drankjes, dus op dit punt was laat komen echt een voordeel. Brood reken je af bij een aparte kassa helemaal rechts van de counter. Dat wist ik in het begin niet, dus ik legde het brood bij het bestellen van de drankjes erbij, waarna de medewerker lachend naar de andere kant wees.

Ik maakte een foto van de menukaart: americano kost 6.500 won, ongeveer $5, en een caffè latte 7.000 won, ook rond de $5. Vergeleken met een gewoon buurtcafé is dat aan de hogere kant. Bij de signature drinks stond een Einspänner voor 7.500 won en ook iets dat Southern Cali Mojito heette voor 8.000 won, met erbij dat het alcoholvrij was. Ik zag ook drankjes met traditionele Koreaanse ingrediënten, zoals mugwort cream latte en zwarte-sesam cream latte, en onderaan stond klein vermeld dat de smoothies met 100% fruit worden gemaakt. Aan alle drankjes kun je extra shots toevoegen, en 2 shots voor 1.000 won vond ik eigenlijk niet slecht. Toen ik mijn vrouw vroeg wat ze wilde drinken, was ze alweer eerst foto's van de menukaart aan het maken.

Zitplaatsen op de eerste verdieping, van ronde tafels onder palmen tot banken

Na het bestellen liepen we rond om een plek te zoeken. Ik wist dat Café California een groot café was, maar ik had niet verwacht dat alleen de eerste verdieping al zo ruim zou zijn. Middenin stond een palmboom die bijna tot het plafond reikte, met daaronder een enorme ronde tafel. Op het houten middenstuk stonden planten en bloemen, waardoor het meer op een kleine tuin leek dan op een tafel. Als je met een groep komt, kun je daar met z'n allen omheen zitten, maar door de afstand tussen de plekken voelt het ook niet ongemakkelijk als losse gezelschappen daar apart zitten. Rondom stonden kleine tafels voor twee, gele stoelen, beige stoelen en banken, allemaal net anders. Achterin zag ik zitplekken bij het raam met witte gordijnen. Omdat er 's avonds weinig mensen waren, konden we overal gaan zitten. Overdag was dat vast niet zo relaxed geweest.

Bij het raam stond een lange rij leren banken. Ze waren uitgevoerd in bruine en beige tinten, met de sfeer van een hotellounge. De banken waren stevig en zacht, en leken groot genoeg voor maximaal vier personen. Ook de afstand tussen de tafels was ruim, zodat je ontspannen kon zitten zonder op de buurtafel te letten. Verder naar binnen stonden combinaties van marmeren tafels en stoelen, en achterin zag je een kledingwinkel met de naam MC Mall, al was die op dat moment al dicht. Zodra mijn vrouw op de bank ging zitten, zei ze: "Hier blijven we." Eerlijk gezegd verdween bij mij ook meteen de gedachte om nog naar een andere plek te zoeken.

Naast MC Mall stond ook een tweepersoonszitplek met een rotanlook. De stoel omsloot je in een ronde vorm, dus hij was zeker bijzonder. Als conceptstoel zag hij er leuk uit, maar eerlijk gezegd leek de rugleuning hard en de ruimte wat smal als je er lang in zou zitten. Voor foto's is het een goede plek, maar als je rustig koffie wilt drinken en ontspannen, is die bank van net echt veel beter.

Er waren ook dit soort plekken. In plaats van muren of scheidingswanden waren er potplanten en boompjes gebruikt om de ruimte te verdelen, alsof de rotanstoelen tussen de planten verstopt stonden. Het is geen aparte kamer, maar doordat de groene bladeren je omringen, voelt het toch een beetje privé. De indeling was zo apart dat ik er een tijdje naar bleef kijken. Achterin zag je net de etalage van MC Mall met tassen en accessoires, waardoor je vanuit het café zelfs een beetje kunt rondkijken alsof je aan het shoppen bent.

Een dienbladhouder in de lift, precies zo'n slim detail

Er is een lift naar de tweede verdieping, en zodra we instapten, stond er binnen een kleine houder. Die is gemaakt zodat je je dienblad erop kunt zetten, zodat je met drankjes en brood in de lift niet alles hoeft vast te houden en bang hoeft te zijn dat het omvalt. Bij dit soort details denk je echt: dit is bedacht door iemand die het zelf heeft meegemaakt. Mijn vrouw zette het dienblad erop en zei: "Wie heeft dit bedacht, een genie of zo?" Ik zei dat ze een beetje overdreef, maar vanbinnen was ik er zelf ook best van onder de indruk.

Het uitzicht over Café California vanaf de tweede verdieping

Op de tweede verdieping is het midden open, waardoor je zo naar beneden kijkt op de bakkerijvitrines van de eerste verdieping. Rankplanten hangen langs de rasterconstructie omlaag, en daaronder zie je de broodvitrines en zitplekken waar we net langs waren gelopen in één oogopslag. Pas van bovenaf besef je echt hoe groot dit café is. Door het hoge plafond voelde het nergens benauwd. Mijn vrouw leunde op de reling, keek naar beneden en zei: "Van hierboven is het nog mooier." De schaal die je beneden niet helemaal voelt, zie je op de tweede verdieping ineens in één keer.

De zitplekken op de tweede verdieping hadden per zone allemaal een andere sfeer. Bij het raam stonden antieke stoelen met dierenillustraties, een roze kussen en een gele houten stoel aan één tafel, en geen enkele combinatie was hetzelfde. Daarnaast stond een groene ronde tafel met rode, grijze en gele stoelen eromheen, alsof iemand expres niets had laten matchen. Bij de reling stonden nette tafels voor twee, en door het glas zag je de palmboom op de eerste verdieping, waardoor het een fijne plek leek om rustig met z'n tweeën te zitten. Verder naar binnen stond een lange houten tafel met witte gebogen stoelen, en aan het plafond hing een kroonluchter in ringvorm. Daar veranderde de sfeer alweer compleet. Tussen de gordijnen achterin zag je ook nog een stukje expositieruimte met schilderijen. Mijn vrouw zei: "Zijn alle Koreaanse cafés zo? Alleen al een rondje op de tweede verdieping voelt alsof je vier of vijf cafés hebt bezocht." En dat was niet eens overdreven.

Maru-zitplaatsen met ondolgevoel: Koreaanse vloercultuur in een café

Verder naar binnen op de tweede verdieping waren ook maru-zitplaatsen, waar je je schoenen uittrekt voordat je erop gaat. De houten vloer deed denken aan ondol, de traditionele Koreaanse vloerverwarming, met lage tafels en zitkussens. Omdat je je benen kunt strekken en rustig kunt zitten, leek dit me ideaal voor gezinnen met kinderen. Op dit uur was er niemand, dus je had alle ruimte, maar overdag moet je hier waarschijnlijk vroeg bij zijn als je zo'n plek wilt. Mijn vrouw vroeg: "Zullen we hier eten?" Maar omdat we onze bank op de eerste verdieping al hadden gekozen, keken we alleen even rond en gingen weer naar beneden.

Rijstbaguette met lente-ui, Einspänner en brown cheese macchiato

We bestelden één rijstbaguette met daepa, Koreaanse grote lente-ui, één iced brown cheese macchiato en één iced Einspänner. Op de bon zag ik dat de bestelling om 20.44 uur was geplaatst. We hadden dus behoorlijk wat tijd besteed aan de bakkerijvitrine, de tweede verdieping op en weer terug naar beneden.

We namen de twee drankjes en de rijstbaguette met lente-ui op een houten dienblad mee naar onze plek. Op de groene houten tafel zag het er meteen uit als een scène op zich. De rijstbaguette had zwart deeg, met Koreaanse grote lente-ui en gesmolten kaas erbovenop. Zelfs door de plastic verpakking heen kwam er een hartige geur vanaf.

De Einspänner werd geserveerd in een dubbelwandig glas, met onderin donkere espresso en daarboven een dikke laag witte room. Voor 7.500 won, ongeveer $6, zag hij er zeker niet teleurstellend uit, maar de room was behoorlijk zoet, dus als je juist van de bittere smaak van koffie houdt, kan dit drankje wat verdeeld vallen. Ik vond hem zelf prima.

De brown cheese macchiato kwam in een hoog glas, met bovenop een flinke laag bruine kaaskruimels. Voordat ik roerde, nam ik een slokje, en eerst kwam er een nootachtige, licht zoute smaak, gevolgd door de koffie eronder. Mijn vrouw nam één slok en zei: "Deze wordt van mij", dus we wisselden de Einspänner en de macchiato om.

Toen ik de rijstbaguette met lente-ui doormidden brak, kwam de geur van daepa meteen vrij. De buitenkant was krokant, maar de binnenkant had een taaie, elastische structuur die duidelijk anders was dan bij een baguette van tarwebloem. De kaas was tussen de stukjes lente-ui gesmolten, waardoor hartig en nootachtig elkaar steeds afwisselden. Ik gaf mijn vrouw een stuk, en halverwege het kauwen zei ze: "Is dit echt van rijst gemaakt?" Ik dacht precies hetzelfde.

Begin 20.000 won voor twee, en twee eerlijke minpunten

Voor één broodje en twee drankjes samen waren we begin 20.000 won kwijt, dus ongeveer $15 tot $17. Als je de schaal van de ruimte en de sfeer meerekent, voelde dat niet duur. Maar perfect was het niet. Er waren twee dingen die ik jammer vond.

40 km naar Café California, het einde van een avondrit

Toen we weer naar buiten kwamen, was de nachtlucht koud. We waren gekomen omdat we in Cheongju een café zochten dat laat op de avond open is, maar achteraf was juist die avond eigenlijk een pluspunt. Terwijl we terugliepen naar de parkeerplaats zei mijn vrouw: "Volgende keer komen we overdag, dan kunnen we vanaf het begin zien hoe het brood uitkomt. Koreaanse bakkerijen zijn zelfs leuk als je alleen kijkt." Toen ik vroeg of ze bedoelde dat we nog eens 40 km enkele reis gingen rijden, vroeg ze terug: "Was het rijden vandaag zwaar?" Als ik eerlijk ben: nee, eigenlijk niet. Op de terugweg stond de radio aan en zeiden we allebei weinig, maar het was geen ongemakkelijke stilte. Het was die rustige stilte die ontstaat als iedereen gewoon tevreden is. Voor een avondrit van 40 km naar Café California was dit best een geslaagde dag.