ຊຸບທະເລເຢັນ ມຸນຮເວເກົາຫຼີລົດເຜັດ

ພໍລະດູຮ້ອນເລີ່ມມາ ອາຫານທີ່ນຶກເຖິງກໍຄືມຸນຮເວ

ຊ່ວງນີ້ຕອນທ່ຽງຮ້ອນຈົນໃສ່ເສື້ອແຂນສັ້ນກໍພໍແລ້ວ. ພໍຮອດເວລາແບບນີ້ ມີອາຫານຢ່າງໜຶ່ງທີ່ຂ້ອຍມັກຈະຢາກກິນຢ່າງນ້ອຍສັກຄັ້ງ ນັ້ນກໍຄື ມຸນຮເວ. ມັນແມ່ນຊຸບທະເລເຢັນແບບເກົາຫຼີ ເອົາປາດິບສົດໄປຄົນກັບນ້ຳຈິ້ມລົດເຜັດປົນສົ້ມ ແລ້ວຖອກນ້ຳຊຸບເຢັນລົງໄປກິນ. ບາງຮ້ານຍັງໃສ່ນ້ຳກ້ອນລອຍມານຳ ຕັກຄຳທຳອິດເຂົ້າປາກແລ້ວຮູ້ສຶກຄືຄວາມຮ້ອນຫາຍໄປທັນທີ. ຈິງໆ ເລື່ອງນີ້ເກົ່າຫຼາຍແລ້ວ ນ່າຈະເກີນສິບປີ. ຕອນຕົ້ນລະດູຮ້ອນ ຂ້ອຍໄປກິນມຸນຮເວກັບເພື່ອນແຖວ ຊິນທັນຈິນ ເມືອງແດຈອນ ແລ້ວຍັງຈື່ລົດຊາດນັ້ນໄດ້ບໍ່ລືມ. ມື້ນີ້ເລີຍຢາກເລົ່າເລື່ອງຕອນນັ້ນໃຫ້ຟັງ.

ກ່ອນມຸນຮເວຈະມາ — ເລີ່ມຈາກເມນູຂ້າງຄຽງ

ກ່ອນມຸນຮເວຈະອອກມາ ເມນູຂ້າງຄຽງຖືກຍົກມາກ່ອນ. ມັນແມ່ນຫອຍຕົ້ມທີ່ຮາດຊອດຄຣີມຢູ່ຂ້າງເທິງ. ໃນຈານສີຂາວມີຫອຍກອງມາເຕັມ ແລະຊອດຄຣີມຂົ້ນໆ ໄຫຼປົກຢູ່ຕາມເປືອກຫອຍ. ຂ້ອຍບໍ່ຄິດວ່າຮ້ານມຸນຮເວຈະມີອັນແບບນີ້ອອກມາ. ເພື່ອນຂ້ອຍຫຍິບຂຶ້ນມາແກະກ່ອນໜຶ່ງໂຕ ແລ້ວເວົ້າວ່າ “ອັນນີ້ແຊບເດີ” ຈາກນັ້ນກໍນັ່ງແກະກິນຄົນດຽວແບບຄ່ອງມື.

ຍັງມີດາຊຶນກີ ຫອຍນ້ຳຈືດໂຕນ້ອຍໆ ອອກມາພ້ອມກັນ ຕ๋ຸນກັບໝາກເຜັດແຫ້ງ ລົດອອກເຄັມໆ ແລະເຜັດອ່ອນໆ. ເວລາກິນຕ້ອງໃຊ້ໄມ້ຈິ້ມຟັນຈິ້ມເນື້ອອອກມາ. ແປກດີ ມືມັນຢາກຫຍິບອີກເລື້ອຍໆ. ແຕ່ເສຍດາຍທີ່ປະລິມານນ້ອຍໄປໜ່ອຍ. ຈານໜຶ່ງໝົດໄວຫຼາຍ ກ່ອນມຸນຮເວຈະມາ ກໍແທບບໍ່ມີຫຍັງໃຫ້ນັ່ງຫຍິບກິນແລ້ວ.

ໃນທີ່ສຸດມຸນຮເວກໍມາ — ຄວາມຮູ້ສຶກແວບທຳອິດ

ໃນທີ່ສຸດມຸນຮເວກໍມາຮອດ. ມັນຢູ່ໃນຖ້ວຍແກ້ວໃສ ມີແຄຣອດ ໝາກແຕງ ກະຫຼ່ຳປີສີມ່ວງ ໝາກສາລີ ໃບແງາເກົາຫຼີ ແລະກະຫຼ່ຳປີຊອຍເປັນເສັ້ນວາງອ້ອມເປັນວົງ. ສ່ວນກາງຖ້ວຍແມ່ນລວມ ວັດຖຸດິບຂອງມຸນຮເວ ໄວ້ ທັງອາຫານທະເລກັບປາດິບທີ່ຄົນກັບຊອດເຜັດ ແລ້ວໂຮຍງາຂາວຢູ່ຂ້າງເທິງ. ສີສັນມັນສົດຫຼາຍ ຈົນຂ້ອຍນັ່ງເບິ່ງຢູ່ພັກໜຶ່ງກ່ອນຈະຄີບກິນ. ຖ້າຖອກນ້ຳຊຸບເຢັນລົງໄປແລ້ວຄົນໃຫ້ເຂົ້າກັນ ມຸນຮເວຈຶ່ງຈະສົມບູນ. ເລື່ອງນັ້ນດຽວຂ້ອຍຈະເລົ່າຕໍ່ຂ້າງລຸ່ມ.

ມຸນຮເວແມ່ນຫຍັງ?

ອາຫານທະເລໃນມຸນຮເວ — ປິງທະເລ ເມັງເກ ແລະເນື້ອຫອຍ

ຂ້ອຍລອງຖ່າຍໃກ້ເຂົ້າໄປອີກໜ່ອຍ. ກ້ອນສີດຳຢູ່ກາງໆ ແມ່ນປິງທະເລ ເປັນວັດຖຸດິບທີ່ຄົນມັກກໍມັກ ຄົນບໍ່ມັກກໍບໍ່ໄຫວ ເພາະເນື້ອມັນນຸ່ມໆ ເດັ້ງໆ ແລະລື່ນພໍສົມຄວນ. ຂ້າງໆ ທີ່ເປັນສີສົ້ມຄົນກັບຊອດຢູ່ ນັ້ນແມ່ນເມັງເກ. ລົດຂອງມັນຈະມີກິ່ນທະເລພຸ່ງຂຶ້ນໃນປາກຊັດຫຼາຍ ຄົນທີ່ກິນຄັ້ງທຳອິດມັກຈະຕົກໃຈ. ເພື່ອນທີ່ໄປນຳກໍເປັນແບບນັ້ນເລີຍ. ລາວບໍ່ເຄີຍກິນເມັງເກມາກ່ອນ ພໍຫຍິບໃສ່ປາກຊິ້ນໜຶ່ງ ຕາກໍເບີກໃຫຍ່ແລ້ວເວົ້າວ່າ “ລົດຫຍັງນີ້”. ຂ້ອຍຖາມວ່າມັກຫຼືບໍ່ມັກ ລາວຕອບວ່າ “...ທັງສອງຢ່າງ”. ສ່ວນເນື້ອຫອຍຖືກຫັ່ນບາງໆ ແລ້ວຊ່ອນຢູ່ໃນຊອດ ເວລາຄ້ຽວຈະເດັ້ງ ມີລົດຫວານນິດໆ ໃນສາມຢ່າງນີ້ຖືວ່າກິນງ່າຍສຸດ. ເພາະມີ ປິງທະເລ ເມັງເກ ແລະເນື້ອຫອຍ ແຊກຢູ່ຕາມຜັກ ເວລາຕັກແຕ່ລະຄຳກໍລຸ້ນນິດໜ່ອຍວ່າຈະໄດ້ຫຍັງຂຶ້ນມາ ມ່ວນດີຄືກັນ.

ຫອຍທະເລກັບໝາກສາລີ

ອັນນີ້ແມ່ນຫອຍທະເລຫັ່ນເປັນແຜ່ນບາງໆ. ໜ້າຕັດກົມໆ ທີ່ມີຂອບດຳຊັດແບບນີ້ ແມ່ນຮູບຊົງສະເພາະຂອງຫອຍທະເລເລີຍ. ເວລາຄ້ຽວຈະໜຽວເດັ້ງ ມີກິ່ນຫອມມັນຕິດປາກຄ່ອນຂ້າງດົນ. ຂ້າງໆ ທີ່ຊອຍເປັນເສັ້ນສີເຫຼືອງແມ່ນໝາກສາລີ ກອບ ແລະຫວານ. ພໍຄົນກັບຊອດເຜັດແລ້ວຊ່ວຍລ້າງປາກໄດ້ດີ. ຕອນທຳອິດຂ້ອຍກໍສົງໄສຢູ່ວ່າເປັນຫຍັງມຸນຮເວຕ້ອງໃສ່ໝາກໄມ້ ແຕ່ພໍລອງກິນລວມກັນແລ້ວ ກັບຮູ້ສຶກວ່າຖ້າບໍ່ມີອັນນີ້ ມັນຄົງຂາດຫຍັງບາງຢ່າງໄປ.

ເມັງເກກັບປິງທະເລ — ວັດຖຸດິບມຸນຮເວທີ່ແບ່ງຄົນມັກຊັດຫຼາຍ

ຂ້ອຍຖ່າຍກາງຖ້ວຍແບບໃກ້ໆ ໄວ້ດ້ວຍ. ສີສົ້ມທີ່ຜິວຂຸຂະຄືເມັງເກ ສ່ວນສີດຳລື່ນໆ ຄືປິງທະເລ. ດ້ານເທິງໂຮຍງາຂາວໄວ້ ເລີຍເບິ່ງນ່າກິນຂຶ້ນພໍສົມຄວນ. ແຕ່ເວົ້າຕາມກົງ ຖ້າຄົນເຫັນຄັ້ງທຳອິດກໍອາດຈະສະດຸ້ງໜ່ອຍໆ. ເພື່ອນຂ້ອຍຍັງຖາມຕອນທຳອິດເລີຍວ່າ “ອັນນີ້ກິນໄດ້ແທ້ບໍ?”

ຜັກໃນມຸນຮເວ — ໃບແງາເກົາຫຼີ ກະຫຼ່ຳປີ ແຄຣອດ ແລະໝາກໄມ້

ໃບແງາເກົາຫຼີ — ຜັກເກົາຫຼີທີ່ຊາວຕ່າງຊາດຫຼາຍຄົນກິນຍາກ

ໃບແງາເກົາຫຼີຖືກຊອຍເປັນເສັ້ນ ແລ້ວວາງກອງໄວ້ຂ້າງໜຶ່ງພໍສົມຄວນ. ສຳລັບຄົນເກົາຫຼີ ນີ້ແມ່ນຜັກທີ່ຄຸ້ນຫຼາຍ. ກິນກັບຊີ້ນປີ້ງກໍເອົາມາຫໍ່ກິນ ເປັນເຄື່ອງຄຽງກໍມີ ແລະໃນມຸນຮເວແບບນີ້ກໍຂາດບໍ່ໄດ້. ແຕ່ຜັກນີ້ກໍມີຄົນມັກບໍ່ມັກຊັດເດີ. ຄົນເກົາຫຼີມັກຮູ້ສຶກວ່າກິ່ນຫອມດີ ແຕ່ສຳລັບຊາວຕ່າງຊາດ ກິ່ນມັນອາດແຮງເກີນໄປໃນຕອນແລກ. ເມຍຂ້ອຍຕອນມາເກົາຫຼີໃໝ່ໆ ໄດ້ກິ່ນໃບແງາເກົາຫຼີແລ້ວຖາມວ່າ “ນີ້ບໍ່ແມ່ນສະໝຸນໄພບໍ?” ແລ້ວຂີດໄປໄວ້ຂ້າງຈານ. ແຕ່ຕອນນີ້ຖ້າບໍ່ມີໃບແງາເກົາຫຼີ ກັບຮູ້ສຶກວ່າຂາດຫຍັງໄປ. ລາວບອກວ່າໃຊ້ເວລາປັບຕົວປະມານເຄິ່ງປີ. ໃນມຸນຮເວ ກິ່ນຂອງໃບແງາເກົາຫຼີຈະປົນກັບຊອດເຜັດ ແລະຊ່ວຍ ກົບກິ່ນຄາວປາ ໄດ້ດີ. ຖ້າເອົາອອກ ລົດຊາດຈະປ່ຽນໄປຊັດເລີຍ.

ກະຫຼ່ຳປີກັບແຄຣອດ

ກະຫຼ່ຳປີກັບແຄຣອດຄົງບໍ່ຕ້ອງອະທິບາຍຫຼາຍ. ສອງຢ່າງນີ້ຖືກຊອຍເປັນເສັ້ນບາງໆ ແລ້ວວາງໄວ້ດ້ານເທິງ. ໜ້າທີ່ຫຼັກຄືເພີ່ມຄວາມກອບຕອນຄົນກິນ. ຖ້າບໍ່ມີສອງຢ່າງນີ້ ເຫຼືອແຕ່ອາຫານທະເລກັບຊອດ ກິນໄປຈັກພັກອາດຈະເລີ່ມເບື່ອໄວ. ແຕ່ເພາະມີຫຍັງກອບໆ ໃຫ້ຄ້ຽວ ເລີຍກິນໄດ້ຈົນໝົດຖ້ວຍໂດຍບໍ່ເບື່ອ.

ໝາກແອັບເປິ້ນກັບໝາກແຕງ

ໝາກແອັບເປິ້ນກໍຖືກຊອຍເປັນເສັ້ນນ້ອຍໆ ເໝືອນໄມ້ຂີດໄຟ. ກ່ອນໜ້ານີ້ກໍມີໝາກສາລີຢູ່ແລ້ວ ພໍມີໝາກແອັບເປິ້ນເພີ່ມເຂົ້າໄປ ຄວາມຫວານເລີຍເຕັມຂຶ້ນ. ລະຫວ່າງຊອດເຜັດໆ ຈະມີຄວາມຫວານເຢັນຂອງໝາກໄມ້ໂຜ່ຂຶ້ນມາເປັນຊ່ວງໆ ເໝືອນຊ່ວຍຣີເຟຣຊປາກຢູ່ຕະຫຼອດ. ດ້ານຫຼັງທີ່ເປັນເສັ້ນສີຂຽວອ່ອນຄືໝາກແຕງ ແນ່ນອນວ່າຮັບໜ້າທີ່ຄວາມກອບສົດຊື່ນ. ຕອນທຳອິດຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ເລີຍວ່າມຸນຮເວໃສ່ຜັກກັບໝາກໄມ້ຫຼາຍຂະໜາດນີ້ ແຕ່ພໍໄດ້ກິນຈິງໆ ກໍເຂົ້າໃຈວ່າທຸກຢ່າງມີໜ້າທີ່ຂອງມັນ.

ກະຫຼ່ຳປີມ່ວງກັບຫົວຜັກບົ່ວ

ກະຫຼ່ຳປີມ່ວງກັບຫົວຜັກບົ່ວກໍຖືກຊອຍແລ້ວວາງໄວ້ດ້ານໜຶ່ງຄືກັນ. ກະຫຼ່ຳປີມ່ວງສີສົດຫຼາຍ ຊ່ວຍໃຫ້ມຸນຮເວທັງຖ້ວຍເບິ່ງນ່າກິນຂຶ້ນຫຼາຍ. ສ່ວນຫົວຜັກບົ່ວສີຂາວທີ່ເຫັນຢູ່ຂ້າງໆ ພໍຄົນກິນແລ້ວຈະມີລົດສົມນ້ອຍໆ ຂຶ້ນມາ ເຂົ້າກັບຊອດໄດ້ດີເລີຍ.

ວິທີກິນມຸນຮເວ — ຖອກນ້ຳຊຸບແລ້ວຄົນ

ເອົາລະ ບັດນີ້ມາເບິ່ງ ວິທີກິນມຸນຮເວ ກັນ. ພວກເຮົາຖອກນ້ຳຊຸບເຢັນລົງໄປ ແລ້ວຄົນໃຫ້ທົ່ວເລີຍ. ຮູບຊົງສວຍໆ ທີ່ຈັດມາກ່ອນໜ້ານີ້ຫາຍໄປທັນທີ ຜັກກັບອາຫານທະເລພັນກັນຢູ່ໃນນ້ຳຊຸບສີແດງເຜັດໆ ຈົນກາຍເປັນອາຫານອີກແບບໜຶ່ງໄປເລີຍ. ເວົ້າຕາມກົງ ກ່ອນຄົນງາມກວ່າຫຼາຍ ແຕ່ລົດຊາດແທ້ໆ ຢູ່ທີ່ສະພາບນີ້ແຫຼະ. ພໍຕັກຄຳໃຫຍ່ດ້ວຍບ່ວງ ປິງທະເລ ເມັງເກ ໝາກແອັບເປິ້ນ ແລະໃບແງາເກົາຫຼີຈະຂຶ້ນມາພ້ອມກັນ ແລ້ວທຸກຢ່າງໄປປົນກັນໃນປາກ ກາຍເປັນລົດເຜັດ ເຢັນ ສົດຊື່ນ ແລະມີກິ່ນທະເລພຸ່ງຂຶ້ນມາ. ເພື່ອນເຫັນຂ້ອຍຄົນແລ້ວຖາມວ່າ “ຂອງທີ່ງາມໆ ເມື່ອກີ້ ເປັນຫຍັງກາຍເປັນແບບນີ້ລະ” ຂ້ອຍບອກວ່າມັນຕ້ອງກິນແບບນີ້ແຫຼະ ແຕ່ລາວກໍຍັງເບິ່ງເສຍດາຍຢູ່ດີ.

ຂ້ອຍໃຊ້ທັບພີຕັກຈາກກົ້ນຖ້ວຍແລ້ວພິກຂຶ້ນມາຄົນແຮງໆ. ເພາະຊອດຈະຈົມຢູ່ດ້ານລຸ່ມ ຖ້າຄົນແຕ່ດ້ານເທິງມັນຈະບໍ່ເຂົ້າກັນ. ພໍພິກໄປບໍ່ກີ່ຄັ້ງ ແຄຣອດ ໝາກແອັບເປິ້ນ ແລະໃບແງາເກົາຫຼີທັງໝົດກໍເຄືອບຊອດສີແດງ ກາຍເປັນໜ້າຕາມຸນຮເວທີ່ພ້ອມກິນແທ້ໆ. ແຕ່ມີຢ່າງໜຶ່ງຄື ຊອດຄ່ອນຂ້າງເຄັມ. ແມ່ນວ່ານ້ຳຊຸບຈະຊ່ວຍເຈືອຈາງໄດ້ບ້າງ ແຕ່ຄຳທຳອິດຫຼືສອງຄຳແລກ ລົດເຄັມພຸ່ງເຂົ້າມາກ່ອນຈົນປາກຊານິດໜ່ອຍ.

ມຸນຮເວກັບໂຊມຢອນ — ປິດທ້າຍດ້ວຍເສັ້ນໃນນ້ຳຊຸບທີ່ເຫຼືອ

ພໍກິນມຸນຮເວໄປໄດ້ສັກພັກ ວິທີປິດທ້າຍແບບຄລາສສິກຄືສັ່ງ ໂຊມຢອນ ຫຼືເສັ້ນແປ້ງສາລີເສັ້ນນ້ອຍໆ ມາໃສ່ໃນນ້ຳຊຸບທີ່ເຫຼືອ. ເຂົາເສີບມາໃນຈານເປັນກ້ອນກົມຂະໜາດພໍດີຄຳ ດ້ານເທິງໂຮຍງາຂາວນິດໜ່ອຍ. ພໍເອົາເສັ້ນລົງໄປໃນນ້ຳມຸນຮເວແລ້ວຄົນໃຫ້ເຂົ້າກັນ ນ້ຳຊຸບເຜັດທີ່ມີກິ່ນອາຫານທະເລຈະຊຶມເຂົ້າເສັ້ນ ກາຍເປັນອີກມື້ນ້ອຍໆ ເລີຍ. ເພື່ອນຂ້ອຍບອກວ່າມັກໂຊມຢອນຫຼາຍກວ່າມຸນຮເວອີກ. ກໍເຂົ້າໃຈໄດ້ ເພາະນ້ຳຊຸບມີລົດອາຫານທະເລອອກມາໝົດແລ້ວ ມັນຄົນລະລະດັບກັບເສັ້ນທີ່ຄົນແຕ່ຊອດທຳມະດາແທ້ໆ.

ພໍໃສ່ໂຊມຢອນລົງໄປໃນນ້ຳຊຸບ

ປະລິມານໂຊມຢອນເຢອະກວ່າທີ່ຄິດ. ຕອນທຳອິດຂ້ອຍໂລບ ໃສ່ລົງໄປທັງໝົດເທື່ອດຽວ ພໍຊ່ວງທ້າຍເລີຍເລີ່ມເບື່ອນິດໜ່ອຍ. ຈິງໆ ຄວນໃສ່ແຕ່ເຄິ່ງໜຶ່ງກ່ອນ ແລ້ວຄ່ອຍເພີ່ມສ່ວນທີ່ເຫຼືອທີຫຼັງ ແຕ່ຕອນນັ້ນຍັງບໍ່ຮູ້. ເສັ້ນໂຊມຢອນສີຂາວລອຍເປັນກ້ອນຢູ່ເທິງຊຸບສີແດງ ພໍຄີບຂຶ້ນມາ ຊິ້ນຜັກກັບອາຫານທະເລທີ່ຈົມຢູ່ດ້ານລຸ່ມກໍຕິດຂຶ້ນມານຳ ເລີຍຮູ້ສຶກຄືໄດ້ກິນມຸນຮເວຮອບທີສອງ.

ສອງຄົນປະມານ 40,000 ວອນ ແລະທາງກັບບ້ານ

ຕອນອອກຈາກຮ້ານ ຂ້ອຍຖາມເພື່ອນວ່າເປັນແນວໃດ. ລາວຕອບວ່າ “ທຸກຢ່າງແຊບ ຍົກເວັ້ນເມັງເກ”. ສຸດທ້າຍລາວກໍຍັງປັບຕົວກັບເມັງເກບໍ່ໄດ້ຢູ່ດີ. ສ່ວນຂ້ອຍກັບມັກເມັງເກທີ່ສຸດຊ້ຳ. ກິນຈາກຖ້ວຍດຽວກັນແທ້ໆ ແຕ່ແຕ່ລະຄົນກັບເລືອກຕັກຄົນລະຢ່າງ ນັ້ນແຫຼະຄືສະເໜ່ຂອງມຸນຮເວ. ຖ້າຈື່ບໍ່ຜິດ ຕອນນັ້ນສອງຄົນກິນມຸນຮເວ ແລ້ວເພີ່ມໂຊມຢອນດ້ວຍ ຈ່າຍໄປປະມານ 40,000 ວອນ ຫຼືປະມານ 30 ໂດລາ. ຄິດຈາກອາຫານທະເລທີ່ໃສ່ມາຫຼາຍຂະໜາດນັ້ນ ຂ້ອຍວ່າບໍ່ເສຍດາຍເງິນເລີຍ. ຂາກັບພວກເຮົາສອງຄົນແທບບໍ່ເວົ້າກັນ. ບໍ່ຮູ້ວ່າເພາະອີ່ມເກີນໄປ ຫຼືເພາະນ້ຳຊຸບເຢັນເຮັດໃຫ້ຕົວເບົາໆ ງ່ວງໆ ກັນແນ່. ຮ້ານທີ່ໄປຕອນນັ້ນຕອນນີ້ບໍ່ມີແລ້ວ ແຕ່ແຖວແດຈອນຍັງມີຮ້ານທີ່ຂາຍມຸນຮເວຢູ່ຫຼາຍ ລອງຄົ້ນຫາກໍນ່າຈະເຈີບໍ່ຍາກ. ທຸກມື້ນີ້ພໍອາກາດເລີ່ມຮ້ອນຂຶ້ນ ຂ້ອຍກໍຍັງນຶກເຖິງຊຸບທະເລເຢັນເກົາຫຼີຖ້ວຍນັ້ນຢູ່.