کافه باغی مخفی در تایلند | Pa Dee in the Wild رایونگ

تایلند هم قدرت کافه‌ای داره

وقتی تو تایلند سفر می‌کنی، پاهات خودش جلوی کافه‌ها میخکوب می‌شه. فقط بانکوک و چیانگ‌مای نیست — حتی شهرهای کوچیک هم کافه‌های باغی غافلگیرکننده‌ای دارن که آدم رو شوکه می‌کنن. کافه‌گردی تو ایران خیلی جاافتاده ولی تایلند هم اصلاً کم نمی‌آره. بلکه فضاهای باز و روبازش، با اون آب‌وهوای گرمسیری، یه سر و گردن بالاتره. تو رایونگ (Rayong) زندگی می‌کردم و آخرهفته‌ها کافه‌گردی تبدیل به عادتم شده بود. از بین همه‌شون، پا دی این د وایلد (Pa Dee in the Wild, ปาฎี) یه کافه باغی بود که حتماً باید معرفی‌اش می‌کردم.

اول از همه این نوشیدنی بری رو ببینید — لیوان پر از توت‌فرنگی و شربت بنفش که آروم می‌ریزه پایین. درباره طعمش بعداً حرف می‌زنم. اول بذارید بگم این کافه رویایی تایلندی اصلاً چه جور جاییه.

از همون ورودی معلوم نیست باغه یا کافه

از همون قدم اول معلوم نیست داری وارد کافه می‌شی یا باغ کسی. دو طرف مسیر سنگفرش پر از بوته‌های سبز انبوه، روی میزهای سفید رومیزی توری، بین درخت‌ها ریسه‌های چراغ حتی وسط روز چشمک می‌زنن. آدم نسبتاً زیاد بود ولی سروصدایی نبود. انگار درخت‌ها صدا رو می‌خورن، یا شاید همه خودشون صداشونو پایین آوردن. زیر سایبان‌ها آدم‌ها گپ می‌زدن، یه زوج داشتن تو باغ قدم می‌زدن، کنار نیمکت‌ها عکس می‌گرفتن — هرکسی با سرعت خودش تو فضا پرسه می‌زد.

وقتی جلوتر بری، یه ساختمون سفید پیدا می‌شه. پنجره‌های شیشه‌ای مشبک با پیچک‌هایی که بالا رفتن، جلوی در یه حلقه گل آویزون. انگار کلبه‌ای تو حومه انگلیسه — ولی سرتو بالا بگیری درخت‌های گرمسیری سقف رو پوشوندن و یادت می‌آد آهان، اینجا تایلنده. این کافه بیش از ۱۲ سال فعالیته ولی سال ۲۰۲۳ به مکان فعلی نقل‌مکان کرد و اسم «in the Wild» بهش اضافه شد. این حس طبیعتی که ساله‌ها رشد کرده، مصنوعی نیست — واقعاً اورجیناله.

اول نوشیدنی و کیک رو نشون‌تون بدم، بعد برمی‌گردیم بیرون. اینجوری انگیزه دارید تا آخر مطلب رو بخونید.

فضای داخلی انگار خونه کسیه

فضای داخلی کوچیکه. دیوارهای سفید چوبی با گل‌های خشک آویزون، یه میز کنار پنجره، کنار پیشخوان پر از وسایل دکوری ریزودرشت — انگار به خونه کسی دعوت شدی که سال‌ها اونجا زندگی کرده. صنایع‌دستی هم می‌فروختن و آدم وقتی سرگرم تماشاشون می‌شه، متوجه نمی‌شه سفارشش آماده شده.

دستگیره پنجره سرامیکی بود — با نقش گل. پرده بغلش هم طرح گلدار داشت و از پشت شیشه سبزی باغ تار و محو پیدا بود. خانمم اینو دید و یه مدت طولانی همون‌جا وایستاد و زل زد.

نوشیدنی Berry Love — جادوی بنفش

لیوان که اومد، مایع توش نبود. شاه‌توت، تمشک و انگور فرنگی قرمز روی یخ تلنبار شده بود و لابه‌لاشون برگ سرخس فرو رفته بود. همین‌جوری خودش یه دسر بود.

خانمم می‌گفت زود بخوریم ولی صبر کن — روی شاه‌توت‌ها قطره‌های آب نشسته بود، دونه‌های تمشک زیر نور آفتاب نیمه‌شفاف برق می‌زدن. بذار یه عکس دیگه بگیرم.

وقتی شربت می‌ریزی رنگش عوض می‌شه

یه چیز جداگانه هم اومد. یه بطری شیشه‌ای پر از شربت بنفش. دور گردنش روبان صورتی بسته بودن، شبیه شیشه عطر بود.

اینو آروم کج می‌کنی و می‌ریزی تو لیوان — بنفش لای میوه‌ها نفوذ می‌کنه. یخ‌هایی که شفاف بودن کم‌کم رنگ می‌گیرن. عجله نکنید، اگه تند بریزید جلوه‌ش خراب می‌شه.

بعد از ریختن شربت — بالا رنگ میوه‌ها، پایین بنفش تیره. برگ سرخس وسط ایستاده و بلوبری‌ها شناورن. لیوان رو بلند کنی، بنفش پایین زیر نور آفتاب می‌درخشه و شبیه جام شراب می‌شه.

با قاشق یه دونه تمشک برداشتم، شربت بنفش ازش چکید پایین. این عکس از همه بهتر درومد. طعمش ترش بود ولی شربت‌ش نسبتاً شیرین. البته ترشی میوه‌ها تعادلش رو حفظ می‌کنه و تو گرمای تایلند خیلی می‌چسبه.

نمای بالا. میوه‌ها رو دریای بنفش شناورن. یخ‌ها نصفه آب شده بودن ولی هنوز قشنگ بود.

کیک لایه‌ای خانگی

کیک خانگی رسید. تو یه سبد حصیری با بشقاب، پشت‌سرش سبزی باغ پهن شده بود.

این کیک یه‌کم خاص بود. لایه‌های سبز، صورتی و سفید روی هم چیده شده بودن و بالاش کرم آبی، دو دونه بلوبری، یه دونه انگور و برگ نعناع. لایه سبز طعم پاندان (pandan) داره — یه گیاه معطر که تو جنوب‌شرقی آسیا خیلی استفاده می‌شه. فکر کنید مثل گلاب خودمون ولی با عطر سبزه‌ای ملایم. بین لایه‌ها کرم نازک مالیده بود و وقتی یه لقمه می‌زنی، اول عطر گیاهی می‌آد و بعدش شیرینی.

با چنگال جلوش رو بریدم. نرم بود و اصلاً فشار نمی‌خواست.

مقطعش. لایه‌های سبز، سفید و صورتی مرتب و تمیز. صاحب کافه خودش دستی درست می‌کنه — کیک خانگی واقعی.

یه تکه رو بالا آوردم. سه لایه با کرم باهم بالا اومد و پشت‌سرش باغ محو شده بود. شیرین ولی سنگین نیست.

دوباره بریم بیرون — باغ از اون چیزی که فکر می‌کنید بزرگ‌تره

وسط باغ یه آبنمای سیاه هست. صدای آب مدام زمینه رو پر می‌کنه و کمک می‌کنه گرما یادت بره. پشتش کلبه سفید و تراس با ریسه چراغ پیداست و وقتی باد می‌زنه، نور آفتاب لای شاخه‌ها چشمک می‌زنه. کولر نداشت ولی سایه درخت‌ها کافی بود و نشستن اذیت نمی‌کرد.

روی سنگفرش، سر میز سفید یه زوج نشسته بودن و یه کارمند با سبد حصیری رد می‌شد. ساختمون دوطبقه پشتی پیچک بالا رفته بود و سمت چپ یه ساختمون کوچیک با حلقه گل. تو باغ چند تا ساختمون پراکنده هست و وقتی راه می‌ری هرکدوم رو یکی‌یکی کشف می‌کنی. از اون چیزی که فکرش رو بکنید بزرگ‌تره.

صنایع‌دستی خود صاحب کافه

پشت پیشخوان روی قفسه دسته‌های خوشه گندم، میوه کاج، ماکت کلیسای چوبی کوچیک چیده شده بود و تو یه لیوان یه شاخه رز زرد. عروسک پیرمرد با کلاه حصیری و عروسک پیرزن با روسری کنار هم نشسته بودن. همه‌ش رو خود صاحب کافه دستی ساخته یا انتخاب کرده.

بیرون هم چیزایی هست

بیرون هم یه‌سری مجسمه و تزئینات هست، ولی اون رو خودتون برید پیدا کنید.

گنجشک‌ها هم مشتری‌ان

کیک رو خوردیم و چند لحظه از سر میز بلند شدیم. برگشتیم دیدیم چندتا گنجشک نشستن رو بشقاب. خرده‌کیک‌ها رو کنار هم نوک می‌زدن و اصلاً از آدم نمی‌ترسیدن. تو ایران بود الان بحث بهداشت پیش می‌اومد، ولی تو تایلند این عادیه. تو کافه پرنده بیاد کسی اعتراض نمی‌کنه. این همزیستی آروم و بی‌دغدغه رو دوست داشتم.

اگه تو رایونگ فقط یه کافه بخوای بری

Pa Dee in the Wild کافه بی‌نقصی نیست. فضا و عکس‌هاش همه رو راضی می‌کنه ولی بعضی‌ها می‌گن طعم نوشیدنی و دسرها «پول فضاست» و درباره سرویس کارکنان هم نظرات مختلفه. خودمم صادقانه فکر می‌کنم ستاره اصلی این کافه، فضاشه. ولی اگه تو رایونگ فقط وقت یه کافه رو دارید، همین‌جا رو پیشنهاد می‌دم. نه به خاطر بی‌نقص بودنش — به خاطر اینکه وقتی که اونجا گذروندم خوب بود.

اطلاعات بازدید Pa Dee in the Wild (ปาฎี)

این مطلب اصلی در https://hi-jsb.blog منتشر شده است.