ວິທີກິນ ຕ໋ອກຊຸນທຸຍໂອ | ຕ໋ອກໂບກີ, ຊຸນແດ, ຂອງຈືນ ແລະ ລູກຊີ້ນປາ, ຊຸດອາຫານວ່າງທີ່ຄົນເກົາຫຼີມັກກິນແທ້ໆ
ສາລະບານ
17 ລາຍການ
ມື້ນັ້ນແມ່ນຕອນເລີກວຽກ. ຍ້ອນວ່າເປັນລະດູໜາວ ຕາເວັນກໍເລີຍຕົກໄວ, ພໍຍ່າງອອກມາຈາກສະຖານີລົດໄຟໃຕ້ດິນ ລົມກໍພັດມາໜາວແຮງ. ຈະໃຫ້ກັບໄປເຮັດກິນຢູ່ເຮືອນກໍຄ້ານ, ແຕ່ຈະປ່ອຍຜ່ານໄປເລີຍ ທ້ອງກໍຮ້ອງແລ້ວ. ຕອນຍ່າງເຂົ້າໄປໃນຮ່ອມ ກໍເຫັນປ້າຍຮ້ານອາຫານວ່າງ. ພໍແນມເຫັນຕ໋ອກໂບກີສີແດງໆຜ່ານປະຕູແກ້ວ ຕີນຂ້ອຍກໍກ້າວເຂົ້າໄປກ່ອນເລີຍ.
ຖ້າເວົ້າເຖິງອາຫານຕາມສັ່ງເກົາຫຼີ ຫຼາຍຄົນອາດຈະຄຶດຮອດຊີ້ນໝູສາມຊັ້ນປີ້ງ ຫຼື ໄກ່ທອດ, ແຕ່ອາຫານວ່າງທີ່ຄົນເກົາຫຼີມັກກິນແທ້ໆນັ້ນມີຕ່າງຫາກ. ມັນຄື ບຸນຊິກ (Bunsik - ອາຫານວ່າງຮ້ານແຄມທາງ). ຕ໋ອກໂບກີ (Tteokbokki), ຊຸນແດ (Sundae - ໄສ້ກອກເລືອດເກົາຫຼີ), ທຸຍກິມ (Twigim - ຂອງຈືນ), ແລະ ໂອເດັງ (Eomuk - ລູກຊີ້ນປາ). ການສັ່ງ 4 ຢ່າງນີ້ພ້ອມກັນ ຄົນເກົາຫຼີເອີ້ນວ່າ ຕ໋ອກຊຸນທຸຍໂອ. ມັນເປັນການເອົາຕົວອັກສອນທຳອິດຂອງທັງສີ່ຢ່າງມາລວມກັນ. ຢູ່ເກົາຫຼີມີຮ້ານອາຫານວ່າງແບບນີ້ຫຼາຍຄືກັນກັບຮ້ານສະດວກຊື້ເລີຍ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນໂຊລ, ປູຊານ ຫຼື ຕາມຊົນນະບົດ, ທັງຮ້ານແຟຣນໄຊສ໌ ຫຼື ຮ້ານນ້ອຍໆຕາມຮ່ອມ ກໍຕ້ອງມີຮ້ານຂາຍຕ໋ອກໂບກີສະເໝີ. ຖ້າປຽບທຽບກັບບ້ານເຮົາ ກໍຄືກັນກັບຮ້ານຂາຍປິ້ງໝູ ຫຼື ຮ້ານຕຳໝາກຫຸ່ງທີ່ມີຢູ່ທຸກແຈມຸມນັ້ນແຫຼະ. ລາຄາກໍຖືກ, ສັ່ງທັງ 4 ຢ່າງນີ້ກໍປະມານ $7 ຫາ $8 ກໍກິນອີ່ມໄດ້ສະບາຍ. ເຂົ້າໄປຄົນດຽວ ສັ່ງຊຸດນີ້ມາກິນ ກໍຖືວ່າເປັນຄາບແລງໄດ້ເລີຍ.
ມື້ນັ້ນກໍຄືກັນ. ພໍນັ່ງລົງປຶບ ຂ້ອຍກໍສັ່ງຊຸດຕ໋ອກຊຸນທຸຍໂອເລີຍ. ມາກິນຄົນດຽວແຕ່ໄດ້ຫຼາຍເຕີບ. ຕອນທຳອິດຄຶດວ່າຈະກິນໝົດບໍ່, ແຕ່ບອກເລີຍວ່າ ກິນກ້ຽງຈົນຮອດນ້ຳຊຸບ.
ຊຸດຕ໋ອກຊຸນທຸຍໂອ, ນີ້ແຫຼະຄືມາດຕະຖານອາຫານວ່າງເກົາຫຼີ
ທັງ 4 ຢ່າງຖືກຈັດມາເທິງຖາດສີແດງ. ນີ້ແຫຼະຊຸດຕ໋ອກຊຸນທຸຍໂອ. ຮ້ານນີ້ແມ່ນ ຈອດສ໌ ຕ໋ອກໂບກີ (Jaws Tteokbokki) ເຊິ່ງເປັນຮ້ານແຟຣນໄຊສ໌ທີ່ມີສາຂາຫຼາຍສົມຄວນໃນເກົາຫຼີ. ແຕ່ມື້ນີ້ບໍ່ໄດ້ມາຣີວິວຮ້ານເດີ້, ເຮົາຈະມາເວົ້າເຖິງເລື່ອງອາຫານວ່າງເກົາຫຼີລ້ວນໆ, ເລື່ອງຮ້ານຂໍຈົບໄວ້ສ່ຳນີ້.
ບໍ່ວ່າຈະໄປຮ້ານໃດ ຊຸດນີ້ກໍຈະຄືກັນໝົດ. ຕ໋ອກໂບກີສີແດງ, ລູກຊີ້ນປາໃນນ້ຳຊຸບໃສໆ, ຊຸນແດໜຶ່ງຈານ ແລະ ຂອງຈືນໜຶ່ງກະຕ່າ. ຂ້ອຍເຄີຍກິນທັງຢູ່ເມືອງແດຈອນ ແລະ ໂຊລ ມັນຕ່າງກັນພຽງແຕ່ລົດຊາດໜ້ອຍໜຶ່ງເທົ່ານັ້ນ.
ຕ໋ອກໂບກີ — ແປ້ງຕ໋ອກໜຽວນຸ້ມໃນຊອດສີແດງ
ຂ້ອຍເລີ່ມຈາກຕ໋ອກໂບກີກ່ອນ. ແປ້ງຕ໋ອກອວບໆຈົມຢູ່ໃນຊອດສີແດງ ແລະ ມີເຂົ້າໜົມອັນໜຶ່ງວາງຢູ່ທາງເທິງ. ຕອນທຳອິດກໍງົງວ່າເອົາມາວາງເຮັດຫຍັງ, ແຕ່ພໍເອົາໄປຈ້ຳກັບຊອດກິນເບິ່ງ ຄວາມກອບຂອງມັນປະສົມກັບຊອດເຜັດໆ ມັນເຮັດໃຫ້ຕິດໃຈແບບບອກບໍ່ຖືກ. ແຕ່ຖ້າປະໄວ້ໃນນ້ຳຊອດດົນ ມັນຈະອ່ອນຍຸບຍັບເລີຍ. ຂ້ອຍບໍ່ຮູ້ມາກ່ອນ ກໍເລີຍມາກິນຕອນມັນຍຸບແລ້ວ.
ແປ້ງເຂົ້າຈ້າວ vs ແປ້ງສາລີ, ມັນຕ່າງກັນແນວໃດ?
ແປ້ງຕ໋ອກອັນນີ້ແມ່ນເຮັດຈາກເຂົ້າຈ້າວ. ຕ໋ອກໂບກີຢູ່ເກົາຫຼີຈະມີແປ້ງສອງແບບຄື: ແປ້ງເຂົ້າຈ້າວ ແລະ ແປ້ງສາລີ.
ແປ້ງເຂົ້າຈ້າວ vs ແປ້ງສາລີ, ມັນຕ່າງກັນແນວໃດ?
ເຮັດຈາກເຂົ້າຈ້າວ. ຈຸດເດັ່ນຄືຄວາມໜຽວນຸ້ມ, ຍິ່ງຍ້ຳຍິ່ງໄດ້ລົດຊາດຫອມມັນ. ມັນຈະບໍ່ດູດຊອດປານໃດ ເຮັດໃຫ້ທາງນອກເຜັດແຕ່ທາງໃນຍັງມີລົດຊາດແປ້ງເດີມໆ. ຖ້າປະໃຫ້ເຢັນມັນຈະແຂງໄວ, ສະນັ້ນຕ້ອງຟ້າວກິນຕອນມັນອອກມາໃໝ່ໆ.
ເຮັດຈາກແປ້ງສາລີ. ມັນຈະນຸ້ມກວ່າແປ້ງເຂົ້າຈ້າວ ແລະ ຊອດຈະຊຶມເຂົ້າໄປທາງໃນໄດ້ດີ, ພໍກັດເຂົ້າໄປລົດຊາດຊອດຈະກະຈາຍໃນປາກເລີຍ. ເຖິງຈະເຢັນແລ້ວມັນກໍບໍ່ແຂງຄືແປ້ງເຂົ້າຈ້າວ. ຄົນເກົາຫຼີສ່ວນໃຫຍ່ຕອນເປັນເດັກນ້ອຍ ມັກກິນຕ໋ອກໂບກີແປ້ງສາລີຢູ່ໜ້າໂຮງຮຽນ, ຫຼາຍຄົນເລີຍມັກກິນເພາະມັນຄຶດຮອດສະໄໝຍັງນ້ອຍ.
ດຽວນີ້ແປ້ງເຂົ້າຈ້າວກຳລັງມາແຮງ. ແຕ່ຂ້ອຍເປັນສາຍມັກແປ້ງສາລີຫຼາຍກວ່າ. ຕອນຍັງນ້ອຍ ເລີກຮຽນມາມີເງິນຕິດຖົງພຽງແຕ່ບໍ່ຮອດ $1, ຍ່າງເຂົ້າຮ້ານອາຫານວ່າງ ກໍຈະໄດ້ກິນຕ໋ອກໂບກີແປ້ງສາລີນີ່ແຫຼະ. ເລື່ອງທີ່ວ່າແປ້ງອັນໃດແຊບກວ່ານັ້ນ ມັນເປັນການຖົກຖຽງກັນມາແຕ່ດົນນານໃນເກົາຫຼີ, ແຕ່ມັນບໍ່ມີຄຳຕອບທີ່ຖືກຕ້ອງດອກ. ມັນຂຶ້ນກັບຄວາມມັກຂອງໃຜລາວ.
ຄວາມລັບຂອງຊອດຕ໋ອກໂບກີ
ຫົວໃຈຫຼັກຂອງຕ໋ອກໂບກີຄືຊອດສີແດງຂຸ້ນໆນີ້ແຫຼະ. ມັນເຮັດມາຈາກໂກຊູຈັງ (ນ້ຳພິກເກົາຫຼີ) ປະສົມກັບນ້ຳຕານ, ນ້ຳເຊື່ອມ ແລະ ຊີອິ້ວ, ເຮັດໃຫ້ມີລົດຊາດຫວານ ແລະ ເຜັດພ້ອມກັນ. ໃຜທີ່ກິນເຜັດບໍ່ເກັ່ງອາດຈະກັງວົນ, ແຕ່ຕ໋ອກໂບກີທົ່ວໄປມັນບໍ່ໄດ້ເຜັດປານນັ້ນດອກ. ມັນຈະຫວານນຳກ່ອນ ແລ້ວຄວາມເຜັດຈຶ່ງຕາມມາຕາມຫຼັງໜ້ອຍໜຶ່ງ. ຖ້າໃຜກິນເຜັດບໍ່ໄດ້ເລີຍ ກໍມີຕ໋ອກໂບກີລົດຈາຈັງ (ຊອດຖົ່ວດຳ) ຄືກັນ. ມັນບໍ່ແມ່ນສີແດງ ແຕ່ເປັນສີດຳ, ຊອດຈາຈັງຈະຊຶມເຂົ້າໄປໃນແປ້ງ ເຮັດໃຫ້ບໍ່ເຜັດ ແລະ ອອກຫວານໆ.
ແຕ່ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ, ສຳລັບຄົນທີ່ມັກກິນເຜັດ ກໍມີຕ໋ອກໂບກີແບບເຜັດຄືກັນ.
ການແຂ່ງຂັນກິນຕ໋ອກໂບກີເຜັດ
ຢູ່ເກົາຫຼີມີຫຼາຍຮ້ານທີ່ຂາຍຕ໋ອກໂບກີເຜັດແບ່ງເປັນລະດັບ. ມີຕັ້ງແຕ່ລະດັບ 1 ຫາ 5, ບາງບ່ອນມີຮອດລະດັບ 10 ກໍມີ, ເຊິ່ງການທ້າທາຍກິນລະດັບສູງໆກາຍເປັນວັດທະນະທຳທີ່ມ່ວນຊື່ນອັນໜຶ່ງ. ຖ້າລອງຄົ້ນຫາຄຳວ່າ 'ແຂ່ງຂັນກິນຕ໋ອກໂບກີເຜັດ' ໃນ YouTube ຈະເຫັນວິດີໂອຄົນໜ້າແດງ ແລະ ໄຫ້ໄປນຳກິນໄປນຳ ເປັນຮ້ອຍໆວິດີໂອເລີຍ.
ລະດັບສູງໆແມ່ນເຜັດອີ່ຫຼີ. ຖ້າຕ໋ອກໂບກີທົ່ວໄປຫວານໆເຜັດໆ, ແບບທ້າທາຍນີ້ແມ່ນເຜັດຈົນປາກໄໝ້ເລີຍ. ບາງຮ້ານຖ້າກິນໝົດ ເຂົາຈະຕິດຮູບເຮົາໄວ້ຢູ່ຝາ ຫຼື ໃຫ້ກິນຟຣີເລີຍກໍມີ.
ຖ້າເຈົ້າມາທ່ຽວເກົາຫຼີແລ້ວຢາກລອງ, ຂໍແນະນຳໃຫ້ເລີ່ມຈາກລະດັບ 2 ເດີ້. ສຳລັບຄົນຕ່າງຊາດ ລະດັບ 1 ກໍຖືວ່າເຜັດຫຼາຍແລ້ວ.
ຂ້ອຍກໍເຄີຍລອງສັ່ງລະດັບ 3 ມາເທື່ອໜຶ່ງ. ກິນບໍ່ຮອດເຄິ່ງນຳຊ້ຳ, ຕ້ອງໄດ້ຍົກຊົດແຕ່ນ້ຳຊຸບລູກຊີ້ນປາລຽນຕິດ. ຕັ້ງແຕ່ມື້ນັ້ນມາ ຂ້ອຍບໍ່ເຄີຍຄຶດຈະທ້າທາຍອີກເລີຍ.
ຂອງຈືນ — ພໍຈ້ຳກັບນ້ຳຊອດຕ໋ອກໂບກີປຶບ ມັນຈະກາຍເປັນອາຫານອີກແບບເລີຍ
ກິນຕ໋ອກໂບກີໄປແລ້ວ ກໍປ່ຽນມາກິນຂອງຈືນແດ່. ມື້ນີ້ຂ້ອຍໄດ້ກຽ້ວຈືນ ກັບ ປາມຶກຈືນ ຢ່າງລະເຄິ່ງ. ຂອງຈືນເກົາຫຼີຈະບໍ່ຄືກັບ ເທັມປຸຣະ (Tempura) ຂອງຍີ່ປຸ່ນເດີ້. ເທັມປຸຣະຈະແປ້ງບາງ ແລະ ເບົາ, ແຕ່ຂອງເກົາຫຼີແປ້ງຈະໜາ. ພໍກັດເຂົ້າໄປ ຄວາມກອບທາງນອກຈະແຕກອອກກ່ອນ ແລ້ວຈຶ່ງໄດ້ຍ້ຳສ່ວນຜະສົມທາງໃນ.
ຈະກິນຂອງຈືນນີ້ລ້າໆກໍໄດ້, ແຕ່ສູດເກົາຫຼີແທ້ໆຕ້ອງຈ້ຳກັບນ້ຳຊອດຕ໋ອກໂບກີ. ຕອນທຳອິດຂ້ອຍເສຍດາຍຄວາມກອບ ກໍເລີຍກິນລ້າໆ. ແຕ່ພໍເຫັນໂຕະຂ້າງໆເອົາໄປຈຸ່ມໃນນ້ຳຊອດ ຂ້ອຍກໍເລີຍລອງເຮັດນຳ. ຫຼັງຈາກນັ້ນມາ ຂ້ອຍກໍຈ້ຳກິນຕະຫຼອດເລີຍ. ຄວາມກອບມັນຈະຫາຍໄປ ແຕ່ປ່ຽນເປັນຄວາມຫວານເຜັດຂອງຊອດທີ່ຊຶມເຂົ້າໄປແທນ, ມັນກາຍເປັນອາຫານທີ່ແຊບໄປອີກແບບເລີຍ.
ຂອງຈືນເກົາຫຼີ ມີຫຼາຍຊະນິດແບບນີ້ເລີຍ
ຂອງຈືນເກົາຫຼີ ມີຫຼາຍຊະນິດແບບນີ້ເລີຍ
ຢາແຊທຸຍກິມ (ຜັກຈືນ) — ແມ່ນການເອົາຫົວຜັກບົ່ວ, ແຄຣັອດ, ໃບຜັກບົ່ວ ມາປະສົມກັນແລ້ວຈືນໃຫ້ເປັນແຜ່ນ. ເປັນອັນທີ່ພົບເຫັນງ່າຍສຸດ ແລະ ຖືກທີ່ສຸດ.
ກິມມາຣີທຸຍກິມ (ກິມມາຣີຈືນ) — ແມ່ນການເອົາເສັ້ນລ້ອນມາຫໍ່ດ້ວຍເທົາທະເລ ແລ້ວເອົາໄປຈືນ, ເປັນອັນທີ່ຄົນມັກທີ່ສຸດໃນບັນດາຂອງຈືນ.
ໂຄກູມາທຸຍກິມ (ມັນດ້າງຈືນ) — ເອົາມັນດ້າງມາຊອຍເປັນປ່ຽງໜາໆແລ້ວຈືນ. ມັນຈະອອກຫວານໆ ເດັກນ້ອຍມັກເປັນພິເສດ.
ໂອຈິງອໍທຸຍກິມ (ປາມຶກຈືນ) — ເອົາປາມຶກມາຊຸບແປ້ງໜາໆແລ້ວຈືນ. ຍ້ຳແຊບຫຼາຍ.
ມັນດູທຸຍກິມ (ກຽ້ວຈືນ) — ເອົາກຽ້ວໄປຈືນໃນນ້ຳມັນອີກຮອບ. ທາງນອກກອບ ທາງໃນນຸ້ມ.
ແຊອູທຸຍກິມ (ກຸ້ງຈືນ) — ອັນນີ້ຈະເຫັນໄດ້ຕາມຮ້ານອາຫານວ່າງໃຫຍ່ໆ. ລາຄາຈະແພງກວ່າໝູ່.
ຖ້າໄປຕາມຮ້ານລົດຍູ້ແຄມທາງ, ເຮົາຈະເຫັນຂອງຈືນພວກນີ້ວາງລຽງກັນຢູ່ເທິງຕາກະແກງໃຫ້ນ້ຳມັນຍ້ອຍອອກ. ເຮົາສາມາດຊີ້ເລືອກເອົາຕາມໃຈມັກໄດ້ເລີຍ, ລາຄາປະມານ $0.40 ຫາ $0.80 ຕໍ່ຕອນ.
ກິມມາຣີຈືນ, ໂຕເດັດຂອງຮ້ານອາຫານວ່າງ
ຖ້າເບິ່ງໃກ້ໆຈະເຫັນຄວາມໜາຂອງແປ້ງ. ອັນທີ່ມີສີຂຽວໆຊອດອອກມານັ້ນແມ່ນ ກິມມາຣີ (Gimmari) ຈືນ, ເຊິ່ງເປັນອັນທີ່ຂ້ອຍມັກທີ່ສຸດ. ມັນຄືການເອົາເສັ້ນລ້ອນມາຫໍ່ດ້ວຍເທົາທະເລແລ້ວຈືນ, ທາງນອກກອບ ແຕ່ທາງໃນມີເສັ້ນລ້ອນໜຽວນຸ້ມ. ພໍເອົາໄປຈຸ່ມໃນນ້ຳຊອດຕ໋ອກໂບກີ ຄວາມກອບຈະປ່ຽນເປັນຄວາມຊຸ່ມ ແລະ ເຜັດນົວ. ຖ້າຕ໋ອກໂບກີເປັນພະເອກ ກິມມາຣີກໍແມ່ນໂຕລະຄອນທີ່ຂາດບໍ່ໄດ້ເລີຍ.
ລູກຊີ້ນປາ — ນ້ຳຊຸບໃສໆທີ່ຊ່ວຍດັບຄວາມເຜັດ
ເວລາກິນຕ໋ອກໂບກີແລ້ວເລີ່ມຮູ້ສຶກເຜັດ ສິ່ງທີ່ຈະເອື້ອມມືໄປຈັບກໍຄືອັນນີ້ແຫຼະ. ໂອເດັງ (Eomuk - ລູກຊີ້ນປາເກົາຫຼີ). ຄົນເກົາຫຼີມັກເອີ້ນວ່າ ໂອເດັງ ຄືກັນ. ມັນຈະເປັນລູກຊີ້ນປາສຽບໄມ້ແຊ່ຢູ່ໃນນ້ຳຊຸບໃສໆ, ເຊິ່ງນ້ຳຊຸບນີ້ແຫຼະຄືທີເດັດເລີຍ. ມັນຈະຄ້າຍໆກັບເວລາເຮົາຊົດນ້ຳຊຸບຮ້ອນໆເວລາກິນເຝີ ຫຼື ເຂົ້າປຽກເສັ້ນບ້ານເຮົາ, ມັນໂລ່ງຄໍດີແທ້ໆ.
ນ້ຳຊຸບນີ້ຕົ້ມຈາກປານ້ອຍ ແລະ ເທົາທະເລ, ພໍເອົາລູກຊີ້ນປາລົງໄປຕົ້ມນຳ ຄວາມຫວານກໍຈະອອກມາເຮັດໃຫ້ນ້ຳຊຸບແຊບຂຶ້ນໄປອີກ. ຍາມໜາວ ຖ້າໄດ້ຊົດນ້ຳຊຸບນີ້ຈັກບາດ ຮັບຮອງວ່າອຸ່ນໄປຮອດກາງໃຈ. ຂ້ອຍເຄີຍລອງເຮັດກິນເອງຢູ່ເຮືອນຫຼາຍເທື່ອແລ້ວ. ໄປຊື້ປານ້ອຍ, ເທົາທະເລ ແລະ ລູກຊີ້ນປາແບບດຽວກັນມາຕົ້ມ, ແຕ່ລົດຊາດມັນກໍບໍ່ຄື. ສົງໄສມັນຕ້ອງແມ່ນລົດຊາດຂອງການຕົ້ມໃນໝໍ້ຕັ້ງແຕ່ເຊົ້າຈົນຮອດແລງຢູ່ຮ້ານແນ່ນອນ. ຕົ້ມ 30 ນາທີ ກັບຕົ້ມ 12 ຊົ່ວໂມງ ມັນຕ້ອງຕ່າງກັນຢູ່ແລ້ວເນາະ.
ຮູບຊົງລູກຊີ້ນປາຕ່າງກັນ ວິທີກິນກໍຕ່າງກັນ
ຮູບຊົງຂອງລູກຊີ້ນປາມີຫຼາຍແບບ. ແບບສີ່ລ່ຽມ, ແບບມ້ວນ ແລະ ແບບກົມ. ແບບແຜ່ນແບນໆຈະອົມນ້ຳຊຸບໄວ້ຫຼາຍ, ສ່ວນແບບມ້ວນນ້ຳຊຸບຈະຂັງຢູ່ທາງໃນ ພໍກັດເຂົ້າໄປ ນ້ຳຊຸບຮ້ອນໆກໍຈະແຕກອອກມາ. ຂໍເຕືອນຄົນທີ່ຫາຄີຍກິນເທື່ອທຳອິດແດ່ເດີ້ວ່າ ຢ່າຟ້າວກັດແບບມ້ວນຄຳໃຫຍ່ໆບາດດຽວ. ທາງໃນມັນມີນ້ຳຊຸບຮ້ອນໆຢູ່ ດຽວມັນຈະລວກປາກເອົາ. ຂ້ອຍເຄີຍໂດນລວກປາກມາແລ້ວ.
ຊຸນແດ — ໄສ້ກອກເກົາຫຼີທີ່ເຮັດຈາກເລືອດໝູ
ນີ້ຄື ຊຸນແດ (Sundae). ເຂົາຈະຊອຍມາເປັນຕອນໆ, ທາງຂ້າງຈະມີຕັບກັບເຄື່ອງໃນໝູມາພ້ອມ ແລະ ມີເກືອຈ້ຳວາງຢູ່ທາງລຸ່ມ. ມັນແມ່ນເກືອປະສົມກັບໝາກເຜັດປົ່ນ, ເຊິ່ງການຈ້ຳເກືອແມ່ນວິທີກິນຊຸນແດແບບມາດຕະຖານເລີຍ.
ຊຸນແດແມ່ນການເອົາເສັ້ນລ້ອນ, ຜັກ ແລະ ເລືອດໝູ ຍັດເຂົ້າໄປໃນໄສ້ໝູແລ້ວເອົາໄປໜຶ້ງ. ພໍໄດ້ຍິນວ່າ "ໄສ້ກອກເຮັດຈາກເລືອດ" ຫຼາຍຄົນອາດຈະຕົກໃຈ, ແຕ່ຢູ່ເອີຣົບກໍມີຂອງຄ້າຍໆກັນ. ຢູ່ນອກຈາກເອີຣົບ ຖ້າເປັນບ້ານເຮົາກໍຄືກັນກັບ ໄສ້ກອກເລືອດ ນັ້ນແຫຼະ. ແນວຄິດມັນຄ້າຍຄືກັນ, ແຕ່ຊຸນແດເກົາຫຼີຈະມີເສັ້ນລ້ອນຢູ່ທາງໃນ ເຮັດໃຫ້ມັນໜຽວນຸ້ມ ແລະ ລົດຊາດກົມກ່ອມກວ່າ.
ຊຸນແດເກົາຫຼີ vs ໄສ້ກອກເລືອດເອີຣົບ
ເຮັດຈາກການເອົາເສັ້ນລ້ອນ, ຜັກ ແລະ ເລືອດໝູຍັດເຂົ້າໄປໃນໄສ້ໝູແລ້ວໜຶ້ງ. ການໃສ່ເສັ້ນລ້ອນເຮັດໃຫ້ມີຄວາມໜຽວນຸ້ມ, ມັກຈ້ຳກັບເກືອ ຫຼື ຊອດຕ໋ອກໂບກີ. ລົດຊາດຈະອອກກົມກ່ອມ.
ໄສ້ກອກທີ່ເຮັດຈາກເລືອດໝູ, ໄຂມັນ, ທັນຍະພືດ ແລະ ເຄື່ອງເທດ. ແຕ່ລະປະເທດກໍເອີ້ນຕ່າງກັນ. ອັງກິດເອີ້ນ Black Pudding, ສະເປນເອີ້ນ Morcilla, ຝຣັ່ງເອີ້ນ Boudin Noir. ມັນຈະມີໄຂມັນຫຼາຍກວ່າຊຸນແດເກົາຫຼີ ແລະ ລົດຊາດເຄື່ອງເທດແຮງກວ່າ.
ຂ້ອຍມັກເອົາຊຸນແດໄປຈ້ຳກັບນ້ຳຊອດຕ໋ອກໂບກີຫຼາຍກວ່າຈ້ຳເກືອ. ຈ້ຳເກືອຈະໄດ້ລົດຊາດແທ້ໆຂອງຊຸນແດ, ແຕ່ຈ້ຳນ້ຳຊອດຕ໋ອກໂບກີຈະໄດ້ຄວາມເຜັດເຂົ້າມາຕື່ມ ເຮັດໃຫ້ໄດ້ລົດຊາດອີກແບບໜຶ່ງ. ລອງທັງສອງແບບແລ້ວເລືອກແບບທີ່ເຈົ້າມັກໄດ້ເລີຍ.
ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງຊຸນແດຮ້ານທົ່ວໄປ ກັບ ຊຸນແດເຮັດເອງ
ອັນນີ້ບໍ່ແມ່ນຊຸນແດເຮັດເອງເດີ້. ຊຸນແດຕາມຮ້ານອາຫານວ່າງສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນມາຈາກໂຮງງານ. ຖ້າເປັນຊຸນແດເຮັດເອງຕ້ອງໄປຊື້ຢູ່ຕະຫຼາດສົດ, ສ່ວນຜະສົມທາງໃນຈະເບິ່ງຊາໆກວ່າ ແລະ ຂະໜາດກໍບໍ່ທໍ່ກັນ. ລົດຊາດກໍຕ່າງກັນແທ້ໆ. ແຕ່ເວົ້າຕາມກົງ, ຊຸນແດແບບນີ້ພໍກິນຄູ່ກັບຕ໋ອກໂບກີກໍແຊບພໍດີແລ້ວ.
ສ່ວນຕັບກັບເຄື່ອງໃນທີ່ມານຳກັນນັ້ນ ຂຶ້ນກັບຄວາມມັກຂອງໃຜລາວເລີຍ. ຄົນທີ່ມັກ ຖ້າບໍ່ມີກໍຈະຮູ້ສຶກຂາດຫຍັງໄປຈັກຢ່າງ, ແຕ່ຄົນທີ່ບໍ່ມັກກໍຄືບໍ່ແນມເລີຍ. ຖ້າບໍ່ມັກ ຕອນສັ່ງກໍສາມາດບອກເຂົາວ່າ "ບໍ່ເອົາເຄື່ອງໃນເດີ້" ໄດ້. ເຂົາກໍຈະໃສ່ຊຸນແດເພີ່ມໃຫ້ແທນ. ສຳລັບຂ້ອຍມັກກິນຕັບ, ແຕ່ເຄື່ອງໃນບໍ່ຄ່ອຍກິນປານໃດ.
ລອງຍົກຂຶ້ນມາເບິ່ງເທື່ອລະອັນ
ລູກຊີ້ນປາກໍເອົາໄມ້ຈິ້ມແຂ້ວສຽບແລ້ວກິນບາດດຽວເລີຍ. ສ່ວນຊຸນແດພໍຍົກຂຶ້ນມາກໍເຫັນເສັ້ນລ້ອນອັດແໜ້ນຢູ່ທາງໃນ. ປາມຶກຈືນກໍມີໜວດສີຂາວໆຊອດອອກມາຈາກແປ້ງ. ການໃຊ້ໄມ້ຈິ້ມແຂ້ວຈິ້ມກິນເທື່ອລະອັນແບບນີ້ແຫຼະຄືສີສັນຂອງການກິນອາຫານວ່າງເກົາຫຼີ. ມັນເຂົ້າກັບບັນຍາກາດຮ້ານຫຼາຍກວ່າການໃຊ້ໄມ້ຖູ່ຄີບກິນແບບສຸພາບໆອີກ.
ອາຫານວ່າງເກົາຫຼີ ກໍຄືຊີວິດປະຈຳວັນ
ບຸນຊິກ (Bunsik) ຫຼື ອາຫານວ່າງເກົາຫຼີ ບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ຕ້ອງຈອງໂຕະກິນ, ແລະ ກໍບໍ່ແມ່ນບ່ອນທີ່ຕ້ອງນຸ່ງເຄື່ອງຫຼູຫຼາໄປ. ມັນມີຢູ່ທົ່ວໄປໃນໝູ່ບ້ານ, ພໍຫິວກໍຍ່າງເຂົ້າໄປກິນໄດ້ເລີຍ.
ແຕ່ອາຫານລຽບງ່າຍແບບນີ້ ກັບຝັງເລິກຢູ່ໃນໃຈຂອງຄົນເກົາຫຼີຫຼາຍ. ຄວາມຊົງຈຳຕອນເລີກຮຽນແລ້ວຮວມເງິນກັບໝູ່ໄປຊື້ຕ໋ອກໂບກີມາກິນ. ຄວາມຊົງຈຳຕອນຍາມໜາວແລ້ວໄດ້ນ້ຳຊຸບລູກຊີ້ນປາຮ້ອນໆມາຊ່ວຍໃຫ້ມືອຸ່ນຂຶ້ນ. ຄືນທີ່ເຮັດວຽກເດິກແລ້ວອອກມາກິນຊຸນແດຄົນດຽວ. ອາຫານວ່າງພວກນີ້ມັນບໍ່ແມ່ນແຕ່ອາຫານ, ມັນເປັນຄືຮູບພາບຄວາມຊົງຈຳໃນແຕ່ລະຊ່ວງເວລາ.
ມື້ນັ້ນຂ້ອຍກໍເປັນແບບນັ້ນຄືກັນ. ຍ່າງເຂົ້າຮ້ານໄປແບບບໍ່ໄດ້ຄຶດຫຍັງຫຼາຍຕອນເລີກວຽກ, ແລ້ວກໍກິນຊຸດຕ໋ອກຊຸນທຸຍໂອເທິງຖາດສີແດງຄົນດຽວຈົນໝົດກ້ຽງ. ອີ່ມທ້ອງແລ້ວກໍຮູ້ສຶກອາລົມດີ. ອາຫານວ່າງເກົາຫຼີມັນເປັນແບບນີ້ແຫຼະ. ຍ່າງເຂົ້າໄປກິນໂດຍບໍ່ຕ້ອງມີເຫດຜົນຫຍັງໃຫຍ່ໂຕ, ກິນໄດ້ຫຼາຍກວ່າທີ່ຄຶດ, ແລ້ວກໍຍ່າງອອກມາພ້ອມກັບຄວາມຮູ້ສຶກດີໆ.
ຖ້າໄດ້ມາເກົາຫຼີ ກໍລອງແວ່ເຂົ້າໄປເບິ່ງຈັກເທື່ອເດີ້. ແລະ ຢ່າລືມຊົດນ້ຳຊຸບລູກຊີ້ນປານຳລະ. ອັນນັ້ນແຫຼະຄືທີເດັດທີ່ແທ້ຈິງ.
ບົດຄວາມນີ້ຖືກເຜີຍແຜ່ຄັ້ງທຳອິດຢູ່ທີ່ https://hi-jsb.blog.