Falinn garðkaffi í Rayong á Tælandi | Pa Dee in the Wild

Taíland er líka kaffiveldi

Þegar maður ferðast um Taíland stoppar maður sífellt við kaffihús. Ekki bara í Bangkok eða Chiang Mai — jafnvel í litlum bæjum leynast kaffihús sem koma alveg á óvart. Á Íslandi höfum við okkar kaffimenningu, en Taíland er ekkert á eftir. Í raun finnst mér útirýmin þeirra vera skrefinu á undan þökk sé veðrinu. Ég bjó í Rayong og labbaði á milli kaffihúsa í hverri viku, og af þeim öllum var Pa Dee in the Wild (ปาฎี) garðkaffið sem ég vildi endilega segja ykkur frá.

Byrjum á þessum drykk — ber troðið ofan á glasið og fjólublátt síróp rennur niður. Bragðið ræði ég seinna. Fyrst skulum við skoða hvernig þetta garðkaffi á Taílandi lítur út.

Frá inngangi er ekki ljóst hvort þetta sé garður eða kaffi

Um leið og maður gengur inn veit maður ekki hvort þetta sé kaffihús eða garður einhvers. Sitthvoru megin við malarveginn eru þéttir runnar, hvít borð með blúndudúkum, og á milli trjánna hanga ljósaperur sem glampa jafnvel á hádegi. Fólk var þarna nóg en ekki hávaðasamt. Ég veit ekki hvort trén gleypa hljóðið eða fólk lægir bara raddina sjálfkrafa. Fólk spjallar undir sólhlífum, par gengur inn í garðinn, einhver tekur myndir við bekk — allir á sínum hraða.

Lengra inn kemur hvít bygging í ljós. Glergluggar með grind, klungurrósir klifra upp vegginn og krans hangir á hurðinni. Lítur út eins og enskt sveitabýli, en þegar maður horfir upp þekja hitabeltistré þakið — ah já, ég er á Taílandi. Svipað og þegar maður rekst á gamalt torfbæjarhús á Íslandi en í stað mosa og heiðar er allt gróskumikið og hitabeltislegt. Þetta kaffi var rekið í yfir 12 ár áður en það flutti á þennan stað árið 2023 og bætti „in the Wild" við nafnið. Náttúrutilfinningin sem hefur safnast upp í áratugi er ekki sviðsett — hún er alvöru.

Ég sýni ykkur drykkina og kökuna fyrst og förum svo aftur út. Þannig er eitthvað til að bíða eftir til enda greinarinnar.

Innandyra lítur út eins og heimili einhvers

Innandyra er smátt. Hvítir tréveggir með þurrkuðum blómum sem hanga alls staðar, eitt borð við gluggann, og hjá afgreiðsluborðinu er troðfullt af skreytingum — eins og maður hafi verið boðið heim til einhvers sem hefur búið þarna lengi. Þau voru líka að selja handgerða muni, og meðan maður stendur og skoðar tekur maður ekki eftir að pöntunin er komin.

Gluggahandföng úr postulíni, með litlum blómum máluðum á. Gardínurnar við hliðina líka í blómamynstri, og í gegnum glerið sést garðgrænan lit óskýrt. Konan mín stóð lengi og horfði á þetta.

Berry Love Drink — fjólublá galdrar

Glasið kom en enginn vökvi í. Brómberjum, hindberjum og rifsberjum var troðið ofan á ísinn og birkiblað var stungið þar á milli. Í þessari mynd er þetta þegar eftirréttur.

Konan mín sagði mér að drekka fljótt, en bíddu aðeins. Vatnsdropa á yfirborði brómberjanna, hindberjadeiglan sem verður hálfgegnsæ í sólarljósi. Eina mynd í viðbót.

Þegar síróp er hellt yfir breytist liturinn

Svo kemur eitthvað sérstaklega. Glerflaska með fjólubláu sírópi. Bleik slaufa var bundin um hálsinn, leit út eins og ilmvatnsflaska.

Maður hallar þessu hægt yfir í glasið og fjólublátt síróp seytlar á milli berjanna. Ísinn sem var gagnsær litast hægt — maður má ekki hella of hratt.

Eftir að hafa hellt öllu saman. Efst er berjalit, neðst djúpt fjólublátt. Blaðið stendur í miðjunni og bláber fljóta. Þegar maður lyftir glasinu skín fjólublái liturinn neðst í gegnum sólskinið og lítur út eins og vínglas.

Ég lyfti einu hindberi með skeið og fjólubláa sírópið rann niður. Þessi mynd tókst best. Bragðið var súrt en sírópið frekar sætt. Hinir súru berin jafna þó út og í hitanum á Taílandi passaði þetta vel.

Séð ofan frá. Berin fljóta á fjólubláu hafi. Ísinn var hálfbráðinn en samt fallegur.

Heimabakað lagkökuturn

Kakan kom. Diskurinn var í rottangkörfu og garðgrænan í bakgrunni.

Þessi kaka var svolítið sérstök. Græn, bleik og hvít lög stöfluð upp og ofan á var ljósblár kremur, tvö bláber, ein vínber og mintublað. Græna lagið var pandan-bragð — jurt sem er mjög algeng í Suðaustur-Asíu. Hún gefur frá sér milt graslykt. Milli laganna var þunnt lag af kremi, og þegar maður bítur í kemur jurtailmurinn fyrst og sætleikinn á eftir.

Ég skar framhlutann með gaffli. Svo mjúk að maður þarf enga kraft.

Þverskurður. Grænu, hvítu og bleiku lögin eru hreint og snyrtileg. Eigandinn bakar allt sjálf, allt heimabakað.

Einn biti á gafflinum. Öll þrjú lögin og kremurinn koma saman, og í bakgrunni er garðurinn óskýr. Sætt en ekki þungt.

Aftur út — garðurinn er stærri en maður heldur

Í miðjum garðinum er svartur gosbrunnur. Vatnshljóðið er stöðugt og hjálpar manni að gleyma hitanum aðeins. Aftan við sést hvíta sveitahúsið og verönd með ljósakeðjum, og þegar vindur blæs glampar sólskinið á milli trjágreina. Engin loftkæling en trjáskugginn var nóg til að sitja þægilega.

Á malarfletinum sat par á móts við hvort annað við hvítt borð, starfsmaður gekk framhjá með rottangkörfu. Aftan við er tveggja hæða bygging með klungrrósum og til vinstri lítil bygging með krans. Í garðinum eru nokkrar byggingar dreifðar og maður gengur á milli og uppgötvar þær eina af annarri. Stærra en maður býst við.

Handgerðir munir eigandans

Á hillunni aftan við afgreiðsluborðið var buntur af hveitiöxum, barrkónglum, smágerð kirkja úr tré, og gul rós í bolli. Dúkka af afa í stráhatti og amma í höfuðklúti sátu hlið við hlið. Allt handgert eða valið af eigandanum sjálfum.

Úti er líka eitthvað

Úti eru líka skúlptúrar, en þetta ætla ég að láta ykkur finna sjálf.

Spörfuglar eru líka gestir

Við borðuðum kökuna, fórum í smá stund og þegar við komum til baka voru nokkrir spörfuglar komnir upp á diskinn. Þeir tíndu í molana hlið við hlið og voru ekkert hræddir við fólk. Á Íslandi hefði einhver nefnt hreinlætismál, en á Taílandi er þetta bara hluti af landslaginu. Fugl kemur upp á borðið og enginn elur hann burt. Þessi afslöppuðu sambúð fannst mér frábær.

Ef þú ferð bara á eitt kaffi í Rayong

Pa Dee in the Wild er ekki fullkomið kaffihús. Andrúmsloftið og myndirnar gleðja alla, en drykkir og eftiréttir eru „andrúmsloftsverð" að mati sumra, og þjónustan fær misjafnar umsagnir. Ég held líka heiðarlega að kjarninn í þessu garðkaffi sé rýmið sjálft. En ef ég ætti bara að fara á eitt kaffihús í Rayong, myndi ég mæla með þessu. Ekki vegna þess að það sé fullkomið, heldur vegna þess að tíminn sem ég eyddi þar var góður.

Heimsóknarupplýsingar — Pa Dee in the Wild (ปาฎี)

Þessi færsla var upphaflega birt á https://hi-jsb.blog.