کافه شبانهروزی کرهای | بررسی منو و قیمت هالیس کافی
فهرست مطالب
16 مورد
ساعت ۴ صبح، زیر بارون خیابون، یه کافه شبانهروزی کرهای پیدا کردیم
ساعت ۴ صبح بود و داشت بارون میاومد. خوابم نمیبرد، داشتم تو تخت غلت میزدم. به همسرم گفتم «بریم بیرون؟» که یهو بلند شد. دوتایی سرسری یه چیزی پوشیدیم و زدیم بیرون، ولی خب این ساعت کجا بریم آخه؟ اما دیدم چراغهای هالیس کافی روشنه. یه شعبه شبانهروزی بود.
بازتاب نور مغازه روی آسفالت خیس یه حالوهوای خاصی ساخته بود. وسط سکوت شب، فقط نور این کافه روشن بود و همین کافی بود که حالت آدم عوض بشه. شاید ندونید ولی تو کره کافههای شبانهروزی هم وجود داره. زیاد نیستن ولی تو شهرهای بزرگ گاهی پیدا میشن. البته همه شعبههای هالیس ۲۴ ساعته نیستن و این یکی یه مورد خاص بود. اگه تو سفر به کره نیمهشب یا صبح خیلی زود جایی لازم دارید که وقت بگذرونید، این جور کافهها میتونن خیلی به دردتون بخوره.
نحوه سفارش با کیوسک در کافههای کرهای
در رو که باز کردیم، اولین چیزی که چشممون خورد کیوسک بود. تو کره این روزها چه کافه باشه چه رستوران، سفارش با کیوسک تقریباً استاندارده. هالیس هم همینطور. از روی صفحه منو رو انتخاب میکنید و با کارت یا موبایل پرداخت میکنید. پول نقد قبول نمیکنه. فقط کارت یا پرداخت موبایلی. ولی اگه کسی با کیوسک مشکل داره یا فقط پول نقد داره، میتونه مستقیم از پیشخوان سفارش بده. به کارمند بگید کمکتون میکنه، نگران نباشید.
منوی هالیس کافی و پشتیبانی چندزبانه
این صفحه کیوسکه. منو با عکس نشون داده میشه. چندزبانه هم هست، یعنی اگه کرهای بلد نباشید هم میتونید سفارش بدید. بالای صفحه آیکون پرچمها هست، زبان رو عوض میکنه. قیمتها: آمریکانو حدود ۳.۵ دلار، کافه لاته حدود ۴ دلار، وانیل دیلایت حدود ۴.۵ دلار. برای یه کافه زنجیرهای کرهای، قیمتها میانگینه. تقریباً همسطح استارباکس یا یه ذره ارزونتر. برای کسایی که هالیس رو نمیشناسن یه توضیح کوتاه بدم: هالیس اولین برند تخصصی اسپرسو در کرهست که سال ۱۹۹۸ تو محله گنگنام سئول راهاندازی شد. یعنی حتی یه سال قبل از اولین شعبه استارباکس در کره. الان حدود ۵۰۰ شعبه تو کل کره داره، ولی خب در مقایسه با استارباکس یا توسامپلیس (یه زنجیره کافه معروف دیگه کرهای) تعدادشون کمتره. به همین خاطر حتی بعضی کرهایها هم ممکنه نرفته باشن هالیس. خودم هم معمولاً بیشتر استارباکس یا توسام میرم، ولی هالیس هر وقت میرم یه حس متفاوتی داره و گاهی عمداً پیداش میکنم.
مصرف در محل یا بیرونبر و قانون لیوان یکبارمصرف کره
بعد از انتخاب منو، این صفحه میاد. بیرونبر یا مصرف در محل. این فقط یه سؤال تشریفاتی نیست. تو کره استفاده از لیوان پلاستیکی یکبارمصرف در محل طبق قانون ممنوعه. اگه بگید میخوام اینجا بخورم، نوشیدنیتون تو ماگ یا لیوان قابلاستفاده مجدد سرو میشه. لیوان یکبارمصرف فقط وقتی بیرونبر بزنید داده میشه. نکته مهم اینه که اگه بیرونبر بزنید ولی با لیوان یکبارمصرف بشینید تو کافه، کافه جریمه میشه. خیلی از خارجیها اول که میان کره از این موضوع جا میخورن. اگه تو کافه میخورید، مصرف در محل رو بزنید. اگه وسطش خواستید برید و نوشیدنیتون تموم نشده، از پیشخوان بخواید براتون تو لیوان یکبارمصرف بریزن.
دسرهای هالیس کافی، نظر واقعی بعد از امتحان کردن
این رولکیک شیری رو همسرم سفارش داد. بیرونش نون اسفنجی نرمه و توش پر از خامه شیری تازهست. شیرینی ملایمی داره، سنگین و چرب نیست و سَبُکه. با قهوه خوب میخورد. ولی حدود ۴.۵ دلار برای این اندازه یه کم گرونه. اگه با رولکیکهای فروشگاههای زنجیرهای مقایسه کنید مزهاش قطعاً بهتره، ولی وقتی تقریباً سه برابر قیمتشه آدم فکر میکنه ارزشش رو داره یا نه.
دولچه لاته هالیس، لاته شیر غلیظشده بهسبک کرهای
همسرم دولچه لاته سفارش داد. یه لاتهست که با شیر غلیظشده (شیر عسلی) درست میشه و تو منوی هالیس از آیتمهای محبوب و قدیمیه. طعم شیرین ملایم شیر غلیظشده با اسپرسو قاطی میشه و یه شیرینی نرم و لطیف میده، ولی اونقدرام شیرین نیست که گلوتون رو بگیره. چون سرد سفارش دادیم، شیر غلیظشده ته لیوان تهنشین شده بود، پس قبل از خوردن حتماً باید هم بزنید. اگه هم نزنید بالاش بیمزهست و پایینش فقط شیرینه. همسرم دقیقاً همین اشتباه رو کرد. یه قلپ خورد و گفت «این چرا اینجوریه؟» هم که زدم تازه گفت آره حالا خوشمزه شد.
هالیچینو نعنا شکلاتی، انتخاب طرفداران نعنا
من هالیچینوی نعنا شکلاتی سفارش دادم. هالیچینو اسمیه که هالیس روی نوشیدنیهای بلندد (میکسشده با یخ) گذاشته، یعنی عملاً یه نوشیدنی اسلاشیمانند که یخ رو باهاش هم میزنن. روش کلی خامه ریخته و تو نوشیدنی سبز روشن نعنایی تکههای شکلات چیپس دیده میشه. عطر نعنا خیلی تند نیست و ملایمه، به نظرم حتی کسی که تا حالا نعنا شکلاتی نخورده هم بتونه باهاش کنار بیاد. تو کره موضوع نعنا شکلاتی کلاً یه جنگ فرهنگیه. طرفدارای نعنا شکلات و مخالفاش دوتا جبهه جدان. دعواشون دیگه شده یه جور سرگرمی و شوخی ملی. من خودم طرفدار نعناشکلاتم و هر جا تو منو ببینمش سفارش میدم. اگه عکس این نوشیدنی رو برای رفیق مخالف نعناشکلات بفرستم صددرصد میگه «چندش»، ولی خب همینش بامزهست دیگه.
این همون رولکیکه، بعد از یه گاز زدن عکس گرفتم. مقطعش رو ببینید. خامه بیشتر از نونه. با چنگال که میبرید اول خامه سُر میخوره بیرون. مزهاش بد نبود. ولی خب حدود ۴.۵ دلاره و با دوسه لقمه تموم میشه. برای یه هلههوله شیرین نیمهشب بد نبود، ولی اگه بپرسید دفعه بعد هم سفارش میدید؟ فکر نکنم. به جاش با همون پول یه نوشیدنی دیگه سفارش میدم.
ویترین کیک هالیس، بررسی قیمت دسرهای کافه کرهای
یه نگاهی هم به ویترین کیکها انداختیم. جعبه دسر تیرامیسو حدود ۵ دلار، جعبه کوکیاندکریم هم حدود ۵ دلار. پارتیپک حدود ۲۵ دلار. اینها بستههایی هستن با چند برش کیک. تا دیدمشون یاد توسامپلیس افتادم، اون کافه زنجیرهای کرهای دیگه هم همینطور کیکهای برشی تو جعبه میفروشه و هالیس هم داره همون مسیر رو میره. این روزها کافههای زنجیرهای کرهای فقط با قهوه نمیتونن سر پا بمونن و دارن بخش دسر رو خیلی جدی تقویت میکنن. این فقط هالیس نیست، کل بازار کافه کره داره به این سمت میره. اون شب سیر بودیم و نتونستیم چیزی سفارش بدیم، ولی تیرامیسوش رو دفعه بعد حتماً باید امتحان کنم.
کیکهای محدود فصلی و همکاری با کاراکتر میفی
کیک خامهای انبه میفی، حدود ۵ دلار. هالیس اون موقع با کاراکتر میفی همکاری (کولَب) داشت و روی کیک یه تزیین میفی گذاشته بودن. شاید میفی رو نشناسید؛ یه شخصیت خرگوشی هلندیه که تو کره خیلی محبوبه. تکههای انبه لابهلای خامه دیده میشد و ظاهرش بامزه بود.
کیک شوکریم ماچا میفی، این هم حدود ۵ دلار. لایه ماچاش سبز پررنگه و مقطعش خوشگل بود. روش پودر ماچا پاشیده شده و لایه خامهاش ضخیمه. این روزها تو دسرهای کافهای کره ماچا واقعاً ترکونده، نه فقط هالیس بلکه استارباکس و توسام و حتی کافههای مستقل هم بدون منوی ماچا تقریباً وجود ندارن.
کرپ شیری (میلک کرپ)، حدود ۵ دلار. از چند لایه کرپ نازک روی هم ساخته شده. نور ویترین بازتاب داشت و عکس خیلی تمیز درنیومد. ولی جالبه که تو کافههای زنجیرهای کره به این راحتی کیک کرپ پیدا میشه. من وقتی بانکوک زندگی میکردم برای خوردن کیک کرپ باید عمداً میرفتم یه دسرکافه خاص پیدا میکردم. تو کره همینطوری تو ویترین کافه زنجیرهایه. بافتش با کیک معمولی فرق داره، لایهلایهست و کندن هر لایه یه لذت جداگانه داره.
رول تیرامیسو شکلاتی حدود ۵ دلار، کیک تریپل شکلات حدود ۴.۵ دلار. بخاطر فلیکر نور ویترین عکس یکم لرزش داره، ببخشید. رول تیرامیسو شکلاتی شبیه نسخه شکلاتی همون رولکیک شیریه که خوردیم، و کیک تریپل شکلات از نون تا خامهاش همهچی شکلاته. برای عاشقای شکلات تلخ مناسبه. در کل قیمت کیکهای برشی هالیس بین ۴.۵ تا ۵ دلار متمرکزه که برای استاندارد دسر کافهای کرهای میانگینه. با توجه به اینکه کیکهای برشی استارباکس حدود ۵ تا ۵.۵ دلار هستن، هالیس یه ذره ارزونتره. ولی صادقانه بگم، با این قیمت تو یه کافه مستقل محلی میشه کیک دستساز با کیفیت بهتری خورد. این محدودیت دسرهای زنجیرهایه دیگه.
فضای داخلی هالیس کافی، گشتی در دکوراسیون کافه کرهای
از اینجا به بعد فضای داخلی مغازهست. دکوراسیون هالیس از شعبهای به شعبهای فرق میکنه، ولی این شعبه از اونهای خوب بود. انتظار نداشته باشید همه هالیسها اینجوری باشن.
تا وارد طبقه اول میشید، سمت چپ پیشخوان، وسط کیوسک، سمت راست قفسه لوازم جانبی هالیس. ساعت ۴ صبح بود و هیچ مشتریای نبود. انگار کل مغازه رو اجاره کرده بودیم. کافههای زنجیرهای کره معمولاً همین ساختار رو دارن: طبقه اول جای سفارش و تحویل نوشیدنیه و صندلیهای اصلی طبقه دوم هستن. این شعبه هم همینطوره، از پلههای قرمز بری بالا طبقه دوم میرسی.
تنقلات غیرمنتظره پیشخوان کافههای کرهای
پیشخوان رو از نزدیکتر عکس گرفتم. پشت پیشخوان صفحه تبلیغ وانیل دیلایت بزرگ روشنه و دستگاههای قهوهساز و تجهیزات چیده شده. یه گوشه پیشخوان اسنکهایی هم چیده شده بود، مثل چیپس سیبزمینی برنجی و جلبک. شاید بگید تو کافه اینها رو میفروشن؟ ولی تو کافههای کرهای اینکه اسنکهای سبک کنار پیشخوان باشن خیلی رایجه. اون چیپس سیبزمینی برنجی (بوگاک) چیه؟ یه اسنک سنتی کرهایه که ورقههای نازک سیبزمینی رو با آرد برنج چسبناک سرخ میکنن، ترد و نمکیه و عجیب با قهوه میخوره. یه دوست خارجیام اولین بار که خورد تعجب کرد و گفت «این با چیپس سیبزمینی معمولی فرق داره!»
فرهنگ کافهنشینی کرهای، انواع صندلی و نشیمن
طبقه دوم که بری، بخش صندلیهای تکنفره هست. با پارتیشن از هم جدا شدن و روی دیوار چراغ و پریز برق دارن. برای کار با لپتاپ عالیه. یکی از نکات جالب فرهنگ کافهنشینی کرهای اینه که تنها رفتن کافه اصلاً عجیب نیست. آدمهایی که لپتاپ باز کردن و کار میکنن، دانشجوهایی که درس میخونن، کسایی که کتاب میخونن. تنهایی نشستن تو کافه و ساعتها موندن کاملاً عادیه. به همین خاطره که تو کافههای کرهای صندلیهای تکنفره اختصاصی زیاد دیده میشه. خودم هم خیلی وقتا تو کافه کار میکنم و اگه صندلی تکنفره با پریز برق باشه دیگه همونجا دفترمه. بعضی وقتا تمرکز تو کافه از خونه بهتره. خارجیهایی که میان کره از دیدن این فرهنگ تکنفره کافهنشینی خیلی تعجب میکنن.
تجربه فرهنگ زمیننشینی کرهای در کافه
طبقه دوم یه بخش نشیمن زمینی هم داشت. کفشتون رو درمیارید و میرید بالا. با طاقهای قوسی فضا تقسیم شده و یه حس نیمهخصوصی داره. اندازهاش برای دو نفر مقابل هم عالیه و چون روی زمین میشینید و پاتون رو دراز میکنید، زیاد هم بشینید خسته نمیشید. تو کره فرهنگ زمیننشینی (نشستن روی زمین بدون صندلی) وجود داره و حتی تو بعضی کافهها هم همچین صندلیهایی میذارن. اولش شاید براتون عجیب باشه ولی وقتی بشینید میبینید از اونی که فکر میکردید راحتتره. مخصوصاً اگه قراره زیاد بمونید، گاهی از صندلی بهتره. ساعت ۴ صبح بود ولی یه نفر تنها نشسته بود و داشت یه چیزی میخورد. حتی این ساعت هم آدم هست. یه حس آرامش عجیبی بهم داد.
وسط طبقه دوم، بخش میزهای چندنفره. میزهایی برای ۴ نفر کنار هم چیده شده، ولی چون وسط باز و بدون پارتیشنه، صادقانه بگم حریم خصوصی زیادی نداره. میز بغلی نزدیکه و صدای حرف زدن میرسه. برای گپ خصوصی توصیه نمیکنم. در عوض سقف بلنده و پنجرهها بزرگ، حس تنگی نمیده و نور هم ملایمه و فضا بد نیست. تو کافههای کرهای تقریباً همهجا وایفای رایگان هست. رمزش رو از پیشخوان بپرسید.
کنار دیوار یه کاناپه بلند کشیده شده و جلوش میزهای گرد با فاصله منظم چیده شدن. بخش دونفرهست. صندلیهای چوبی منحنی هم هست که حس و حال این بخش رو با بقیه فرق میده. رنگها روشنه و روز که بیای احتمالاً یه حالوهوای دیگه داره. تو کافههای کرهای خیلی رایجه که تو یه مغازه چند سبک مختلف صندلی بذارن. همین باعث میشه هر بار بیای هالیس بسته به اینکه کجا بشینی تجربهات فرق کنه.
یه فضا هم بود که روش نوشته بود اتاق جلسه. در نداره و کاملاً خصوصی نیست، ولی با پارتیشن چوبی مشبک از بقیه فضا جدا شده. توش یه کاناپه الشکل و وسط یه میز. ۴ تا ۵ نفر راحت جا میشن. تو کره خیلی رایجه که آدمها تو کافه جلسه کاری یا گروه مطالعه تشکیل بدن و همچین فضاهایی خیلی بهدرد میخوره. البته همه هالیسها اینو ندارن. فقط شعبههای بزرگتر گاهی دارنش.
آدمهایی که حتی نیمهشب تو کافه کار میکنن
یه نمای کلی از کل طبقه دوم. سقف تیرهست، نورپردازی ریلی پراکنده، فضای کلی آروم و ساکته. روی دیوار نوشتههای دستنویس و جاهای مختلف گلدونهای سبز. برای یه کافه زنجیرهای حسابی روش کار شده بود. ساعت ۴ صبح بود و یه نفر لپتاپ باز کرده بود و داشت کار میکرد. همونطور که قبلاً هم گفتم تو کره این صحنه خیلی معمولیه. کافههای کرهای فقط جای قهوه خوردن نیستن، فضای کار و مطالعه هم هستن. صندلیها هم تنوع داره، میز بزرگ، کاناپه، تکنفره، همه هست و چه تنها باشی چه با جمع، جا پیدا کردن سخت نیست.
گوشه انتهایی طبقه دوم. شخصاً تو این شعبه هالیس بهترین جای نشستن از نظر فضا همینجا بود. نشیمن پلکانی، گوشهگوشه گلدون سبز، چراغهای حبابی گرد که نور ملایمی دارن و با حالوهوای نیمهشب جور بود. پریز هم کنار هر صندلی بود. راستش تا قبل از این فکر میکردم هالیس از نظر دکوراسیون از استارباکس و توسام عقبتره. ولی این شعبه فرق داشت. البته این خیلی به شعبه بستگی داره. کافههای زنجیرهای کرهای همه همینطورن، همون برند ولی یه شعبه عالیه یکی معمولی. خودم هم قبلاً رفتم یه هالیس دیگه و گفتم اینجا نه. پس انتظار اینکه همهجا اینجوری باشه رو نداشته باشید، ولی اگه شانس بیارید شعبه خوبی گیرتون بیاد واقعاً لذتبخشه.
لوازم جانبی هالیس کافی، قیمت تامبلر کافه کرهای
طبقه اول یه ویترین لوازم جانبی بود. تامبلر، ماگ، جاکلیدی و از اینجور چیزها. همونطور که استارباکس به خاطر لوازم جانبیش معروفه، هالیس هم محصولات خودش رو میفروشه. خیلی از کافههای زنجیرهای کرهای علاوه بر نوشیدنی، لوازم جانبی رو هم بهعنوان منبع درآمد جدی دارن.
لوازم رو از نزدیکتر عکس گرفتم. تامبلر سرامیکی ۶۵۰ میلیلیتری حدود ۲۴ دلار، مدل دستهدار ماگی حدود ۱۹ دلار، تامبلر باریک حدود ۱۰ دلار، سیتی مدرن ۳۵۰ میلیلیتری حدود ۱۶ دلار. از حدود ۱۰ دلار تا ۲۴ دلار رنج قیمت متنوعه و بسته به بودجه میشه انتخاب کرد. طراحیها سادهست و لوگو هم کوچیک زده شده، یعنی حتی اگه هالیس رو نشناسید بهعنوان یه تامبلر معمولی راحت استفاده میشه. مثل تامبلرهای استارباکس نیست که آدم رو وسوسه جمعآوری کنه، ولی همین باعث شده از نظر کاربردی شاید بهتر باشه. بعضیها تو سفر به کره بهعنوان سوغاتی تامبلر کافه میخرن، مدل باریکش سبکه و جا نمیگیره و برای سوغاتی مناسب به نظر میرسید.
خودم قبلاً وقتی بانکوک زندگی میکردم، از یه شعبه هالیس نزدیک مرکز فرهنگی کره یه تامبلر خریده بودم. ولی اون شعبه حدود سال ۲۰۱۵ تو موج تعطیلی شعب خارجی تعطیل شد. الان اون تامبلر برام یه یادگاری عجیب شده. شعب خارجی تقریباً همه بسته شدن، ولی تو خود کره هالیس هنوز داره خوب کار میکنه.
جمعبندی صادقانه هالیس کافی
نیمهشب بیخواب بودیم و بدون انتظار خاصی زدیم بیرون، ولی تجربه از اونی که فکر میکردم بهتر بود. یه کافه شبانهروزی کرهای با نورهای روشن وسط خیابون بارونی نیمهشب، همین تصویر کافی بود که حال آدم بهتر بشه. هالیس اونقدرا معروف نیست که بگیم نماینده کافههای کرهست مثل استارباکس، ولی اینکه از سال ۱۹۹۸ بهعنوان اولین کافه تخصصی اسپرسو کره شروع کرده و هنوز سرپاست ارزشمنده. قیمتهاش در حد میانگین کافههای زنجیرهای کرهست و فضای داخلی نسبت به قبل خیلی بهتر شده. ولی فرق کیفیت بین شعبهها زیاده و این یه نقطهضعفه، کیکها هم نسبت به قیمتشون صادقانه کمه. با این حال اگه شانسی یه کافه شبانهروزی کرهای پیدا کنید، تو سفر نیمهشبی که جایی ندارید برید خیلی بهدردتون میخوره. با همسرم بیحرف نشستیم و یه قهوه خوردیم و خیره شدیم به هیچجا. گاهی آدم به همین لحظهها نیاز داره.
این مطلب اولین بار در https://hi-jsb.blog منتشر شده است.