پیشنهاد یه کافه مخفی تو رایونگ تایلند | نقد کافه الفانت قبل از رفتن به کو سامت

یه کافه محلی تو بن‌فه رایونگ، ایستگاهی قبل از کو سامت

می‌خوام یه کافه دنج و مخفی تو منطقه بن‌فه رایونگ (Ban Phe, Rayong) رو بهتون معرفی کنم. زمانایی که تایلند زندگی می‌کردم، با همسرم می‌خواستیم بریم جزیره کو سامت (Koh Samet) و رسیدیم اسکله نوان‌تیپ، اما تا حرکت قایق خیلی وقت داشتیم. گفتیم تا اون موقع یه چیزی بنوشیم و اینطوری شد که پامون به کافه الفانت (Elephante Cafe) باز شد. یه ساختمون کوچیک دو طبقه کنار جاده ساحلی بن‌فه هست که توریستایی که میرن کو سامت تقریباً هیچ‌وقت بهش سر نمی‌زنن. الانم که برگشتم، چیزی که گاهی دلم براش تنگ میشه قهوه‌اش نیست، بلکه کیکشه!

راستش تو مدتی که تایلند بودم، کافه‌های خیلی زیادی رفتم. از کافه‌های خفن و باکلاس منطقه تونگ‌لو تو بانکوک گرفته تا کافه‌های ساحلی پاتایا و کافه‌های خود جزیره کو سامت. اما رایونگ چون یه منطقه توریستی نیست، حال و هواش کلاً فرق داشت. اینجا پر از توریست‌های خارجی نبود؛ وقتی آخر هفته بین محلی‌هایی که با دمپایی اومده بودن کافه می‌نشستی، بیشتر از اینکه حس یه مسافر رو داشته باشی، حس می‌کردی یکی از اهالی همون محله‌ای.

قبل از سفارش تو کافه‌های تایلند، اینو حتماً بدونید

قبل از اینکه بریم داخل، باید یه چیزی رو بهتون بگم. سیستم منوی کافه‌ها تو تایلند با بقیه کشورها یه کم فرق داره. اگه اینو ندونید، موقع اولین سفارشتون حسابی جا می‌خورید.

سفارش دادن با دونستن این نکات زمین تا آسمون با وقتی که هیچی نمی‌دونید فرق داره. خود منم اولین باری که اومدم تایلند یه آمریکانو سفارش دادم و وقتی دیدم شیرینه، فکر کردم سفارش رو اشتباه آوردن!

آمریکانو یوزو، یه طعم عجیب و غریب

چیزی که من تو این کافه سفارش دادم، آمریکانو یوزو (Americano Yuzu) بود. تو منوی پیشنهادی بود و منم همونو انتخاب کردم. ترکیبش اینطوری بود که ته لیوان شربت زرد رنگ یوزو (یه نوع مرکبات آسیایی) بود و روش آمریکانو ریخته بودن. روشم یه اسلایس لیمو و جعفری گذاشته بودن؛ کلاً به نظر می‌رسید امضای این کافه اینه که رو هر چی سفارش میدی یه شاخه جعفری بذاره! راستش درک طعمش یه کم سخت بود. تلخی قهوه و ترشی یوزو همزمان میزد تو دهن و نمی‌دونستی دقیقاً باید رو کدوم تمرکز کنی. این از اون نوشیدنی‌هاست که یا عاشقش میشی یا ازش متنفر. قیمت یه لیوان آمریکانو هم حدود ۱.۷۰ دلار بود.

سودای لیچی که همسرم انتخاب کرد

همسرم بعد از کلی بالا پایین کردن ویترین، یه سودای لیچی سفارش داد. تو آب گازدار، شربت لیچی ریخته بودن و تکه‌های کامل میوه لیچی هم روش شناور بود؛ البته که اینم با جعفری تزیین شده بود! یه نوشیدنی سبک و خنک که جون می‌داد برای هوای گرم تایلند. عطر لیچی ملایم بود و اصلاً تو ذوق نمی‌زد. قیمتش هم حدود ۲.۱۰ دلار بود.

پیدا کردن بهترین کیک عمرم تو یه کافه محلی تایلندی

اما داستان اصلی از اینجا شروع میشه. کیک بنفشی که همسرم از ویترین انتخاب کرد. این اتفاق ویژه اون روز بود.

تو ویترین، کیک موس، کیک کرپ و حتی یه کیک ماچای سبز رنگ تو یه ردیف چیده شده بودن. برای یه کافه محلی تو تایلند، تنوع دسرهاشون واقعاً عالی بود. طبقه بالا هم چند مدل نون بود. همسرم همون کیک بنفش سمت راست رو انتخاب کرد.

وقتی سفارشو آوردن، کیک واقعاً کوچیک بود. اگه کنار لیوان نوشیدنی می‌ذاشتیش، از کف دست هم کوچیک‌تر بود. این عکس چون با لنز تله گرفته شده خیلی بزرگتر از واقعیت به نظر میاد. تو واقعیت با سه چهار تا قاشق تموم می‌شد. اگه درست یادم باشه قیمتش حدود ۲.۸۰ دلار بود، که با توجه به اندازه‌اش راستش اصلاً ارزون به حساب نمیومد.

اما به محض اینکه اولین قاشق رو خوردیم، جفتمون قاشق‌ها رو گذاشتیم پایین! روی موس بلوبری یه سس غلیظ ریخته بودن که اصلاً شیرینی زننده‌ای نداشت، اما یه طعم غنی و عمیق تو دهن پخش می‌کرد. بین تمام کیک‌هایی که تو تایلند خوردم، این واقعاً بهترین کیک عمرم بود.

بزرگنمایی لنز، اما طعمی که اصلاً اغراق‌آمیز نبود

چون عکس رو با لنز تله از نزدیک گرفتم، خیلی بزرگ به نظر میاد. اندازه واقعی‌اش اندازه عرض سه تا انگشت بود. زیرش یه لایه خرده کوکی شکلاتی بود و روی موس یاسی رنگش، یه سس بلوبری غلیظ پایین می‌ریخت. سرعت آب شدن موس روی زبون دقیقاً بی‌نقص بود و نکته کلیدی ماجرا این بود که سس بلوبری، طعم خود موس رو خفه نمی‌کرد. پیدا کردن کیکی که همچین تعادل طعمی داشته باشه واقعاً سخته.

دیزاین بشقاب با پرک جو دوسر و پودر قندی که پخش شده بود، واقعاً از یه کافه محلی تو تایلند بعید بود. دقیقاً حس دسرهایی رو می‌داد که تو رستوران‌های لوکس بالاشهر سرو میشه. خیلی از کافه‌های معروف و خفن بانکوک هم همچین دیزاینی ندارن، برای همین دیدن یه همچین چیزی تو یه کافه محلی تو بن‌فه سورپرایزم کرد.

مهارت این کافه تو همین یه سس معلومه

از سس بلوبری یه عکس از نمای نزدیک‌تر گرفتم. این سس براق و روان نقطه قوت کار بود. اگه بد درست بشه، در حد آب‌قند شیرین میشه و کل طعم کیک رو نابود می‌کنه. اما این یکی بیشتر از اینکه شیرین باشه، یه ترشی و طراوت خاصی داشت. خود موس یه شیرینی ملایم داشت و سس، یه حس ترش و ملسِ جذاب بهش اضافه می‌کرد.

بررسی لایه‌های داخلی کیک

یه برش ازش زدم. همه‌اش از موس پر نشده بود. لایه پایینی کیک اسفنجی شکلاتی بود و روش یه لایه نازک از موس بلوبری قرار داشت. درآوردن این ضخامت نازک و یکدست برای موس کار راحتی نیست. اگه کلفت باشه دل رو میزنه و اگه نازک باشه طعمش حس نمیشه، اما این ضخامتش دقیقاً جوری بود که تو یه قاشق، بافت سنگین کیک اسفنجی و نرمی موس همزمان حس می‌شد.

اگه به برش کیک دقیق‌تر نگاه کنید، می‌بینید که تکه‌های میوه بلوبری داخل خود موس هم هست. یعنی سس رو فقط نریخته بودن روش، بلکه مواد اصلی رو حسابی داخلش هم کار کرده بودن.

یه عکس کلوزآپ دیگه از سس. غلظتش جوری بود که آروم روی موس سرازیر می‌شد و پخش می‌شد. مثل آب شره نمی‌کرد، بلکه یه جا جمع می‌شد. می‌تونستی تکه‌های درسته بلوبری رو زیر دندونت حس کنی و کاملاً مشخص بود که سس کارخونه‌ای نیست و خودشون جوشوندن و درستش کردن.

فضای داخل کافه که فقط با لنز زوم ثبت شد

حالا بذارید یه کم از فضای داخل کافه بگم. همه عکسا رو از داخل گرفتم چون فقط لنز زوم همراهم بود و نتونستم از نمای بیرون عکس بگیرم.

کافه خیلی بزرگ نیست، اما مبلمان آنتیک با حال و هوای تایلندی و دکوری‌ها رو خیلی خوب جاگذاری کردن. اصلاً حس یه دکور مصنوعی و زوری رو نمی‌داد، انگار این وسایل از اول متعلق به همینجا بودن. کافه‌های تایلندی تو این زمینه خیلی سلیقه دارن؛ بدون اینکه پول هنگفتی خرج کنن، با همون چیزایی که دارن یه اتمسفر عالی می‌سازن.

دکوری‌هایی شبیه یه موزه وینتیج

روی دیوار یه دکوری چوبی بزرگ از صورت فیل نصب شده بود و قفسه‌های چوبی پر بود از موتورهای مینیاتوری و مجسمه‌های فندق‌شکن. یه گوشه، یه موتور وسپای وینتیج آبی روشن گذاشته بودن و پشت سرشم یه مینی موتور (Monkey Bike) طلایی رنگ بود. انگار صاحب کافه کلکسیونر بود و کل کافه شبیه یه موزه کوچیک وینتیج شده بود. رو یه دیوار داخل یه محفظه شیشه‌ای یه گیتار فندر تلکستر (Fender Telecaster) بود که زیرش نوشته بود "Fender Telecaster Japan 1987-1990". اولین بار بود می‌دیدم تو یه کافه گیتار اینطوری به نمایش گذاشتن. با اینکه وسایل هیچ ربطی به هم نداشتن، اما اصلاً حس شلوغی و شلختگی نمی‌داد. بیشتر شبیه اتاق نشیمن کسی بود که تمام چیزایی که دوست داره رو یه جا جمع کرده.

راستی جای پارک جلوی کافه نهایتاً برای ۵ تا ماشین جا داره. بعدازظهرهای آخر هفته ممکنه جای پارک سخت گیر بیاد، پس بهتره زودتر برید.

ساختمان دو طبقه، یه گوشه دنج زیر پله‌های طاقی

کافه دو طبقه است. زیر پله‌ها رو با آجر به شکل طاق درآوردن و یه گوشه دنج و راحت درست کردن، وقتی هم میرید بالا باز فضای نشستن جداگانه هست.

فضای نشستن کافی، میزهای کنار پنجره طبقه دوم پرطرفدارن

تو طبقه دوم یه میز چوبی بزرگ و یه تیکه هست که برای جمع‌های گروهی عالیه. از پنجره هم مستقیم درختای سبز معلومه و برای همین این قسمت خیلی محبوبه. تو طبقه اول، صندلی‌های چوبی کوتاهی با کوسن‌های چرمی قهوه‌ای گذاشته بودن که زاویه پشتی‌شون برای لم دادن و نشستن طولانی‌مدت خیلی راحت بود. پارچه‌هایی با طرح سنتی تایلندی که به کناره‌های صندلی وصل شده بودن هم کاملاً به اتمسفر کافه می‌خورد. رو دیوار سمت مبل، پر بود از نقاشی‌های پاپیروس مصری و ویترین‌های مینیاتوری که زیر نور چراغ‌آویز آبی روشن، حس یه گالری کوچیک رو می‌داد. اینجا هم هیچ هماهنگی خاصی بین وسایل نبود، اما دیگه به این مرحله که می‌رسی می‌فهمی همین شلوغ‌پلوغی دقیقاً شخصیت اصلی این کافه است.

۱۰ جمله تایلندی که تو کافه دقیقاً به کارتون میاد

در آخر، یه سری جملات و اصطلاحات کاربردی براتون نوشتم که موقع سفارش تو کافه‌های تایلند به دردتون می‌خوره. دقیقاً همونطوری که نوشته شده بخونید، محلی‌ها متوجه میشن.

خلاصه اطلاعات بازدید از کافه الفانت

به طور خلاصه، کافه الفانت یه جای عالیه که تو مسیر رفتن به کو سامت یه سر بهش بزنید. از اسکله نوان‌تیپ با ماشین ۲ تا ۳ دقیقه و پیاده فقط ۱۰ دقیقه راهه. قیمت آمریکانو ۱.۷۰ دلار، سودای لیچی ۲.۱۰ دلار و کیک موس بلوبری هم تا جایی که یادمه حدود ۲.۸۰ دلار بود. نفری حدود ۵.۶۰ دلار که هزینه کنید، یه نوشیدنی و دسر عالی می‌خورید. اگه همین سفارش رو تو کافه‌های محله تونگ‌لو یا آری بانکوک می‌دادید، نفری ۸.۵۰ تا ۱۱.۳۰ دلار براتون آب می‌خورد. با کمتر از نصف قیمت، کیفیت دسری که می‌خورید حتی از اونا هم بالاتره؛ واقعاً حیفه که این کافه رو از دست بدید.

تو نظرات خونده بودم اگه اواخر بعدازظهر برید ممکنه دونه قهوه‌شون تموم شده باشه و نتونید قهوه بخورید، پس بهتره صبح یا اوایل بعدازظهر برید. ساعت کاریشون روزهای عادی از ۰۹:۰۰ تا ۱۸:۰۰ و آخر هفته‌ها از ۰۷:۰۰ تا ۱۸:۰۰ هست و وای‌فای هم رایگانه. تو سفرتون به رایونگ یا قبل از رفتن به کو سامت اگه وقت خالی داشتید حتماً یه سر به اینجا بزنید. اما راستش، مهم‌تر از اینکه بتونید میزان شیرینی قهوه‌تون رو کنترل کنید، اینه که اول بپرسید اون کیک موس بلوبری هنوز تو منو هست یا نه!

این پست در ابتدا در https://hi-jsb.blog منتشر شده است.