Rayong café met geheime tuin: Pa Dee in het wild

Thailand is ook een echt cafélan

Als je door Thailand reist, gebeurt het vanzelf dat je telkens weer voor een café stil blijft staan. Dat is niet alleen zo in Bangkok of Chiang Mai, want ook in kleinere steden zitten plekken verstopt die je oprecht verrassen. Korea is sterk in cafécultuur, maar Thailand doet absoluut niet onder. Sterker nog, door het klimaat vond ik de buitenruimtes in Thailand vaak nog net een stap fijner. Toen ik in Rayong woonde, trok ik bijna elk weekend langs cafés, en juist Pa Dee in het wild was een plek die ik heel graag eens wilde laten zien.

Ik laat je eerst deze drank zien. Boven op het glas ligt een flinke berg bessen en daaroverheen loopt paarse siroop naar beneden. Over de smaak kom ik zo nog terug. Eerst even wat voor plek dit Thaise tuincafé eigenlijk is.

Vanaf de ingang twijfel je al: is dit een tuin of een café?

Zodra je binnenloopt, twijfel je meteen of dit nu een café is of iemands tuin. Aan beide kanten van het grindpad staan dichte struiken, op de witte tafels liggen kanten kleedjes en tussen de bomen fonkelen lampjes gewoon midden op de dag. Er zijn best veel mensen, maar het voelt niet luidruchtig. Misschien slikken de bomen het geluid in, misschien gaan mensen hier vanzelf zachter praten. Onder parasols zitten mensen te kletsen, koppels wandelen dieper de tuin in en anderen maken foto’s bij de bankjes, allemaal in hun eigen tempo.

Als je verder naar binnen loopt, verschijnt er een wit gebouw. Ramen met roedeverdeling, klimplanten tegen de gevel en een krans aan de deur. Het voelt als een cottage op het Engelse platteland, maar zodra je omhoog kijkt en tropische bomen het dak ziet bedekken, weet je weer: nee hoor, dit is Thailand. De zaak bestond al meer dan twaalf jaar en verhuisde in 2023 naar deze locatie, waarna de naam “in het wild” erbij kwam. Het voelt niet als decor dat expres oud is gemaakt, maar als natuur die echt de tijd heeft gekregen. Een beetje alsof een Engelse cottage en een Nederlandse stadstuin samen naar de tropen zijn verhuisd.

Ik laat eerst de drank en de taart zien en daarna gaan we weer naar buiten. Anders is de lol van helemaal doorlezen straks ook weg.

Binnen voelt het alsof je bij iemand thuis bent

Binnen is het klein. Witte houten muren, overal slingers van droogbloemen, één tafeltje bij het raam en naast de toonbank allemaal kleine spullen dicht op elkaar. Het voelt alsof je bent uitgenodigd in een huis waar iemand al jaren woont. Er werden ook handgemaakte spullen verkocht en als je daar eenmaal naar kijkt, merk je amper nog dat je bestelling al bijna klaar is.

De raamgreep was van porselein. Met bloemetjes erop geschilderd. Daarnaast hing een gordijn met bloemenpatroon, en door het glas zag je het groen van de tuin wazig naar binnen vallen. Mijn vrouw bleef daar echt een hele tijd naar staan kijken.

Bessenliefde-drank — paarse magie

Toen het glas kwam, leek het alsof er helemaal geen vloeistof in zat. Bramen, frambozen en rode bessen lagen hoog opgestapeld boven op het ijs en ertussen stak een varenblad. In deze vorm is het eigenlijk al een dessert.

Mijn vrouw zei dat we het snel moesten opdrinken, maar wacht even. Op de braam zaten kleine waterdruppels en als het zonlicht op de frambozen viel, werden die bijna doorschijnend. Echt nog één foto dan.

Als je de siroop inschenkt, verandert de kleur

Er komt nog iets apart bij. Een glazen flesje met paarse siroop. Met dat roze lint om de hals leek het eerder op een parfumflesje dan op iets wat je bij een drankje krijgt.

Als je het flesje langzaam kantelt en de siroop inschenkt, zakt het paars tussen de bessen door. Het ijs dat eerst helder was, kleurt stap voor stap mee. Je moet dit echt niet haastig doen.

Nadat alles erin zat, zag het glas er weer anders uit. Bovenin de kleur van de bessen, onderin diep paars. Het varenblad staat in het midden rechtop en de blauwe bessen drijven rond. Als je het glas optilt, lijkt dat donkere paars onderin in het zonlicht bijna op een wijnglas.

Ik schepte één framboos op met een lepel en de paarse siroop liep er in een streep vanaf. Van alle foto’s vond ik deze het beste gelukt. De smaak is friszuur, maar de siroop is best zoet. Juist doordat de zurigheid van de bessen dat opvangt, werkte het goed in de Thaise hitte.

Van bovenaf lijken de bessen te drijven op een paarse zee. Het ijs was al half gesmolten, maar zelfs dan zag het er nog mooi uit.

Huisgemaakte laagjestaart

De taart kwam eraan. Het bord lag in een rotan mandje en daarachter lag het groen van de tuin als achtergrond. Alleen dat beeld was al gezellig genoeg om even stil van te worden.

Deze taart is best bijzonder. Groene, roze en witte lagen liggen boven elkaar, met lichtblauwe room, twee blauwe bessen, één druif en een muntblaadje bovenop. De groene laag smaakt naar pandan, een kruid dat veel in Zuidoost-Azië wordt gebruikt. Het heeft een zachte, grassige geur. Een beetje zoals een subtiele kruidige toon in een Nederlandse zomertaart, maar dan tropischer. Tussen de lagen zit een dun laagje room, waardoor je eerst het kruidige proeft en pas daarna de zoetheid krijgt.

Ik sneed de voorkant aan met een vork. Zo zacht dat je amper kracht hoeft te zetten.

De doorsnede was echt netjes. Groen, wit en roze lagen mooi strak op elkaar. Volgens hen maakt de eigenaar deze taart zelf, helemaal huisgemaakt.

Ik hield één hap omhoog. Alle drie de lagen en de room kwamen samen op de vork, terwijl de tuin daarachter zacht wazig wegviel. Zoet, maar niet zwaar.

Weer naar buiten — de tuin is groter dan je denkt

In het midden van de tuin staat een zwarte fontein. Het geluid van het water blijft steeds op de achtergrond hangen en laat je de hitte even vergeten. Daarachter zie je het witte cottagegebouw en een terras met lichtjes, en als de wind opsteekt, flikkert het zonlicht tussen de bomen door. Ook zonder airco was het hier prima uit te houden, gewoon omdat de schaduw van de bomen genoeg deed.

Op het grind zit een stel tegenover elkaar aan een witte tafel, terwijl een medewerker met een rotan mand langsloopt. Achterin staat een gebouw van twee verdiepingen met klimplanten erop en links zie je een kleiner gebouw met een krans aan de deur. Omdat er meerdere gebouwen verspreid door de tuin staan, blijft het leuk om rond te lopen en steeds weer iets nieuws te ontdekken. Het is echt ruimer dan je eerst denkt.

De handgemaakte spullen van de eigenaar

Op de plank achter de toonbank stonden bossen graanaren, dennenappels en een miniatuurkerk van hout, plus een mok met één gele roos erin. Een opa-pop met strohoed en een oma-pop met hoofddoek zaten daar gezellig naast elkaar. Alles zou handgemaakt zijn door de eigenaar of persoonlijk door haar zijn uitgekozen.

Buiten staat ook nog iets

Er staat buiten ook nog een object, maar die mag je zelf gaan zoeken als je er ooit naartoe gaat.

Zelfs de mussen zijn hier gasten

We hadden de taart op en waren heel even van onze plek weggeweest, maar toen we terugkwamen, stonden er een paar mussen op het bord. Ze pikten netjes naast elkaar de kruimels op en waren totaal niet bang voor mensen. In Korea was er waarschijnlijk meteen over hygiëne begonnen, maar in Thailand voelt het gewoon als onderdeel van het decor. Zelfs als vogels op tafel landen, jaagt niemand ze weg. Die losse vorm van samenleven vond ik eigenlijk heel fijn.

Als je maar één café in Rayong kunt kiezen

Pa Dee in het wild is geen perfect café. De sfeer en de foto’s stellen bijna iedereen tevreden, maar over de smaak van de drankjes en desserts zeggen sommigen ook dat je deels voor de sfeer betaalt, en over de service lopen de meningen per recensie uiteen. Eerlijk gezegd denk ik zelf ook dat de echte hoofdrol hier door de ruimte wordt gespeeld. Toch zou ik deze plek aanraden als je in Rayong maar één café kunt doen. Niet omdat alles perfect is, maar omdat de tijd die ik hier doorbracht gewoon goed voelde.

Bezoekersinformatie voor Pa Dee in het wild

Dit bericht is oorspronkelijk gepubliceerd op https://hi-jsb.blog.