કોરિયામાં સસ્તું પાસ્તા-પિઝા: Mitaly રિવ્યુ

શિનાન ટ્રિપ વચ્ચે અચાનક પાસ્તા ખાવાનું મન થયું

ડેજોનથી નીકળીને અમે દક્ષિણ જેઓલ્લાના શિનાન તરફ વીકએન્ડ ટ્રિપે ગયા હતા. આખો દિવસ શિનાનમાં ફર્યા પછી મોક્પો તરફ પહોંચ્યા ત્યારે તારીખ હતી 4 મે 2026, એટલે કોરિયાના ચિલ્ડ્રન્સ ડેના એક દિવસ પહેલાં. કારમાં હું અને મારી પત્ની બપોરે શું ખાવું તે લઈને ઘણો સમય વિચારતા રહ્યા. સવારથી સમુદ્રી ખાવાનું જ ખાતા હતા, એટલે અચાનક પાસ્તાની ઇચ્છા થઈ ગઈ. કોરિયામાં બહાર પાસ્તા કે પિઝા જેવા વેસ્ટર્ન ફૂડ ખાવું હોય તો સામાન્ય રીતે પ્રતિ વ્યક્તિ 15,000થી 20,000 વોન, એટલે અંદાજે $11થી $15 જેટલું ગણીને ચાલવું પડે. પણ Mitalyમાં એક બાઉલ પાસ્તા 7,000 વોનથી પણ ઓછામાં મળે છે, એટલે લગભગ $5 આસપાસ. Mitaly કોરિયામાં ઘણી જગ્યાએ આવેલી પાસ્તા ફ્રેન્ચાઇઝ છે, જ્યાં સ્પાઘેટીથી લઈને રિઝોટ્ટો અને પિઝા સુધી ઇટાલિયન સ્ટાઇલના ઘણા વિકલ્પો મળે છે. આ ભાવે રેસ્ટોરન્ટમાં બનેલું પાસ્તા અને પિઝા ખાઈ શકવું થોડું અવિશ્વસનીય જ લાગે. મોક્પોમાં પણ શાખા હશે કે નહીં તે શોધ્યું, તો Yeongam Samho બ્રાન્ચ આવી ગઈ. તરત જ કારના નેવિગેશનમાં સરનામું નાખીને નીકળી પડ્યા.

Mitaly Yeongam Samho પહોંચ્યા, પહેલી નજરે થોડું શંકાસ્પદ લાગ્યું

પહોંચ્યા પછી સાચું કહું તો મને થોડું અચકાવું થયું. સાઇનબોર્ડ પર Mitaly તો લખેલું હતું, પણ દુકાન આગળ બહુ શાંતિ હતી. દરવાજા પાસે ફક્ત એક મેનૂ બોર્ડ એકલું ઊભું હતું, એટલે આ રેસ્ટોરન્ટ ખરેખર ખુલ્લું છે કે નહીં તે સમજાતું નહોતું. પત્નીએ પણ “આ ખરેખર ચાલુ છે?” કહીને કારમાંથી ઉતરવા જ ન ઇચ્છ્યું. એટલે પહેલાં હું જ ઉતર્યો અને દરવાજા સુધી જઈને જોયું.

બહારથી એક, અંદરથી બિલકુલ બીજું

પણ દરવાજો ખોલીને અંદર ગયા પછી બહારથી મળેલી છાપ સાથે અંદરનો માહોલ બિલકુલ અલગ નીકળ્યો. બિલ્ડિંગ અંદર તરફ લાંબું હતું, એટલે વિચાર્યું હતું તેના કરતાં ઘણું ખુલ્લું લાગતું હતું. આસમાની દિવાલો, માર્બલ જેવી ટેબલ, સોનેરી પગવાળી ખુરશીઓ, બધું એટલું સાફસૂથરું ગોઠવેલું કે મને તો કેફેમાં આવી ગયા હોય એવું લાગ્યું. દિવાલની લાઇટ પણ ગરમ ટોનમાં હતી, આખી જગ્યા તેજસ્વી અને સ્વચ્છ હતી. પાસ્તાની દુકાન કહેવાય એવી જગ્યાએ આટલો સરસ માહોલ હશે એવું નહોતું ધાર્યું. કોરિયન રેસ્ટોરન્ટ્સ ઇન્ટિરિયર પર ખરેખર ધ્યાન આપે છે એ ખબર હતી, પણ $5થી ઓછા પાસ્તાવાળી જગ્યા આટલી ગોઠવેલી હશે એવું નહોતું લાગ્યું. એક બાજુ પરિવાર બાળક સાથે ખાઈ રહ્યો હતો, અને પ્રવેશ પાસે કિઓસ્ક, એટલે સ્વ-ઓર્ડર મશીન ઊભું હતું. ટચ સ્ક્રીન પર મેનૂ પસંદ કરીને સીધો ઓર્ડર આપવાનો પ્રકાર. પત્ની અંદર આવતા જ બોલી, “બહારથી જોઈને ફાલતુમાં ચિંતા કરી.” સાચું કહું તો મને પણ એ જ લાગ્યું.

કોરિયન રેસ્ટોરન્ટમાં ટેબલ કિઓસ્કથી ઓર્ડર કરવાની રીત

અમે સીધો ટેબલ પર રાખેલા કિઓસ્કથી ઓર્ડર કર્યો. દરેક ટેબલ પર એક મશીન હતું. બેસો, સ્ક્રીન ટચ કરો, મેનૂ પસંદ કરો, કાર્ડ નાખો, એટલે ઓર્ડર અને પેમેન્ટ એકસાથે પૂરું. પત્ની સ્ક્રીન ફેરવી-ફેરવીને મેનૂ જોઈ રહી હતી, અને વિકલ્પો એટલા બધા હતા કે પસંદ કરવામાં થોડો સમય લાગી ગયો. પણ એમાં પણ મજા છે ને, મેનૂ જોતા જોતા શું ખાવું તે પસંદ કરવાની અલગ જ મજા આવે.

વૉન્ગોલે ભૂલથી બે વાર દબાઈ ગયું

કિઓસ્ક પર ઓર્ડર આપતી વખતે મેં ભૂલથી વૉન્ગોલે પાસ્તા બે વાર દબાવી દીધું. પેમેન્ટ થઈ ગયા પછી જ ખબર પડી, પણ સ્ટાફ પોતે આવીને પૂછ્યું, “વૉન્ગોલે બે સાચું છે ને?” પછી તરત જ એકને સીફૂડ જજામ્પોંગ પાસ્તામાં બદલી આપ્યું, અને મને ફક્ત 1,000 વોન, એટલે લગભગ $0.70 જેટલો તફાવત વધારાનો ચૂકવવો પડ્યો. આવી ભૂલ થાય ત્યારે ચીડિયા વગર તરત મદદ કરે, તો ખરેખર સારું લાગે.

ત્રણ બાઉલ પાસ્તા અને એક પિઝા, હવે ખાવાનું આવવા લાગ્યું

ઓર્ડર આપ્યા પછી લગભગ 10 મિનિટ થઈ હશે, ત્યારે સીફૂડ જજામ્પોંગ પાસ્તા અને વૉન્ગોલે પહેલા આવ્યા. ડાબી બાજુ સીફૂડ જજામ્પોંગ પાસ્તા હતું, લાલ સૂપમાં મસલ્સ અને ઝીંગા ભરપૂર દેખાતા હતા. જમણી બાજુ વૉન્ગોલે, જેમાં સ્પાઘેટી ઉપર ક્લેમ્સ રાખેલા, દેખાવમાં એકદમ સાફ અને સિમ્પલ લાગતું. પ્લેટ્સ વિચાર્યું હતું તેના કરતાં મોટી હતી, એટલે બંનેની માત્રા પણ સારી લાગી.

કોરિયામાં એક પિઝા અને ત્રણ પાસ્તા $36થી ઓછામાં

પછી ગાંબાસ પાસ્તા અને પેપેરોની પિઝા પણ આવ્યા, અને ટેબલ આખું ભરાઈ ગયું. ગાંબાસ પાસ્તા ઉપર બેગેટ બ્રેડ મૂકેલી હતી, અને પેપેરોની પિઝા પણ બે લોકો માટે પૂરતી મોટી હતી. આ બધું મળીને $32.20 આવ્યું એ હજુ પણ થોડું માનવામાં મુશ્કેલ લાગે છે. કોરિયામાં એક આખી પિઝા અને ત્રણ બાઉલ પાસ્તા મંગાવીને $36થી ઓછામાં ખાઈ શકવું, એ કંઈ રોજ જોવા મળતી વાત નથી. પત્નીએ ટેબલ જોયું અને કહ્યું, “કોરિયા સિવાય આ ભાવે આટલું ક્યાં ખાઈ શકીએ?” અને સાચે, મારી પાસે જવાબ નહોતો.

વૉન્ગોલે પાસ્તા $7.10, આ ભાવે એટલા ક્લેમ્સ?

વૉન્ગોલે પાસ્તાની કિંમત $7.10 હતી. વૉન્ગોલે એટલે ક્લેમ્સવાળું ઓઇલ પાસ્તા. આ ભાવે અંદર એટલા ક્લેમ્સ હશે એવું મને બિલકુલ નહોતું લાગ્યું. ખુલેલા શેલ્સની અંદરનું માંસ ભરાવદાર દેખાતું હતું, અને સ્પાઘેટીના વચ્ચે ઓલિવ ઓઇલ સરસ ચમકતું હતું. વચ્ચે એક સુકું મરચું અને એક ક્વારીગોચુ, એટલે કોરિયન લીલું મરચું, મૂકેલું હતું. સુકું મરચું ફક્ત શણગાર નહોતું, ખરેખર તીખું હતું. પત્નીએ જાણ્યા વગર ચાવી લીધું, પછી તરત પાણી પીવા લાગી, અને હું એકલો હસી પડ્યો. નૂડલ્સ થોડા વધારે નરમ લાગ્યા, પણ આ ભાવે ક્લેમ્સની માત્રા જોતા એ વાત સહન થઈ જાય એવી હતી. ઓઇલ બેઝ હોવાથી ભારે નહોતું લાગતું, અને ક્લેમ્સના રસ સાથે ભળી ને અંતે સ્વાદ સાફ અને હળવો રહ્યો.

સિગ્નેચર ગાંબાસ પાસ્તા, પત્નીએ સૌથી વધુ વખાણેલું મેનૂ

સિગ્નેચર ગાંબાસ પાસ્તાની કિંમત $8.60 હતી. ગાંબાસ એટલે ઝીંગાને લસણવાળા તેલમાં શેકેલું વાનગી, અને અહીં એ આખું પાસ્તા ઉપર મૂકી દીધું હતું. અંદાજે ચાર-પાંચ ઝીંગા હતા, અને કરકરા તળેલા લસણના ચિપ્સ નૂડલ્સ વચ્ચે દેખાતા હતા. પ્લેટની એક બાજુ બે ટુકડા બેગેટ બ્રેડ પણ સાથે આવ્યા. નીચે બચેલું તેલ એ બ્રેડથી સાફ કરીને ખાવું, એ તો અલગ જ મજા હતી. પત્ની કહેતી હતી કે એ દિવસે ખાધેલી બધી વસ્તુઓમાં આ સૌથી સ્વાદિષ્ટ હતું. તેના મુજબ ઝીંગા કઠણ નહોતા, ટેક્સ્ચર સરસ ટપટપતું હતું, અને લસણવાળું તેલ નૂડલ્સમાં સારી રીતે ઉતરી ગયું હતું, એટલે દરેક કટકામાં લસણની સુગંધ સીધી આવતી હતી. મેં પણ એક કોળિયો ચોરીને ખાધો, અને સાચું કહું તો તેની વાત માની લેવી પડી.

સીફૂડ જજામ્પોંગ પાસ્તા, કોરિયન તીખાશ અને ઇટાલિયન સ્ટાઇલની મુલાકાત

આ પહેલી વાર આવ્યું ત્યારે મને લાગ્યું કે કદાચ ટોમેટો સોસ પાસ્તા હશે. પણ એક કટકો ખાધા પછી સમજાઈ ગયું કે સ્વાદ બિલકુલ અલગ છે. સીફૂડ જજામ્પોંગ પાસ્તાની કિંમત $7.90 હતી. જજામ્પોંગ કોરિયન સ્ટાઇલનું તીખું સીફૂડ નૂડલ સૂપ છે, અને અહીં તેની તીખી, ઉમામીવાળી મજા લાલ સોસમાં ઓગળી ગઈ હોય એવું લાગતું હતું. દેખાવમાં ટોમેટો સોસ જેવી લાગતી, પણ સામાન્ય ટોમેટો પાસ્તાથી ચોક્કસપણે અલગ. અંદર શેલ સાથે પાંચ-છ મસલ્સ હતા, અને ઉપર અડધો કરચલો આખો મૂકેલો હતો. ટેબલ પર આવેલા ચારેય મેનૂમાં વિઝ્યુઅલી સૌથી જોરદાર તો આ જ લાગતું હતું. સૂપ પણ પૂરતું હતું, એટલે નૂડલ્સ ખાઈ લીધા પછી પણ ચમચીથી સૂપ પીતા રહેવું મન થતું હતું. મને આ તીખાશ ગમી, પણ પત્નીને ગાંબાસ વધારે ગમ્યું. તેણે બે-ત્રણ કટકા ખાધા અને પ્લેટ મારી તરફ સરકાવી દીધી. એટલે અંતે પેટ ફાટી જાય એટલું મેં જ ખાધું.

Mitaly પેપેરોની પિઝા, એ દિવસે સૌથી સંતોષ આપનાર પિઝા

પેપેરોની પિઝાની કિંમત $8.60 હતી. સાચું કહું તો, મને કોરિયન પિઝા બ્રાન્ડ્સમાં ઘણી વાર મળતી જાડી ક્રસ્ટ અને ઉપર બધું જ ભરેલું હોય તેવી પિઝા કરતાં આવી સિમ્પલ પિઝા વધારે ગમે છે. પાતળી ક્રસ્ટ, ચીઝ અને પેપેરોની, અથવા માર્ઘેરિતા જેવી સીધી-સાદી પિઝા મારા સ્વાદની છે.

એટલે આ પિઝા આવ્યા પછી મને તરત લાગ્યું કે આ તો મારી સ્ટાઇલની છે. ખાઈને જોયું તો અપેક્ષા કરતાં પણ સારી નીકળી. ક્રસ્ટ પાતળી અને કરકરી હતી, પણ ચીઝ વિચાર્યું હતું તેના કરતાં વધારે જાડું અને ભરપૂર હતું. એક સ્લાઇસ ઉંચકતાં ચીઝ લાંબું ખેંચાતું હતું. પેપેરોની પણ મોટા ટુકડામાં હતી. સમાન ભાવની કેટલીક ફ્રેન્ચાઇઝમાં પાસ્તા ઠીક હોય છે, પણ પિઝા થોડી નબળી પડે છે. અહીં તો ઉલટું લાગ્યું કે કદાચ પિઝા વધુ સારી રીતે બનાવે છે. સાચું કહું તો એ દિવસે ઓર્ડર કરેલા ચાર મેનૂમાંથી મને સૌથી વધારે સંતોષ આ પિઝાથી મળ્યો. પત્નીને કહ્યું કે “એક સ્લાઇસ વધુ ખાઈ લઉં?” તો તેણે તરત કહ્યું, “હમણાં જ જજામ્પોંગ પાસ્તા પણ લગભગ તું એકલો ખાઈ ગયો ને?” બસ, સંકેત સમજી ગયો.

Mitaly વિશે આખરી વાત, બજેટ પાસ્તા ફ્રેન્ચાઇઝનો સાચો અનુભવ

ખુલ્લું કહું તો, હાઇ-એન્ડ ઇટાલિયન રેસ્ટોરન્ટ કે ઇટાલીની જાણીતી જગ્યાઓ સાથે સરખાવો તો ખામી નથી જ એવું કહી શકાય નહીં. નૂડલ્સ થોડા વધુ નરમ લાગ્યા એવા પળો હતા, અને કેટલીક સોસમાં થોડી વધારે ઊંડાઈ હોત તો સારું એવું પણ લાગ્યું. પણ $7 આસપાસના પાસ્તાથી આવી અપેક્ષા રાખવી કદાચ યોગ્ય નથી. અલગ પાર્કિંગ નથી એ થોડું અફસોસજનક છે, પણ નજીકની રોડ સાઇડ પર ગાડી રાખી શકાય છે, એટલે બહુ અસુવિધા નહોતી.

કોરિયામાં “સસ્તું હોય તો ગુણવત્તા પણ એવી જ હોય” એવી કહેવત છે. અર્થ એ કે સસ્તી વસ્તુમાં સામાન્ય રીતે કમી હોય. પણ Mitaly માટે આ વાત બેસતી નહોતી. કોરિયામાં $7થી ઓછું સસ્તું પાસ્તા કહીએ ત્યારે અમુક જગ્યાએ ખરેખર ભાવ જેટલી જ ગુણવત્તા લાગે છે. પણ અહીં તો મને લાગ્યું કે મેં ચૂકવેલા પૈસાથી વધારે મળ્યું. ત્રણ બાઉલ પાસ્તા અને એક આખી પિઝા, બે જણા પેટ ભરીને ખાધું અને કુલ $32.20 આપ્યા. કોરિયામાં આજકાલ બહાર ખાવાના ભાવો વિચારીએ તો આટલું પૂરતું જ નહીં, ઘણું સારું છે.

શિનાન ટ્રિપનો અંત દરિયો નહીં, પિઝા બની ગયો

રેસ્ટોરન્ટમાંથી બહાર આવીને કારમાં મોક્પો સિટી સેન્ટર તરફ નીકળ્યા ત્યારે પત્નીએ કહ્યું, “આગલી વાર ડેજોનમાં પણ Mitaly જઈએ.” આખા કોરિયામાં શાખાઓ ધરાવતી ફ્રેન્ચાઇઝ હોવાથી આવી ચેઇન રેસ્ટોરન્ટનો ફાયદો આ જ છે. પ્રવાસ દરમિયાન અચાનક પાસ્તા ખાવાનું મન થાય, તો નજીકની શાખા શોધીને અંદર જઈ શકાય. ચિલ્ડ્રન્સ ડેના એક દિવસ પહેલાં, શિનાન ટ્રિપનો અંત પાસ્તાથી થશે એવું સવારે તો બિલકુલ વિચાર્યું નહોતું. પણ પાછું વિચારું તો એ દિવસે સૌથી યાદ રહી ગયેલી વસ્તુ દરિયો નહીં, આ પિઝા હતી.

તમને કદાચ આ વાતો જાણવા મન થાય