ວິທີກິນຊຸນແດກຸກບັບທີ່ຮ້ານຊອຍແຖວດາແຈອນ

ຮ້ານຊຸນແດກຸກບັບໃນຊອຍແຖວດາແຈອນທີ່ເຂົ້າໄປຫຼັງເລີກກະດຶກ

ເຊົ້ານີ້ຫຼັງຈາກເລີກກະດຶກ ຂ້ອຍກັບເມຍກຳລັງເດີນກັບບ້ານ. ພໍເດີນຢູ່ໃນຊອຍໜຶ່ງແຖວດາແຈອນ ກໍມີກິ່ນກຸກບັບກຳລັງຕົ້ມລອຍມາຈາກບ່ອນໃດບ່ອນໜຶ່ງ. ເຖິງຈະເປັນເດືອນເມສາແລ້ວ ແຕ່ລົມຕອນເຊົ້າຍັງເຢັນ ທ້ອງກໍວ່າງ ແລະ ເວລາແບບນີ້ມັນຮູ້ສຶກວ່າຖ້າບໍ່ໄດ້ນ້ຳຊຸບຮ້ອນໆ ກໍຄືບໍ່ມີຄຳຕອບເລີຍ. ຢູ່ເກົາຫຼີມີກຸກບັບສຳລັບກິນຕອນເຊົ້າຫຼັງເລີກວຽກດຶກ ຫຼື ເຫມືອນກິນເພື່ອຟື້ນຕົວ ນັ່ນຄື ຊຸນແດກຸກບັບ (sundaegukbap), ເຂົ້າຕົ້ມນ້ຳຊຸບທີ່ໃສ່ຊຸນແດ, ໄສ້ກອກເລືອດແບບເກົາຫຼີ. ຄົນເກົາຫຼີແທບທຸກຄົນຮູ້ຈັກມັນໃນຖານະອາຫານຊ່ວຍແກ້ອາການມຶນ ກິນຄົນດຽວກໍສະດວກ ແລະ ບໍ່ວ່າຈະໄປຢູ່ຊອຍໃດໃນເກົາຫຼີ ມັກຈະມີປ້າຍຮ້ານອາຫານແບບທ້ອງຖິ່ນນີ້ຢູ່ສັກແຫ່ງ. ຂ້ອຍບອກເມຍວ່າ “ເຂົ້າຮ້ານນັ້ນກັນ” ແຕ່ນາງເຫັນປ້າຍແລ້ວກໍບອກວ່າ “ກໍຮູ້ນີ່ວ່າຂ້ອຍກິນຊຸນແດບໍ່ໄດ້” ຂ້ອຍເລີຍຕອບວ່າ “ມີກຸກບັບໝູຄືກັນ” ແຄ່ຄຳນັ້ນຄຳດຽວ ພວກເຮົາກໍເຂົ້າໄປນຳກັນເລີຍ. ບໍ່ແມ່ນຮ້ານທີ່ຕັ້ງໃຈອອກມາຫາ ແຕ່ເປັນແບບເດີນຜ່ານແລ້ວເຫັນພໍດີ.

ຊຸນແດກຸກບັບໜຶ່ງ ແລະ ກຸກບັບໝູໜຶ່ງ. ຈານລະ $7 ກໍເປັນ $14 ສຳລັບສອງຄົນ. ສຳລັບກຸກບັບຢູ່ເກົາຫຼີ ລາຄານີ້ກິນແລ້ວອີ່ມໄດ້ເລີຍຕັ້ງແຕ່ເຊົ້າ. ເພາະຍັງເຊົ້າຫຼາຍ ລູກຄ້າໃນຮ້ານມີພຽງພວກເຮົາສອງຄົນ.

ເມຍຂ້ອຍແມ່ນຄົນຕ່າງປະເທດ ແຕ່ພໍຢູ່ເກົາຫຼີນຳກັນໄປໄປມາມາ ນາງກໍຊອບກຸກບັບໂດຍລວມແລ້ວ. ແຕ່ຊຸນແດຍັງບໍ່ໄຫວ. ເພາະໃນຊຸນແດມີເຊອນຈີ, ເລືອດແຂງ, ແລະ ເລືອດໝູ ຈຶ່ງຮູ້ສຶກຕິດໃຈນິດໜ່ອຍ ເລີຍມັກສັ່ງກຸກບັບໝູທຸກເທື່ອທີ່ໄປຮ້ານແບບນີ້. ແທ້ໆແລ້ວໃນບັນດາຄົນເກົາຫຼີເອງ ກໍມີຫຼາຍຄົນທີ່ກິນຊຸນແດບໍ່ໄດ້ ດັ່ງນັ້ນມັນບໍ່ແມ່ນເພາະເປັນຄົນຕ່າງປະເທດ ແຕ່ເປັນເລື່ອງຄວາມຊອບສ່ວນຕົວລ້ວນໆ.

ສັ່ງແຄ່ຊາມດຽວ ແຕ່ໂຕະເຕັມໄປໝົດ

ທັງໆທີ່ສັ່ງແຄ່ຊຸນແດກຸກບັບໜຶ່ງ ແລະ ກຸກບັບໝູໜຶ່ງ ແຕ່ໂຕະກໍເກືອບບໍ່ມີບ່ອນຫວ່າງແລ້ວ. ຕອນທີ່ເມຍຂ້ອຍເຂົ້າຮ້ານອາຫານເກົາຫຼີຄັ້ງທຳອິດ ພໍເຫັນໂຕະແບບນີ້ ນາງກໍຖາມວ່າ “ພວກເຮົາສັ່ງທັງໝົດນີ້ເລີຍບໍ?” ບໍ່ແມ່ນເດີ ຢູ່ເກົາຫຼີມັນກໍເປັນແນວນີ້ແຫຼະ. ແຄ່ສັ່ງຈານຫຼັກຢ່າງດຽວ ເຄື່ອງຄຽງກໍຈະຈັດມາໃຫ້ເອງ. ບໍ່ຄິດເງິນເພີ່ມ ແລະ ຖ້າບໍ່ພໍ ແຄ່ບອກວ່າ “ຂໍຕື່ມແນ່” ກໍຈະໄດ້ມາທັນທີ.

ກິມຈິແມ່ນຕັດດ້ວຍກັນໄກແລ້ວຄ່ອຍກິນ

ກິມຈິຖືກຍົກມາທັງກ້ອນ. ຖ້າຈະພະຍາຍາມຍັດເຂົ້າປາກທັງຄຳດຽວ ມັນກໍລຳບາກຢູ່. ໃນຮ້ານອາຫານເກົາຫຼີຈະມີກັນໄກຢູ່ສະເໝີ ແລະ ກໍແຄ່ຕັດໃຫ້ເປັນຂະໜາດທີ່ກິນສະດວກ. ການໃຊ້ກັນໄກຕັດອາຫານແມ່ນວັດທະນະທຳໜຶ່ງຂອງເກົາຫຼີ. ຕອນທຳອິດອາດຈະຮູ້ສຶກແປກ ແຕ່ຢູ່ນັ້ນມັນທຳມະຊາດຫຼາຍ. ເມຍຂ້ອຍຕອນແຮກກໍເຄີຍຖືກັນໄກແບບງົງໆຢູ່ ແຕ່ຕອນນີ້ນາງກັບຫຍິບຂຶ້ນກ່ອນຂ້ອຍອີກ.

ກັກດູກີ, ພິກເຊອງຢາງ ແລະ ເຄື່ອງຄຽງຕ່າງໆ

ກັກດູກີ (kkakdugi), ກິມຈິຫົວໄຊເຕົ້າຫັ່ນເປັນກ້ອນ. ມັນກອບແຮງຫຼາຍ. ຂ້ອຍມັກກິນນ້ຳຊຸບສາມສີ່ບ່ວງ ແລ້ວຈິ້ມກັກດູກີໜຶ່ງຊິ້ນ ແລ້ວກັບໄປກິນນ້ຳຊຸບອີກ ສະລັບແບບນີ້ຈຶ່ງກິນໄດ້ຈົນສຸດໂດຍບໍ່ເບື່ອ.

ພິກເຊອງຢາງ. ກໍຈິ້ມກັບຊຳຈັງ (ssamjang), ນ້ຳຈິ້ມເຕົ້າເຈົ້າໜາໆ ແລ້ວກັດເອົາໄດ້ເລີຍ ແຕ່ໃນບັນດາພິກເກົາຫຼີ ອັນນີ້ຈັດວ່າເຜັດພໍສົມຄວນ. ຄັ້ງໜຶ່ງເມຍຂ້ອຍເຄີຍກັດເຂົ້າໄປຄຳໃຫຍ່ແບບບໍ່ທັນຄິດ ແລ້ວຕ້ອງດື່ມນ້ຳໄປສາມຈອກ. ຖ້າເປັນຄັ້ງທຳອິດ ລອງກັດແຄ່ປາຍນ້ອຍໆ ເພື່ອເຊັກລະດັບຄວາມເຜັດກ່ອນ.

ເຄື່ອງຄຽງແຕ່ລະຮ້ານບໍ່ຄືກັນ. ຮ້ານນີ້ອອກເປັນເຫັດຜັດ ແຕ່ຮ້ານອື່ນອາດຈະເປັນຜັກປັ່ງລວກປຸງ ຫຼື ຖົ່ວງອກ. ມີແຄ່ກິມຈິ ແລະ ກັກດູກີເທົ່ານັ້ນທີ່ໄປຮ້ານໃດໆກໍມັກຈະມີ ສ່ວນທີ່ເຫຼືອແມ່ນແລ້ວແຕ່ຮ້ານຈະຈັດໃນມື້ນັ້ນ.

ນ້ຳຊຸບ ແລະ ເນື້ອໃນຂອງຊຸນແດກຸກບັບ

ສີຂອງນ້ຳຊຸບຂາວຫຼາຍ. ມັນເກີດຈາກການຕົ້ມກະດູກໝູດົນໆ ແຕ່ຖ້າເບິ່ງຄັ້ງທຳອິດມັນອາດຈະເບິ່ງຄືຈືດໆ. ພໍຄົນດ້ວຍບ່ວງຄັ້ງໜຶ່ງ ຊຸນແດ, ຊີ້ນຕົ້ມ ແລະ ເຄື່ອງໃນກໍຈະຂຶ້ນມາຈາກດ້ານລຸ່ມ. ເມຍຂ້ອຍກົ້ມເບິ່ງຊາມຂອງຂ້ອຍແລ້ວສ່າຍຫົວ ບອກວ່າ “ອັນນັ້ນຂ້ອຍບໍ່ໄຫວແນ່” ເພາະໃນກຸກບັບໝູຂອງນາງບໍ່ມີແບບນີ້.

ຊີ້ນໝູຕົ້ມ — ຕົວເອກຂອງກຸກບັບໝູ

ນີ້ແມ່ນຊີ້ນໝູຕົ້ມ. ມີສ່ວນທີ່ຕິດໜັງມາດ້ວຍ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ເລະໆ ກັບມີຄວາມໜຶບຢູ່. ເພາະຖືກຕົ້ມໃນນ້ຳຊຸບຈົນສຸກດີ ມັນເລີຍບໍ່ມີກິ່ນຄາວ. ເມຍຂ້ອຍກໍກິນສ່ວນນີ້ໄດ້ດີຢູ່. ຖ້າຮູ້ສຶກຫວັ່ນໆກັບເຄື່ອງໃນ ສັ່ງກຸກບັບໝູກໍໄດ້ ເພາະສ່ວນໃຫຍ່ຈະໄດ້ແນວຊີ້ນຕົ້ມແບບນີ້ເປັນຫຼັກ.

ຊຸນແດ — ເຫັນຄັ້ງທຳອິດກໍອາດຈະຮູ້ສຶກແປກ

ນີ້ແຫຼະແມ່ນຊຸນແດ. ຂ້າງໃນໄສ້ໝູມີເສັ້ນບະຫມີ້ນ້ອຍ ແລະ ເຊອນຈີຍັດຢູ່ ເລີຍເຮັດໃຫ້ສີອອກຄ້ຳ. ຂ້ອຍຖາມເມຍວ່າ “ລອງກິນສັກຄັ້ງບໍ?” ນາງຄີບຂຶ້ນມາດ້ວຍຕະກຽບ ເບິ່ງຢູ່ດົນພັກໜຶ່ງ ແລ້ວກໍວາງລົງ. ປາກເວົ້າວ່າ “ໄວ້ຄັ້ງໜ້າ...” ແຕ່ຈາກສາຍຕາແລ້ວ ຮູ້ເລີຍວ່າຄັ້ງໜ້ານັ້ນຄົງອີກດົນ. ລົດຊາດຂອງມັນແທ້ໆຄ່ອນຂ້າງນຸ່ມ. ບາງຄົນຍັງຮູ້ສຶກວ່າຈືດເກີນໄປ ເລີຍຈຶ່ງຈິ້ມນ້ຳປຸງ ຫຼື ໃສ່ກິນກັບນ້ຳຊຸບ. ສຳລັບຄົນລາວ ອາລົມມັນຈະຄ້າຍກັບຕອນເຫັນໄສ້ອົ່ວທີ່ໃສ່ເຄື່ອງແນ່ນໆເປັນຄັ້ງທຳອິດ ຄືຕອນເຫັນອາດຈະລັງເລ ແຕ່ພໍລອງແລ້ວອາດຈະຮູ້ສຶກອີກແບບໜຶ່ງ.

ວິທີກິນຊຸນແດກຸກບັບ — ຕ້ອງປຸງເອງ

ຈາກຈຸດນີ້ແຫຼະສຳຄັນ. ຕອນທີ່ຍົກອອກມາ ຊຸນແດກຸກບັບແທບຈະຍັງບໍ່ໄດ້ປຸງເລີຍ. ຖ້າກິນເລີຍຈະຮູ້ສຶກຈືດ ແລະ ບໍ່ແຊບ. ຕ້ອງໃຊ້ຂອງທີ່ຢູ່ເທິງໂຕະປັບລົດດ້ວຍຕົນເອງ.

ໃສ່ນ້ຳກັກດູກີ

ມີຄົນບາງຄົນຕັກນ້ຳກັກດູກີໃສ່ໃນຊຸນແດກຸກບັບ. ປົກກະຕິຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ເຮັດຂະໜາດນັ້ນ ແຕ່ນ້ຳກັກດູກີມີລົດສົ້ມໆ ແລະ ເຜັດນິດໆ ພໍປະສົມກັບນ້ຳຊຸບສີຂາວແລ້ວ ລົດຊາດມັນກໍປ່ຽນໄປຈິງ.

ປຸງລົດດ້ວຍນ້ຳປຸງແດງ ແລະ ແຊອູຈອດ

ຂ້ອຍໃສ່ນ້ຳປຸງແດງໄປໜຶ່ງບ່ວງ. ມັນແມ່ນນ້ຳປຸງສີແດງທີ່ມີພື້ນຖານເປັນຜົງພິກ ແລະ ກະທຽມ ພໍໃສ່ລົງໄປ ນ້ຳຊຸບຂາວກໍກາຍເປັນລົດເຜັດອຸ່ນທັນທີ. ຄົນເກົາຫຼີເກີນກວ່າເຄິ່ງກິນແບບນີ້. ຖ້າກິນເຜັດໄດ້ ກໍໃສ່ໜຶ່ງບ່ວງ ຖ້າບໍ່ແຂງຫຼາຍ ກໍເອົາແຄ່ເຄິ່ງບ່ວງກ່ອນ.

ແຊອູຈອດ (saeujeot), ກຸ້ງຫມັກເຄັມ. ໜ້າທີ່ຂອງມັນບໍ່ຄືກັບນ້ຳປຸງແດງ. ມັນບໍ່ໄດ້ເຮັດໃຫ້ເຜັດຂຶ້ນ ແຕ່ເຮັດໃຫ້ນ້ຳຊຸບມີລົດອູມາມິຊັດຂຶ້ນ. ຕອນທີ່ຂ້ອຍໃຫ້ເມຍເບິ່ງມັນຄັ້ງທຳອິດ ພໍນາງເປີດຝາກໍຖາມວ່າ “ນີ້ຫຍັງ?” ພ້ອມກັບຈັບດັງທັນທີ. ກໍເພາະມັນເປັນກຸ້ງຫມັກ ກິ່ນມັນຊັດຢູ່. ແຕ່ພໍຂ້ອຍລະລາຍນິດໜ່ອຍໃນນ້ຳຊຸບ ແລ້ວໃຫ້ນາງລອງຊິມ ນາງກໍບອກວ່າ “ລົດບໍ່ຄືເກົ່າເລີຍ” ເກືອມີແຕ່ຄວາມເຄັມ ແຕ່ແຊອູຈອດເຫມືອນມີອີກຊັ້ນໜຶ່ງຕິດມານຳ.

ຖ້າຍັງຮູ້ສຶກຈືດຢູ່ ກໍໃສ່ເກືອໄດ້. ແຕ່ຖ້າໃສ່ຫຼາຍໃນເທື່ອດຽວ ມັນຈະເຄັມໄປທັນທີ ແລະ ແກ້ຍາກຫຼາຍ. ໃສ່ທີລະນ້ອຍ ຄົນ ຊິມ ແລ້ວຖ້າຍັງບໍ່ພໍຄ່ອຍເພີ່ມອີກ. ຕ້ອງຄົນໃຫ້ດີ. ບໍ່ງັ້ນຈະເປັນວ່າຝັ່ງໜຶ່ງເຄັມ ອີກຝັ່ງໜຶ່ງຈືດ.

ຖ້າເທິງໂຕະມີຜົງເມັດງາປ່າ ລອງໃສ່ເບິ່ງ. ມັນຈະເຮັດໃຫ້ມີຄວາມຫອມມັນຂຶ້ນ ແລະ ກິ່ນສະເພາະຂອງໝູຈະອ່ອນລົງ. ຂ້ອຍກໍບອກໃຫ້ເມຍລອງໃສ່ໃນກຸກບັບໝູຂອງນາງ ແລະ ພໍໃສ່ແລ້ວນາງກໍບອກວ່າ “ພໍໃສ່ອັນນີ້ແລ້ວດີຂຶ້ນຫຼາຍ” ບໍ່ແມ່ນຂອງຈຳເປັນ ແຕ່ຖ້າມີ ຄວນລອງສັກເທື່ອ.

ໃສ່ກຸ້ຍຊ່າຍ — ນີ້ແຫຼະຂັ້ນສຸດທ້າຍ

ໃສ່ກຸ້ຍຊ່າຍລົງໄປ. ເມື່ອກີ້ນີ້ພໍໃສ່ແຊອູຈອດກັບນ້ຳປຸງແດງ ສີຂອງນ້ຳຊຸບກໍປ່ຽນໄປຈາກຕອນແຮກຫຼາຍແລ້ວແມ່ນບໍ. ພໍເພີ່ມກຸ້ຍຊ່າຍເຂົ້າໄປ ກິ່ນໝູກໍອ່ອນລົງ ແລະ ລົດຊາດກໍສົດຂຶ້ນ. ຢ່າຫວງ. ໃສ່ຫຼາຍໆຈະດີກວ່າ.

ນ້ຳຊຸບຮ້ອນຫຼາຍ ກຸ້ຍຊ່າຍເລີຍອ່ອນລົງໄວ. ໃສ່ແລ້ວກໍຄວນກິນເລີຍ. ພໍຕັກກຸ້ຍຊ່າຍທີ່ອ່ອນພອດີ ກັບຊຸນແດ ແລະ ຊີ້ນຕົ້ມຂຶ້ນມາຢູ່ໃນບ່ວງດຽວ — ຫຼັງຈາກເຮັດວຽກມາແຕ່ກາງຄືນ ແລະ ທ້ອງກໍວ່າງ ຂອງແບບນີ້ເຂົ້າໄປແລ້ວຮູ້ສຶກໂລ່ງທ້ອງຫຼາຍ.

ສ່ວນຕ່າງໆຫຼາກຫຼາຍຢູ່ໃນຊຸນແດກຸກບັບ

ໃນຊຸນແດກຸກບັບບໍ່ໄດ້ມີແຄ່ສ່ວນດຽວ. ມັນມັກຈະປົນກັນມາທັງຊີ້ນຕົ້ມ, ໜັງ, ຊີ້ນສ່ວນຫົວ ແລະ ສ່ວນອື່ນໆ ເຊິ່ງແຕ່ລະຮ້ານກໍຈັດບໍ່ຄືກັນ. ໃນຊາມດຽວ ແຕ່ລະຄຳມີເນື້ອສຳຜັດຕ່າງກັນ ກິນໄປກໍຍັງຮູ້ສຶກມີຫຍັງໃໝ່ຢູ່ເລື້ອຍໆ.

ຄວາມຮູ້ສຶກແບບຕົງໆ

ຫຼັງຈາກເມຍຂ້ອຍກິນກຸກບັບໝູຈົນໝົດຊາມ ນາງຍັງດື່ມນ້ຳຊຸບຈົນຫມົດອີກ. ຂ້ອຍຖາມວ່າ “ແຊບບໍ?” ນາງພະຍັກໜ້າ ແລ້ວບອກວ່າ “ແຕ່ເຫັນເຈົ້າກິນອັນນັ້ນແລ້ວ ຂ້ອຍກໍຍັງຮູ້ສຶກວ່າກັບຊຸນແດບໍ່ໄຫວແທ້ໆ” ສ່ວນຂ້ອຍແມ່ນໃສ່ກຸ້ຍຊ່າຍເຕັມໆໃນຊຸນແດກຸກບັບ ແລ້ວກິນຈົນເຖິງນ້ຳຊຸບຄຳສຸດທ້າຍ. ຮ້ານດຽວກັນ ນ້ຳຊຸບຄືກັນ ແຕ່ສັ່ງຄົນລະແບບ ແລະ ສຸດທ້າຍກໍອອກມາແບບອີ່ມທັງຄູ່.

ຖ້າຈະເວົ້າຕົງໆກັບຄົນທີ່ກຳລັງຈະກິນຊຸນແດກຸກບັບເປັນຄັ້ງທຳອິດ ຄຳທຳອິດນັ້ນແຫຼະທີ່ຍາກສຸດ. ທັງຮູບລັກສະນະກໍແປກ ທັງກິ່ນກໍມີຄວາມເປັນຕົວຂອງມັນ. ແຕ່ພໍຜ່ານຈຸດນັ້ນໄປແລ້ວ ມັນຈະປ່ຽນໄປເລີຍ. ຂ້ອຍເອງກໍມີມື້ທີ່ບໍ່ຄ່ອຍຢາກກິນຕາມສະພາບຮ່າງກາຍ ແຕ່ຖ້າເປັນມື້ແບບມື້ນີ້ ທີ່ເຮັດວຽກມາແຕ່ກາງຄືນ ແລະ ທ້ອງກໍວ່າງ ພໍນ້ຳຊຸບຮ້ອນໆເຂົ້າໄປໜຶ່ງບ່ວງ ມັນກໍຢຸດບໍ່ຄ່ອຍໄດ້ແລ້ວ.

ຖ້າຊຸນແດບໍ່ເຂົ້າກັບເຈົ້າ ກໍສັ່ງກຸກບັບໝູໄດ້. ຖ້າກະທັ້ງກຸກບັບໝູຍັງຮູ້ສຶກໜັກ ລອງຊອກຮ້ານຊອລລອງທັງ (seolleongtang), ຊຸບກະດູກງົວ, ເພາະນ້ຳຊຸບເຮັດຈາກກະດູກງົວ ຈຶ່ງບໍ່ມີກິ່ນໝູເລີຍ ແລະ ເມຍຂ້ອຍກໍຊອບອັນນັ້ນ. ສ່ວນກຸກບັບຖົ່ວງອກ (kongnamulgukbap), ກຸກບັບໃສ່ຖົ່ວງອກ, ຈະເປັນແບບທີ່ມີຊີ້ນນ້ອຍຫຼາຍ ເລີຍເບົາສຸດ. ຢູ່ເກົາຫຼີມີກຸກບັບຫຼາຍປະເພດ ດັ່ງນັ້ນຖ້າອັນໜຶ່ງບໍ່ເຂົ້າກັບເຈົ້າ ກໍບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງຖອດໃຈກັບກຸກບັບທັງໝົດ.

ໂພສນີ້ຖືກເຜີຍແພ່ເປັນຄັ້ງທຳອິດຢູ່ https://hi-jsb.blog.