ตะลุยกินสตรีทฟู้ดเกาหลี ตลาดซอมุน แทกู ภาค 2

ตลาดซอมุน ภาค 2 — ยิ่งเดินลึกเข้าไป ยิ่งเจอสตรีทฟู้ดเกาหลีที่ไม่เคยเห็น

ภาค 1 พาดูตั้งแต่ทางเข้าตลาดซอมุนจนถึงครึ่งทางของซอยของกิน แต่จริงๆ แล้วที่โชว์ไปยังไม่ถึงครึ่งเลย เดินเลี้ยวซอยทีก็มีอาหารที่ไม่เคยเห็นโผล่มาทุกที วางกล้องไม่ลงจริงๆ ใครที่ยังไม่ได้อ่านภาค 1 แนะนำให้ย้อนกลับไปอ่านก่อนนะ จะได้ต่อเนื่องกัน

ภาค 2 นี้จะรวมของกินที่เหลือทั้งหมด ตั้งแต่ฮันกวา คังจ็อง คย็องดันเสียบไม้ บุงออปปัง คิมบับ ไปจนถึงโชกบัล — ทุกอย่างที่เจอในซอยลึกๆ ของตลาดซอมุน

ยิ่งเดินเข้าไปข้างในบรรยากาศก็เปลี่ยนไปเลย ถ้าบริเวณทางเข้าจะเป็นแบบนักท่องเที่ยวพลุกพล่าน แต่ข้างในกลายเป็นโลกของป้าๆ คนแถวนั้นที่ทักทายกันไปมาระหว่างจ่ายตลาด เป็นลูกค้าประจำล้วนๆ แผงขายก็เปลี่ยนด้วย จากที่ภาค 1 เห็นแต่ของเสียบไม้เรียงราย ก็เริ่มมีสตรีทฟู้ดเกาหลีแบบอื่นๆ ให้เห็นเต็มไปหมด

ฮันกวา คังจ็อง — ขนมแบบดั้งเดิมที่ซื้อได้แค่ในตลาดเกาหลี

เดินอยู่ในซอยด้านในของตลาด แล้วเจอผนังด้านหนึ่งเต็มไปด้วยถุงใสซ้อนกันแน่นเลย ฮันกวา คังจ็อง (Hangwa Gangjeong) — ขนมดั้งเดิมของเกาหลีที่เอาถั่ว งา เมล็ดทานตะวัน มาอัดรวมกันด้วยน้ำเชื่อมข้าว (โจช็อง) แล้วตัดเป็นก้อนสี่เหลี่ยม แบ่งใส่ตะกร้าใหญ่ตามชนิด มีทั้งคังจ็องงาดำ คังจ็องเมล็ดทานตะวัน คังจ็องเมล็ดฟักทอง แล้วข้างๆ ก็มีออรันดาซึ่งเป็นคังจ็องแบบข้าวพองอีก

อันนี้ไม่ใช่ขนมที่ฉีกกินตรงนั้นเลยนะ เป็นขนมแบบซื้อเป็นถุงกลับบ้าน ใกล้เคียงกับของฝากมากกว่า จริงๆ แล้วรอบๆ ก็เห็นป้าๆ เลือกซื้อกันทีหลายถุง ในเกาหลีเอาไว้ใช้ช่วงเทศกาลหรืองานพิธีด้วย แล้วก็เป็นขนมที่ผู้สูงอายุชอบกินคู่กับน้ำชา

ถ้าจะเปรียบให้เข้าใจง่ายก็คล้ายๆ กับถั่วตัดหรือกราโนล่าบาร์ แต่เนื้อสัมผัสแข็งกว่าเยอะ แล้วความหวานจากน้ำเชื่อมข้าวก็มีรสนุ่มลึกต่างจากน้ำตาลทรายโดยสิ้นเชิง

น้ำแครอทสดคั้น — ขนาดพอดีมือถือเดินเล่นในตลาด

ข้างๆ แผงคังจ็องพอดี มีขวดสีส้มแช่จมอยู่ในน้ำแข็ง น้ำแครอทคั้นสด 100% สีเข้มมากๆ แล้วที่ขวดมีพวงกุญแจรูปแครอทห้อยอยู่ น่ารักจนเดินผ่านไม่ได้เลย ขนาดพอดีมือถือเดินเล่นไปกินไปตามซอยตลาดซอมุน

มันฝรั่งย่างบนกระทะเหล็ก — แค่มันกับน้ำมัน ไม่ปรุงอะไรเลย

บนกระทะเหล็กมีมันฝรั่งหั่นเต๋าชิ้นใหญ่ๆ กำลังทอดน้ำมันจนเหลืองกรอบ ไม่มีเครื่องปรุงอะไรเลย แค่มันกับน้ำมัน เรียบง่ายมาก แต่ตรงที่ผิวไหม้เป็นสีน้ำตาลนิดๆ ดูแล้วต้องหอมมันจนอยากกัดมาก ในตลาดดั้งเดิมเกาหลี การเอามันฝรั่งมาย่างแบบนี้ขายบนกระทะเหล็กไม่ค่อยเห็นบ่อย ก็เลยยิ่งสะดุดตา

คย็องดันเสียบไม้ — ขนมต็อกลูกกลมจากแป้งข้าวเหนียวที่ท็อปปิ้งมีเกินสิบแบบ

ในตู้กระจกโชว์มีคย็องดันกลมๆ เสียบไม้ละ 3-4 ลูก เรียงเป็นแถวตามชนิด ตอนแรกนึกว่าเป็นดังโงะของญี่ปุ่น แต่ในเกาหลีเรียกว่า คย็องดัน กโคชี หรือ ต็อกกโคชี เป็นขนมดั้งเดิมเกาหลีที่ปั้นแป้งข้าวเหนียวเป็นลูกกลมแล้วเสียบไม้

แต่ชนิดมันเยอะมากจริงๆ บางอันไม่มีชื่อเขียน ต้องแยกจากสีอย่างเดียว — สีดำราดซอสช็อกโกแลตเต็มๆ, อันที่มีถั่วแดงกวนแล้ววางเกาลัดสีเหลืองข้างบน, สีน้ำตาลเคลือบซอสซีอิ๊วเงาวับ, แบบม้วนสาหร่ายรอบนอกออกรสเค็ม ข้างๆ ก็มีสีเขียวแป้งชาเขียวโรยครีมชีส, สีเหลืองคลุกข้าวพอง, แล้วก็สีชมพูที่คลุกครันช์ ซึ่งป้ายราคาเขียนว่า "ซากุระ (cherry blossoms)" น่าจะเป็นรสซากุระ ไม้ละ 3,000 วอน (ประมาณ ฿75)

พูดตรงๆ เสียดายที่ไม่ได้ซื้อมาลองสักไม้ ยุ่งอยู่กับถ่ายรูปเพราะหน้าตามันสวยมาก ถ้าได้ชิมด้วยบทความนี้จะสมบูรณ์กว่านี้เยอะ ชื่อภาษาอังกฤษก็คือ "Gyeongdan skewer — Korean rice ball skewer with various toppings"

โฮต็อก — สตรีทฟู้ดเกาหลีพื้นฐานที่ย่างบนกระทะเหล็ก

อันนี้ไม่ใช่โฮต็อกทอดสไตล์แทกูที่โชว์ไปในภาค 1 นะ โฮต็อกแบบที่พบเห็นทั่วไปที่สุดในเกาหลีจะเป็นแบบนี้ — วางบนกระทะเหล็กแล้วกดแบนๆ ย่าง หาได้ทั่วทุกที่ในเกาหลี เป็นพื้นฐานของพื้นฐานของอาหารริมทางเกาหลีเลย

ถ้าโฮต็อกทอดจุ่มน้ำมันทั้งก้อนออกมากลมและหนา อันนี้กดบนกระทะจนแบนและบาง เจ้าของร้านใช้คีมคีบกลับด้วยทีละอัน ผิวนอกเหลืองกรอบเป็นมันวับเลย ข้างในก็เหมือนกันใส่น้ำตาลดำกับถั่วธัญพืช แต่แบบนี้มันน้อยกว่าทอดแล้วก็ผิวนอกบางกรอบกว่า

ถ้าโฮต็อกทอดใกล้เคียงโดนัท อันนี้ใกล้แพนเค้กมากกว่า ภาษาอังกฤษเรียกว่า "Hotteok — Korean sugar-filled griddled pancake" โฮต็อกที่จะเจอตามริมทางในเกาหลีส่วนใหญ่จะเป็นแบบย่างกระทะแบบนี้

คิมบับ — คิมบับตลาดกับคิมบับร้านสะดวกซื้อมันคนละเรื่องเลย

เกือบจะเดินผ่านแผงคิมบับไปแล้ว แต่พอเห็นชั้นโชว์ก็หยุดเลย ชนิดมีเกินสิบแบบ ไส้แต่ละอันไม่ซ้ำกันเลย ชื่อที่เขียนในป้ายราคา — คิมบับสแปม คิมบับผักเป็นพื้นฐาน แล้วก็มีคิมบับทงคัตสึ คิมบับบุลโกกีซีอิ๊ว คิมบับกุ้งทอดที่กุ้งทั้งตัวยื่นออกมา คิมบับปลาไส้ตัน คิมบับนู้ดที่ม้วนข้าวไว้ด้านนอก

โดยเฉพาะคิมบับกุ้ง กุ้งทอดยื่นหางออกมาจากปลายม้วนเลย หน้าตาสะดุดตามาก คิมบับทงคัตสึดูจากหน้าตัดแล้วเขาใส่ทงคัตสึทั้งชิ้นม้วนเข้าไป ก็เลยหนากว่าคิมบับธรรมดาเกือบสองเท่า เจ้าของร้านกำลังคีบใส่จานให้ลูกค้าทีละชิ้น แล้วก็มีคนต่อคิวยาวเลย จะซื้อคิมบับจากร้านสะดวกซื้อก็ได้อยู่ แต่คิมบับตลาดนี่ปริมาณไส้ต่างกันคนละเรื่อง

คิมบับ (Gimbap) คนที่เห็นครั้งแรกมักจะนึกถึงซูชิญี่ปุ่น แต่จริงๆ เป็นอาหารคนละอย่างกันเลย ซูชิคือข้าวปรุงน้ำส้มสายชูวางปลาดิบข้างบน แต่คิมบับคือปูข้าวบนสาหร่ายแล้วใส่ไส้ที่ปรุงสุกหลายอย่างม้วนเข้าด้วยกัน ไม่มีของดิบเลยจึงหยิบกินริมทางได้สบาย ในเกาหลีเป็นอาหารที่ขาดไม่ได้ตอนไปปิกนิกหรือเที่ยวนอกบ้าน

มุกบับ · อุด้ง · กุกซู — มุมก๋วยเตี๋ยวสำเร็จรูปสำหรับกินเป็นมื้อในตลาดซอมุน

ด้านในตลาดมีมุมที่แผงหลายร้านตั้งเรียงชิดกัน ป้ายเมนูแขวนอยู่ข้างบน มุกบับ อุด้ง กุกซู มารวมอยู่โซนเดียวกัน คนที่อยากนั่งกินเป็นมื้อจริงจังก็จะมุ่งหน้ามาที่นี่โดยธรรมชาติ

วิธีจัดวางอาหารก็เก๋ดี มุกบับจะเตรียมมุกกับเครื่องใส่ชามไว้ก่อน พอมีออร์เดอร์ก็เทน้ำซุปลงไปเสร็จเลย ข้างๆ ก็มีโซมย็อน (เส้นขาวบาง) กับอุด้งแพ็กเป็นถุงแบบ 1 ที่ๆ ซ้อนกัน เส้นต้มไว้ล่วงหน้าแล้วก็แพ็กไว้ แค่ต้มน้ำซุปเทใส่ก็เสิร์ฟได้เลย เร็วมาก แผงเดียวหมุนเส้นได้สามสี่ชนิด

มุกก็มีสองชนิดวางเรียงกัน สีกับเนื้อสัมผัสต่างกัน น่าจะเป็นโทโทริมุก (มุกจากแป้งลูกโอ๊ก) กับเมมิลมุก (มุกจากแป้งบัควีท) แต่ไม่มีป้ายเขียนก็เลยไม่แน่ใจ 100% สำหรับคนที่ไม่รู้จัก มุก (Muk) คืออาหารลักษณะคล้ายวุ้นที่ทำจากแป้งลูกโอ๊กหรือบัควีทหล่อแล้วปล่อยให้แข็งตัว ราดน้ำปรุงรสกินก็นุ่มลื่นอร่อยดี

บุงออปปัง — ขนมปลาฤดูหนาวที่วิวัฒนาการจากไส้ถั่วแดงสู่ครีมและชีสข้าวโพด

เห็นพิมพ์เหล็กรูปปลาปูแป้งอยู่แล้วข้างบนใส่ไส้ถั่วแดงกวนเต็มๆ ด้านหลังกระจกมีบุงออปปังที่อบเสร็จแล้วกองเป็นภูเขาเลย ใส่ถั่วแดงเยอะจนดูเหมือนไส้มากกว่าแป้งอีก

แต่พอมองพิมพ์ข้างๆ ไส้ไม่เหมือนกัน มีทั้งคัสตาร์ดครีมสีเหลือง แล้วก็มีอันที่ใส่เมล็ดข้าวโพดกับชีส บุงออปปัง (Bungeoppang) สมัยนี้ผ่านยุคใส่แค่ถั่วแดงไปนานแล้ว มีรสครีม มันเทศ ชีสข้าวโพด ออกมาใหม่เรื่อยๆ ร้านเดียวอบสองสามรสพร้อมกันก็เป็นเรื่องปกติ เป็นอาหารริมทางเกาหลีที่ขาดไม่ได้เลยถ้าไปเที่ยวเกาหลีหน้าหนาว

ต็องกงจ็อนบย็อง — ขนมถั่วลิสงกรอบๆ กลิ่นอายบ้านคุณยาย

มีขนมที่ถั่วลิสงเม็ดเต็มๆ ฝังอยู่ในแป้งแล้วอบออกมาเป็นแผ่นแบน ดูเหมือนใช้พิมพ์คล้ายวาฟเฟิลกดอบ ถั่วลิสงโผล่ออกมาทีละเม็ดๆ ปกติเรียกว่า ต็องกงจ็อนบย็อง หรือ ต็องกงกวาจุล วิธีทำคือเอาแป้งสาลีผสมน้ำตาลนิดหน่อย โรยถั่วลิสงแน่นๆ แล้วกดบนกระทะเหล็ก กัดไปกรอบๆ แล้วกลิ่นถั่วลิสงคั่วหอมๆ ลอยขึ้นมาเรื่อยๆ ขนมโบราณแบบที่กินแล้วนึกถึงบ้านคุณยาย

พย็อนยุก — หมูต้มอัดแล้วหั่นบาง

ขายในถาดโฟมคลุมแรปพลาสติก เป็นเนื้อหมูขาหน้าหรือส่วนน่องที่ต้มนานๆ แล้วกดอัดให้แน่น จากนั้นหั่นเป็นแผ่นบางๆ หน้าตัดเห็นเนื้อแดงกับมันขาวเป็นชั้นสลับกัน กินจิ้มกะปิกุ้งเกาหลีหรือซอสมัสตาร์ดเป็นหลัก เป็นกับแกล้มเหล้าก็ดี เป็นอาหารที่ขาดไม่ได้ในงานเทศกาลและพิธีของเกาหลี ในตลาดก็มีคนซื้อกลับเป็นถาดๆ เยอะเลย

โชกบัล — ขาหมูตุ๋นซีอิ๊วเต็มไปด้วยคอลลาเจน

เป็นขาหมูหน้าที่เอาไปตุ๋นในน้ำซีอิ๊วปรุงรสจนนุ่ม แล้วถอดกระดูกออกหั่นเป็นชิ้นพอดีคำ ไม่มีกระดูกเลยก็เลยใส่ถาดมาแต่เนื้อ เอากลับบ้านก็แค่เทใส่จานพร้อมกินเลย โชกบัล (Jokbal) เป็นส่วนที่มีคอลลาเจนเยอะมาก เนื้อสัมผัสเหนียวนุ่มเด้ง จิ้มซัมจังหรือกะปิกุ้งก็อร่อยทั้งแบบเป็นกับแกล้มและเป็นกับข้าว

ในเกาหลีเป็นเมนูยอดนิยมสำหรับกินดึกหรืองานเลี้ยง ที่ป้ายราคาเห็นเขียนว่า "족발" (โชกบัล) อยู่

บทความนี้เผยแพร่ครั้งแรกที่ https://hi-jsb.blog