ປາດິບຮິມທະເລ | ວິທີກິນແບບເກົາຫຼີ

ເດືອນ 12, ຈາກແທຈອນໄປຮອດຮ້ານປາດິບຮິມທະເລທີ່ເກາະກໍເຈ

ຂ້ອຍໄປເກາະກໍເຈໃນເດືອນ 12 ຕອນທີ່ອາກາດໜາວຈັດ, ແລະມື້ນັ້ນກໍຮູ້ຊັດເລີຍວ່າການກິນປາດິບຮິມທະເລກັບການກິນຢູ່ເມືອງພາກໃນມັນຕ່າງກັນແທ້. ຕັ້ງແຕ່ວິທີສັ່ງ, ຄວາມສົດຂອງອາຫານທະເລ, ໄປຈົນຮອດວິທີກິນແບບຫໍ່ຜັກ ມັນຄົນລະອາລົມກັນເລີຍ.

ຕອນທີ່ໄປກໍແມ່ນເດືອນ 12. ຖ້າຢູ່ທີ່ແທຈອນ, ເຊິ່ງເປັນເມືອງໃຫຍ່ທາງພາກໃນຂອງເກົາຫຼີ, ບາງເທື່ອກໍຄິດຮອດທະເລຂຶ້ນມາແທ້ໆ. ພໍດີສຸດສັບດານັ້ນທັງຂ້ອຍກັບເມຍບໍ່ມີຫຍັງເຮັດ. ພຽງຄໍາດຽວວ່າ “ໄປເບິ່ງທະເລບໍ?” ພວກເຮົາກໍອອກເດີນທາງກັນເລີຍ. ໄປແບບບໍ່ໄດ້ວາງແຜນຫຍັງຫຼາຍ, ແຕ່ລົມທະເລໃນເດືອນ 12 ນີ້ແຮງຈົນແທບຈະແຫຼມເຂົ້າໜ້າ. ລົງຈາກລົດມາແລ້ວແທບຈະຢາກຖອຍ, ແຕ່ພໍຂັບລົດໄປຕາມຖະໜົນລຽບຝັ່ງ ກໍເຫັນແຕ່ຮ້ານປາດິບເຂົ້າຕາຕະຫຼອດ. ໜາວກໍໜາວ, ແຕ່ມາຮອດທະເລແລ້ວຖ້າບໍ່ກິນປາດິບກໍຄົງເສຍດາຍ, ເລີຍເຂົ້າຮ້ານໄປທັນທີ.

ກ່ອນໜ້ານີ້ຂ້ອຍເຄີຍຂຽນເຖິງຮ້ານປາດິບໃນເມືອງພາກໃນມາແລ້ວ. ຕອນນັ້ນເປັນແບບຊຸດຄອສ ທີ່ອາຫານອອກມາຕາມລໍາດັບ. ຕັ້ງແຕ່ຈານກິນຫຼິ້ນ, ປາດິບ, ປາປີ້ງ, ອາຫານທະເລນຶ່ງ ໄປຈົນຮອດແກງປາເຜັດ. ລາຄາອາດຈະສູງຫນ່ອຍ ແຕ່ກໍໄດ້ກິນຫຼາຍຢ່າງໃນຄັ້ງດຽວ ເລີຍຮູ້ສຶກວ່າຄຸ້ມຢູ່. ແຕ່ຮ້ານປາດິບຮິມທະເລນີ້ຄົນລະແນວເລີຍ.

ຮ້ານປາດິບຮິມທະເລ ກັບ ຮ້ານປາດິບໃນເມືອງພາກໃນ ຕ່າງກັນຕັ້ງແຕ່ວິທີສັ່ງ

ຮ້ານປາດິບຮິມທະເລບໍ່ແມ່ນແນວຄອສຊຸດ, ແຕ່ເປັນການເລືອກສັ່ງແຕ່ສິ່ງທີ່ຢາກກິນຈິງໆ. ໂຕະບໍ່ໄດ້ຈັດຫຼູ, ບາງທີປູພລາສຕິກທັບໂຕະແບບບ້ານໆ, ແຕ່ຄວາມສົດຂອງວັດຖຸດິບກັບຄວາມອິດສະຫຼະໃນການສັ່ງອາຫານນີ້ແຫຼະທີ່ເປັນສະເໜ່.

ບໍ່ມີຄໍາວ່າຄອສຫຍັງເລີຍ. ພະນັກງານຖາມວ່າ “ຮັບຫຍັງດີ?” ແລ້ວເຮົາກໍເລືອກສັ່ງສິ່ງທີ່ຢາກກິນໄດ້ຕາມໃຈ. ການຈັດໂຕະກໍບໍ່ໄດ້ຫຼູຫຼາ, ແນວບ້ານໆ ປູຜ້າພລາສຕິກລົງໂຕະແລ້ວເລີ່ມກິນໄດ້ເລີຍ. ແຕ່ຈຸດນີ້ແຫຼະກັບກາຍເປັນຂໍ້ດີ, ເພາະມັນບໍ່ກົດດັນເລື່ອງລາຄາ. ສາມາດເລືອກສັ່ງແຕ່ຈານຫຼັກທີ່ຢາກກິນ ແລ້ວກິນໃຫ້ເຕັມທີ່ໄປເລີຍ. ຢູ່ຮ້ານແບບນີ້ ອາຫານທະເລຂຶ້ນຈາກທະເລໃນມື້ນັ້ນເລີຍ, ແລະນັ້ນແຫຼະແມ່ນຄວາມຕ່າງໃຫຍ່ສຸດຈາກຮ້ານໃນເມືອງພາກໃນ.

ກ່ອນປາດິບຈະອອກ, ກັບແກ້ມຈານທໍາອິດ

ກ່ອນຈານຫຼັກຈະອອກ ທາງຮ້ານຈະຍົກກັບແກ້ມງ່າຍໆອອກມາກ່ອນ, ແລະຕົງນີ້ກໍມີຄວາມເປັນຮ້ານຮິມທະເລຊັດເຈນຫຼາຍ. ມີທັງຜັກກິນຫຼິ້ນ, ແຜ່ນທອດສີຂຽວ, ປາຫມຶກຕົ້ມ ແລະ ກິມຈິສີຂາວ ເຊິ່ງຊ່ວຍເປີດລົດຊາດກ່ອນເຂົ້າຊຸດອາຫານທະເລດິບແບບເຕັມໆ.

ຈານທໍາອິດອອກມາແບບນີ້ເລີຍ. ຈາກຊ້າຍໄປຂວາມີແທ່ງແຕງກວາ, ແຄຣອດ, ແຜ່ນທອດສີຂຽວ, ປາຫມຶກຕົ້ມ ແລະ ກິມຈິສີຂາວ. ແຜ່ນທອດສີຂຽວນັ້ນຈິງໆແລ້ວຂ້ອຍກໍບໍ່ແນ່ໃຈວ່າເປັນແຜ່ນສາຫຼາຍ ຫຼື ແຜ່ນກຸ້ຍຊ່າຍ. ບໍ່ໄດ້ຖາມເຂົາ. ຮູ້ແຕ່ວ່າມັນເປັນສະໄຕລ໌ທີ່ເຫັນບໍ່ຫນ້ອຍໃນຮ້ານປາດິບຮິມທະເລ, ແຕ່ຂ້ອຍພາດຈັງຫວະຖາມໄປເຉີຍ.

ກິມຈິສີຂາວຢູ່ດ້ານຂວາ ຖ້າຈະອະທິບາຍໃຫ້ຄົນທີ່ບໍ່ຄຸ້ນກັບອາຫານເກົາຫຼີຟັງ ມັນກໍແມ່ນກິມຈິທີ່ເຮັດຈາກຜັກກາດແບບດຽວກັນ ແຕ່ບໍ່ໃສ່ຜົງພິກ. ດັ່ງນັ້ນມັນເລີຍບໍ່ແດງ ແລະ ບໍ່ເຜັດ. ຄວາມສົ້ມນິດໆ ແລະ ຄວາມກອບແບບກິມຈິຍັງຢູ່ຄົບ ແຕ່ບໍ່ແຮງ, ຄົນທີ່ຍັງບໍ່ຄຸ້ນກິມຈິກໍກິນໄດ້ສະບາຍ. ຖ້າຮູ້ສຶກວ່າກິມຈິປົກກະຕິມັນແຮງໄປ ລອງເລີ່ມຈາກອັນນີ້ກ່ອນກໍດີ.

ສ່ວນຢູ່ກາງນັ້ນແມ່ນປາຫມຶກຕົ້ມ. ນີ້ກໍແມ່ນໜຶ່ງໃນກັບແກ້ມທີ່ມັກອອກໃນຮ້ານປາດິບຮິມທະເລ. ຂ້າງນອກມີສີແດງອ່ອນໆ ສ່ວນຂ້າງໃນສຸກເປັນສີຂາວ. ມັນຫນຽວໜຸ່ມ ແລະ ລົດຊາດເບົາໆ, ເຫມາະສໍາລັບກິນກ່ອນປາດິບເພື່ອເປີດຄວາມຢາກອາຫານ. ຄົນທີ່ເຫັນຄັ້ງທໍາອິດອາດຈະຮູ້ສຶກແປກໜ່ອຍ, ແຕ່ຢ່າຟ້າວຫຼີກ. ລອງຈຸ້ມນໍ້າຈິ້ມແດງແລ້ວກິນສັກຄໍາ. ຄວາມຫນຽວໜຸ່ມນັ້ນຕິດໃຈຢ່າງແປກໆ. ໂຕປາຫມຶກເອງກໍບໍ່ມີລົດຈັດ ເລີຍກິນງ່າຍກວ່າຄິດ.

ຂ້ອຍໃຊ້ຕະກຽບຄີບປາຫມຶກຊິ້ນໜຶ່ງຂຶ້ນມາ. ພໍເບິ່ງໃກ້ໆ ຈະເຫັນຈອກດູດຊັດເລີຍ, ສໍາລັບຄົນທີ່ເຫັນຄັ້ງທໍາອິດອາດຈະຕົກໃຈໜ່ອຍ. ແຕ່ນີ້ກໍແມ່ນຫຼັກຖານຂອງຄວາມສົດ. ທັງຫນຽວ ແລະ ແນ່ນໆ, ກິນໄປຄໍາໜຶ່ງແລ້ວມືຈະກັບໄປຫາອີກອັດຕະໂນມັດ. ເອົາເປັນການຝຶກຄີບຕະກຽບກໍຍັງໄດ້.

ຈານລວມອາຫານທະເລແບບຮ້ານປາດິບຮິມທະເລເກົາຫຼີ

ພໍກິນກັບແກ້ມໄປໄດ້ຈັກພັກ ກໍມີຈານລວມອາຫານທະເລດິບອອກມາ, ວາງເທິງໃບເພຣິລາແບບເຕັມໆ. ສະໄຕລ໌ນີ້ແມ່ນຈຸດສົດເດັ່ນຂອງຮ້ານຮິມທະເລ ເພາະບາງຢ່າງບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນເມນູ ແຕ່ເປັນຂອງທີ່ຂຶ້ນຈາກທະເລໃນມື້ນັ້ນພອດີ.

ຂະນະທີ່ກໍາລັງກິນກັບແກ້ມຢູ່ ຈານນີ້ກໍຖືກຍົກອອກມາ. ໃນຈານດຽວມີອາຫານທະເລຫຼາຍຊະນິດວາງຢູ່ເທິງໃບເພຣິລາ. ສີກໍຄົນລະສີ, ຮູບຮ່າງກໍຄົນລະແນວ, ເບິ່ງຄັ້ງທໍາອິດແລ້ວມີຄໍາຖາມຂຶ້ນມາທັນທີວ່າ “ນີ້ຫຍັງແນ່?” ເມຍຂອງຂ້ອຍກໍບອກວ່າບໍ່ຮູ້ຄືກັນວ່າອັນໃດແມ່ນອັນໃດ. ໃນຮ້ານປາດິບຮິມທະເລ ມັກຈະມີການເອົາອາຫານທະເລທີ່ຂຶ້ນໃນມື້ນັ້ນມາຈັດລວມແບບນີ້. ຂອງບາງຢ່າງບໍ່ໄດ້ຢູ່ໃນເມນູດ້ວຍຊ້ໍາ ແລະ ນັ້ນແຫຼະທີ່ເຮັດໃຫ້ມັນສົນໃຈ.

ປາຫມຶກນ້ອຍສົດ - ອາຫານເກົາຫຼີທີ່ກິນປາຫມຶກແບບດິບທັງໆຍັງຂື້ນໄຫວ

ຫົວຂໍ້ນີ້ແມ່ນອາຫານທີ່ຫຼາຍຄົນຈື່ເກົາຫຼີໄດ້ທັນທີ: ປາຫມຶກນ້ອຍສົດທີ່ຍັງຂື້ນໄຫວຢູ່. ສໍາລັບຄົນທີ່ເຫັນຄັ້ງທໍາອິດມັນອາດຈະຊ໊ອກຫຼາຍ, ແຕ່ພອກິນຄູ່ກັບນໍ້າມັນງາຜສົມເກືອ ຄວາມຫນຽວ ແລະ ກິ່ນຫອມນັ້ນກັບເຂົ້າກັນແບບນ່າແປກໃຈຫຼາຍ.

ໂອເຄ, ຂໍຢຸດທີ່ອັນນີ້ກ່ອນ. ນີ້ແຫຼະແມ່ນປາຫມຶກນ້ອຍສົດ.

ມັນເປັນປາຫມຶກນ້ອຍໆວາງຢູ່ເທິງໃບເພຣິລາແບບດິບລ້ວນໆ. ແບບດິບຈິງໆ, ຄືພຶ່ງມີຊີວິດຢູ່ເມື່ອບໍ່ດົນນີ້ເອງ. ດ້ານເທິງໂຮຍງາໄວ້ ແລະ ຈອກດູດຍັງກະດຸກກະດິກຢູ່. ຖ້າໄປຫາຄລິບປະຕິກິລິຍາຂອງຄົນຕ່າງຊາດໃນຢູທູບ ສ່ວນໃຫຍ່ຈະເປັນແນວ “ໂອ້ ອັນນີ້ບໍ່ໄຫວ”, “ບໍ່ກິນແນ່”, “ເຫັນແລ້ວກໍພໍ” ປະມານນັ້ນ. ໃນກຸ່ມຄົນຕ່າງຊາດກໍມັກມີຄົນບອກວ່າ ແຄ່ເບິ່ງກໍພໍແລ້ວ, ບໍ່ຂໍກ້າວຂ້າມເສັ້ນນີ້.

ແຕ່ສິ່ງທີ່ຕະຫຼົກຄື, ພອຢູ່ເກົາຫຼີໄປ 6 ເດືອນ ຫຼື 1 ປີ, ເລື່ອງມັນຈະກັບດ້ານເລີຍ. ຄົນຈໍານວນບໍ່ນ້ອຍຈະເວົ້າວ່າ “ຕອນທໍາອິດແທບຈະບໍ່ກ້າເບິ່ງ, ດຽວນີ້ບໍ່ມີບໍ່ໄດ້”. ອາຫານຈານນີ້ສໍາລັບຄົນຕ່າງຊາດທີ່ຢູ່ເກົາຫຼີດົນໆ ແທບຈະເປັນອາຫານທີ່ຜ່ານ 3 ຂັ້ນ: ກົວ, ເລີ່ມຊິນ, ແລ້ວຕິດໃຈ.

ວິທີກິນກໍງ່າຍ. ຈຸ້ມລົງໃນນໍ້າມັນງາຜສົມເກືອ ແລ້ວໃສ່ເຂົ້າປາກໃນຄໍາດຽວ. ແຕ່ຈັງຫວະນັ້ນແຫຼະແຮງຫຼາຍ. ຄວາມຫນຽວແນ່ນໆ ກັບກິ່ນນໍ້າມັນງາຫອມໆຈະກະຈາຍໄປທົ່ວປາກ ແລ້ວຢູ່ໆກໍຮູ້ສຶກວ່າ “ເອ້າ ມັນອອກຈະແຊບເນາະ?” ປະເທດທີ່ກິນປາຫມຶກດິບແບບນີ້ມີບໍ່ຫຼາຍ, ແຕ່ຢູ່ຮ້ານປາດິບຮິມທະເລເກົາຫຼີ ມັນເປັນເມນູທີ່ອອກມາແບບປົກກະຕິຫຼາຍ.

ມົງເກ - ລົດຊາດເຫມືອນກິນທະເລທັງຜືນ

ຈານຕໍ່ມາແມ່ນມົງເກ, ອາຫານທະເລທີ່ຂຶ້ນຊື່ຫຼາຍໃນຝັ່ງເກົາຫຼີແຕ່ສໍາລັບຄົນນອກອາດຈະແປກຫຼາຍ. ລົດຊາດຂອງມັນເຂັ້ມຂົ້ນແບບກິ່ນທະເລມາເຕັມໆ, ແລະອັນນີ້ແຫຼະເປັນຈານທີ່ຄົນຈະຮັກຫຼືບໍ່ຊອບໄປເລີຍສອງທາງ.

ຕໍ່ມາແມ່ນມົງເກ. ຊື່ຢ່າງດຽວກໍຮູ້ສຶກແປກໆແລ້ວ.

ມົງເກເປັນອາຫານທະເລທີ່ຄົນທົ່ວໂລກບໍ່ໄດ້ຄຸ້ນຫຼາຍ. ບາງພື້ນທີ່ແຖບທະເລເມດິເຕີເຣນຽນ ຫຼື ຊີລີກໍມີກິນ, ແຕ່ການກິນແບບດິບເປັນປາດິບແນວນີ້ ເກົາຫຼີຖືວ່າເດັ່ນຫຼາຍ. ຮູບຮ່າງຂອງມັນກໍແປກ. ດ້ານນອກເປັນເປືອກສີສົ້ມຂຸລຂະ, ແຕ່ພໍເປີດອອກຈະເຫັນເນື້ອຂ້າງໃນສີສົ້ມສົດຈັດ. ເບິ່ງແລ້ວຊວນໃຫ້ສັບສົນວ່ານີ້ສັດທະເລ ຫຼື ພືດກັນແນ່.

ເລື່ອງລົດຊາດຂ້ອຍຂໍຊື່ສັດເລີຍ. ຈົນດຽວນີ້ຂ້ອຍກໍຍັງບໍ່ແນ່ໃຈວ່າຕົວເອງຊອບມັນແທ້ໆ ຫຼື ບໍ່. ກິ່ນທະເລຂອງມັນແຮງຫຼາຍ. ບໍ່ແມ່ນກິ່ນຄາວແບບປາເນົ່າ, ແຕ່ເຫມືອນຈິບນໍ້າທະເລທັງຄໍາແລ້ວກິ່ນນັ້ນຟຸ້ງຂຶ້ນມາ. ຄົນທີ່ກິນຄັ້ງທໍາອິດຈະມີຄໍາຖາມວ່າ “ນີ້ຫຍັງເນາະ?” ເກືອບ 100%. ຂ້ອຍເອງກໍເປັນແນວນັ້ນ ແລະ ຄັ້ງນີ້ກໍຍັງລັງເລຕອນຄໍາທໍາອິດ. ເມຍຂອຍກັບກິນມັນໄດ້ດີ, ແຕ່ຂ້ອຍຄົງຍັງບໍ່ຊິນກັບມັນເທື່ອ.

ແຕ່ຄົນຕ່າງຊາດທີ່ຢູ່ເກົາຫຼີດົນໆ ກໍມີຫຼາຍຄົນທີ່ຕິດໃຈມົງເກແບບຫາບໍ່ມີບໍ່ໄດ້. ມັນເຄັມນິດໆ, ຫວານນິດໆ, ກິ່ນແຮງແຕ່ຫຼັງກິນແລ້ວກັບຄ່ອນຂ້າງສະອາດ. ຄືຄວາມເປັນທະເລທັງໝົດຖືກອັດຢູ່ໃນຊິ້ນນ້ອຍໆຊິ້ນດຽວ. ມັນເປັນອາຫານທີ່ລະດັບຄວາມຍາກສູງ ແຕ່ກໍນ່າລອງຢູ່ດີ.

ຫອຍດິບ - ເມນູທີ່ກິນໄດ້ກໍເພາະຢູ່ຂ້າງທະເລ

ຫອຍດິບແມ່ນຫນຶ່ງໃນຂອງທີ່ສະທ້ອນຄວາມສົດໄດ້ຊັດທີ່ສຸດ. ຢູ່ເມືອງພາກໃນສ່ວນໃຫຍ່ເຮົາຄຸ້ນກັບການປີ້ງ ຫຼື ຕົ້ມຫອຍ, ແຕ່ພໍຢູ່ຮິມທະເລແລ້ວການກິນແບບດິບມັນໃຫ້ລົດຊາດຫວານ ແລະ ຄວາມຊຸ່ມທີ່ບໍ່ເຫມືອນແບບປີ້ງເລີຍ.

ອັນນີ້ແມ່ນຫອຍດິບ.

ຢູ່ເມືອງພາກໃນ ເວົ້າເຖິງຫອຍກໍມັກຈະນຶກຮອດຫອຍປີ້ງ ຫຼື ຫອຍຕົ້ມກ່ອນ, ແມ່ນບໍ? ຂ້ອຍເອງກໍຄິດວ່າແນວນັ້ນແຫຼະເປັນປົກກະຕິ, ແຕ່ຢູ່ທີ່ນີ້ມັນອອກມາເປັນຫອຍດິບເລີຍ. ຄວາມຄິດທໍາອິດຂອງຂ້ອຍກໍແມ່ນ “ຫອຍກິນດິບເລີຍຫວາ?”

ແຕ່ພໍກິນເຂົ້າໄປຄໍາໜຶ່ງ ຂ້ອຍກໍເຂົ້າໃຈທັນທີ. ເມື່ອເປີດເປືອກອອກ ຈະເຫັນເນື້ອດ້ານໃນອ້ວນໆ ແລະ ຊຸ່ມຫຼາຍ, ພໍກັດລົງໄປ ກິ່ນທະເລກໍກະຈາຍອອກມາພ້ອມຄວາມຫວານ ແລະ ຄວາມສະອາດຂອງລົດຊາດ. ຖ້າເອົາໄປປີ້ງ ນໍ້າໃນຫອຍຈະລະເຫີຍ ແລະ ເນື້ອສໍາຜັດຈະປ່ຽນໄປ, ແຕ່ແບບດິບຄວາມຊຸ່ມ ແລະ ຄວາມຫວານຍັງຢູ່ຄົບ. ມັນເປັນອາຫານອີກແບບໜຶ່ງໄປເລີຍ.

ທີ່ມັນເຮັດໄດ້ແບບນີ້ກໍມີເຫດຜົນຢ່າງດຽວ. ຄວາມສົດ. ກໍເພາະຢູ່ຕິດທະເລນີ້ແຫຼະເລີຍເຮັດໄດ້. ຢູ່ແທຈອນບໍ່ມີທາງທີ່ຈະອອກມາແບບນີ້. ອອກມາບໍ່ໄດ້ຢູ່ແລ້ວ. ຍິ່ງຮູ້ວ່າກິນໄດ້ສະເພາະຕອນມາຮອດຮິມທະເລ ມັນຍິ່ງພິເສດ.

ປາກະຕ່າທະເລ - ອາຫານທະເລທີ່ກິນງ່າຍກວ່າທີ່ຄິດ

ປາກະຕ່າທະເລເປັນອີກອາຫານທະເລທີ່ຫຼາຍຄົນຫວາດຈາກໜ້າຕາ, ແຕ່ພໍກິນແລ້ວກັບງ່າຍກວ່າມົງເກຫຼາຍ. ລົດຊາດຂອງມັນບໍ່ແຮງ, ແຕ່ເນື້ອສໍາຜັດກອບໆແບບແຕງກວາ ເລີຍກິນກັບນໍ້າຈິ້ມແດງໄດ້ສະບາຍຫຼາຍ.

ອັນນີ້ແມ່ນປາກະຕ່າທະເລ. ຊື່ຂອງມັນຟັງແລ້ວກໍຕະຫຼົກຢູ່ ເພາະຊື່ຄ້າຍຜັກກະຕ່າ ແຕ່ເບິ່ງຈາກຮູບກໍຈະຮູ້ທັນທີວ່າມັນບໍ່ໄດ້ເຫມືອນຜັກເລີຍ. ຮູບຮ່າງຍາວໆ ເລີຍໄດ້ຊື່ແນວນັ້ນ.

ປາກະຕ່າທະເລມີຢູ່ໃນທະເລທົ່ວໂລກ, ແຕ່ການເອົາມາຫັ່ນເປັນປາດິບແບບກິນສົດໆ ຈະເຫັນຫຼາຍຢູ່ເກົາຫຼີ ແລະ ຍີ່ປຸ່ນ. ທີ່ຈີນຈະມັກເອົາໄປຕາກ ຫຼື ປຸງສຸກຫຼາຍກວ່າ ບໍ່ໄດ້ກິນດິບແນວນີ້ຫຼາຍ. ຖ້າເບິ່ງຄັ້ງທໍາອິດ ມັນອາດຈະດູໂຫດໄປໜ່ອຍ. ຜິວດໍາເຂັ້ມ, ຂຸລຂະ, ບໍ່ແມ່ນໜ້າຕາທີ່ຊວນຢາກກິນແບບອັດຕະໂນມັດ.

ແຕ່ພໍກັດແລ້ວມັນກອບກອບ. ໃຫ້ຄວາມຮູ້ສຶກຄ້າຍກັບການກັດແຕງກວາ. ລົດຊາດເອງບໍ່ແຮງ ແລະ ຄ່ອນຂ້າງເບົາ, ສໍາລັບຂ້ອຍແລ້ວມັນກິນງ່າຍກວ່າມົງເກຫຼາຍ. ຍິ່ງຈຸ້ມນໍ້າຈິ້ມແດງແລ້ວ ຄວາມສົ້ມນິດໆຂອງນໍ້າຈິ້ມກັບຄວາມກອບນັ້ນເຂົ້າກັນດີຫຼາຍ. ຖ້າເປັນຄົນທີ່ຈະລອງຂອງໃໝ່ຈາກຈານນີ້ເປັນຄັ້ງທໍາອິດ, ຂ້ອຍແນະນໍາໃຫ້ເລີ່ມຈາກປາກະຕ່າທະເລກ່ອນມົງເກ.

ກິນປາດິບໄປພັກໜຶ່ງ ປາປີ້ງກໍຂາດບໍ່ໄດ້

ກິນປາດິບຕິດກັນໄປເລື້ອຍໆ ສຸດທ້າຍມັນຈະຢາກໄດ້ອະໄຫຼ່ອຸ່ນໆມາຕັດຈັງຫວະຢູ່ດີ, ໂດຍສະເພາະໃນເດືອນ 12 ແບບນີ້. ປາປີ້ງທີ່ອອກມາກາງທາງແມ່ນພອດີຫຼາຍ, ເພາະມັນເຮັດໃຫ້ລົດຊາດໃນປາກປ່ຽນໄປທັນທີ ຈາກຂອງເຢັນເປັນຂອງຫອມອຸ່ນໆ.

ກິນປາດິບໄປເລື້ອຍໆ ບາງທີມັນກໍຢາກໄດ້ອັນອຸ່ນໆມາສັກຢ່າງ, ແມ່ນບໍ? ໂດຍສະເພາະເດືອນ 12 ແບບນີ້ຍິ່ງແມ່ນ. ພວກເຮົາເຂົ້າມາຈາກຂ້າງນອກທີ່ໂດນລົມທະເລແຮງໆ, ແລ້ວຈະໃຫ້ກິນແຕ່ຂອງເຢັນຕະຫຼອດ ມັນກໍຮູ້ສຶກໂລ່ງໆໃນທ້ອງຢູ່. ແລ້ວຕອນນັ້ນແຫຼະທີ່ປາປີ້ງອອກມາ. ຢູ່ຮ້ານປາດິບຮິມທະເລ ມັກຈະມີປາປີ້ງອອກຄູ່ກັບປາດິບຢູ່ແລ້ວ, ແລະ ຮ້ານນີ້ກໍເປັນແນວນັ້ນ. ຜິວຂ້າງນອກຖືກປີ້ງຈົນສີທອງ ແລະ ກອບ, ພ້ອມກັບກິ່ນຫອມມັນໆລອຍຂຶ້ນມາ. ກໍາລັງກິນປາດິບແລ້ວຄີບປາປີ້ງຂຶ້ນມາສັກຊິ້ນ ຄວາມຮູ້ສຶກໃນປາກຈະປ່ຽນໄປເລີຍ. ການສະຫຼັບລະຫວ່າງຄວາມເຢັນສົດຂອງປາດິບ ແລະ ຄວາມຫອມອຸ່ນຂອງປາປີ້ງ ຄືໜຶ່ງໃນສະເໜ່ຂອງຮ້ານປາດິບເກົາຫຼີ.

ຈຸດສໍາຄັນຄືການແກະເນື້ອອອກຈາກຊ່ອງກະດູກ. ຄົນເກົາຫຼີຈະເຮັດກັນແບບປົກກະຕິ, ແຕ່ສໍາລັບຄົນທີ່ເພິ່ງເຈີອາດຈະຍາກໜ່ອຍ. ຂ້າງນອກກອບ ຂ້າງໃນຊຸ່ມ, ລົດຊາດງ່າຍໆແຕ່ສະບາຍໃຈສຸດ. ການກິນສະຫຼັບລະຫວ່າງປາດິບເຢັນສົດ ແລະ ປາປີ້ງອຸ່ນຫອມ ຄືໜຶ່ງໃນສະເໜ່ຂອງຮ້ານປາດິບເກົາຫຼີຈິງໆ.

ນີ້ແມ່ນຮູບຫອຍຈາກໃນຈານເມື່ອກີ້ ທີ່ຂ້ອຍຈັບຂຶ້ນມາດ້ວຍມື. ຢູ່ຮິມທະເລມັກຈະກິນແບບນີ້ເລີຍ, ຖືຂຶ້ນມາທັງເປືອກແລ້ວກິນ. ເນື້ອຂ້າງໃນອ້ວນ ແລະ ຊຸ່ມຫຼາຍ, ກິ່ນທະເລກໍອອກຊັດກວ່າເກົ່າອີກ.

ນີ້ແມ່ນປາຫມຶກນ້ອຍສົດຄໍາໜຶ່ງຢູ່ເທິງບ່ວງ. ຈະເຫັນຈອກດູດຊັດໆເລີຍ ແລະ ມັນຍັງຂື້ນໄຫວຢູ່. ຈຸ້ມນໍ້າມັນງາຜສົມເກືອ ແລ້ວກິນເຂົ້າໄປແບບນີ້ໄດ້ເລີຍ. ພໍໄດ້ຄໍາດຽວ ຈະເຂົ້າໃຈທັນທີວ່າເຮັດໄມຄົນຖຶງຍັງກິນມັນຢູ່.

ພະເອກຂອງມື້ນີ້, ຊຸດປາດິບລວມໃຫຍ່ໜຶ່ງຈານ

ຈານທີ່ຖືກຖ້າສຸດກໍຄືຊຸດປາດິບລວມໃຫຍ່, ແລະນີ້ແຫຼະແມ່ນຕົວຈິງຂອງມື້ນີ້. ປາເນື້ອຂາວທີ່ຫັ່ນບາງໆຖືກຈັດກອງໄວ້ແນ່ນ, ບາງສ່ວນຫນາກວ່າເພື່ອໃຫ້ລົດຫວານຊັດຂຶ້ນ. ຄວາມສົດຈາກປາທີ່ຂຶ້ນຈາກທະເລໃນມື້ນັ້ນຊ່ວຍໃຫ້ລົດຊາດສະອາດ ແລະ ຫວານຂຶ້ນຕາມການຄ້ຽວ.

ອອກມາແລ້ວ. ຈານຫຼັກຂອງມື້ນີ້.

ມັນແມ່ນຊຸດປາດິບລວມໜຶ່ງຈານໃຫຍ່ເຕັມໆ. ປາເນື້ອຂາວທີ່ຫັ່ນບາງໆຖືກຈັດຊ້ອນກັນເປັນຊັ້ນໆ ແລະ ດ້ານຂວາກໍມີສ່ວນທີ່ຫັ່ນຫນາກວ່າຢູ່ດ້ວຍ. ຄືມີສອງແບບຂອງຊີ້ນປາຢູ່ໃນຈານດຽວ, ນ່າຈະເປັນຄົນລະສ່ວນຂອງປາຕົວດຽວກັນ. ແທ້ໆແລ້ວຂ້ອຍກໍບໍ່ແນ່ໃຈດອກວ່າເປັນປາຫຍັງ, ເພາະຕອນສັ່ງຂ້ອຍພູດແຄ່ “ເອົາຊຸດປາດິບລວມແນ່” ແລ້ວຈົບ. ສ່ວນທີ່ບາງກວ່າມີຄວາມໜຽວໃນການຄ້ຽວດີ, ສ່ວນທີ່ຫນາກວ່າຍິ່ງຄ້ຽວຍິ່ງອອກຫວານ.

ພໍເຫັນຈານນີ້ ຂອງກ່ອນໜ້າທັງຫມົດ ມົງເກ, ປາກະຕ່າທະເລ, ປາຫມຶກນ້ອຍສົດ, ຫອຍດິບ ຖືກລືມໄປຊົ່ວຂະນະເລີຍ. ເພາະມັນຮູ້ສຶກວ່າ “ອ້າວ ນີ້ຕ່າງຫາກຄືຕົວຈິງຂອງມື້ນີ້.”

ວິທີກິນປາດິບໃນຮ້ານປາດິບເກົາຫຼີບໍ່ມີສູດຕາຍຕົວ. ຈະຈຸ້ມນໍ້າຈິ້ມແດງກໍໄດ້, ຈະຫໍ່ກັບໃບເພຣິລາ ແລະ ກະທຽມກໍໄດ້, ຫຼື ຈະຈຸ້ມນໍ້າຈິ້ມເຕົ້າຈ້ຽວເຂັ້ມຂົ້ນກໍຍັງໄດ້. ນີ້ແຫຼະແມ່ນຈຸດທີ່ຕ່າງກັບຊາຊິມິແບບຍີ່ປຸ່ນ. ຂອງຍີ່ປຸ່ນຈະມີຊອຍຊອດກັບວາຊາບິເປັນຫຼັກ, ແຕ່ຂອງເກົາຫຼີອິດສະຫຼະກວ່າຫຼາຍ. ຄວາມສົນຸກຢູ່ທີ່ການປະສົມແບບທີ່ຕົວເອງມັກ.

ເພາະມັນເປັນປາທີ່ຂຶ້ນຈາກທະເລໃນມື້ນັ້ນເລີຍ ລົດຊາດມັນສະອາດ ບໍ່ມີກິ່ນຄາວ, ແລະ ຍິ່ງຄ້ຽວຍິ່ງອອກຫວານ. ມັນຕ່າງຈາກປາດິບທີ່ຂ້ອຍກິນຢູ່ແທຈອນຊັດເຈນຫຼາຍ. ຕອນນັ້ນຂ້ອຍເຂົ້າໃຈເລີຍວ່າເຮັດໄມຄົນເຖິງຕັ້ງໃຈຂັບລົດມາຫາຮ້ານປາດິບຮິມທະເລໂດຍສະເພາະ.

ມັນບໍ່ແມ່ນສະໄຕລ໌ຫຼູໆ ຈັດຈານປະນີດຫຍັງຫຼາຍ. ຄືຫັ່ນແລ້ວໂປະລົງຈານແບບໃຫ້ເຕັມໆ. ແຕ່ຢ່າງແປກຄືມັນກັບມີສະເໜ່ຂອງມັນ. ພາບປາດິບທີ່ກອງໄວ້ແບບບໍ່ທາງການ ກັບເບິ່ງນ່າກິນກວ່າອີກ. ເຖິງຢ່າງໃດ ຖ້າສົດຈິງ ວິທີຫັ່ນກໍບໍ່ແມ່ນສິ່ງສໍາຄັນຫຼາຍເທົ່າໃດ.

ວິທີກິນປາດິບແບບເກົາຫຼີ, ວັດທະນະທໍາການກິນແບບຫໍ່ຜັກ

ການກິນປາດິບແບບເກົາຫຼີທີ່ເຫັນບໍ່ເລື້ອຍຄືການເອົາປາຫໍ່ກັບຜັກໃບ, ກະທຽມ ແລະ ພິກສົດແລ້ວກິນໃນຄໍາດຽວ. ວິທີນີ້ທໍາໃຫ້ຄວາມກອບ, ຄວາມເຜັດ, ກິ່ນສະໝຸນໄພ ແລະ ຄວາມຫວານຂອງປາມາຢູ່ນໍາກັນໃນຄໍາດຽວ ເຊິ່ງໃຫ້ອາລົມຕ່າງຈາກການກິນປາດິບເປົ່າໆຫຼາຍ.

ນີ້ແຫຼະແມ່ນວິທີກິນປາດິບແບບເກົາຫຼີ. ເອົາປາຊິ້ນໜຶ່ງວາງເທິງໃບຜັກກາດ, ແລ້ວໃສ່ກະທຽມຊິ້ນໜຶ່ງ ພ້ອມພິກຂຽວສົດ, ຫໍ່ແລ້ວກິນເຂົ້າໄປໃນຄໍາດຽວ.

ຖ້າເປັນຍີ່ປຸ່ນ ການກິນປາດິບກັບຊອຍຊອດແມ່ນເກືອບທຸກຢ່າງ, ແຕ່ຢູ່ເກົາຫຼີມີວັດທະນະທໍາການຫໍ່ກິນແບບນີ້. ຄວາມກອບຂອງຜັກກາດ, ຄວາມໜຽວຂອງປາດິບ, ຄວາມສີດຂອງກະທຽມ ແລະ ຄວາມເຜັດຂອງພິກ ເຂົ້າມາພ້ອມກັນໃນຄໍາດຽວ ແລະ ມັນເຂົ້າກັນດີຫຼາຍແບບນ່າປະຫຼາດ. ຕອນກິນແຍກກັນກັບຕອນຫໍ່ກິນ ລົດຊາດມັນຕ່າງກັນໄປເລີຍ.

ຕອນທໍາອິດອາດຈະຮູ້ສຶກແປກ. ແຕ່ພໍລອງກິນແບບນີ້ສັກເທື່ອ, ການກິນປາດິບເປົ່າໆຈະຮູ້ສຶກຂາດຫຍັງໄປນິດໜຶ່ງເລີຍ.

ຄັ້ງນີ້ຂ້ອຍລອງແບບທີ່ມີໃບເພຣິລາຊ້ອນອີກໜຶ່ງໃບເທິງຜັກກາດ.

ໃບເພຣິລາແມ່ນວັດຖຸດິບທີ່ສໍາລັບຄົນເພິ່ງກິນຄັ້ງທໍາອິດອາດຈະຮູ້ສຶກວ່າແຮງຫຼາຍ. ໜ້າຕາຄ້າຍພືດຕະກູນສະໝຸນໄພ ແຕ່ກິ່ນຂອງມັນແຮງກວ່າມິນ ຫຼື ໂຫລະພາຫຼາຍ. ຄັ້ງທໍາອິດທີ່ດົມ ອາດຈະຮູ້ສຶກແບບ “ອັນນີ້ຈະໃຫ້ກິນແທ້ບໍ?” ໄດ້ເລີຍ. ໃນອາຫານເກົາຫຼີ ກໍມີຄົນຈໍານວນບໍ່ນ້ອຍທີ່ຈັດໃຫ້ໃບເພຣິລາເປັນຫນຶ່ງໃນຂອງທີ່ປັບໂຕຍາກ.

ແຕ່ພໍມາຢູ່ກັບປາດິບ ມັນຄົນລະເລື່ອງ. ເທິງໃບຜັກກາດວາງໃບເພຣິລາໜຶ່ງໃບ, ແລ້ວວາງປາດິບຊິ້ນໜຶ່ງ, ໂປະກະທຽມ ແລະ ນໍ້າຈິ້ມແດງໜ່ອຍໜຶ່ງ ແລ້ວຫໍ່ກິນໃນຄໍາດຽວ, ກິ່ນແຮງຂອງໃບເພຣິລາກັບຊ່ວຍຕັດຄວາມຄາວບາງຢ່າງຂອງປາດິບໄດ້ດີ. ມັນເປັນຄູ່ທີ່ຕ່າງຝ່າຍຊ່ວຍກັນເຕີມສ່ວນທີ່ຂາດ. ດັ່ງນັ້ນ ຖ້າຮູ້ສຶກວ່າກິ່ນໃບເພຣິລາມັນແຮງເກີນ ນັ້ນເປັນເລື່ອງປົກກະຕິ. ແຕ່ລອງກິນມັນຄູ່ກັບປາດິບກ່ອນ ແລ້ວອາດຈະຄິດບໍ່ເຫມືອນເກົ່າ.

ຮູບນີ້ແມ່ນຖ່າຍໃກ້ຂຶ້ນອີກ. ຈະເຫັນຜັກກາດ, ໃບເພຣິລາ, ປາດິບສອງຊິ້ນ, ກະທຽມ ແລະ ນໍ້າຈິ້ມແດງວາງຊ້ອນກັນຢູ່. ຕົວປາມັນອອກໃສໆແບບເຫັນແສງຜ່ານ. ຈັບມັນຫໍ່ແລ້ວກິນເຂົ້າໄປໃນຄໍາດຽວໄດ້ເລີຍ.

ກິນປາດິບໝົດແລ້ວ, ປິດທ້າຍດ້ວຍແກງປາເຜັດ ແລະ ສໍາຮັບຂ້າວ

ຫຼັງຈາກກິນປາດິບໝົດ ທາງຮ້ານຈະຈັດໂຕະໃໝ່ອີກຮອບ ແລ້ວເອົາຂ້າວ, ກັບແກ້ມ ແລະ ແກງປາເຜັດອອກມາ. ແກງນີ້ບໍ່ໄດ້ໃຊ້ປາໃໝ່ ແຕ່ເອົາກະດູກ ແລະ ເນື້ອປາທີ່ເຫຼືອຈາກຈານປາດິບມາຕົ້ມ, ເລີຍໄດ້ນໍ້າແກງທີ່ເຂັ້ມ ແລະ ລຶກກວ່າທີ່ຄິດ.

ພໍກິນປາດິບໝົດແລ້ວ ໂຕະຂ້າວກໍຖືກຈັດໃໝ່ອີກຮອບ.

ຈານຫຼັກແມ່ນແກງປາທີ່ຕົ້ມມາໃນໝໍ້ແບບເດືອດປຸ໋ນໆ, ແລະ ມັນບໍ່ໄດ້ໃສ່ປາໃໝ່ເຂົ້າໄປເລີຍ. ມັນໃຊ້ກະດູກ ແລະ ເນື້ອປາທີ່ເຫຼືອຈາກການແລ່ປາດິບເມື່ອກີ້ນີ້ແຫຼະມາຕົ້ມ. ເວົ້າງ່າຍໆກໍຄື ບໍ່ປະຖິ້ມຫຍັງເລີຍ. ນັ້ນເລີຍເຮັດໃຫ້ນໍ້າແກງຂອງມັນເຂັ້ມ ແລະ ມີຄວາມລຶກຂອງລົດຊາດຫຼາຍ.

ກັບແກ້ມກໍອອກມາຫຼາຍຢ່າງຄືກັນ. ມີຖົ່ວງອກປຸງ, ກິມຈິ, ຜັກຂຽວປຸງ, ສາຫຼາຍປຸງ ແລະ ປານ້ອຍຜັດຫວານນິດໆ. ຈິງໆແລ້ວຂ້ອຍບໍ່ໄດ້ຄາດຫວັງຫຼາຍເຖິງຊ່ວງປິດທ້າຍ ເພາະຮ້ານນີ້ເນັ້ນສັ່ງແບບຈານດຽວ, ແຕ່ປະກົດວ່າການຈັດໂຕະຂ້າວຕອນສຸດທ້າຍກໍເຮັດອອກມາດີກວ່າທີ່ຄິດຫຼາຍ.

ນີ້ແມ່ນກັບແກ້ມຕ່າງໆ. ມີກິມຈິ, ຜັກປຸງທີ່ໂຮຍງາໄວ້, ປານ້ອຍຜັດຫວານນິດໆ, ແລະ ສາຫຼາຍປຸງ. ສ່ວນຜັກສີຂຽວນັ້ນ ຂ້ອຍກໍຍັງບໍ່ແນ່ໃຈ 100% ວ່າແມ່ນຜັກປິນາດ ຫຼື ຜັກປ່າລະດູໃບໄມ້ຜຸດກັນແນ່.

ໂຕະຂ້າວແບບເກົາຫຼີຈະມີກັບແກ້ມຫຼາຍຢ່າງປູຢູ່ແບບນີ້ເປັນພື້ນຖານ. ໃນຫຼາຍປະເທດປົກກະຕິຈະມີແຕ່ຈານຫຼັກຈານດຽວ, ແຕ່ເກົາຫຼີການມີຂ້າວຖ້ວຍໜຶ່ງຄູ່ກັບກັບແກ້ມຫຼາຍຢ່າງແມ່ນວັດທະນະທໍາເລີຍ. ຖ້າເພິ່ງເຈີຄັ້ງທໍາອິດ ມັນຈະເປັນປະສົບການທີ່ຮູ້ສຶກໃໝ່ດີ. ຄີບກັບແກ້ມນີ້ນິດ ຈິ້ມອັນນັ້ນໜ່ອຍ ບໍ່ທັນໃດຂ້າວຖ້ວຍໜຶ່ງກໍຈະໝົດແລ້ວ.

ນີ້ແມ່ນແກງປາເຜັດທີ່ກໍາລັງເລີ່ມເດືອດປຸ໋ນໆ. ນໍ້າແກງສີແດງ ແລະ ມີຕົ້ນຫອມໃຫຍ່ໃສ່ໄວ້ເຕັມ. ກິ່ນເຜັດຮ້ອນລອຍຂຶ້ນມາເລີຍ. ໃນອາກາດໜາວເດືອນ 12 ແບບນັ້ນ ພໍຕັກຂຶ້ນມາກິນບ່ວງໜຶ່ງ ຮ່າງກາຍຄືຖືກຄາຍອອກທັນທີ. ຫຼັງຈາກກິນປາດິບມາຫຼາຍ ນໍ້າແກງຮ້ອນໆນີ້ຄືພອດີສຸດ. ເມຍຂອຍຕັກແຕ່ນໍ້າແກງກິນໄປຕັ້ງ 3 ຖ້ວຍ.

ຂ້ອຍລອງຕັກຂຶ້ນມາຄັ້ງໜຶ່ງ. ຈະເຫັນວ່າຕາມກະດູກປາຍັງມີເນື້ອຕິດຢູ່ພໍສົມຄວນ. ມັນບໍ່ໄດ້ເປັນປາທັງຕົວ ເພາະເປັນສ່ວນທີ່ເຫຼືອຈາກການແລ່ປາດິບ, ແຕ່ກະດູກກັບຊິ້ນເນື້ອນ້ອຍໆໄດ້ສຸກຈົນນຸ່ມຢູ່ໃນນໍ້າແກງ. ປາຕົວດຽວຖືກນໍາມາກິນໄດ້ທັງເປັນປາດິບ ແລະ ຕໍ່ດ້ວຍແກງໄປຈົນສຸດ ນີ້ແຫຼະແມ່ນແນວຂອງຮ້ານປາດິບເກົາຫຼີ.

ພໍຕັກໃສ່ຖ້ວຍແລ້ວຈະອອກມາແບບນີ້. ນໍ້າແກງສີແດງ ແລະ ເນື້ອປາມີຢູ່ເຕັມ. ກິນຄູ່ກັບຂ້າວແລ້ວດີຫຼາຍແທ້ໆ. ນໍ້າແກງເຜັດຮ້ອນນີ້ຊ່ວຍປັບທ້ອງຫຼັງຈາກກິນປາດິບໄດ້ດີຫຼາຍ.

ຮ້ານປາດິບຮິມທະເລທີ່ເກາະກໍເຈ, ລົງມາຖືກແລ້ວຈິງໆ

ມື້ອາຫານປາດິບຮິມທະເລທີ່ເກາະກໍເຈໃນຄັ້ງນີ້ມີຫຼາຍຢ່າງກວ່າທີ່ຂ້ອຍຄິດໄວ້ຫຼາຍ. ມີທັງຂອງທີ່ແປກສໍາລັບຄົນນອກ ແລະ ຈານຫຼັກທີ່ສົດຫຼາຍແບບກິນແລ້ວເຂົ້າໃຈທັນທີວ່າເຮັດໄມຄົນເຖິງຂັບລົດມາຮອດທະເລເພື່ອກິນອາຫານແບບນີ້ໂດຍສະເພາະ.

ມື້ອາຫານປາດິບທີ່ພວກເຮົາກິນຢູ່ຮິມທະເລກໍເຈ ມັນຫຼາຍຢ່າງກວ່າທີ່ຄິດໄວ້ຫຼາຍ. ມີທັງປາຫມຶກນ້ອຍສົດ, ມົງເກ, ປາກະຕ່າທະເລ, ຫອຍດິບ ທີ່ຄົນທົ່ວໄປອາດຈະບໍ່ຄຸ້ນ, ແຕ່ພໍລອງກິນໄປທີລະຢ່າງ ຮູ້ຕົວອີກທີຈານກໍເກືອບໝົດແລ້ວ. ມົງເກສໍາລັບຂ້ອຍກໍຍັງຍາກຢູ່ນິດໜຶ່ງ, ປາກະຕ່າທະເລກັບດີກວ່າທີ່ຄິດ, ສ່ວນປາຫມຶກນ້ອຍສົດພໍກິນຄໍາໜຶ່ງແລ້ວມືກໍໄປຫາອີກເອງ. ເມຍຂອຍບອກວ່າຫອຍດິບແມ່ນອັນທີ່ອົບອຸ່ນໃຈທີ່ສຸດ. ແຕ່ລະຄົນກໍຊອບບໍ່ເຫມືອນກັນແທ້ໆ.

ບໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງຫຼູ, ບໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງຈັດສວຍ, ຂໍພຽງແຕ່ສົດກໍພໍແລ້ວ. ການໄດ້ນັ່ງຢູ່ໜ້າທະເລ ແລະ ກິນຂອງທີ່ຂຶ້ນຈາກທະເລໃນມື້ນັ້ນເລີຍ ມັນເປັນປະສົບການທີ່ພິເສດຢູ່ແລ້ວ. ມັນຕ່າງຈາກປາດິບທີ່ຂ້ອຍກິນຢູ່ແທຈອນຊັດເຈນຈິງໆ. ວັນນັ້ນເກືອບຈະແຂງຕາຍເພາະລົມເດືອນ 12, ແຕ່ພໍກິນປາດິບຈົນໝົດ ແລ້ວຕາມດ້ວຍນໍ້າແກງປາເຜັດຮ້ອນໆ ຂ້ອຍກໍຮູ້ສຶກເລີຍວ່າ ການລົງມາເທື່ອນີ້ຄຸ້ມຫຼາຍ. ຖ້າມີໂອກາດໄປທະເລທີ່ເກົາຫຼີ ລອງເຂົ້າຮ້ານປາດິບສັກຄັ້ງແທ້ໆ.

ໂພສນີ້ຖືກເຜີຍແຜ່ເປັນຄັ້ງທໍາອິດຢູ່ https://hi-jsb.blog.