Kafeya Rayongê ya veşartî | Rexneya Elephante li Ban Phe

Li Ban Phe ya Rayongê, kafeyeke taxê berî ku biçim Ko Samet

Ez dixwazim kafe-yekê veşartî li Ban Phe ya Rayongê bidim nasîn. Dema ku ez li Taylandê dijiyam, ez û jina min ji bo çûna Ko Samet heta iskeleya Nuanthip çûbûn, lê demekî zêde ma bû. Me got nêzîkê iskêleyê tiştek vexwin, û bi rê ketin kafeya Elephante (Elephante Cafe). Ew avahiyeke biçûk a du qatan e ku li ser rêya peravê ya Ban Phe tê dîtin, û gelek turîstên Ko Samet jî bi zor li vir dikevin. Heta niha jî, tiştê ku li Koreyê bîra min tîne ne qehwe ye, belê o kek e.

Bi rastî, dema ku ez li Taylandê bûm, ez gelek kafeyan ceribandim. Ji cihên trendî li Bangkokê, qehwexaneyên peravê li Pattaya, heta kafeyên li hundirê girava Ko Samet. Lê Rayong ji ber ku ne cihê turîstî ye, hewaya wê cuda bû. Ne ew cih bû ku biyaniyan tê de mijûl dibin; dema tu di nav xelkê taxê de li wir rûdinişî, hest dike ku ne mîhvan î, belê mîna ku tu jî li wir dijî. Wek ku tu li Amedê an Hewlêrê di qehwexaneyeke taxê de li gel xelkê herêmî rûniştiyî, ne li cihê ku hemû kes tenê ji bo fotoyê tên.

Berî ku di kafeyên Taylandê de ferman bidî, tenê ev tişt bibîne

Berî ku bikevim hundir, divê tiştek bibêjim. Pergala menuya kafeyên Taylandê ji gelek welatan cûda ye. Heke ev tişt nizanibî, di fermana yekem de dikarî şaş bimînî.

Daxuyaniya van tiştan berî fermandanê bi rastî ezmûnekî cûda diafirîne. Ez jî cara yekem ku hatibûm Taylandê Amerîkano ferman da, qedehek şîrîn hat û min texmîn kir ku min tiştek şaş gotiye.

Amerîkanoya yûzû, bi rastî tamê ku hêsan nayê girtin

Di vê kafeyê de, tiştê ku min fermand Amerîkanoya yûzû bû. Li ser menuyê wek pêşniyar hatibû nivîsandin, lewma min hilbijart. Li binê qedehê şîrba zer a yûzû hebû, li ser wê jî Amerîkano hatibû danîn. Li jor jî parçek lîmon û parsley hatibûn zêdekirin; xuya dike ev kafeyê her tiştê ku bide jî bi parsleya xwe nas dike. Lê bi rastî, ev tam hêsan nayê girtin. Têjiya qehweyê û têziya yûzû di heman demê de tên, tu nizani li kîjan alî hîs bikî. Menuyek e ku kesê wê hez bike û yê nehez bike pir xurt ji hev cûda dibin. Nirxê wê qedehê nêzîkî $2 bû.

Jina min soda lychee hilbijart

Jina min li pêş vitrîna şîrîniyan demek dirêj seyr kir û paşê soda lychee fermand. Ew avê gazdar bû ku şîrba lychee tê de hatibû zêdekirin û li jor goştê lychee tê de bi tevahî dimeşiya. Li vir jî dîsa parsleya li ser bû. Ji bo hewaya germ a Taylandê, tamê wê sivik û sar bû. Bêhna lychee bi nermî derdiket, ne ew qas zêde bû ku mirov bêzar bibe. Nirxê wê jî nêzîkî $2 bû.

Kê bixwesta ku li kafeyeke herêmî ya Taylandê kekê jiyana xwe bibîne

Lê çîroka rast ji vir dest pê dike. Kekê mor yê ku jina min ji vitrinê hilbijart. Ew bi rastî bû bûyera wê rojê.

Di vitrînê de mûs cake, crepe cake û kekê matcha yê kesk li hev re hatibûn rêzkirin, û ji bo kafeyeke herêmî ya Taylandê, rêza dessertan bi qasî baş bû. Li qata jor jî çend cure nanan xuya dibûn. Jina min wê kekê mor ku li aliyê rastê bû hilbijart.

Dema ku hat masê, kek bi rastî pir piçûk bû. Heke tu wê bi qedeha vexwarinê re bide ber hev, ji destkeftekê jî biçûktir bû; ev wêne bi lensê dûrvekişînê hatibû kişandin, lewma ji rastiyê pir mezintir xuya dike. Li rastî, sê an çar qapik bûn û qediya. Di bîra min de nirxê wê nêzîkî $3 bû, lê tenê bi mezinahî binêre, tu nagot ku ew erzan e.

Lê dema ku me qapika yekem xwar, em herdu qapikan danîn xwarê. Li ser mûsê blûberî şîrba qalind hatibû rijandin, û ew tamê xurt bê ku pir şîrîn be di devê de belav bû. Ji hemû kekên ku min li Taylandê xwarine, ev bi dilê min kekê jiyanê bû.

Mezinahiya ku lensê mezin nîşan dide, lê tamê wê ne xerabkirin e

Dema ku min bi lensê dûrvekişînê nêzîk kişand, di wêneyê de gelek mezin xuya dikir, ne? Lê li rastî tenê qasî firehiya sê tiliyên destê bû. Li binê wê qirmicê biskuwîtê çikolata bû, û li jor wê mûsê mor a sivik û şîrba blûberî bi nermî diherikî. Leza ku mûsê li ser ziman dihelîya tam bû, û girîng ew bû ku şîrba blûberî tamê mûsê nekûşt. Kekek ku vî balansî bigihîne zêde nayê dîtin.

Platinga li ser tepsiyê ku oatmeal flakes û şekera tozkirî li ser belav kiribû. Min li kafeyeke herêmî ya Taylandê ev qas tişt nexwestibû. Ew hissa wê desserta fancy bû ku li restaurantên bilind de li dawiyê tê. Gelek kafeyên navdar li nav Bangkokê jî ev astê ya platingê nakin, lewra dema ku min ev li kafeyeke taxê ya Ban Phe dît, ez bi rastî şaş mam.

Bi tenê yek şîrbe, hunera vê kafeyê xuya dibe

Min şîrba blûberî hîn zêdetir nêzîk kişand. Ev şîrba ku bi ronahî diherike xala sereke bû; heke şaş were amadekirin, ew qas şîrîn dibe ku tamê kekê tevahî dikuje. Yê li vir ji şîrîniyê zêdetir li têziyê nêzîk bû. Mûsê bi xwe nerm-nerm şîrîn bû, û şîrbeyê li ser wê tenê xalek têz zêde dikir.

Struktûra kekê ji ber ku tê birîn zêdetir baş tê fêm kirin

Min qapikek jê birî. Ew ne ku tevahî ji mûsê hatibe tijî kirin. Li binê wê qatê kekê çikolatayî bû, û li ser wê qatê mûsê blûberî bi tenikî hatibû danîn. Tespîtkirina qaliniya nerm û hevseng a vî mûsê hêsan nîne. Heke pir qalind be, mirov ji wê têr dibe; heke pir tenik be, hebûna xwe winda dike. Lê li vir, bi qapikekê hem giraniya sheet-a kekê hem nermiya mûsê bi hev re tê xwestin.

Dema ku tu navenda wê hîn zêdetir temaşe dikî, tê dîtin ku di hundirê mûsê de perçeyên blûberî hene. Ne ku tenê şîrbe li ser hatibe danîn; hundir jî bi rêkûpêk hatibû tijî kirin.

Carekî din jî nêzîkek ji şîrbeyê. Bi qalindî diherikî, lê di heman demê de li ser mûsê hêdî-hêdî belav dibû. Ne wek av bû ku yekcar tê xwarê; ew qas bû ku li ser dimîne. Danelên blûberî li hundirê şîrbeyê bi tevahî tê xwarin, û bi hîsa min ew ne amadehiyeke fabrîkî bû, belê bi destan hatibû pijandin.

Navenda kafeyê ku min tenê bi lensê zoom hat kişandin

Naha bila min hinek li ser navenda kafeyê bibêjim. Hemû wêne ji hundir ve hatine kişandin. Min tenê lensê zoom hebû, lewma min dîmena derve qet nekişand.

Kafeyê pir fireh nebû, lê mobîlya antîk û tiştên xemilandinê yên bi hestê Taylandê li çend cihan bi başî hatibûn danîn. Tiştê ku min hez kir ew bû ku ne wek xemilandineke zorê xuya dikir, belê wek tiştên ku jixwe li wir hene. Kafeyên Taylandê ev hest hene. Ne ku pir pere xerc bikin, lê bi tiştên ku heye hewayek diafirînin.

Tiştên xemilandinê wek muzegeheke vintage

Li dîwar xemilandina mezin a serê fîlê ji darê hebû, û li ser refên darîn motosîkletên minyatûr, figurên mîna nutcracker û tiştên din bi têkçûn hatibûn bicihanîn. Li aliyekî Vespa-ya vintage ya şîn hatibû pêşandan, û pişt wê jî bikekî Monkey yê zêrîn hebû. Hest dikir ku xwediyê cihê van tiştan kom dike an jî hemû kafeyê mîna muzegeheke piçûk a vintage ye. Di hundirê qefesa şûşeyî ya li dîwar de jî Fender Telecaster hebû û li bin wê nivîs "Fender Telecaster Japan 1987-1990" hatibû nivîsîn. Ji bo min, ev yekem car bû ku di kafeyekê de jî gitar tê pêşandan. Yekrengî tune bû, lê bi awayekî ecêb jî ew qas daqurtî xuya nedikir; mîna salonê kesekî bû ku tiştên ku hez dike li hev kom kiriye.

Ji bo agahdariyê, parkkirina li pêş shopê nêzîkî 5 erebeyan qebûl dike. Li piştî nîvro ya dawiya hefteyê dibe ku cih dîtin hinek teng bibe, lewma çêtir e zûtir biçî.

Avahiya du qatî, binê dergeha kemerî ya germ û rehet

Kafeyê avahiyeke du qatî ye. Li binê pêlê kemerek ji kerpîçan çêkirî ye û goşeyeke nerm û rehet li wir heye; heke tu biçî qata jor jî cihên rûniştinê yên cuda derdikevin.

Cihên rûniştinê gelek in, cihê pencereya qata jor pir tê hezkirin

Li qata jor maseyek mezin a wood slab hebû ku ji bo civînên komî jî bes e, û ji derve pencereyê daran kesk rasterast xuya dikirin, lewma ew cih pir tê hezkirin. Li qata yekem kursiyên darîn ên nizm yên bi cushiona çermîn a qehweyî hebûn, û goşeya pişta wan tam qasî rehet bû ku mirov dirêj jî rûne. Qumaşa li kêlekê kursiyan ku bi motifên kevneşopî yên Taylandê hatibû pêçan, jî tiştê ku vê kafeyê nas dike bû. Li dîwarê aliyê sofa wêneyên papyrus a Mîsrî û vitrînên minyatûran bi têkçûn hatibûn daliqandin, û li bin ronahiya şîn a pendant de ew hest dide ku tu di galeriyeke piçûk de yî. Heta li vir jî yekrengî tune ye, lê dema ku tu li wir dimînî, fam dikî ku ev tevlihevî bi xwe karaktera vê kafeyê ye.

10 hevokên Taylandî ku tu dikarî di kafeyan de rasterast bikar bînî

Di dawiyê de, min hevokên fermandanê yên ku li kafeyên Taylandê pir faydalî ne li vir kom kirine. Min heta nîşaneyên dengehê jî tê de danîne, lewma heke tu wan wek ku têne nivîsîn bixwînî, li cihê xwe têgihîştinê hêsan dibe.

Kurteya agahiyên serdana Kafeya Elephante

Kurteya wê ev e: Kafeya Elephante cihêk e ku tu dikarî beriya çûna Ko Sametê bi hêsanî lê rawestî. Ji iskeleya Nuanthip bi erebeyê tenê 2–3 deqe ye, û bi rêve jî nêzîkî 10 deqe dibe. Amerîkano nêzîkî $2 bû, soda lychee nêzîkî $2, û mûsê blûberî li bîra min nêzîkî $3 bû. Bi nêzîkî $6 ji bo her kesî, tu dikarî hem vexwarin hem dessert bi rehetî bistînî. Li Bangkokê li cihên mîna Thonglor an Ari, heman tişt gelek caran ji bo her kesî nêzîkî $9 heta $12 derdikeve. Li vir jî bi nirxek kêmتر, kalîteya dessertê dîsa jortir bibe — bi rastî kafeyeke hinek "neheqî kirî" ye.

Hinek rexne hene ku heke tu paş nîvro dereng biçî, dibe ku qehwe ji xelas bibe û tu qehwe nekarî vexwî. Ji ber vê yekê, çêtir e di sibehê an jî di nîvê rojê ya pêş de biçî. Demjimêrên vekirî di rojên hefteyê de 09:00–18:00 in, û di dawiyên hefteyê de 07:00–18:00; wifi jî belaş e. Heke tu di rêwîtiya Rayongê de yî an jî berî ku bikevî Ko Sametê demeke vala hebe, carekê lê raweste. Lê bi rastî, ji kontrolkirina şîrîniyê girîngtir ev e ku pêşî pirs bikî ka ew mûsê blûberî hîn li menuyê heye an na.

Ev post di eslê xwe de li ser https://hi-jsb.blog hate weşandin.