ხრაშუნა ტონკაცუს ადგილი ჰოკაიდოზე

ჩიტოსეში ტონკაცუს რესტორანში გეგმების გარეშე შევედი

ჰოკაიდოში მოგზაურობის ბოლო დღე იყო და საერთოდ არ მქონდა დაგეგმილი, სად უნდა მეჭამა ვახშამი. ჩიტოსეს სადგურთან ახლოს მდებარე სასტუმროში ბარგი დავტოვე, გარეთ გამოვედი და უკვე საღამოს 7-ისკენ იყო. მეორე დილით ფრენა მქონდა, ამიტომ საპორომდე უკან ასვლა ცოტა მოუხერხებლად მეჩვენა. ვიფიქრე, ახლომახლო რამეს შევჭამ და დავბრუნდები-მეთქი, ამიტომ გუგლში “ჩიტოსე გემრიელი რესტორანი” მოვძებნე.

სიმართლე რომ ვთქვა, ჩიტოსეს სადგურთან ახლოს არაფერ განსაკუთრებულს საერთოდ არ ველოდი. შინ-ჩიტოსეს აეროპორტი ცნობილი ადგილია, მაგრამ თავად ჩიტოსე ტურისტული ქალაქი არ არის. თუმცა ძიების შედეგებში ერთი ჰოკაიდოს ტონკაცუზე სპეციალიზებული ადგილი გამოჩნდა, რომელსაც საკმაოდ კარგი შეფასებები ჰქონდა. ტამაფუჯი (とんかつ玉藤), ჩიტოსეს ფილიალი. ტონკაცუს ჭამა არც კი მინდოდა განსაკუთრებულად, მაგრამ რამდენიმე დღის განმავლობაში იმდენი რამენი და ზღვის პროდუქტი ვჭამე, რომ პირიქით, ეს იდეა კარგიც კი მომეჩვენა. განსაკუთრებული მოლოდინის გარეშე ფეხით წავედი.

სადგურიდან ალბათ 15 წუთი ვიარე. გზაზე მართლა არაფერია. საცხოვრებელ კვარტლებს შორის მიდიხარ, თან საღამოა და ბნელდება, ამიტომ შუა გზაში ერთხელ კი ვიფიქრე, “ნეტა სწორად მოვდივარ?” არც ერთი მაღაზია, ხალხიც თითქმის არ ჩანდა, მხოლოდ ზოგჯერ მანქანა გაივლიდა. გუგლის რუკას ვუყურებდი და უბრალოდ იმას ვამოწმებდი, დარჩენილი მანძილი იკლებდა თუ არა. მანქანით რომ ვმგზავრობდე, ეს საერთოდ არაფერი იქნებოდა, მაგრამ ფეხით სიარულისას სხვანაირად იგრძნობა.

აბრა რომ დავინახე, ცოტა დავმშვიდდი. შიგნით შევედი და მიუხედავად იმისა, რომ საღამოს 7-ს გადასცდა, სულ სამი-ოთხი ჯგუფი იჯდა. იმ მომენტში ვიფიქრე, აქ მართლა უბნის ადგილობრივი ატმოსფეროა-მეთქი. ჩემ გარდა ტურისტს არავინ ჰგავდა, დანარჩენები სულ ახლომახლო მცხოვრებლებს გავდნენ. თანამშრომელმა იაპონურად რაღაც მითხრა, ნახევარი გავიგე, ნახევარი ვერა, მაგრამ მაინც დავჯექი. ალბათ რამდენი ადამიანი ხართო მკითხა და ერთი თითის აწევით გადავრჩი.

ტამაფუჯი — 70 წელზე მეტი ისტორიის მქონე ჰოკაიდოს ტონკაცუს ქსელი

მენიუ მხოლოდ იაპონურად იყო და თავიდან ცოტა დავიბენი, მაგრამ საბედნიეროდ ფოტოები ახლდა, ამიტომ ინტუიციით ავარჩიე. მოგვიანებით კედელზე დაკიდებული ისტორიის დაფა წავიკითხე და იქ ეწერა, რომ ტამაფუჯი 1952 წელს დაიწყო და ჰოკაიდოს ერთ-ერთი მთავარი ტონკაცუს სპეციალიზებული რესტორანია. ანუ ქსელს უკვე 70 წელზე მეტი ისტორია აქვს. მარტო საპოროს ცენტრში 10 ფილიალია, ასაჰიკავაში ერთი, ჩიტოსეში ერთი და ჰავაიზეც კი აქვთ საზღვარგარეთის ფილიალი. მე უბნის ტონკაცუს პატარა რესტორანი მეგონა, მაგრამ რეალურად ბევრად მასშტაბური აღმოჩნდა.

უბრალოდ ჩიტოსეს ფილიალი ისეთი ლოკაციაზეა, რომ სპეციალურად მხოლოდ აქ მოსვლა ტურისტული მარშრუტის ფარგლებში ცოტა არ იყოს მოუხერხებელია. ჩიტოსეს სადგურის გარშემო მთლიანად ადგილობრივი საცხოვრებელი უბანია, ამიტომ შინ-ჩიტოსეს აეროპორტთან ახლოს გემრიელ ადგილს მაძებნლებიც იშვიათად მოდიან აქამდე. თუ ჩიტოსემდე მოსვლა გრაფიკიდან გამომდინარე რთულია, საპოროს ცენტრში მდებარე ფილიალები ბევრად მოსახერხებელია.

თვითმომსახურების გარნირი, რომლითაც ტონკაცუმდე ტკბები

როგორც კი დავჯექი, დავინახე წარწერა, რომ გარნირები თვითმომსახურების იყო. ერთ მხარეს სამი დიდი კონტეინერი იდგა: ცუკემონო, ანუ ბოსტნეულის მწნილი, გობოძუკე, ანუ მოხარშული ბურდოკი, და ნამეკო, ანუ დამარინადებული სოკო. რაც გინდა, იმ რაოდენობით უნდა გადაიღო თეფშზე. ცალკე დამატების თხოვნა აღარ გჭირდება და თუ არ გეყოფა, უბრალოდ ისევ მიხვალ. მოსახერხებელია, მაგრამ მაინც ჯობია იმდენი აიღო, რამდენსაც მართლა შეჭამ.

მოხარშული ბურდოკი ყველაზე მეტად მომეწონა

ეს გობოძუკეა, ანუ ბურდოკის მწნილი. სოიოს სოუსშია მომზადებული, ამიტომ ფერი მუქი აქვს, გემო კი ერთდროულად ოდნავ მარილიანი და ოდნავ ტკბილია. ხრაშუნა ტექსტურა ძალიან სასიამოვნო იყო. ისეთი გემო ჰქონდა, ცალკე პატარა აპეტაიზერადაც კარგად წავიდოდა. ამიტომ ცოტა გამიკვირდა, რომ ეს ულიმიტო თვითმომსახურების გარნირი იყო. ტონკაცუს სიმძიმესაც კარგად აბალანსებდა, მაგრამ ცალკეც ძალიან გემრიელი იყო.

ნამეკოს სოკო ყველას შეიძლება არ მოეწონოს

ეს პატარა მრგვალი სოკოებია, რომლებიც სოიოს სოუსშია მომზადებული, მაგრამ ზედაპირზე მათთვის დამახასიათებელი ოდნავ ლორწოვანი ტექსტურა აქვს. როგორც მითხრეს, ეს ნამეკოს მთავარი თავისებურებაა, თუმცა თუ პირველად ჭამ, ცოტა უცნაური შეიძლება მოგეჩვენოს. მე მომეწონა, მაგრამ ვინმესთან ერთად რომ ვყოფილიყავი, ალბათ აუცილებლად იქნებოდა ადამიანი, ვისაც არ დაევასებოდა. გემო მსუბუქად მარილიანი ჰქონდა, ტექსტურა კი რბილი და ბრინჯთან ერთად ძალიან კარგად მიდიოდა.

სამივე ერთ თეფშზე გადმოვიღე. სანამ ტონკაცუ გამოვიდოდა, ამასა და იმას ვკენკავდი და დრო ძალიან სწრაფად გავიდა. თუ თვითმომსახურების გარნირებიც კი ასეთ დონეზეა, ვიფიქრე, მთავარ კერძსაც უკვე შეიძლებოდა რაღაცას ველოდე.

სპეციალური სოუსი, რომლისთვისაც სეზამს თავად ფქვავ

მაგიდაზე თითო პატარა ნაღმიც იდო. თავიდან საერთოდ ვერ მივხვდი, ეს რა იყო. ვიფიქრე, დეკორია-მეთქი, მაგრამ შიგნით მთელი სეზამის მარცვლები ეყარა. მერე გავიგე, რომ ეს თავად უნდა დაფქვა და ტონკაცუს სოუსში აურიო. ცოტა თამამად რომ ვთქვა, ტამაფუჯიში ტონკაცუს ჭამის მთავარი ნაწილი სწორედ ეს პროცესია.

ხის ჩხირით უნდა ატრიალო, მაგრამ თავიდან ძალა ვერ გავაკონტროლე და სეზამის მარცვლები აქეთ-იქით გასკდა. მაგიდაზე ცოტაც დაიყარა და ხელით მოვაგროვე, რაც ცოტა დამაბნევლად და უხერხულადაც იყო. მაგრამ როგორც კი მარცვლები მსხვრევას იწყებს, ისეთი თხილისმაგვარი სურნელი ამოდის, მაშინვე გეუბნება, ოო, ეს მართლა მაგარია. ბოლოს სოუსს ასხამ, კარგად ურევ და მზადაა. თუმცა მზა ბოთლის სოუსში ჩაწობასთან შედარებით არომატი აშკარად სხვანაირია. ახლად დაფქული სეზამის სურნელი სოუსში ისე იშლება, რომ მთლიან გემოს ცვლის.

დაძველებული ტონკაცუ, რომლის პირველი შთაბეჭდილება საკმაოდ ჩვეულებრივი იყო

შევუკვეთე სამი ნაჭერი დაძველებული ფილე ტონკაცუს სეტი. ფასი იყო 1,720 იენი, ანუ დაახლოებით $11. სიმართლე რომ ვთქვა, პირველად რომ მომიტანეს, პირველი რეაქცია იყო: „ჰო? იმაზე ჩვეულებრივად გამოიყურება, ვიდრე მეგონა.“ პურის საფარი, დაჭრილი კომბოსტო, მდოგვი. გარედან რომ უყურო, ძნელი გასარჩევია, რით განსხვავდება ეს იმ ტონკაცუსგან, რასაც ადრე ვჭამდი.

საფარი სქლად და თანაბრად იყო დადებული და ფერიც ზუსტად იმ ოქროსფერ ტონში ჰქონდა, რაც კარგად შემწვარს უხდება. ასეთი ვიზუალი სხვაგანაც მინახავს, ამიტომ ამ ეტაპამდე განსაკუთრებული საერთოდ არაფერი ჩანდა.

როცა სეზამს ბოლომდე დაფქვავ და სოუსს დაასხამ, ასეთი ოდნავ სქელი სეზამის სოუსი გამოდის. მერე ტონკაცუს კარგად ავლებ და ისე ჭამ.

პირველი ლუკმის დროს მართლა ცოტა შევჩერდი

მაგრამ განსხვავება უკვე მაშინ იგრძნობოდა, როცა ჩხირებით ავწიე. ცხიმიანი საერთოდ არ იყო. მანამდე ნაჭამ ტონკაცუში, როგორც წესი, ჩხირებზე ცოტაოდენი ზეთი მაინც რჩებოდა, ამას კი ბზინვარება არ ჰქონდა — უფრო მსუბუქი, ფაფუკად ხრაშუნა შეგრძნება ჰქონდა. მერე რესტორნის საინფორმაციო დაფაზე წავიკითხე, რომ მაღალთბოგამტარიან სპილენძის ქვაბში წვავენ. გარდა ამისა, საფარისთვის ჩვეულებრივ მზა პურის ფქვილს კი არ იყენებენ, არამედ 4 დღე დაძველებულ ხელნაკეთ ახალ ფშვნილს.

პირველი ლუკმა რომ ჩავკბიჩე, მართლა ცოტა გავჩერდი. გარედან აშკარად ხრაშუნა იყო. მაგრამ შიგნით რაღაც სხვა შეგრძნება იშლებოდა. შეიძლება ითქვას, რომ ეს წვენიანობაა, მაგრამ თითქოს მთლად ესეც არ არის. ხორცი ფაფუკად არ იშლებოდა, უფრო ისეთი შთაბეჭდილება მქონდა, თითქოს ბოჭკოებს შორის რაღაც ჩასხმულიყო და ყოველ დაკბეჩაზე ნელ-ნელა იხსნებოდა. ზუსტად ახსნა მიჭირს. უბრალოდ დარწმუნებული ვარ, ასეთი ტექსტურა აქამდე არც ერთ ტონკაცუში არ მიგრძვნია.

შიგნით ოდნავ ვარდისფერი იყო, მაგრამ უმი ნამდვილად არ იყო. მერე ოფიციალურ საიტზე ვნახე, რომ 35 დღე დაძველებულ ღორის ხორცს იყენებენ. თუ ზუსტად რა მექანიზმით ქმნის დაძველება ასეთ სხვაობას, გულწრფელად გეტყვით, არ ვიცი — ექსპერტი არ ვარ. მაგრამ ეს ჰოკაიდოს დაძველებული ტონკაცუ აშკარად სხვა ხაზზე იყო, ვიდრე ის, რასაც ადრე ვჭამდი. სხვაგანაც კარგი ადგილებია და მეც ყოველთვის სიამოვნებით მიჭამია, მაგრამ ეს უფრო სხვა კატეგორიას ჰგავდა. არა იმიტომ, რომ რამე უკეთესია — უბრალოდ, თითქოს სულ სხვა ტიპის კერძია.

საფარი სქელია, მაგრამ ხორცის გემო არ იკარგება

ჭრილს რომ შეხედავ, საფარი საკმაოდ სქელია. ჩვეულებრივ ასეთ დროს უკვე ვეღარ ხვდები, ხორცს ჭამ თუ პურს. მაგრამ აქ უცნაურად ჯერ ხრაშუნა შეგრძნება მოდის, შემდეგ კი ხორცის გემო მკაფიოდ მიჰყვება. ეს ორი ერთმანეთს არ ებრძვის, თითქოს რიგრიგობით მოდიან. ზუსტად როგორ მუშაობს, არ ვიცი, მაგრამ მგონია, რომ ამას სპილენძის ქვაბისა და 4 დღე დაძველებული ხელნაკეთი პურის ფშვნილის კომბინაცია აკეთებს. ხორცის ბოჭკოები არ იყო დაშლილი, ფორმაც შენარჩუნებული ჰქონდა და თან რბილიც იყო. იმ მომენტში მართლა ვიფიქრე, აჰა, დაძველება ალბათ აი ასეთ განსხვავებას ქმნის-მეთქი, თუმცა ბოლომდე დარწმუნებით ვერ ვიტყვი.

ვარდისფერი ჭრილი — 35-დღიანი დაძველების ნიშანი

ახლოდან რომ შეხედო, ხორცის შიგნით ვარდისფერი ტონი აშკარად ჩანს. რესტორნის საინფორმაციო ფურცელზე ეწერა, რომ სპილენძის ქვაბის მაღალი თბოგამტარიანობის წყალობით სითბო ხორცის შიგნითაც თანაბრად აღწევს. როცა ჭამ, მართლა გრძნობ, რომ გარეთ სრულად შემწვარია, შიგნით კი ნოტიო და წვნიანი რჩება. ასეთი ფერის მისაღებად დრო ზუსტად უნდა იყოს გათვლილი და ალბათ სწორედ ამიტომ შეუძლიათ ამის გაკეთება — 70 წელზე მეტია მხოლოდ ტონკაცუს წვავენ.

როცა ტონკაცუს სეზამის სოუსში კარგად ავლებ, ის თხილისმაგვარი არომატი ხორცის გემოს ერევა და მთლიან გამოცდილებას კიდევ უფრო ღრმას ხდის. ადრე რომ სეზამი დაფქვისას მაგიდა დავასვარე, ახლა მაგაზე ცოტა მეცინება, მაგრამ რომ არ დამეფქვა, ამ გემოს ნამდვილად ვერ მივიღებდი.

ბრინჯი, მისოს სუპი და კომბოსტო — რას გვიყვება სეტის შემადგენლობა

ბრინჯი სეტში უკვე შედის და შეგიძლია აირჩიო თეთრი ბრინჯი, მრავალმარცვლოვანი ბრინჯი ან ტაკიკომი გოჰანი, ანუ არომატული ქოთნის ბრინჯი. მე თეთრი ბრინჯი ავიღე და ძალიან პრიალა და ოდნავ წებოვანი, სასიამოვნო ტექსტურა ჰქონდა. ალბათ ჰოკაიდოს ბრინჯია და ამიტომაც ისეთი იყო, ცალკეც რომ გეჭამა, მაინც კარგ შთაბეჭდილებას დატოვებდა. ერთი ნაჭერი ტონკაცუ, ერთი კოვზი ბრინჯი — ეს ბუნებრივად მეორდებოდა. ტონკაცუს ცხიმიანობა ბრინჯს რომ ხვდებოდა, საერთოდ აღარ მძიმდებოდა და ძალიან კარგად იჭმეოდა. როცა გავიგე, რომ დამატება შეიძლებოდა, კიდევ ერთი პორცია ვთხოვე. მთავარი კერძი ცოტათი მცირე მეჩვენა, ამიტომ ნაწილობრივ ბრინჯითაც შევივსე, მაგრამ რადგან ბრინჯი თვითონაც გემრიელი იყო, ეს მინუსადაც აღარ აღიქმებოდა.

მისოს სუპში არჩევანი იყო ასარის მოლუსკით მომზადებულ აკადასისა და თეთრი მისოს შიროდაშის შორის, მაგრამ ზუსტად აღარ მახსოვს რომელი ავიღე. ალბათ მოლუსკიანი იყო. გემო ძალიან სადა ჰქონდა, მაგრამ ცხიმიან ტონკაცუს შორის ერთი ყლუპი ისე ასუფთავებდა პირს, თითქოს ყველაფერს თავიდან აწყობდა. არაფერი მკვეთრი, უბრალოდ ჩუმად რესტარტს უკეთებდა გემოს. ტონკაცუ, ბრინჯი, მისოს სუპი — ეს სამი ერთად რომ დევს, ეგ უკვე სრული ერთი კვებაა.

კომბოსტოს სალათასაც ამატებენ

კომბოსტოს მაგიდაზე მდგარ სეზამის დრેસინგს ასხამენ. დრესიინგი თხილისმაგვარი და ოდნავ ტკბილი იყო, ამიტომ კომბოსტოს ძალიან უხდებოდა. თუ მხოლოდ ტონკაცუს ჭამ მუდმივად, ერთ მომენტში შეიძლება დამძიმდეს, და ეს სწორედ შუაში ბალანსს აკეთებდა. კომბოსტოც ემატება, დრესიინგიც მაგიდაზე დევს, ამიტომ რამდენიც გინდა, იმდენს ასხამ და არავის არაფერს ეკითხები. ერთი ნაჭერი ტონკაცუ, ერთი ჩანგალი კომბოსტო, ერთი კოვზი ბრინჯი — ეს რუტინა ისე ბუნებრივად მეორდებოდა, რომ უცებ შევამჩნიე, თეფში უკვე ცარიელი იყო.

ტამაფუჯის მენიუს ფასები და გულწრფელი მინუსები

გულწრფელად რომ ვთქვა, ფასი ცოტა მაღალია. მე რომ შევუკვეთე, სამი ნაჭერი დაძველებული ფილე ტონკაცუ 1,720 იენი გამოდიოდა, ანუ დაახლოებით $11. ამ ფასად სხვა ადგილებში ბევრად დიდი პორციაც შეიძლება მიიღო და მეტი გარნირიც. პორციაც პატარა მხარეს არის. სამი ნაჭერი მართლა სამი ნაჭერია, ამიტომ კარგად ვიგრძენი, რომ საბოლოოდ მუცელი ბრინჯით უფრო შევივსე.

ეს მხოლოდ ტამაფუჯის პრობლემა არ არის — იაპონიაში გარეთ ჭამა ზოგადად ასეთია. ხარისხი აშკარად კარგია, მაგრამ პორციის ზომასა და ფასთან დაკავშირებით მაინც რჩება ცოტა საწყენი მხარე. მეზობელ მაგიდაზე 240გ ლოინის სეტი შეუკვეთეს და აშკარად უფრო დიდი ჩანდა. შემდეგ ჯერზე თუ მოვალ, ამას ნამდვილად შევუკვეთავ.

სეტის შეკვეთისას ბრინჯიდან შეგიძლია აირჩიო თეთრი, მრავალმარცვლოვანი ან ტაკიკომი გოჰანი, ხოლო მისოს სუპში — ასარის მოლუსკიანი აკადასი ან თეთრი მისოს შიროდაში. ბრინჯიც და კომბოსტოც ემატება, ამიტომ თუ პორცია პატარა მოგეჩვენება, ბრინჯით შეგიძლია შეავსო. როგორც მითხრეს, სამუშაო დღეების ლანჩზე ცალკე ლანჩ მენიუც აქვთ და ცოტა უფრო იაფადაც ჭამ, მაგრამ მე საღამოს წავედი და ვერ მოვასწარი გამოცდა. სრული მენიუს ნახვა ოფიციალურ საიტზე შეგიძლიათ (tamafuji.do-kyu.com).

როგორ მივიდეთ ტამაფუჯის ჩიტოსეს ფილიალში

თუ მანქანა გყავთ, შინ-ჩიტოსეს აეროპორტიდან აქამდე დაახლოებით 10 წუთია. 24 მანქანაზე გათვლილი პარკინგიც აქვთ, ამიტომ თუ ქირით აღებული მანქანით მოგზაურობთ, ძალიან კომფორტულია. საზოგადოებრივი ტრანსპორტით თუ მიდიხართ, ჩიტოსეს სადგურის აღმოსავლეთ გასასვლელიდან უნდა გამოხვიდეთ და დაახლოებით 15 წუთი იაროთ, მაგრამ როგორც ზემოთ ვთქვი, გზა ცოტათი მოსაწყენია. საღამოს მართლა ბნელიც არის და ცარიელიც, ამიტომ ვინც პირველად მიდის, შეიძლება ცოტა არ იყოს მოიშფოთოს. მე დაახლოებით 7 საათზე შევედი და მშვიდად ვჭამე, მაგრამ ვინც 8-ის შემდეგ მიდის, ალბათ ცოტა უნდა იჩქაროს.

ამიტომ, თუ მხოლოდ მისადგომობას შევხედავთ, მე საპოროს ცენტრის ფილიალს უფრო გირჩევთ. ვინც ჰოკაიდოზე კარგ ტონკაცუს ადგილს ეძებს, უმეტესობისთვის საპოროს ფილიალი უფრო მოსახერხებელი იქნება. თუ Google Maps-ში ჩაწერთ 「とんかつ玉藤 千歳店」, ჩიტოსეს ფილიალი პირდაპირ გამოჩნდება.

ტამაფუჯის ჩიტოსეს ფილიალი Google Maps-ზე

სახლში რომ დავბრუნდი და რამდენიმე დღე გავიდა, ჩემს უბანში ერთ ტონკაცუს ადგილას ვახშამი გამოვიწერე. ისედაც მიყვარდა ეს ადგილი და საკვებიც გემრიელი იყო. მაგრამ რაც გამაღიზიანა, ის იყო, რომ უნებლიედ სულ აქ ვადარებდი. უბრალოდ უნდა მეჭამა და სიამოვნება მიმეღო, მაგრამ თავში ავტომატურად მიტრიალებდა აზრი, „კი, მაგრამ ის ტექსტურა არ არის“. ერთ მომენტში ცოტა ისიც კი გავიფიქრე, ნუთუ ამ მდგომარეობამდე ამის ჭამამ მომიყვანა-მეთქი. ალბათ დრო რომ გავა, ეს შეგრძნება გაივლის. მაგრამ თუ ვინმე მეტყვის, ჰოკაიდოში მივდივარო, დიდი შანსია სწორედ ამ ადგილს ვუხსენო. განსაკუთრებით საპოროს ცენტრის ფილიალი, სადაც მისვლა უფრო ადვილია, და მოგზაურობისას ერთი კვება დაძველებული ტონკაცუთი ნამდვილად ცუდი იდეა არ იქნება.

ეს პოსტი თავდაპირველად გამოქვეყნდა საიტზე https://hi-jsb.blog.