ປາມຶກຜັດເຜັດໃສ່ໄສ້ງົວ: ອາຫານເກົາຫຼີລົດຊາດຈັດຈ້ານ ທີ່ຈົບດ້ວຍເຂົ້າຜັດແຊບໆ

ຮູບເກົ່າໃນຄອມພິວເຕີ ທີ່ພາໃຫ້ຄິດຮອດລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນປີ 2015

ຕອນທີ່ກຳລັງຈັດການຮູບເກົ່າໆໃນຄອມພິວເຕີ, ຂ້ອຍກໍໄປສະດຸດຕາກັບຮູບໜຶ່ງ. ມັນແມ່ນຮູບ "ໂຊກົບຊັງນັກຈີບົກກືມ" (Sogopchang-nakji-bokkeum) ຫຼື ປາມຶກຜັດເຜັດໃສ່ໄສ້ງົວ. ໜ້າຈະແມ່ນຊ່ວງລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນປີ 2015. ຈື່ວັນທີແນ່ນອນບໍ່ໄດ້ ແຕ່ເບິ່ງຈາກວັນທີຂອງໄຟລ໌ຮູບກໍໜ້າຈະແມ່ນຊ່ວງນັ້ນແຫຼະ. ເປັນຮູບປາມຶກກັບໄສ້ງົວທີ່ຖືກຜັດຈົນເຂົ້າກັນໃນນ້ຳຊອດສີແດງຈັດຈ້ານ, ເຫັນປຸບລົດຊາດຂອງມື້ນັ້ນກໍແລ່ນເຂົ້າມາໃນປາກທັນທີ. ຖ້າເວົ້າເຖິງການໄປທ່ຽວເກົາຫຼີ, ສ່ວນຫຼາຍຄົນກໍຄືຈະເຄີຍລອງກິນຕ໋ອກບົກກີ (Tteokbokki) ຫຼື ໄກ່ຈືນເກົາຫຼີກັນແລ້ວແມ່ນບໍ່? ແຕ່ວ່າໃນບັນດາອາຫານລົດເຜັດຂອງເກົາຫຼີ, ມັນມີບາງເມນູທີ່ນັກທ່ອງທ່ຽວອາດຈະບໍ່ຄ່ອຍມີໂອກາດໄດ້ລອງກິນປານໃດ ເຊັ່ນເມນູນີ້ເປັນຕົ້ນ. ຂະໜາດຂ້ອຍທີ່ເກີດແລະໃຫຍ່ຢູ່ເກົາຫຼີ ກໍບໍ່ໄດ້ກິນດຸປານໃດ, ແຕ່ຖ້າໄດ້ລອງກິນຈັກເທື່ອແລ້ວ ຮັບຮອງວ່າມັນຈະຕິດໃຈຈົນຄິດຮອດໄປອີກດົນ. ຂ້ອຍກໍເລີຍຢາກເອົາຮູບພວກນີ້ມາເລົ່າສູ່ຟັງ.

ເລີ່ມຈາກເຄື່ອງຄຽງ — ບັນຍາກາດເທິງໂຕະໃນຮ້ານປາມຶກຜັດເຜັດ

ກ່ອນທີ່ອາຫານຫຼັກຈະມາເສີບ, ເຂົາເຈົ້າກໍເອົາເຄື່ອງຄຽງ (ພັນຊັນ) ມາຈັດວາງໄວ້ກ່ອນ. ເທິງໂຕະມີຈານນ້ອຍໆວາງຢູ່ປະມານ 5-6 ຈານ, ຖ້າເບິ່ງຄັກໆຈະເຫັນວ່າມີແຕ່ອັນໜ້າສົນໃຈ. ຢູ່ກ້ອງຈານມີໂຕໜັງສືຂຽນວ່າ "Dongseo-ne Nakji" (ຮ້ານນັກຈີຂອງດົງຊໍ), ເຊິ່ງເປັນຊື່ຮ້ານທີ່ຂ້ອຍໄປກິນຢູ່ເມືອງແດຈອນໃນມື້ນັ້ນ. ຕອນນີ້ສາຂານີ້ໄດ້ປິດໄປແລ້ວ. ແຕ່ຂ້ອຍກໍຍັງຢາກເວົ້າເຖິງຄວາມແຊບຂອງອາຫານຮ້ານນີ້ຢູ່ດີ.

ເຕົ້າຫູ້ອ່ອນ, ສະລັດ ແລະ ຍຳຫົວຜັກກາດ

ເລີ່ມຈາກເຕົ້າຫູ້ອ່ອນກ່ອນເລີຍ. ມັນເປັນເຕົ້າຫູ້ຊະນິດທີ່ອ່ອນນຸ້ມກວ່າເຕົ້າຫູ້ທົ່ວໄປຫຼາຍ, ທາງເທິງມີຕົ້ນຫອມຊອຍກັບເຄື່ອງປຸງໂຮຍຢູ່, ສ່ວນກົ້ນຈານກໍມີນ້ຳຊອດຊີອິ໋ວຮອງໄວ້ໜ້ອຍໜຶ່ງ. ພໍເອົາບ່ວງຕັກກິນ, ເນື້ອມັນຈະນຸ້ມລະລາຍໃນປາກຄືກັບພຸດດິ້ງເລີຍ. ຕອນທີ່ກິນປາມຶກຜັດເຜັດໆ ແລ້ວມາກິນເຕົ້າຫູ້ນີ້ຕາມ, ມັນຊ່ວຍດັບຄວາມເຜັດໃນປາກໄດ້ດີຂະໜາດ.

ສະລັດກໍມີມາໃຫ້ຄືກັນ. ໃນຈານມີກະລ່ຳປີມ່ວງ, ແຄຣອດ, ໝາກເຜັດຫວານ ແລະ ຜັກກາດຫອມ, ແຕ່ມັນບໍ່ມີນ້ຳສະລັດມາໃຫ້ ກໍເລີຍກິນແບບລ້າໆ ລົດຊາດເລີຍຈືດໆໜ້ອຍໜຶ່ງ. ອັນນີ້ເວົ້າຕາມຕົງເລີຍວ່າ ບໍ່ມີກໍບໍ່ເປັນຫຍັງ.

ສ່ວນອັນນີ້ແມ່ນຍຳຫົວຜັກກາດຂາວ. ເຂົາເຈົ້າເອົາຫົວຜັກກາດມາຝານບາງໆ ແລ້ວປຸງລົດດ້ວຍນ້ຳສົ້ມສາຍຊູໃຫ້ອອກສົ້ມໆຫວານໆ. ມັນບາງຈົນເກືອບຈະໃສແນມທະລຸໄດ້ເລີຍ. ພໍກັດເຂົ້າໄປຄຳໜຶ່ງ, ລົດຊາດສົ້ມຂອງນ້ຳສົ້ມສາຍຊູຈະແລ່ນເຂົ້າມາກ່ອນ ຕາມດ້ວຍຄວາມສົດຊື່ນຂອງຫົວຜັກກາດ. ເວລາກິນອາຫານເຜັດໆ ຖ້າມີເຄື່ອງຄຽງແບບນີ້ຕັດເລี่ยน ແມ່ນຊ່ວຍໄດ້ຫຼາຍແທ້ໆ.

ດົງຊີມີ (Dongchimi) — ຄູ່ຫູຂອງອາຫານລົດເຜັດ

ຖ້ວຍສີດຳທີ່ວາງຢູ່ເຄິ່ງກາງແມ່ນ "ດົງຊີມີ" (Dongchimi). ມັນແມ່ນກິມຈິນ້ຳໃສ ທີ່ເອົາຫົວຜັກກາດໄປໝັກໃນນ້ຳເກືອ, ນ້ຳຊຸບມັນຈະໃສໆ ແລະ ເຢັນຊື່ນໃຈ. ທາງໃນມີຫົວຜັກກາດທີ່ຖືກຕັດເປັນທ່ອນຍາວໆ. ສຳລັບອາຫານຜັດລົດຊາດເຜັດໆຄືປາມຶກຜັດໄສ້ງົວນີ້, ເຄື່ອງຄຽງທີ່ເປັນນ້ຳຊຸບເຢັນໆແບບນີ້ຖືວ່າເປັນຂອງຄູ່ກັນເລີຍກໍວ່າໄດ້. ເວລາກິນເຜັດໆ ແລ້ວໄດ້ຊົດນ້ຳຊຸບນີ້ຈັກບາດ ຮັບຮອງວ່າໂລ່ງຄໍ ພ້ອມລຸຍຕໍ່ໄດ້ເລີຍ.

ບອນແດກີ (Beondegi) — ເຄື່ອງຄຽງທີ່ຄົນມັກກໍມັກແຮງ ຄົນກຽດກໍບໍ່ແຕະເລີຍ

ບອນແດກີ (Beondegi) ຫຼື ດັກແດ້ນັ້ນເອງ. ອັນນີ້ແມ່ນແບ່ງຝ່າຍຊັດເຈນເລີຍ, ຄົນມັກກໍຄືມັກ ຄົນບໍ່ມັກກໍຄືຊັງໄປເລີຍ. ມັນແມ່ນດັກແດ້ຂອງໂຕມ້ອນທີ່ເອົາໄປຕົ້ມແລ້ວປຸງລົດ, ຫຼາຍຄົນແຄ່ເຫັນໜ້າຕາກໍບອກວ່າກິນບໍ່ລົງແລ້ວ. ແຕ່ວ່າໃນເກົາຫຼີ, ນີ້ແມ່ນອາຫານກິນຫຼິ້ນທີ່ຂາຍຕາມແຄມທາງມາຕັ້ງແຕ່ດົນນານ. ລົດຊາດມັນຈະມັນໆ ແລະ ມີກິ່ນສະເພາະໂຕອອກແນວຄືກິ່ນດິນໜ້ອຍໜຶ່ງ, ແຕ່ຂ້ອຍກິນມາຕັ້ງແຕ່ນ້ອຍເລີຍບໍ່ຮູ້ສຶກລັງກຽດຫຍັງ. ສ່ວນແມ່ຂ້ອຍທີ່ໄປນຳກັນນັ້ນ ບໍ່ຍອມເອົາໄມ້ຖູ່ແຕະເລີຍຈັກນ້ອຍ.

ກ້ຽວນ້ຳ (Mulmandu)

ຍັງມີກ້ຽວນ້ຳມານຳອີກ. ແປ້ງກ້ຽວມັນບາງຫຼາຍຈົນແນມເຫັນໄສ້ທາງໃນເລີຍ, ເຂົາເຈົ້າໂຮຍງາມາທາງເທິງໜ້ອຍໜຶ່ງ ແລະ ມີນ້ຳຈິ້ມຊີອິ໋ວມາໃຫ້ພ້ອມ. ລະຫວ່າງລໍຖ້າອາຫານຫຼັກ, ພວກຂ້ອຍກໍຄີບເຄື່ອງຄຽງກິນໄປເລື້ອຍໆ ຈົນແມ່ຂ້ອຍທ້ວງວ່າ "ກິນແຕ່ເຄື່ອງຄຽງກໍຊິອີ່ມແລ້ວໃດ໋ນິ", ເຊິ່ງມັນກໍເກືອບຈະເປັນແນວນັ້ນແທ້ໆ.

ພະເອກຂອງງານມາແລ້ວ — ປາມຶກຜັດເຜັດໃສ່ໄສ້ງົວ (Sogopchang-nakji-bokkeum)

ແລະແລ້ວອາຫານຫຼັກກໍມາຮອດ. ໂຊກົບຊັງນັກຈີບົກກືມ ຫຼື ເອີ້ນສັ້ນໆວ່າ ນັກຈີກົບຊັງ, ເຊິ່ງແມ່ນການເອົາປາມຶກນ້ອຍຊະນິດໜຶ່ງ ມາຜັດລວມກັບໄສ້ງົວໃນນ້ຳຊອດໂກຊູຈັງລົດຊາດເຜັດຮ້ອນ. ສ່ວນປະສົມສີແດງໆກອງກັນເປັນພູເຂົາຢູ່ເທິງກະທະຫີນຮ້ອນໆ, ທາງເທິງໂຮຍດ້ວຍສາຫຼ່າຍແລະງາຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. ອັນສີຂາວໆທີ່ວາງຢູ່ເຄິ່ງກາງແມ່ນ "ກາແຣຕ໋ອກ" (Garaetteok) ຫຼື ແປ້ງຕ໋ອກເສັ້ນຍາວ, ເຊິ່ງມັນຈະຄ່ອຍໆສຸກແລະນຸ້ມຂຶ້ນຈາກຄວາມຮ້ອນຂອງກະທະ. ພໍຍົກມາເສີບປຸບ ກິ່ນຫອມກໍລອຍເຕະດັງທັນທີ, ຍ້ອນວ່າເປັນກະທະຫີນ ມັນເລີຍຝົດດັງປຸດໆຢູ່ຕະຫຼອດເວລາ ຖ້າປະໄວ້ຊື່ໆກົ້ນມັນຈະໄໝ້ຕິດກະທະໄດ້. ຍ້ອນວ່າມັນເປັນອາຫານທີ່ຕ້ອງຟ້າວກິນກ່ອນມັນຈະໄໝ້, ຂ້ອຍກໍເລີຍຟ້າວຖ່າຍຮູບແບບດ່ວນໆ ແລ້ວຈັບໄມ້ຖູ່ກຽມລຸຍເລີຍ.

ຊູມເບິ່ງປາມຶກຜັດໄສ້ງົວແບບໃກ້ໆ

ຖ້າເບິ່ງຈາກມຸມຂ້າງ ຈະພໍເດົາໄດ້ເລີຍວ່າປະລິມານມັນຫຼາຍສ່ຳໃດ. ເຄື່ອງຜັດກອງນູນຂຶ້ນມາເທິງກະທະຫີນ, ຖ້າເຂົ້າໄປເບິ່ງໃກ້ໆຈະເຫັນທ່ອນສີຂາວໆຢູ່ທາງເທິງ ເຊິ່ງກໍຄືແປ້ງກາແຣຕ໋ອກນັ້ນເອງ. ມັນແມ່ນແປ້ງທີ່ເຮັດຈາກເຂົ້າ ເປັນຮູບຊົງຍາວໆ, ເວລາເຮົາກົດມັນລົງໄປໃນນ້ຳຊອດທີ່ກຳລັງຝົດ ແປ້ງມັນຈະດູດຊຶມເອົານ້ຳຊອດເຂົ້າໄປແລ້ວໜຽວນຸ້ມແຊບຂະໜາດ. ສາຫຼ່າຍກັບງາໂຮຍປົກຄຸມຢູ່ດ້ານເທິງ ເຮັດໃຫ້ແນມແຕ່ໄກຄືກ້ອນສີແດງໆ, ແຕ່ພໍເຂົ້າໄປເບິ່ງໃກ້ໆ ການປະສົມປະສານລະຫວ່າງສີຂຽວແລະສີຂາວມັນເຮັດໃຫ້ເບິ່ງເປັນຕາໜ້າກິນຫຼາຍ. ລະຫວ່າງນ້ຳຊອດກໍຈະເຫັນໜວດປາມຶກຂົດຢູ່, ສ່ວນສີເຫຼືອງໆນັ້ນແມ່ນຫົວຂອງຖົ່ວງອກ. ໃນຮູບອາດຈະສົ່ງກິ່ນບໍ່ໄດ້, ແຕ່ຖ້າໄດ້ໄປນັ່ງຢູ່ຕໍ່ໜ້າກະທະນີ້ ກິ່ນຫອມເຜັດໆຂອງຊອດໂກຊູຈັງຈະລອຍມາເຕະດັງແບບບໍ່ຢຸດເລີຍ.

ເຈາະເລິກສ່ວນປະສົມ — ປາມຶກ, ໄສ້ງົວ ແລະ ຖົ່ວງອກ

ພໍເຂ່ຍສາຫຼ່າຍອອກ ແລ້ວຊ່ອງເບິ່ງທາງໃນ. ຈະເຫັນປຸ່ມດູດມົນໆເທິງໜວດປາມຶກຢ່າງຊັດເຈນ, ແລະ ລະຫວ່າງກາງກໍມີຕອນໄສ້ງົວອວບໆ ທີ່ເຄືອບໄປດ້ວຍນ້ຳຊອດເຫຼື້ອມມັບໆ. ຄຳວ່າ ໂຊກົບຊັງ ແມ່ນໝາຍເຖິງລຳໄສ້ນ້ອຍຂອງງົວ, ດ້ານນອກມັນຈະໜຽວນຸ້ມຍ້ຳຍາກໜ້ອຍໜຶ່ງ ແຕ່ທາງໃນຈະມີມັນ ເຊິ່ງເວລາຫຍ້ຳແລ້ວນ້ຳຫວານໆມັນຈະແຕກອອກມາ. ພໍມັນມາເຈີກັບນ້ຳຊອດເຜັດໆ ມັນຈະບໍ່ເລี่ยนເລີຍ ແຕ່ພັດຊ່ວຍດຶງຄວາມແຊບກົມກ່ອມ (ອູມາມິ) ຂຶ້ນມາອີກເທົ່າໂຕ. ຢູ່ກົ້ນກະທະມີຖົ່ວງອກຮອງໄວ້ຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ, ຖ້າບໍ່ມີຖົ່ວງອກກໍຄົງຊ່ວຍຕັດຄວາມມັນບໍ່ໄດ້ ແລະ ກິນໄປບໍ່ເທົ່າໃດຄຳກໍຄືຊິອີ່ມກ່ອນ. ມັນຕ້ອງກິນຄູ່ກັບຖົ່ວງອກກອບໆນີ້ແຫຼະ ມັນຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ຢາກຄີບກິນໄປເລື້ອຍໆ. ພໍໃຊ້ໄມ້ຖູ່ຄີບຂຶ້ນມາ ກໍຈະຕິດທັງໜວດປາມຶກ, ໄສ້ງົວຕອນໜຶ່ງ ແລະ ຖົ່ວງອກສອງສາມເສັ້ນ ພ້ອມກັບນ້ຳຊອດຂຶ້ນມາພ້ອມກັນ, ອັນນີ້ແຫຼະຄື ຄວາມແຊບທີ່ແທ້ທິງຂອງການກິນປາມຶກຜັດໄສ້ງົວ. ຖ້າເອົາໄປວາງເທິງເຂົ້າຈ້າວຮ້ອນໆແລ້ວກິນນຳກັນ ຮັບຮອງວ່າເຂົ້າເບິດຈານແບບບໍ່ຮູ້ໂຕ. ມື້ນັ້ນຂ້ອຍສັ່ງເຂົ້າຈ້າວມາຕັ້ງສອງຖ້ວຍ ກໍຍັງເກືອບຈະບໍ່ພໍ.

ເມື່ອນ້ຳຊອດເລີ່ມຊຶມເຂົ້າເນື້ອ ຄວາມແຊບທີ່ແທ້ທິງກໍເລີ່ມຂຶ້ນ

ຫຼັງຈາກຄົນໄປໄດ້ໄລຍະໜຶ່ງ ນ້ຳຊອດກໍເລີ່ມຊຶມເຂົ້າໄປໃນສ່ວນປະສົມຕ່າງໆຢ່າງທົ່ວເຖິງ.

ພໍສາຫຼ່າຍທີ່ປົກຢູ່ທາງເທິງເລີ່ມຍຸບລົງ ສ່ວນປະສົມແຕ່ລະອັນກໍເຜີຍໂສມອອກມາໃຫ້ເຫັນ. ກ້ອນສີນ້ຳຕານທີ່ເຫັນຢູ່ເຄິ່ງກາງນັ້ນແມ່ນໄສ້ງົວ, ຖ້າເບິ່ງຄັກໆຈະເຫັນຮອຍຕັດທີ່ເຜີຍໃຫ້ເຫັນທາງໃນ. ຜິວດ້ານນອກຖືກຄ້ຽວໃນນ້ຳຊອດຈົນໜຽວນຸ້ມ, ສ່ວນຖົ່ວງອກກໍອ່ອນຍຸບລົງແລະອົມນ້ຳຊອດໄວ້ເຕັມທີ່. ຕອນຍົກມາເສີບໃໝ່ໆມັນກອງກັນເປັນພູເຂົາ ແຕ່ພໍຄົນໃຫ້ເຂົ້າກັນແລ້ວ ຮູ້ສຶກວ່າປະລິມານມັນຫຼຸດລົງໄປຫຼາຍ. ຢູ່ແຄມກະທະຫີນຈະເຫັນນ້ຳຊອດຝົດດັງປຸດໆຢູ່, ຖົ່ວງອກ ຫຼື ໄສ້ງົວທີ່ຢູ່ບໍລິເວນນັ້ນ ມັນຈະຕິດກະທະໜ້ອຍໜຶ່ງ ເຮັດໃຫ້ມີຄວາມກອບເພີ່ມຂຶ້ນມາ. ຄວາມຈິງແລ້ວ ການຕັ້ງໃຈຂູດເອົາເຄື່ອງທີ່ຕິດຢູ່ແຄມກະທະມາກິນ ມັນກໍເປັນຄວາມແຊບໄປອີກແບບ, ແມ່ຂ້ອຍເພິ່ນບໍ່ຮູ້ກໍເລີຍຕັກກິນແຕ່ກົງກາງ, ຂ້ອຍເລີຍຄີບອັນທີ່ຕິດກະທະໃຫ້ເພິ່ນລອງຊິມເບິ່ງ ຫຼັງຈາກນັ້ນເພິ່ນກໍເລັງແຕ່ແຄມກະທະຢ່າງດຽວເລີຍ.

ຄວາມລັບຂອງນ້ຳຊອດເຜັດຮ້ອນ — ມັນຍັງບໍ່ຈົບຊ່ຳນີ້ເດີ້

ພໍກິນໄປໄດ້ສັກພັກ, ນ້ຳຊອດກໍເລີ່ມມາທ້ອນກັນຢູ່ກົ້ນກະທະຫີນ. ຕອນທຳອິດມັນອອກຈະແຫ້ງໆຄືເຄື່ອງຜັດ, ແຕ່ພໍເວລາຜ່ານໄປ ນ້ຳຈາກສ່ວນປະສົມຕ່າງໆອອກມາປະສົມກັບນ້ຳຊອດ ກໍເລີຍກາຍເປັນນ້ຳຊຸບຂຸ້ນໆ. ນ້ຳຊອດນີ້ແຫຼະທີ່ສຸດຍອດ. ຄວາມແຊບກົມກ່ອມທີ່ອອກມາຈາກປາມຶກແລະໄສ້ງົວ ມາປະສົມກັບຊອດໂກຊູຈັງ ເຮັດໃຫ້ມັນຂຸ້ນແລະເຜັດຮ້ອນລົງຕົວທີ່ສຸດ, ພຽງແຕ່ເອົາບ່ວງຕັກມາລາດໃສ່ເຂົ້າຈ້າວ ກໍກິນເຂົ້າແຊບຈົນລືມອີ່ມເລີຍ. ຖົ່ວງອກກໍດູດນ້ຳຊອດນີ້ໄວ້ຈົນເຕັມ ເຮັດໃຫ້ກິນແຕ່ຖົ່ວງອກລ້າໆກໍຍັງແຊບ, ສ່ວນແປ້ງຕ໋ອກມາຮອດຕອນນີ້ກໍຄືອ່ອນນຸ້ມເຕັມທີ່ ນ້ຳຊອດຊຶມເຂົ້າໄປຈົນຮອດທາງໃນ ພໍກັດເຂົ້າໄປກໍຈະໄດ້ຮັບຄວາມໜຽວນຸ້ມແລະຄວາມເຜັດຮ້ອນແຕກຊ່ານໃນປາກພ້ອມໆກັນ. ຢູ່ເບື້ອງຂວາມືໃນຮູບຈະເຫັນຈານທີ່ຕັກແບ່ງອອກມາ, ການຕັກອອກມາໃສ່ຈານແລ້ວຄົນກິນກັບເຂົ້າກໍເປັນອີກວິທີໜຶ່ງໃນການກິນເມນູນີ້. ຖ້າຄີບກິນຈາກກະທະຫີນໂດຍກົງ ມັນຈະຮ້ອນແຮງຈົນອາດຈະລວກປາກໄດ້ງ່າຍໆ. ສ່ວນຂ້ອຍເປັນຄົນໃຈຮ້ອນ ກໍເລີຍມັກຄີບກິນຈາກກະທະຫີນໂດຍກົງແລ້ວກໍຖືກລວກປາກທຸກເທື່ອ, ແລະມື້ນັ້ນຂ້ອຍກໍຖືກລວກລີ້ນໄປໜຶ່ງບາດຕາມເຄີຍ.

ເມື່ອກິນເຄື່ອງໝົດແລ້ວ — ວິທີໃຊ້ປະໂຫຍດຈາກນ້ຳຊອດທີ່ເຫຼືອ

ເມື່ອເຮົາກິນເຄື່ອງໝົດແລ້ວ ໃນກະທະຫີນກໍຈະເຫຼືອແຕ່ນ້ຳຊອດສີແດງໆ. ແຕ່ເຮົາຈະບໍ່ຖິ້ມມັນໄປຊື່ໆດອກເດີ້. ພະນັກງານຮ້ານຈະຍ່າງມາແລ້ວເອົາເຂົ້າຈ້າວລົງໄປຜັດນຳນ້ຳຊອດນີ້, ເຂົາເຈົ້າຈະໃຊ້ຈອງຄົນໄປຄົນມາໃຫ້ເຂົ້າທຸກເມັດເຄືອບໄປດ້ວຍນ້ຳຊອດ. ປາມຶກຜັດໄສ້ງົວ ມັນບໍ່ໄດ້ຈົບພຽງເທົ່ານີ້. ມັນຕ້ອງປິດທ້າຍດ້ວຍການເອົານ້ຳຊອດທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຫວານຈາກປາມຶກແລະໄສ້ງົວ ມາເຮັດເປັນ ເຂົ້າຜັດ (Bokkeumbap) ນັ້ນເອງ.

ເຂົ້າຜັດ — ຈະກິນແບບນຸ້ມໆ ຫຼື ຈະປ່ອຍໃຫ້ກອບຕິດກະທະດີ

ອັນນີ້ຢູ່ເກົາຫຼີເຂົາເຈົ້າເອີ້ນວ່າ ບົກກືມບັບ (Bokkeumbap) ຫຼື ເຂົ້າຜັດ, ເຊິ່ງກໍຄືການເອົາເຂົ້າໄປຜັດກັບນ້ຳຊອດທີ່ເຫຼືອຢູ່ເທິງກະທະຫີນ. ທາງເທິງມີສາຫຼ່າຍສີດຳໆໂຮຍປົກຄຸມໄວ້ ແລະ ມີຜັກໃບແປໆຍາວໆທີ່ເອີ້ນວ່າໃບກຸຍຊ່າຍຊອຍໂຮຍໜ້າ. ສີເຫຼືອງໆເຄິ່ງກາງນັ້ນແມ່ນໄຂ່ແດງດິບ, ຖ້າເຮົາເຈາະໃຫ້ມັນແຕກແລ້ວຄົນໃຫ້ເຂົ້າກັນ ມັນຈະເພີ່ມຄວາມຫອມມັນໃຫ້ກັບເຂົ້າຜັດເຜັດໆນີ້ຕື່ມອີກ. ມັນບໍ່ແມ່ນເຂົ້າຜັດທຳມະດາໃດ໋ ແຕ່ມັນແມ່ນເຂົ້າທີ່ຜັດກັບນ້ຳຊອດທີ່ເຫຼືອຈາກການກິນປາມຶກແລະໄສ້ງົວ. ນ້ຳຊອດນັ້ນມັນມີທັງຄວາມຫວານຂອງອາຫານທະເລ ແລະ ຄວາມຫອມມັນຂອງໄສ້ງົວລະລາຍຢູ່ໃນນັ້ນໝົດແລ້ວ, ສະນັ້ນເຖິງຈະບໍ່ໄດ້ປຸງຫຍັງເພີ່ມ ເຂົ້າທຸກເມັດກໍດູດຊຶມເອົາລົດຊາດໄປເຕັມໆ. ຕອນທຳອິດພະນັກງານຈະມາຜັດໃຫ້ກ່ອນ ແຕ່ຫຼັງຈາກນັ້ນເຮົາຕ້ອງຈັດການເອງ. ມາຮອດຈຸດນີ້ ເຮົາຕ້ອງເລືອກແລ້ວວ່າ, ຈະຄົນຄ່ອຍໆເພື່ອກິນແບບນຸ້ມໆ ຫຼື ຈະປ່ອຍໃຫ້ມັນກອບຕິດກົ້ນກະທະແລ້ວຈ່ອຍຂູດກິນ, ສຳລັບຂ້ອຍແລ້ວ ຂ້ອຍມັກໃຫ້ເຂົ້າກອບຕິດກົ້ນກະທະແລ້ວຂູດກິນແບບເຂົ້າກອບ (Nurungji) ຫຼາຍກວ່າ. ພໍເຂົ້າຜັດມາເສີບ ແມ່ຂ້ອຍກໍຈົ່ມຂຶ້ນມາທັນທີວ່າ "ຮູ້ຊີ້ໜ້າຈະຈົ່ງທ້ອງໄວ້ກິນເຂົ້າຜັດແນ່ກໍດີ". ທັງໆທີ່ກິນເຂົ້າຈ້າວໄປແລ້ວສອງຖ້ວຍຈົນທ້ອງຊິແຕກ ແຕ່ບ່ວງກໍຍັງບໍ່ຍອມຢຸດຕັກເຂົ້າປາກ. ມື້ນັ້ນເປັນມື້ທຳອິດທີ່ຂ້ອຍໄດ້ຮູ້ວ່າ ເມນູປາມຶກຜັດໄສ້ງົວນີ້ ມັນບໍ່ໄດ້ຈົບແຄ່ການກິນຜັດລ້າໆ ແຕ່ມັນຄືຄອຣ໌ສອາຫານທີ່ຕ້ອງປິດທ້າຍດ້ວຍເຂົ້າຜັດສະເໝີ.

ປາມຶກຜັດໄສ້ງົວ, ຊອກກິນໄດ້ຢູ່ໃສແດ່?

ຫຼັງຈາກຂູດກິນເຂົ້າຜັດຈົນກ້ຽງກະທະ ພວກເຮົາກໍນັ່ງມິດກັນທັງສອງຄົນ. ຍ້ອນວ່າອີ່ມແຮງ. ແມ່ຂ້ອຍສັ່ງນ້ຳເຂົ້າຫວານ (Sikhye) ມາກິນ ແລ້ວກໍຖາມຂ້ອຍວ່າ "ຮູ້ຈັກຮ້ານແບບນີ້ໄດ້ແນວໃດ?", ເຊິ່ງຄວາມຈິງແລ້ວຂ້ອຍພຽງແຕ່ຄົ້ນຫາໃນອິນເຕີເນັດເລືອກເອົາຮ້ານໃກ້ບ້ານຊື່ໆ. ຮ້ານອາຫານສະເພາະທາງທີ່ຂາຍປາມຶກຜັດເຜັດ ແບບນີ້ ມີຢູ່ເກືອບທຸກເມືອງໃຫຍ່ໆ ບໍ່ວ່າຈະເປັນເຊອຸນ, ປູຊານ ຫຼື ແດຈອນ, ລອງຄົ້ນຫາຄຳວ່າ "nakji bokkeum" ຫຼື "nakji gopchang" ກໍໜ້າຈະມີຮ້ານໃກ້ບ້ານຂຶ້ນມາໃຫ້ເຫັນທັນທີ. ຮ້ານ Dongseo-ne Nakji ເອງກໍຍັງມີສາຂາເປີດຢູ່ແຖວ Dunsan-dong ເມືອງແດຈອນ ຫຼື ທາງເມືອງອິກຊານ ແລະ ກວາງຈູ ກໍຍັງມີຢູ່. ມັນບໍ່ແມ່ນອາຫານທີ່ຂາຍຕາມຮ້ານເຕັນແຄມທາງດອກເດີ້ ແຕ່ເປັນອາຫານທີ່ເຮົາເຂົ້າໄປນັ່ງກິນໃນຮ້ານອາຫານແບບຈິງຈັງເລີຍ.

ເຖິງວ່າມັນຈະບໍ່ແມ່ນອາຫານທີ່ທຸກຄົນຮູ້ຈັກດີຄືກັບຕ໋ອກບົກກີ ຫຼື ໝູສາມຊັ້ນປີ້ງ, ແຕ່ມັນເປັນອາຫານທີ່ຖ້າໃຜໄດ້ລອງກິນຈັກເທື່ອແລ້ວ ຮັບຮອງວ່າຕ້ອງໄດ້ກັບມາກິນຊ້ຳອີກແນ່ນອນ. ຕອນຍ່າງກັບບ້ານ ແມ່ຂ້ອຍບອກວ່າ "ເທື່ອໜ້າພາພໍ່ມາກິນນຳກັນເດີ້", ຂ້ອຍຄິດວ່ານັ້ນແຫຼະຄືຄຳຍ້ອງຍໍທີ່ຖືກຕ້ອງທີ່ສຸດສຳລັບອາຫານເມນູນີ້ແລ້ວ.