Nanewaxaneyên Bêhempa: Ji Nanê Sincî heta Kêkên Taybet li Harehare (Daejeon)

Çima Daejeon Bûye Bajarê Nan û Şîrîniyan?

Vê dawiyê mirov nikare qala Daejeonê bike û qala nan û şîrîniyan neke. Her gava ku ez dibêjim ez diçim Daejeonê, hevalên min dibêjin: "Li wir gelek nanewaxane hene, ne wisa?" Ev ne xelet e, bi rastî jî gelek cihên baş hene. Nanewaxaneyên Koreyî bi gelemperî teknîkên Ewropî bi malzemeyên xwecihî re tevlihev dikin û carinan jî tehmên ku we qet nedifikirî diafirînin. Daejeon bi taybetî bajarek e ku ev çanda nanewaxaneyan lê gelekî pêşketiye. Wisa dixuye ku ev nav êdî bi ser wî bajarî ve zeliqiye. Ji ber vê yekê, gava ku karê min li Daejeonê çêdibe, ez her gav hest dikim ku divê ez serdana nanewaxaneyek bikim. Havîna borî, min berê xwe da Harehare, şaxa Gasuwonê.

Şaxa Harehare li Gasuwonê

Avahî bi rastî jî mezin bû. Ew tam li quncika kolanekê cih digire, û ji dûr ve jî ew logoya bi şiklê rojê bala mirov dikişîne. Dîwarên ji kerpîç û betonê hesteke girantir dida wê; di şûna nanewaxaneyekê de, zêdetir dişibiya dikaneke sêwirana taybet. Min otomobîla xwe li otoparkeke giştî ya nêzîk park kir û bi piyase hatim.

Gava ku min di cama derî re li hundir nerî, heman hest bi min re çêbû. Lê ji ya ku min difikirî biçûktir bû. Ger hûn tenê li navê dikanê û avahiya derve binêrin, hûn ê bifikirin ku cîhekî gelek fireh e, lê gava hûn dikevin hundir, ne wisa ye. Çend refik bi nan û şîrîniyan hatibûn tije kirin, û bi ketina dehe-danzdeh kesan re, hundir zû tijî dibû. Digel vê yekê jî, awayê rêzkirina tepsiyan û ew nîzama ku mirov bi destikên plastîk nan hildibijart, xweşik û rêkûpêk bû.

Refika Yekem

Nanê bi Krema Zebeşê (Melon) û Bagelên Taybet

Hema piştî ketina hundir, ez li ber refika yekem sekinîm. Bi rastî min plan nekiribû ku ez çi bikirim. Nanê bi krema melon nîvê refikê dagir kiribû, û li tenişta wê jî nanê tûfirengiyê hebû ku bi tûfirengî û kremayê hatibû xemilandin. Dema min li buhayê wê nihêrî, 5,000 KRW (nêzîkî $3.80) bû, û nanê melon jî 3,200 KRW ($2.40) bû. Di destpêkê de min dît ku sifirên wan hatine jêbirin, loma ez hinekî matmayî mam, lê dû re min fêm kir ku bi hezaran têne hejmartin.

Dema ez çûm refika din, min dît ku kroasanên fêkiyên demsalî hene. Tûfirengî li ser kroasanan hatibûn danîn û şekirê toz bi ser wan de hatibû reşandin; dîtina wan hinekî zêdegavî xuya dikir. Mochi yên bi tûfirengiyan jî hebûn. Bi dîtina van, xwiya bû ku wan lîsteya xwe ya menuyê li gorî demsala tûfirengiyan amade kiriye.

Lê belê, Jukpa-prigle (bagela bi pîvazên kesk) balkêş û nedîtî bû. Fikra peydakirina donatekê ku bi pîvazên kesk û sosa mayonezê hatiye pêçandin, di nanewaxaneyekê de balkêş e. Ew di nav şîrîniyan de bi tenê tama xwe ya xwêyî diparast, lê bi rengekî ecêb digel sandwîçên ku bi rojnameyan hatibûn pêçandin, li hev dikir.

Refik bixwe dabeşî du beşan bibû. Aliyek bi giranî bo nanên şîrîn bû; nanên dirêj ên ku dişibiyan eclair, nanên bi sosîs û soboro li ser hev hatibûn rêzkirin. Li ser refên bilindtir jî nanên mezin û gundewarî hebûn; ew qas bilind bûn ku min nizanîbû ka destê min dighêje wan an na.

Beşa Nanê Yakisoba (Meqarneya Qelandî)

Dema ez zivirîm aliyê refikên vekirî, hewayeke din li wir hebû. Kroasan, nanên wek pîyê sêvan, nanên pîzzayê, nanên taştê yên pakkirî û sandwîç hemû di nav hev de li ser maseyekê bûn. Weke cîhekî ku bêyî kategorîkirin, her tişt lê heye. Min dît ku li ser hin nanan nîşana "birinc" heye, ku diyar dikir ew bi ardê birincê hatine çêkirin. Di destpêkê de min digot qey ez ê tenê tiştekî bikirim, lê di vê qonaxê de hilbijartin gelekî dijwar bû.

Ji vê beşê û pê ve, sînorê di navbera nanewaxaneyek û xwaringehek biçûk de hêdî hêdî winda dibû. Koreyî ji wê çêja ku her gav şîrîn û xwêyî li dû hev tê dibêjin 'Dan-jjan-dan-jjan' (Şîrîn-Xwêyî). Nanê pîvazê tam bi vî navî bû; penîrê li ser wî hatibû qelandin, bîhneke ewqas xweş dida ku mirov birçî dikir. Crumb Cheese Ban-Hotteoks bi buhayê 4,200 KRW ($3.20), him navê wî ecêb bû, him jî şiklê wî. Nêzîkî bîst nanên glover û pehn, ku nediyar bû ka Hotteok in an Scon in, li ser hev hatibûn rêzkirin.

Lê belê Nanê Yakisoba bala min bi tevahî kişand. Ev, meqarneya qelandî ye (Yakisoba) ku dixe nav nan; ev kombînasyonek pir berbelav e li Japonyayê. Buhayê wê 3,800 KRW ($2.90) bû, û li tenişta wê Nanê Soba yê Kremayî hebû ku etîketa "hilbera nû" li ser bû. Ew soba ya bi sosa kremayê ya di nav nan de bû, min wextekê dirêj lê nihêrî.

Kekên Castella û Nanê Bam-mos

Ev yek rast li tenişta kasa peredanê bû. Castellayên ku logoya Harehare li ser wan hatibû neqşkirin, guhertoyên rûnî û yên çîkolatayî li kêleka hev bûn. Yek bi yek ji 5,600 heta 6,100 KRW ($4.30 - $4.60) bûn, û ger wekî sêt bikiriya dighaştir 12,200 an jî 12,700 KRW ($9.30 - $9.70). Mirovên ku bo diyarîyan tiştan dikirîn, piranî ev hildibijartin. Hebûna logoyek li ser kekê, yekser hestek dida wê ku ne tenê nanek e, lê tiştekî taybet e.

Ev jî ew Nanê Bam-mos e ku gava qala Harehare tê kirin, gelek kes behsa wê dikin. Bi 5,600 KRW ($4.30), gava hûn ji kêlekê ve lê dinêrin, qatên krema û belkî mermelata tûfirengiyê di navbera perçeyên nan de xuya dikin. Ew nanên Mammoth ên ku berê li nanewaxaneyên taxan dihatin firotin tê bîra we? Ev, heman nanê stûr û mezin e ku tijî krema ye, tenê guhertoyeke baştir e. Etîketa "Di sarincê de hilînin" pê ve bû, ku tê wê wateyê mirov dikare bi hêsanî bibe malê.

Quncikê Nanê Tendurist

Nanê Şablûtan, Campagne, û Bagel

Refika camî ya li aliyê din xwedî hewayek cûda bû. Li wir quncikê nanê tendurist hebû. Li ser tabloyekê hatibû nivîsandin ku "Bê rûn, bê hêk, bê şekir", û li jêr wê nanên giran ên mîna nanê ceh an baguettan hebûn. Hin ji wan bi cranberry bûn, hinên din jî mîna nurungji (birinca sorkirî) hatibûn pijandin. Yê ku etîketa "hilbera herî popûler" li ser bû, bi îhtîmaleke mezin Campagne ya Cranberry û Penîr bû, ji ber ku gava ez çûm, tenê çendek ji wan mabûn.

Nanên Şablûtê yên Gongju di qalibên kaxezî de hatibûn rêzkirin; perçeyên şablûtê di ser hevîr re derketibûn û bîhna darçînê jê dihat. Buhayê wê 6,000 KRW ($4.60) bû. Li tenişta wê Campagne ya bi garis û penîr hebû. Ew nanekî bi şêwazê gundewarî yê bi qalikek stûr bû, lê li vir wan penîr û garis lê zêde kiribûn. Gava min li rûyê wê yê jêkirî nihêrî, hundirê wê yê zer pir tijî bû, û buhayê wê jî 6,000 KRW ($4.60) bû.

Bagela Pîvazê ne tenê etîketa 'baştirîn' li ser bû, lê tabloyek wê jî hebû ku digot: "Piştî sarkirina di cemidandinê de sar bixwin tamxweştir e". Bi 4,600 KRW ($3.50), min dît ku kuncîyên reş di nav hevîr de bûn, û ew pir giran û têrker xuya dikir. Ji bo bageleke nanewaxaneyê, qebareya wê qet ne biçûk bû.

Cihên Ku Çav Lê Dimînin

Min hewl da ez bisekinim lê min nekarî.

Çavên min bi Gateau ya tijî marshmallow ket. Ew pehn, glover bûn û bi toza gûzê hindî (coconut) hatibûn pêçandin. Li ser tabloya wê hatibû nivîsandin ku hundirê wê tijî kekê çîkolatayê yê birincê û marshmallow ye. Buhayê wê 3,800 KRW ($2.90) bû. Dema min nîşana "baştirîn" dît, min fêm kir ku divê gelek ji wê bêne firotin.

Di tepsiya kêlekê de nanekî dirêj ê nû-pijiyayî hebû ku bi kuncîyan hatibû dapoşin, û li ser wê "Bacanên Feslîğenê" hatibû nivîsandin. Bi 5,900 KRW ($4.50). Pênas digot ku ew hevîrê organîk ê yekgirtî ye bi feslîğen û bacanan, û bi penîrê kremayî hatiye temamkirin. Bîhna wê ya nû pijiyayî li derdorê belav dibû. Bi rastî min gelek fikir kir ka ez vê bikirim an na.

Di beşa Financier (şîrîniyên biçûk ên frensî) de jî dijwar bû ku mirov wisa bi hêsanî derbas bibe. Li ser tabloyekê çîkolata, karamela xwêyî û hêjîr li cem hev bûn. Her yek 2,900 KRW ($2.20) bû. Ew şîrîniyên çargoşe û pehn ên ku bi gelek rûnê nîvişk tên çêkirin in, û li tenişta wan jî nanên pîzzayê yên bi zeytûnan nû ji firinê derketibûn.

Nêzîkî kasa peredanê, tiştek di nav qedehên şîn de bala min kişand. Ew Scon a Gûzan bû, ku rasterast di hundirê qedehekê de ku logoya Harehare li ser hatibû çapkirin, hatibû pijandin. Li ser qedehê her weha nivîsek hebû ku digot: "Wekî Hilbera Baştirîn a Nanewaxaneyên Daejeonê di 2020an de hatiye hilbijartin." Ji ber ku ew dişibiyan qedehên dikanên qeşayê, ez bo kêliyekê şaş mam.

Ruskên Agjak di qedehên zelal û qubeyî de bûn, û rengê wan hemûyan tarî bû. 4,800 KRW ($3.60). Ew perçeyên nan bûn ku du caran hatibûn pijandin da ku bipitpitin, û firotina wan di hundirê qedehan de ne tiştekî pir normal bû, ji ber vê yekê wan bala min kişand. Li kêleka wê, nanekî stûr ê perçekirî di tûrekî zelal de bi logoya Harehare hebû. Dema ku mirov lê dinêrî, fêkiyên hişkkirî di nav de xuya dikirin û ew wek Panettone bû. Ji ber ku nêzî pencereyê bû, ronahî li rûyê nan dixist û ew zêdetir bîştahî nîşan dida.

Di tepsiyan de nanên dirêj hebûn ku ji navê ve hatibûn qelişandin û bi tevahî bi kremaya spî hatibûn tijîkirin. Krema ewqas zêde bû ku diçû biherike, û pelên wê yên li teniştê mîna kroasanekê qat bi qat xuya dikirin. Min navê wê nedît, lê dîtbariya wê bi tenê bes bû ku mirovên derdorê wê hilgirin.

Nanê Pasta Binîkan 3,500 KRW ($2.60) bû. Hevîr wekî ku bi kêrê hatibe qelişandin hatibû pijandin, û di navbera her qelşekê de pasta kesk a binîkan hebû. Pelên behîvan li ser hatibûn reşandin, ji ber vê rengê wê gelek zelal xuya dikir. Hûn wan nanên nav-şîrîn ên bi fasûlyeyên sor nas dikin? Vê wekî guhertoya wê ya bi binîkên kesk bihesibînin. Nanê sosîsan jî pir mezin bû. Kotiyên sosîsê ji nan derketibûn û li ser wan bi hûrbînî denikên ku wek quinoa an jî tovên zir dest dihatin xuya kirin, hatibûn pijandin.

Beşa Nanên Taştê (Nanên Sincî)

Beşek hebû ku taybet bû ji bo cureyên nanên taştê (loaf bread). Nanê Ceh 4,500 KRW ($3.40) bû û tabloya buhayê digot ew 70% ardê ceh e, lewma rengê wê eşkere cûda bû. Ew qehweyîyeke pir tarîtir bû û ji nanên din girantir xuya dikir. Nanê Birincê 5,000 KRW ($3.80) bû, ku li şûna ardê genim ji birincê hatibû çêkirin, û ew bi şêwazekî ku ji şeş perçeyan pêk tê, ji bo perçekirina hêsan, hatibû pijandin. Nanê Şîrî 4,800 KRW ($3.60) bû. Rûyê wê bi rengekî nehemwar pifkirî bû û ji her yekî din mezintir bû; di bingehê xwe de ew nanekî standard ê herî asayî ye ku mirov lê digere.

Gava mirov bixwaze tenê nanekî taştê jî bikire, ev quncikek bû ku mirov dima di nav de û wext lê derbas dikir.

Refikên Kêkan

Dibe ku ji ber ku demsala tûfirengiyan e, kêk hema bêje hemû bi tûfirengiyan bûn. Kêka "Zeviya Tûfirengiyê" 39,000 KRW ($30.00) bû, ya çîkolatayî 40,000 KRW ($30.70) bû, û ya ku ji birincê hatibû çêkirin 30,000 KRW ($23.00) bû. Ya birincê xwedî nîşana bê-glûten bû. Aliyên kekê wisa bûn ku hemû qatên tûfirengiyan bi zelalî ji derve dihatin dîtin.

Li kêleka wan du celeb Kêkên Vegan hebûn: Kêka Vegan a Kremayê 35,000 KRW ($26.90) û ya çîkolatayî 36,000 KRW ($27.60). Li ser wan etîket hebûn ku nîşan dida tê de ne hêk û ne jî şîr heye, lê xuyangiya wan ji kêkên asayî qet cûda nedibû. Di lîsteya pêkhateyan de diyar bû ku wan kremayên li ser bingeha îsotê (oatmeal) bi kar anîne. Plana min nebû ez kêkekê bikirim, lê ev beşa refikên camî ez li ber xwe hîştim.

Hejmara kêkan ji ya ku min difikirî zêdetir bû. Çend kêkên bi şiklê ajalan hebûn. Yek bi navê Mung-nyoju 35,000 KRW ($26.90) bû, bi kemerên glover ên kremaya spî tevî tûfirengî û şînkiyan. Li tenişta wê kêka keroşkê hebû bi 36,000 KRW ($27.60), kêkeke karakterî bi guhên dirêj. Û ya mangoyê bi 34,000 KRW ($26.10) rengê xwe yê zer bi xurtî nîşan dida.

Kêka Ejderhayê Şîn 36,000 KRW ($27.60) bû û ejderhayekî şîn li ser kekê hatibû danîn. Nizanim gelo wan ev ji bo ku îsal "sala ejderhayê" ye çêkiriye an tenê dîtbariyek e, lê çavên min herî zêde li ser wê man. Chocolat Heart (Dilê Çîkolatayê) 29,000 KRW ($22.30) bû. Ev yek ji yên herî erzan bû û di taseke ku wek firaqeke camî bû, dihat firotin.

Quncikê Sandwîçan

Piştî beşa kêkan, ez gihîştim quncikê sandwîçan, ku ev dever jî pir fireh bû. Sandwîçên ciabatta yên ku di kaxezên dişibin rojnameyan de bi qeraseyên rengîn hatibûn pêçandin, bi refikan tije bûn, û li milê rastê jî sandwîçên bi şêwaza burgerê di qutiyên plastîk ên zelal de li rêzekê bûn. Ji bo nanewaxaneyekê, ev qas gelek cûreyên sandwîçan hebûn, ku cîhê matmayînê bû.

Sandwîçên Ciabatta li ser cureyên cûda hatibûn dabeşkirin: Ciabatta ya bi mirîşka BBQ, Ciabatta ya mîdye û basil, Ciabatta ya sînga mirîşkê, û Ciabatta ya Mozza. Yên ku nîvê pakêtên wan ji bo nîşandana hundirên wan hatibûn vekirin, hemû cûda bûn. Ya BBQ bi rengek tarî bû ku hesta mirîşka li ser agir qelandî dida mirov; û ya basil û mîdyeyan jî qatên penîr û mîdyeyê nîşan didan.

Mozza Ciabatta (bi penîrê Mozzarella) bi du formên cûda hebûn: ya di kaxezê rojnameyê de, û ya ku di nanê glover û qutiyeke plastîk de bû. Di qutiya plastîk de ew qas kahûyê lêdabûn ku kahû ji derve dertê, û wisa xuya dikir ku qapax bi zorê hatiye girtin.

Sandwîça Sosîsê Bîrayê (Beer Ham) di qutiyeke zelal de bû ku beşa jêkirî baş xuya dikir; ew goştê ham ê preskirî, bi hêk, kahû, û mayoneza tonnê dagirtî bû. Rengê pembe di rûyê nanê jêkirî de pir eşkere xuya dibû. Min fikirî ku ez tenê hatime nanewaxaneyekê, lê min fêm kir ku ev cih e ku hûn dikarin lê firavîna xwe jî çareser bikin.

Kûçe û Pakêtên Diyariyan

Gotinek li ser kaxezên pêçandinê bala min kişand: "Mala Şampiyonê Kûpaya Nanpêjiyê ya Cîhanê li Parîs, Fransa." Kûçeyên pehn ên bi çîkolata û kûçeyên glover ên bi pelên behîvan di nav tûrikên zelal ên bi logoya Harehare de bûn. Sêwirana paketê bi xwe di astekê de bû ku dikanî wekî diyarî bê bikaranîn.

Li tenişta wan jî Choco Levain, Royal Chocolat, û kûçeyên Coconut hebûn, ku yek bi yek hatibûn pakkirin û li ser tepsiya reş rêz bibûn. Li ser hinan etîketa '50% ardê birincê' hebû, û li ser hinên din jî logoya Harehare rasterast li ser rûyê kûçeyan hatibû neqşkirin. Tîpên wê ewqas zelal bûn ku bêyî vekirina paketê we zanîbû ev ji ku derê ne.

Li aliyekê jî sêtên kûçeyan hebûn. Di du celebên cuda yên 5 parçe û 8 parçe de, ku di qutiyên şîn de hatibûn bicihkirin. Wan bi taybetî ji bo diyariyên bîranînên Daejeonê gelek eleqe dîtin. Dihat fêmkirin ku mirovên ku diyariyan dikirin bi gelemperî vira hildibijêrin.

Tiştên Ku Min di Dawiyê de Hilbijartin

Di dawiyê de min bagela Jukpa-prigle û nanê Mocha hilbijartin. Di navbera wê hemû şîrîniyê de, ew nanê xwêyî ê ku bi tena serê xwe sekinî bû zêdetir bala min kişand. Nanê Mocha di tûrikek kaxezî de hat pêşkêşkirin, û li ser tûrikê "Nanê Mochayê Yê Firîn di Hewayê de" (Levitating Mocha Bun) hatibû nivîsandin. Navê ku li ser hatibû nivîsandin ewledar û balkêş bû.

Gava ez derketim derve, tîrêjên rojê ji ya min texmîn dikir xurtir bûn. Ji ber ku havîn bû, ferqeke mezin di navbera hewaya hundir û ya derve de hebû. Heta gava ez bi çenteyê şîn ê Harehare berbi otomobîla xwe çûm, ez hinekî xû girtim.

Ger kêmasiyek hebûya jî ev bû ku, cihê rûniştinê li hundir baş nebû. Li rex deriyê ketinê çend kursî hebûn, lê ji ber mirovên diçûn û dihatin, xwarina tiştekî li wir ne asayî bû. Di dawiyê de min tûrikên xwe girtin û ez vegeriyam otomobîla xwe.

Gava ez siwar bûm, min tûrikê bagela Jukpa vekir. Bîhneke sivik a pîvazên kesk ên xwêyî dihat. Jina min, a ku li kursiya kêlekê rûniştibû got: "Ev çi ye?" û parçek zû jê girt. Her carê em diçin nanewaxaneyek Koreyî ev yek kombînasyonek wisa cûda wisa şaş dike, lê vê carê dîsa tiştek negot û pişkek din girt. Ez ne bawer bûm ku ev pênaseyek e an na, lê wek reaksiyonekê têra xwe baş bû.

Me nanê Mocha li malê xwar; sedema ku jê re "firîn" digotin ji ber wê bû ku tevna wê bi rastî sivik bû. Rûyê derve hinekî tirşkirî xuya dikir, lê hundirê wê pir nerm bû. Tehma wê ya moçayê bi nermî dihat, lê heke we qehweyek dijwartir hêvî dikir, dibe ku hestiyariya wê hindik bê cûda be.

Pêvajoya gerr û dîtina tiştan ji texmîna min dirêjtir dom kir. Dema mirov li nanewaxaneyekê li tiştan dinêre her weha dibe, li ku derê dibe bila bibe.