Rayonqdakı gizli bağ kafesi Kriper Haus | 3 illik qeyd

Tailandın Rayonq şəhərində bağ içində kafe Kriper Haus (The Creeper House)

Tailandın Rayonq şəhərində yerləşən Kriper Haus hazırda Google xəritəsində müvəqqəti bağlı görünən bir bağ kafesidir. Yenidən açılıb-açılmayacağını dəqiq öyrənə bilmədim, amma bu yerin özünəməxsus ab-havası o qədər yadımda qalıb ki, onu yazı şəklində saxlamasam içim rahat olmazdı. Ona görə bu yazını hazırlayıram.

Mən Rayonqda təxminən 3 il yaşamışam. Həyat yoldaşımın işi orada idi, mən də onunla getmişdim. Haradasa bir müddət yaşadıqdan sonra həftəsonu gedəsi yerlər axtarmağa başlayırsan axı. Rayonq Banqkok və ya Çianq May kimi kafe mədəniyyəti ilə məşhur şəhər deyil. Bəlkə də məhz buna görə belə bir yer gizli qala bilib. Turistik olmayan bir məhəllədə, bələdçi kitablarında görünməyən, amma adamı həqiqətən təəccübləndirən bir Rayonq kafesi. Elə bil Bakının kənarında sakit bir bağ evinin içində qəfil çox gözəl bir kafe tapmısan.

Kriper Hausu həyat yoldaşım tapmışdı. Bir həftəsonu “gəl bura gedək” dedi, biz də evdən maşınla təxminən 40 dəqiqə yol getdik. Rayonqun yol şəraiti Koreyadan xeyli fərqlidir. Tailanda soldan hərəkət var, təkcə buna öyrəşmək belə çətindir, üstəlik yolun vəziyyəti də hissədən-hissəyə çox dəyişir, ona görə o 40 dəqiqə olduğundan xeyli uzun hiss olunur. Tailanda maşın sürüb kafe gəzmək istəyənlər bunu mütləq nəzərə alsın.

Kriper Hausun girişi — kafe, yoxsa botanika bağı?

Ora çatanda əvvəlcə bunun həqiqətən kafe olduğuna şübhə edirsən. Yaşıl üçbucaq dam, tək bir şüşə qapı və binanın bütün divarını bürümüş sarmaşıqlar. Kimsə desə ki, bura botanika bağının girişidir, rahatlıqla inanarsan. Yanda köhnə üslubda bir küçə lampası vardı, onun altındakı lövhədə isə kafenin açıq olduğu yazılmışdı. O yazını görməsəydim, yəqin ki, eləcə keçib gedəcəkdim. Qapının qabağında ağ çiçəklər bol-bol açmışdı, amma elə görünürdü ki, bunlar xüsusi əkilməyib, sadəcə öz-özünə böyüyüb. Tailand kafelərinin güclü tərəfi də elə budur. Xüsusi bəzək olmasa da, təbiət özü mühiti qurub verir.

Yeri gəlmişkən, dayanacaq üçün narahat olmağa dəyməz. Tailanda kafelərin və restoranların çoxunda maşın saxlamaq üçün kifayət qədər yer olur. Koreyada olduğu kimi əvvəlcədən “parkinq var?” deyə yoxlamağa, demək olar, ehtiyac qalmır. Torpaq sahəsi geniş olduğu üçün ya birbaşa mağazanın qabağında yer tapılır, ya da yol kənarında saxlanılır. Tailanda maşınla kafe gəzməyin ən rahat tərəflərindən biri də budur.

İçəri girəndə bir taxta istiqamət lövhəsi görürsən. Yuxarı hissədə bir bölmə adı, aşağıda başqa bir bölmə adı yazılıb və oxlar iki fərqli istiqaməti göstərir. Bu da kafenin içində ayrıca sahələrin olduğunu göstərir. Açığı, həmin lövhənin önündən şəkil çəkmədən keçən heç kimi görmədim.

Açıq bağ oturacaqları — Tailand kafesinin əsl cazibəsi

Ağ çınqılla örtülmüş açıq bağda cəmi iki-üç metal masa var idi. Hər tərəfi ağaclar və kolluq bürümüşdü, soldakı daş dibçəkdə sarı güllər açmışdı, ağac kölgəsinin altında isə ağ metal skamya qoyulmuşdu. Oturacaq sayı cəmi üç-dörd masa olsa da, elə buna görə özünü sanki kafenin içində yox, bağın lap ortasında oturmuş kimi hiss edirsən.

Mən də burada oturdum. Hava bir az buludlu idi, yəni tropik leysan nə vaxt başlayar, bilinmirdi, amma məhz ona görə günortanın istisində belə orada oturmaq mümkün idi. Tailanda açıq havada kafe zövqü almaq üçün bəzən tam günəşli havadan çox, belə azca tutqun gün daha yaxşı olur.

Belə bir mənzərəni dörd fəsli kəskin olan ölkələrdə saxlamaq çətindir. Binanın özü bağa, bağın özü kafeyə çevrilirsə, bunun üçün ilboyu isti iqlim lazımdır. Koreyada da açıq oturacaqlı kafelər çoxdur, amma qışda temperatur sıfırdan aşağı düşən ölkədə açıq yer əsasən yaz və payızla məhdudlaşır. Yay isə başqa dərddir. Koreyanın qızmar yayı Sonqkran mövsümündəki Tailand istisinə bənzəyir, amma Tailanda yağışlı mövsümdə tez-tez yağan leysan istini qırır, Koreyada isə mussondan başqa istilik çox vaxt fasiləsiz davam edir. Axırda hamı güclü kondisionerli içəriyə çəkilir. Ona görə də Koreyada kafe mədəniyyəti daha çox daxili məkan üzərində qurulub. Bu da mənə onu göstərdi ki, iqlim dəyişəndə məkan anlayışı da tam dəyişir.

Şirniyyat vitrini — sanki istixananın içində tortlar

Bir az içəri keçəndə şirniyyat vitrini görünür. Mavi-yaşıl divarda lampalar sanki budaqlara dolanmış kimi asılmışdı, vitrin içində isə tortlar mərtəbə-mərtəbə düzülmüşdü. Kənardakı lövhədə sifariş qaydası yazılmışdı və əvvəlcədən sifariş verib ödəmək lazım idi. Sol divarda şəkər səviyyəsini göstərən cədvəl də vardı. İçəri məkan olmasına baxmayaraq dəmir qəfəs hissələrindən sarmaşıqlar aşağı sallanırdı, ona görə çöl ilə içərinin sərhədi tam itib gedirdi. Bura kafedən çox, istixananın içinə tort gətirib qoyulmuş bir yer təsiri bağışlayırdı.

Vitrinə yaxından baxanda hər tort parçasının taxta dairə üzərində qoyulduğunu və şəffaf plyonka ilə örtüldüyünü görürdün. Yuxarı rəfdə kaktus dibçəkləri ilə tortlar yanaşı düzülmüşdü, buna görə ümumi sərgiləmə özü kiçik bir bağa bənzəyirdi. Çiyələkli tort, bal pətəkli tort, şokoladlı növlər — seçim kifayət qədər çox idi.

İmza tortları — bal pətəyi, pendir-şokolad-albalı və kök tortu

“İmza tortu” kimi təqdim olunan bal pətəkli tort. Krem pendirin üstünə bütöv bal pətəyi qoyulmuşdu, yanında da bir budaq rozmarin vardı. İşığın altında pətəyin içindəki sarı bal yarı şəffaf parıldayırdı. Mən vitrinin qarşısında xeyli dayanıb ona baxdım. Sonda da bunu sifariş etdim, aşağıda dadı haqqında ayrıca yazacağam.

İkinci imza tortu pendirli şokoladlı albalı tortu idi. Etiketdə qara albalı, Danimarkadan orqanik pendirli şokolad, təzə göyəmeyvə, təzə albalı, nar, kakao kremi və şokolad yağı yazılmışdı. Qiyməti təxminən $5 idi. Təkcə inqrediyent siyahısına baxanda başa düşürdün ki, bu, sıradan məhəllə kafesi səviyyəsində bir tort deyil. Amma bunu yemədim.

Birinci imza tortu isə kök tortu idi. Krem pendir örtüyü, kök biskviti, qoz, darçın, muskat və üstünə səxavətlə səpilmiş qarışıq quru çərəzlər. Qiyməti təxminən $4.7 idi. Tailanda yerli bir yeməyin qiymətinin təxminən $1.5–1.7 olduğunu düşünəndə bir dilim tort demək olar ki, üç yemək puluna çıxır. Yəni Tailand ölçüsündə bu, açıq-aşkar bahadır. Bunu da yemədim, sadəcə vitrində şəklini çəkdim.

Eyni kök tortuna başqa bucaqdan da baxdım. Şəffaf qabın içində krem pendir qatı ilə kök qatı çox aydın görünürdü, üstündə qoz, badam, çiyələk və rozmarin vardı. Tərkibə baxanda Danimarka orqanik pendiri, müxtəlif növ çərəzlər və hətta ot bəzəyi istifadə olunduğu görünürdü. Ona görə baha olsa da, ucuz məhsulla yola verilib hissi qətiyyən yaratmırdı.

Kondisionerli qapalı oturacaq zonası

İstidən tez yorulanlar üçün bu tərəf də var. Əsas binanın içində kondisionerli oturacaq sahəsidir. Qəhvəyi dəri divan, parça divan, ağac naxışlı yastıqlar. Yaşıl dəmir çərçivəli pəncərədən bağ görünürdü, şüşə masanın üstündə isə oturacaq nömrəsi yazılmış balaca lövhə vardı. Yer çox deyildi. Mən burada oturmadım. Axı bura 40 dəqiqə yol gəlib sırf kondisionerin altında oturmaq üçün gəlməmişdim.

Rayonq kafesində $4.7 həqiqətən bahadırmı?

Bəli, bahadır. Düzünü desəm, xeyli bahadır. Amma qəribə tərəfi budur ki, burada açıq havada oturanda o pulun boşa getdiyini düşünmürsən. Tavanadək qalxmış sarmaşıqların sardığı dəmir konstruksiyanın altında külək əsir, yanında adını bilmədiyin tropik güllər açır, uzaqdan tay dilində pıçıltı kimi danışıq səsləri gəlir. Belə bir ab-havanı təkcə pulla qurmaq mümkün deyil. Bu, Tailandın iqlimi və mədəniyyəti ilə illər boyu hopmuş bir məkandır.

Bal pətəkli tortu yedim

Bal pətəkli tortu kəsdim. Bir dişləm alan kimi anladım ki, bu, doğrudan da çox güclü desertdir. Üstdəki pendir qatı yumşaq idi, aşağı hissə isə azca bərk toxumalı olsa da nəmliyini qoruyurdu. Ağızda iki qatın qarışması çox dəqiq balanslanmışdı. Koreyada da çoxlu çiskek yemişəm, amma bunun quruluşu tamam başqa idi. Tailanda yaşamağın ən xoş tərəflərindən biri də məhz belə anlar idi. Koreyada rast gəlməyəcəyin bir desert birləşməsini adi məhəllə kafesində tapmaq. Bələdçilərdə olmayan, axtarışda da çətin çıxan bir yerdə gözlənilməz dad kəşf etmək xaricdə yaşamağın ən saf sevincidir.

Onu yeyərkən ağlıma belə bir fikir gəldi. Yəqin xarici biri Koreyaya gəlib, koreyalılara xas ab-havalı bir kafedə oturanda eyni hissi keçirər. “Bunu bizim ölkədə heç vaxt belə hiss edə bilmərəm” deyə düşünər. Səyahətdə kafenin verdiyi xoşbəxtlik bəlkə də elə budur. Öz yaşadığın yerdə heç vaxt qurula bilməyəcək bir məkana qısa müddətlik daxil olmaq. Ona görə də baha olsa da gedirsən, uzaq olsa da gedirsən, bağlansa belə yadda saxlayırsan.

Bal pətəyinin yaxın planı

Tortun üstündəki bal pətəyini yaxından da çəkdim. Bal hüceyrələrin arasından süzülürdü. Bu, bəzək üçün nazik kəsilmiş bir parça deyildi, həqiqi bal pətəyinin bütöv bir hissəsi idi. Barmağımla qaldıranda bal elə axdı ki, əlim tam yapışqan oldu, amma nədənsə bu da xoşuma gəldi. Koreyada da bəzən bal pətəkli əlavələr verən kafelər var, amma bu qalınlıqda və bu qiymətə verilənini mən əvvəl görməmişdim.

Ançan içkisi — düzü, dadı o qədər də yaxşı deyildi

Ançan içkisi sifariş etmişdim. Bu, mavi kəpənək noxudu çiçəyi ilə hazırlanan bir içkidir və burada çiçəyin özü bütöv şəkildə üstünə qoyulmuşdu. Bənövşəyi ləçəklərin arasına göyəmeyvə taxılmışdı, pandan yarpağı da yuxarı qalxmışdı. Görünüşünə baxanda bunun içki olduğunu, yoxsa gül kompozisiyası olduğunu ayırmaq çətin idi.

Düzünü desəm, dadı sadəcə siroplu sodaya bənzəyirdi. Elə həmin dad. Şirin, qazlı və çiçək ətri demək olar ki, hiss olunmurdu. Bu, Koreya kafesində də verilsəydi, sırf dadına görə ikinci dəfə sifariş etməzdim. Amma həmin içkini bu bağda, buludlu bir günortada, bu görünüşlə əlinə alanda yenə də adamın əhvalı qalxır. Bu, dad üçün içilən yox, gözlə içilən içkidir. Buradakı ançan içkisi məhz belə idi. Dadına çox ümid bağlasanız, xəyal qırıqlığı yaşaya bilərsiniz deyə bunu əvvəlcədən yazıram.

Bir az da elə bucaqdan şəkil çəkdim ki, stəkan bütöv görünsün. Yuxarıdan aşağı bənövşəyi, ortada narıncı, aşağıda isə açıq sarı qatlar təbii şəkildə ayrılırdı. Stəkanın üstündə kafenin stikeri vardı. Onu taxta masa üstünə qoyanda arxadakı çəhrayı-yaşıl yarpaqlar kadrı elə doldurdu ki, ayrıca fotokünc düzəltməyə ehtiyac qalmadı.

Ona görə zarafatla stəkanı kafenin yanındakı kolların arasına da ilişdirdim. Həqiqətən. Bənövşəyi güllərlə yaşıl yarpaqlar bir-birinə o qədər yaraşırdı ki, sanki o stəkan da elə burada bitib. Bu kafenin əsas gücü də buydu. Nəyi haraya qoysan, ora fon olurdu. Mənim üçün fon seçməyə ehtiyac qalmayan ilk kafe elə bura idi.

Karamelli makkiato

Həyat yoldaşımın sifariş etdiyi karamelli makkiato idi. Qapağın arxasından rəngi xeyli tünd görünürdü. Tailand kafelərində qəhvə adətən bir az sərt olur, burada da elə idi. Buzların arasında karamel qarışdıqca qəhvəyi keçid əmələ gəlirdi, mən də qapağı açmazdan əvvəl bir, açandan sonra bir şəkil çəkdim. Dadı şirin idi, amma qəhvənin özü kifayət qədər güclü olduğuna görə şirinliyin altında itib getmirdi.

Kriper Haus bağında qısa gəzinti

Yenidən çölə çıxdım. Ağ çınqıllı yol binaları bir-birinə bağlayırdı, amma hər iki tərəfdə sıx tropik kollar olduğu üçün sadə keçiddən çox gəzinti cığırı təəssüratı yaradırdı. Giriş tərəfdən baxanda bütün bağ bir kadrın içinə sığırdı. Qarşı tərəfdən baxanda isə küçə lampası, daş dibçək və arxadakı dam xətləri qat-qat görünürdü. Bu yerdə əvvəl bağ yaranıb, kafe isə onun içində öz yerini tapıb. Süni qurulmuş bağ yox, böyüyüb formalaşmış bağ.

Sarı divar, yaşıl sarmaşıq, qırmızı qapı — bağın içinə doğru

Bir başqa bina da vardı: sarı divar, qırmızı qapı çərçivəsi və onun üstünə yarıya qədər çıxmış sarmaşıq. Şüşənin üzərində əl ilə yazılmış bir cümlə vardı, qapının üstündə isə köhnə taxta lövhə asılmışdı. Qapını açanda rattan stullar, taxta masa, tavandan sıra ilə sallanan Edison lampaları və küncdə iri bir dibçək görünürdü. Qırmızı çərçivənin arxasından içəri baxaraq çəkilən şəkil ən yaxşı ab-havanı verirdi. Sarı divar, yaşıl sarmaşıq, qırmızı qapı — bu rəng birləşməsinin məhz Tailanda belə təbii görünməsi mənə çox maraqlı gəlmişdi.

Menyu dizaynı və xırda detalların cazibəsi

Giriş tərəfdə dəmir stendə taxta sıxaclarla asılmış menyu kartları vardı və bunların yanından da eləcə keçmək olmurdu. Qəhvə kartının yanında bağ sodası üçün imza içki kartı, daha sonra fantaziya adları olan içkilər, hətta süd əsaslı içkilər üçün ayrıca kart da vardı. Kassanın üstündəki bəxşiş qutusu isə ağ rəngli balaca ev formasında idi. Damına karandaşla kərpic və yarpaq naxışı çəkilmişdi, sikkələr də bacadan salınırdı. Xırda əşyaya qədər bu qədər diqqət göstərən kafelər o qədər də çox olmur.

Mən getdiyim vaxt müştərilərin çoxu tailandlı yerli insanlar idi. Xaricilər cəmi bir-iki qrup idi, bunu da sonra çəkdiyim videolara təkrar baxanda daha aydın hiss etdim. Rayonqdakı bu qədər lokal bir kafedə xarici görmək qəribə şəkildə xoş idi. Öz-özümə fikirləşdim ki, görəsən onlar bura necə gəlib çıxıblar. Yəqin mənim kimi kiminsə tövsiyəsi ilə gəliblər.

Biz orada təxminən bir saat qaldıq. Çox uzun oturmadıq, amma o yerin xatirəsi uzun müddət mənimlə qaldı.

Kriper Haus üçün ziyarət məlumatları

Ünvan: 34/8, Sai 11 yolu, Map Kha, Nikhom Phatthana rayonu, Rayonq 21180, Tailand

İş saatları: 10:00–17:00, çərşənbə axşamı bağlı

İmza tortları: təxminən $4.7–5.0

İçki qiymətləri: dəqiq xatırlamıram

Əlaqə: +66 92-927-7200, Xun Fern

Hazırda Google xəritəsində bu məkan müvəqqəti bağlı kimi görünür. Getməzdən əvvəl mütləq yenidən yoxlayın.

Sonda

Müvəqqəti bağlı yazısının nə vaxt dəyişəcəyini bilmirəm. Amma mən getdiyim vaxt bu yer həqiqətən canlı idi. Bahalı gəlmişdi, ançan içkisinin dadı açığı çox da yaxşı deyildi, ora maşın sürüb getmək də elə rahat sayılmazdı. Buna baxmayaraq, şəkilləri açan kimi yenə getmək istəyirəm. Əgər bir gün yenidən açılsa, o 40 dəqiqəlik yolu yenə tərəddüdsüz gedərəm. Təkcə barmaqlarıma bal bulaşdıra-bulaşdıra o bal pətəyindən bir parça yenidən qoparıb yemək üçün.

Bu yazı ilk olaraq https://hi-jsb.blog saytında yayımlanıb.