Καφές σε βενζινάδικο στην Ταϊλάνδη; Shell delicafé

Στο Rayong της Ταϊλάνδης, υπάρχει καφέ μέσα σε Shell

Η γυναίκα μου είναι Ταϊλανδή, οπότε το 2022 ζούσαμε μαζί στο Rayong. Το Rayong είναι μια παραθαλάσσια πόλη περίπου 2 με 3 ώρες με το αυτοκίνητο από την Bangkok, και για να ζήσεις εκεί το αμάξι είναι σχεδόν απαραίτητο. Για σούπερ μάρκετ, για αγορά, για οπουδήποτε, συνήθως πας με αυτοκίνητο. Κι έτσι καταλήγεις να σταματάς συχνά σε Shell. Βάζεις βενζίνη, πας τουαλέτα, αγοράζεις νερό από το convenience store. Κάπου εκεί πρόσεξα ότι στη μία πλευρά του πρατηρίου υπήρχε κι ένα καφέ. Το λένε delicafé.

Στην Κορέα δεν είναι και τόσο συνηθισμένο να έχει ένα βενζινάδικο καφέ κολλητά μέσα στον χώρο, οπότε στην αρχή μου φάνηκε λίγο περίεργο. Στην Ταϊλάνδη όμως είναι εντελώς φυσιολογικό. Όχι μόνο η Shell, αλλά και η PTT έχει το Café Amazon, ενώ η Bangchak έχει δική της αλυσίδα καφέ που λέγεται Inthanin. Σχεδόν κάθε πρατήριο έχει κι ένα καφέ μέσα. Στην Ταϊλάνδη το επαρχιακό οδικό δίκτυο είναι πολύ πιο ζωντανό από την εικόνα που έχουμε για αυτοκινητόδρομους τύπου Κορέας, οπότε τα βενζινάδικα πάνω στους εθνικούς και επαρχιακούς δρόμους λειτουργούν ουσιαστικά σαν σημεία στάσης. Βάζεις καύσιμα, παίρνεις έναν καφέ και συνεχίζεις τον δρόμο σου.

Αυτή είναι μια πολύ συνηθισμένη εικόνα Shell στους εθνικούς δρόμους της Ταϊλάνδης. Αν δεις το κίτρινο κοχύλι, μπορείς σχεδόν να υποθέσεις ότι κάπου μέσα υπάρχει και καφέ.

Η εξωτερική όψη του delicafé είναι πολύ πιο όμορφη απ’ όσο περιμένεις από βενζινάδικο

Αυτό είναι το delicafé απ’ έξω, και αν φαντάζεσαι ένα πρόχειρο καφέ μόνο και μόνο επειδή βρίσκεται σε βενζινάδικο, μάλλον θα εκπλαγείς. Μπροστά στην είσοδο έχει μια μικρή λιμνούλα και αρκετό προσεγμένο πράσινο, οπότε θυμίζει περισσότερο cozy γειτονικό καφέ παρά στάση σε πρατήριο. Η κουλτούρα του καφέ στην Ταϊλάνδη είναι αρκετά ανεπτυγμένη. Στην Κορέα υπάρχουν τεράστια ιδιωτικά καφέ και μεγάλες αλυσίδες παντού. Η Ταϊλάνδη ίσως δεν πάει τόσο πολύ στη λογική του «τεράστιου», αλλά είναι πραγματικά καλή στο να δίνει ατμόσφαιρα ακόμη και σε μικρούς χώρους. Πολλές φορές βλέπεις ένα ταπεινό κτίριο στην άκρη του δρόμου και μέσα είναι τελείως άλλος κόσμος. Το delicafé μου έδωσε ακριβώς αυτή την αίσθηση: ένας περιορισμένος χώρος μέσα σε βενζινάδικο, αλλά στημένος με πολύ περισσότερη φροντίδα απ’ όσο περίμενα.

Μπροστά στην είσοδο υπήρχε και σιντριβάνι μέσα στη λιμνούλα. Για χώρο πρατηρίου, αυτό το επίπεδο διαμόρφωσης μου έμεινε στο μυαλό. Βέβαια, για να είμαι ειλικρινής, ίσως αυτό το συγκεκριμένο κατάστημα να είναι πιο καλοφτιαγμένο από άλλα. Τα delicafé διαφέρουν αρκετά από σημείο σε σημείο. Άλλα είναι μεγάλα, ανεξάρτητα κτίρια και άλλα είναι μικρά, δίπλα στο convenience store, σχεδόν σαν πάγκος. Οπότε αν βρεθείς σε άλλο κατάστημα, δεν είναι σίγουρο ότι θα δεις ακριβώς το ίδιο σκηνικό.

Από την είσοδο κιόλας, η ατμόσφαιρα είναι διαφορετική

Η πόρτα στην είσοδο ήταν ξύλινη, με ένα στρογγυλό παραθυράκι, και έμοιαζε περισσότερο με είσοδο μικρού brunch spot παρά με καφέ σε βενζινάδικο. Στο πάτωμα υπήρχε πατάκι WELCOME και δίπλα μια μεγάλη τζαμαρία, οπότε έβλεπες καθαρά μέσα από έξω. Είχε και ένα μικρό τραπεζάκι έξω, αλλά με τη μεσημεριανή ζέστη του Rayong δεν μου πέρασε καν από το μυαλό να καθίσω εκεί.

Πάγκος και μενού: τιμές και ποσότητες σε καφέ της Ταϊλάνδης

Πίσω από τον πάγκο υπήρχε ο πίνακας με το μενού, ενώ μέσα στη βιτρίνα έβλεπες bakery και μικρά σνακ. Ο συνδυασμός λευκών πλακιδίων και μαύρου μενού έδινε πολύ καθαρή εικόνα. Μου έκανε εντύπωση και το TIP BOX στη μία άκρη του πάγκου. Σε γενικές γραμμές, στα καφέ της Ταϊλάνδης τα ροφήματα είναι πιο οικονομικά από την Κορέα. Και οι ποσότητες είναι όντως μεγάλες. Αν παραγγείλεις κάτι παγωμένο, το φέρνουν σε μεγάλο ποτήρι, γεμάτο μέχρι πάνω με πάγο και ρόφημα, σε σημείο που νιώθεις ότι πήρες σχεδόν δύο ποτά στην τιμή του ενός. Ακόμη κι αν παραγγείλαμε από ένα ο καθένας με τη γυναίκα μου, δεν το ένιωθες καθόλου βαρύ σαν κόστος.

Δίπλα στον πάγκο υπήρχαν και διάφορα συσκευασμένα γλυκίσματα. Ήταν από αυτά που τα αρπάζεις εύκολα για τον δρόμο.

Υπήρχαν και ενημερωτικές πινακίδες για εκπτώσεις και πόντους επιβράβευσης. Οι ντόπιοι μου έδωσαν την εντύπωση ότι τέτοια προνόμια τα προσέχουν αρκετά.

Η ταμπέλα γράφει delicafé, αλλά τώρα αλλάζει σε Shell Café

Αυτή είναι η ταμπέλα του delicafé από έξω. Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη το 2022, αλλά σήμερα το brand περνά σταδιακά σε Shell Café. Το πρώτο Shell Café άνοιξε στην Bangkok το 2022 και από τότε γίνεται σταδιακά rebranding, οπότε αν πας τώρα μπορεί να δεις διαφορετική πινακίδα. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν ακόμη αρκετά σημεία που κρατούν το παλιό όνομα delicafé. Στην πράξη, αλλάζει κυρίως η επιγραφή· το μενού και ο τρόπος λειτουργίας μοιάζουν σχεδόν ίδιοι.

Τα καθίσματα μέσα και η συνολική αίσθηση

Στο εσωτερικό οι μεγάλες τζαμαρίες φέρνουν όλο το έξω μέσα. Τα καθίσματα χωρίζονταν σε στρογγυλά τραπεζάκια και σε ένα bar table δίπλα στο παράθυρο. Αν κάθεσαι στο πάσο, βλέπεις προς την πλευρά του πρατηρίου. Τα τραπέζια δεν ήταν πάρα πολλά, αλλά επειδή πήγαμε γύρω στο μεσημέρι και δεν είχε πολύ κόσμο, τελικά ήταν ήσυχα και πολύ άνετα.

Μπορείς να βρεις ακόμη και παραδοσιακά γλυκά της Ταϊλάνδης

Πάνω στο τραπέζι δίπλα στο παράθυρο υπήρχαν παραδοσιακά ταϊλανδέζικα γλυκά. Είδα Kluai Muan (กล้วยม้วน, ρολάκια μπανάνας) και Kanom Pia (ขนมเปี๊ยะ, γλυκάκια με πάστα mung bean). Δεν μου φάνηκε να είναι στάνταρ προϊόντα της αλυσίδας, αλλά μάλλον κάτι που το συγκεκριμένο κατάστημα έφερνε μόνο του. Στα καφέ της Ταϊλάνδης το βλέπεις συχνά αυτό: δίπλα στα κλασικά ροφήματα να υπάρχουν και τοπικά σνακ της περιοχής.

Η θέα από το παράθυρο σε κάνει να ξεχνάς ότι είσαι σε βενζινάδικο

Όταν κοιτάς προς τα έξω από μέσα στο καφέ, βλέπεις τη λιμνούλα και πίσω της το τοπίο του πρατηρίου. Η Ταϊλάνδη είναι ζεστή όλο τον χρόνο, οπότε αν σταθείς έξω μόλις 5 λεπτά αρχίζεις να ιδρώνεις κανονικά. Το αστείο είναι ότι κάποιες φορές ένιωθα πως το καλοκαίρι στην Κορέα χτυπά πιο «επιθετικά». Στην Ταϊλάνδη κάνει πάνω-κάτω σταθερά ζέστη, ενώ στην Κορέα υπάρχουν μέρες που το κύμα καύσωνα σε βρίσκει ξαφνικά και σε διαλύει. Όπως και να ’χει, μόλις μπεις σε κλιματιζόμενο χώρο νιώθεις αμέσως ανακούφιση. Κρατώντας ένα παγωμένο ρόφημα και χαζεύοντας τα δέντρα και το σιντριβάνι απ’ το παράθυρο, για λίγο ξεχνάς τελείως ότι βρίσκεσαι μέσα σε βενζινάδικο. Η γυναίκα μου μάλιστα είπε ότι δεν ήθελε να φύγει ακόμη και παρήγγειλε έναν δεύτερο καφέ.

Γυάλινη οροφή και cozy αίσθηση ακόμη και μέρα

Στο ξύλινο ράφι δίπλα στο παράθυρο υπήρχαν σνακ σε γυάλινα βαζάκια, ενώ αν κοιτούσες προς τα πάνω έβλεπες κλαδιά δέντρων μέσα από το γυαλί της οροφής. Τα φωτιστικά ήταν κρεμασμένα ανάμεσα στα κλαδιά και αυτό έκανε τον χώρο να μοιάζει παράξενα ζεστός και ήρεμος, παρότι ήταν μέρα. Θυμάμαι επίσης ένα απαλό άρωμα από καβουρδισμένο καφέ στον αέρα. Ειλικρινά, αν δεν το ήξερες, δύσκολα θα έλεγες ότι πρόκειται για καφέ μέσα σε βενζινάδικο.

Τα αρτοποιήματα είναι απλά και χωρίς πολλές υπερβολές

Στη βιτρίνα υπήρχαν βασικά πράγματα όπως κρουασάν, ντόνατ, egg tart, σάντουιτς, αλλά και εμφιαλωμένο νερό ή αναψυκτικά τύπου cola. Η ποικιλία δεν ήταν τεράστια. Μου θύμισε το επίπεδο bakery που έχει ένα οικονομικό καφέ chain. Δεν έχει τη λάμψη ενός μεγάλου bakery café, αλλά για μια σύντομη στάση στον δρόμο της Ταϊλάνδης και κάτι πρόχειρο να φας, ήταν ακριβώς αυτό που χρειάζεται.

Το μενού έχει και αγγλικά, οπότε μπορεί να παραγγείλει και ξένος

Το μενού είναι κρεμασμένο μεγάλο στον τοίχο πίσω από τον πάγκο. Ήταν χωρισμένο ανά κατηγορία, όπως Coffee, Signature Coffee, Bubble Milk Tea, Tea, Milk/Chocolate και Smoothie/Soda. Κάτω από τα ταϊλανδέζικα υπήρχαν και αγγλικά, οπότε ακόμη κι αν δεν διαβάζεις ταϊλανδέζικα, μπορείς να παραγγείλεις χωρίς ιδιαίτερο άγχος. Η Ταϊλάνδη έχει πάρα πολλούς ξένους επισκέπτες, οπότε σε αλυσίδες καφέ είναι σπάνιο να μη δεις αγγλικά στο μενού.

Πώς να παραγγείλεις καφέ στην Ταϊλάνδη χωρίς εκπλήξεις

Δεν έχω φωτογραφία από τα ροφήματα. Μόλις τα πήραμε, τα ήπιαμε κατευθείαν. Εγώ παρήγγειλα Americano και η γυναίκα μου café latte. Υπάρχει όμως κάτι σημαντικό που καλό είναι να ξέρεις: σε πολλά καφέ της Ταϊλάνδης, όταν ζητάς Americano, βάζουν συχνά σιρόπι από προεπιλογή. Εγώ δεν αγαπάω τον γλυκό καφέ, οπότε ζήτησα να το βγάλουν. Αν δεν το πεις, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να σου έρθει γλυκό Americano.

Και με το latte παίζει κάτι παρόμοιο. Δεν είναι πάντα το latte που έχεις στο μυαλό σου, δηλαδή espresso με steamed milk και τέλος. Στην ταϊλανδέζικη εκδοχή συχνά μπαίνει συμπυκνωμένο γάλα ή ζάχαρη ως βασική συνταγή. Η κουλτούρα του καφέ στην Ταϊλάνδη γενικά γέρνει προς πιο γλυκές και πιο έντονες γεύσεις, οπότε διαφέρει αρκετά από αυτό που έχει συνηθίσει κάποιος σε άλλες χώρες.

Και τα αρνητικά, για να τα λέμε κι αυτά

Σε πολλούς εσωτερικούς χώρους στην Ταϊλάνδη το air condition παίζει πιο δυνατά απ’ όσο στην Κορέα. Όταν μπαίνεις ιδρωμένος από έξω, στην αρχή νιώθεις παράδεισο. Αν όμως καθίσεις λίγο, αρχίζεις να κρυώνεις. Το ίδιο συνέβη και στο delicafé. Καλό είναι να έχεις μαζί σου ένα λεπτό ζακετάκι ή κάτι ελαφρύ. Επίσης, η τουαλέτα δεν είναι μέσα στο καφέ αλλά η κοινόχρηστη του πρατηρίου. Δεν είναι μακριά, απλώς δεν έχεις εκείνη την άνεση του να σηκωθείς και να μπεις κατευθείαν σε τουαλέτα μέσα στο κατάστημα.

Στα πρατήρια Shell δεν υπάρχει μόνο delicafé

Να σημειώσω επίσης ότι στα πρατήρια Shell δεν υπάρχει πάντα μόνο delicafé ή Shell Café. Σε κάποιες περιοχές, όπως προς Chiang Mai, υπάρχουν σημεία όπου μέσα στο πρατήριο λειτουργεί ανεξάρτητο καφέ όπως το Forty-Nine Coffee House. Υπάρχουν και καταστήματα που φιλοξενούν βόρεια ταϊλανδέζικα coffee brands όπως το Doi Chaang. Δηλαδή, το τι θα βρεις μέσα αλλάζει από πρατήριο σε πρατήριο. Αν το δεις σε πανεθνική κλίμακα, το Café Amazon της PTT είναι το μεγάλο θηρίο με πάνω από 5.000 καταστήματα, ενώ και το PunThai Coffee ή το Inthanin ξεπερνούν τα 1.000 το καθένα. Το Shell Café βρίσκεται ακόμη περίπου στο επίπεδο των 100+ σημείων, άρα είναι πιο μικρό σε μέγεθος, αλλά προσωπικά μου άφησε την αίσθηση ότι προσέχει αρκετά την ποιότητα του καφέ.

Δεν είναι λόγος να ξεκινήσεις διαδρομή μόνο γι’ αυτό, αλλά αξίζει αν περάσεις από εκεί

Αν με ρωτήσεις αν το delicafé είναι καφέ που αξίζει να ψάξεις επίτηδες και να πας μόνο γι’ αυτό, η ειλικρινής απάντηση είναι όχι. Δεν είναι προορισμός από μόνο του. Αν όμως ζεις στο Rayong ή ταξιδεύεις οδικώς κάπου στην Ταϊλάνδη και σταματήσεις σε Shell, είναι κρίμα να βάλεις απλώς βενζίνη και να φύγεις χωρίς να ρίξεις μια ματιά. Για μια σύντομη στάση με δροσερό κλιματισμό και έναν οικονομικό καφέ, είναι πραγματικά πολύ καλή επιλογή.

Και το πιο ωραίο είναι ότι σου δίνει μια μικρή γεύση από την κουλτούρα του καφέ στα βενζινάδικα της Ταϊλάνδης, κάτι που για έναν Κορεάτη μου φάνηκε αρκετά ιδιαίτερο. Ένα βενζινάδικο που αντί για μυρωδιά καυσίμου σου αφήνει άρωμα από κόκκους καφέ· κάποιες φορές μου λείπει αυτή η καθημερινότητα του Rayong.

Αυτό το άρθρο βασίζεται σε επίσκεψη του 2022. Το μενού, οι τιμές και ο τρόπος λειτουργίας μπορεί να έχουν αλλάξει, οπότε καλό είναι να κάνεις έναν έλεγχο πριν πας.