Café in Cheongju: zoutbrood, tuin en hutjes

Een café dat ineens midden in de velden opduikt: Toseong Village

Rijd je vanuit het centrum van Cheongju ongeveer twintig minuten, dan duikt er ineens een café op tussen de velden. Toseong Village. Alleen de naam klinkt al niet echt als een café. Ik had het zelf trouwens ook niet uitgezocht; mijn familie zei gewoon: “Laten we daar eens heen gaan,” en ik ging mee. Maar zodra we aankwamen, bleef ik echt even staan kijken. In de tuin stonden houten huisjes met driehoekige daken in een rij langs het pad, met nog plukken katoen ertussen en slingers met lampjes erboven.

We waren er eind maart 2026 met tien familieleden. Overdag was het al behoorlijk zacht, dus zelfs buiten zitten was totaal niet koud. Met een chocoladelatte in mijn hand en die voorjaarsbries erbij had ik op een gegeven moment bijna het gevoel dat ik eerder op picknick was dan in een café.

Een tuin vol A-frame hutjes op een rij

In de tuin staan witte A-frame huisjes met driehoekige daken netjes langs de tuin opgesteld. Op het eerste gezicht dacht ik serieus dat het een glampingplek was. Maar nee, dit zijn gewoon allemaal zitplekken van het café. Tussen de hutjes staan bomen die nog niet helemaal in blad zijn, en daarboven hangen lichtslingers, dus ik kan me heel goed voorstellen dat de sfeer tegen zonsondergang compleet anders wordt. Nu, in het vroege voorjaar, oogt de tuin nog een beetje leeg, maar ze zeggen dat alles rond mei vol staat met Shasta-margrieten. In het weekend kan er best een wachtrij zijn, dus een doordeweekse dag lijkt me slimmer. In het echt is het ook een stuk groter dan het op foto’s lijkt.

Als je verder de tuin in loopt, zie je twee glazen kassen. Rechts staan de A-frame hutjes en links de volledig glazen kassen. In de winter is buiten zitten lastig, dus dan zitten de meeste mensen met hun drankje binnen, in de kas of in een hutje. Op de dag dat wij kwamen, eind maart, zaten er nog best veel mensen buiten, maar hartje winter zal dat natuurlijk anders zijn. De bomen waren nog kaal en de grond was zichtbaar, dus het landschap was eerlijk gezegd niet heel uitbundig. Maar omdat het in de zomer verandert met hortensia’s en in de herfst met pink muhly, voelt het alsof dit elk seizoen een ander café wordt.

Parkeren — de eerste keer is het best verwarrend

Bij de ingang staat een houten bord, maar ik had dat in het begin helemaal niet gezien. De parkeerplaats is namelijk verdeeld over twee zones. Voor de ingang is een hoofdparkeerplaats voor ongeveer 15 auto’s, en achterin kunnen er nog zo’n 10 bij, dus in totaal kun je hier ongeveer 25 tot 30 auto’s kwijt. Alles is gratis. Alleen oogt dat stuk bij de hoofdparkeerplaats een beetje als een fabrieksterrein, dus wij dachten niet meteen dat dit echt bij het café hoorde. We zetten de auto achteraan neer omdat we dachten dat het gebouw van iemand anders was, en daarna moesten we nog een flink stuk lopen naar het café. We liepen daar met z’n tienen en vroegen ons af: “Is dit echt de juiste plek?” Daar moet ik nu nog om lachen. Als je op Toseong Village navigeert, parkeer dan gewoon meteen zodra je het houten bord ziet.

Van dichtbij zie je dat elk hutje best hoog is. Tussen de hutjes staan coniferen, waardoor elke plek vanzelf een beetje wordt afgescheiden. Dat geeft verrassend veel privacy. Je ziet nauwelijks wie er in het hutje naast je zit.

Buiten zitten — met mooi weer is dit echt de beste plek

Niet alleen de hutjes, ook de gewone buitenzitplaatsen zijn ruim aanwezig. Grote houten tafels, elk met een parasol, en daarachter lange perken waar nog katoen in zat. Op een dag als die van ons was dit eigenlijk juist de fijnste plek. De zon was warm en de wind precies goed, dus er was eigenlijk geen enkele reden om in een hutje te gaan zitten. Potten met cipressen verdeelden de zitplekken, waardoor het tegelijk open en knus aanvoelde.

Ingang van het hoofdgebouw en praktische info

Dit is de ingang van het hoofdgebouw. Op het krijtbord voor de deur staat dat je per persoon één drankje moet bestellen om gebruik te maken van het café en de tuin. Op de glazen deur rechts stonden de openingstijden, instructies voor het gebruik van de hutjes, het verbod op huisdieren en nog wat andere informatie. Het gebouw zelf heeft een zwart frame en grote ramen, waardoor je van binnen goed naar buiten kijkt. Het enige wat ik jammer vond, was dat al onze drankjes in wegwerpbekers werden gedaan zodra we zeiden dat we buiten wilden zitten. Als je binnen blijft, krijg je een mok; ga je naar buiten, dan krijg je een wegwerpbeker. Omdat we met z’n tienen waren, stonden er tien plastic bekers op tafel en heb ik niet eens foto’s van de drankjes gemaakt. Als je graag mooie koffiefoto’s maakt, kun je dus beter je drankje eerst binnen in een mok aannemen en dan ermee naar buiten lopen.

Omdat we met tien personen waren, moesten we ook tien drankjes bestellen. Ik nam een chocoladelatte ($4.7), mijn vader een caffè latte ($4.3), en mijn moeder en de rest van de familie bestelden vooral aardbeienlatte ($5.0). Alleen de tien drankjes samen kwamen al uit op bijna $48, en met het zoutbrood en de financiers erbij ging het totaal over de $68 heen. Omdat we alles met z’n tienen deelden, kwam het neer op ongeveer $6.8 per persoon.

Binnen — eerlijk gezegd niet echt bijzonder

Zodra je binnenkomt, is het gewoon een café. Witte muren, grijze vloer, rechts een broodvitrine en links de kassa. Dat is het eigenlijk. De verwachtingen die buiten oplopen terwijl je die hutjes ziet, zakken binnen meteen weer een beetje. Niet omdat het slecht is, maar omdat het gewoon niets speciaals heeft. Door de grote ramen is het wel licht, maar het voelt niet als een ruimte waar je echt lang wilt blijven zitten. Zodra je je brood hebt gekozen en je drankje hebt, gaan je voeten haast vanzelf weer naar buiten. In dit café is niet het interieur de hoofdrolspeler, maar de tuin.

Bakkerijvitrine — alleen al vijftien soorten zoutbrood

Voor de bakkerijvitrine blijf je vanzelf even staan. De trays liggen vol met zoutbrood, en daarnaast zie je financiers, croissants en varianten zoals zoutbrood met truffel en perilla. Taarten zijn er bijna niet; hier draait het duidelijk vooral om brood en gebak. Dit is de plek waar tijdens een bakkerijfestival 500 zoutbroden in vier uur uitverkocht waren, en als je de vitrine ziet, snap je meteen waarom. Er staat zelfs een Balmuda-toaster waarmee je je zoutbrood zelf kunt opwarmen. Het voelde een beetje alsof een Nederlandse bakker ineens vijftien versies van een croissant naast elkaar had gelegd: je weet gewoon niet meer waar je eerst moet kijken.

Van zoutbrood tot taartjes en sandwiches

De tray met zoutbrood lag echt helemaal vol. Bovenop zaten grove zoutkristallen en de buitenkant was mooi goudbruin. Ze waren ook dikker dan ik had verwacht. Eén kost $2.3. Als je ze in de Balmuda-toaster opwarmt, wordt de buitenkant knapperig en loopt de boter van binnen eruit. Omdat we met z’n tienen waren en iedereen er eentje pakte, waren ze in een mum van tijd weg. Er zit zoveel boter in dat je handen er vettig van worden.

Er waren ook egg tarts en chocoladetaartjes. De bovenkant van de egg tart was gekaramelliseerd, en op het chocoladetaartje lag pistachepoeder. Wat me vooral opviel, waren de bladerdeeglagen die bijna als bloemblaadjes openstonden.

Op de financier-tray lagen verschillende smaken: naturel, zoete aardappel, framboos en meer. De variant met zoete aardappel glansde vanboven en zag er lekker vochtig uit. Mijn moeder nam er één, keek me aan en zei meteen: “Ga daar nog eentje van halen,” dus dat deden we ook.

Beo-teok, $1.2. Dit leek me hier het product met de beste prijs-kwaliteitverhouding. Er stond ook een aparte cadeaudoos met een hartvormig raampje naast, dus ik zag best veel mensen die het meenamen als cadeautje.

De frambozenfinancier lag in het midden, met aan beide kanten nog een paar naturel exemplaren en madeleines. Het was al middag, dus je zag hier en daar lege plekken op de tray. Populaire dingen lijken hier best snel op te raken.

Er lagen ook croissants en crookies. De croissant had mooie duidelijke laagjes, en in de doorsnede van de crookie zag je de chocoladelaag goed zitten.

Eerlijk gezegd wist ik van veel van deze broodjes de exacte naam niet. Er was brood met een chocoladelaag en parelsuiker, brood met een knapperige kruimellaag, en nog een broodje met een dikke gele crumble erop. Er zijn zó veel soorten dat het bijna onmogelijk is om alles netjes naam voor naam uit te zoeken. Je kunt hier gewoon het beste pakken wat er lekker uitziet.

Links lag het zoutbrood met zwarte sesam, rechts dat met aardbeienroom. Die versie met aardbeienroom zag er behoorlijk zwaar uit, omdat de room en de aardbeien er bijna uit knalden tussen het brood. Helaas heb ik die niet geprobeerd, want onze tray zat toen al compleet vol.

Er was ook een sandwich met prosciutto en rucola, en daarnaast een open sandwich met aardbeienroom. In een gewone buurtbakkerij-café een sandwich met rauwe ham zien, dat is toch niet iets wat je overal tegenkomt, dus dat verraste me wel een beetje.

De beo-teok lag ook nog in een andere vitrine. Alleen al het feit dat ze die op meerdere plekken in de zaak hadden neergelegd, laat wel zien dat dit waarschijnlijk een van de hardlopers is.

Dit was het zoutbrood met chocolade en amandel. In het chocoladedeeg zaten amandelschilfers, en het broodje was duidelijk groter dan het gewone zoutbrood. Als je van zoeter houdt, dan is dit waarschijnlijk jouw keuze.

Er was ook zoutbrood met truffel en perilla, naast zoutbrood met crumble. Het is echt indrukwekkend hoeveel variaties ze van één soort zoutbrood hebben gemaakt. Ik heb geteld, en het waren er met gemak meer dan vijftien.

In de gekoelde vitrine stond een aardbeienroomtaart. Tussen de lagen biscuit zaten halve aardbeien, en bovenop lag een berg hele aardbeien. Omdat het precies aardbeienseizoen was, zagen de aardbeien er extra mooi en vol uit.

Meteen daarnaast lag ook een chocolade-aardbeientaart. Door al dat brood had ik eigenlijk niet verwacht dat er taart zou zijn, maar in de vitrine lagen dus wel degelijk ook losse taartpunten. Voor zover ik kon zien waren het ongeveer twee varianten op basis van aardbei.

Wandelen door de tuin — tussen de katoenplanten

We gingen met onze drankjes weer naar buiten. Op de hutjes stonden nummers: 4, 6 en 7. Het idee is dat je over het stenen pad loopt en een leeg hutje zoekt om erin te gaan zitten. Tussen de hutjes stonden de katoenplanten nog vol met witte plukken. Van veraf leek het alsof er overal kleine witte stippen over de tuin waren uitgestrooid, met daarachter die rij driehoekige daken. Op de achtergrond zag je vaag de flats van Cheongju, en juist dat contrast tussen stad en platteland maakte het beeld apart maar mooi.

Toen ik dichterbij kwam, zag ik pas dat het echt katoen was. Ik had eigenlijk nooit eerder gezien hoe dat er zo in het echt uitziet, van die zachte witte bollen aan droge takken. Mijn neefjes en nichtjes bleven hier best lang staan kijken, en wij hebben op deze plek ook aardig wat foto’s gemaakt.

In de hutjes — in het weekend is een plek krijgen lastig

Zo ziet de binnenkant van een hutje eruit. Een houten vloer, kussens op de grond, en je doet je schoenen uit voordat je naar binnen gaat. Qua formaat is het perfect voor ongeveer vier personen per hutje. Als je de deur opent, kijk je meteen de tuin in, dus het voelt een beetje als iets tussen binnen en buiten in. Op de dag dat wij er waren, in het weekend, waren alle hutjes bezet, dus we konden er zelf niet in zitten. Ik zag best veel mensen met een drankje wachten en uiteindelijk toch opgeven en naar de buitentafels gaan. Je kunt de hutjes niet reserveren; je moet je ter plekke aanmelden via de tablet en wachten.

Fotoplekken — de roze beer en de fontein

Midden in de tuin lag een grote roze beer op mensenmaat op een bankje. Hij hield een paarse bos bloemen vast en keek omhoog, met daarachter zowel het katoenveld als de hutjes, dus dit was echt een duidelijke fotospot. Bijna iedereen die langsliep, stopte hier even om een foto te maken. Mijn neefjes en nichtjes gingen er natuurlijk ook meteen naast zitten.

Voor het hoofdgebouw staat een Europese fontein met drie niveaus. Toen wij er waren, werkte het water niet, maar er stonden vetplanten op, waardoor het geheel er alsnog verzorgd uitzag. Vanuit deze hoek kun je de driehoekige hutjes links, de glazen kas rechts en het buitenterras in het midden in één beeld vangen. Kortom, dit is een van de beste plekken om een overzichtsfoto van het hele café te maken.

Groepstafels en het terras

Naast de fontein stond een enorme houten tafel. Hij leek ongeveer drie meter lang, met parasols erboven en witte stoelen aan beide kanten. Voor een groep zoals die van ons, ongeveer tien personen, was dit echt ideaal geweest, maar helaas was hij al bezet.

Dit is het terras direct voor het hoofdgebouw. Opklapbare houten tafels, zwarte metalen stoelen en cipressen in potten ertussen. Het uitzicht is hier niet op de tuin maar meer richting de parkeerplaats, maar het is wel handig als je gewoon meteen wilt gaan zitten zodra je je drankje hebt.

Het grasveld voor de kas en hoe de zitplekken zijn verdeeld

Op het grasveld voor de kas stonden ronde grijze tafels en stoelen met gaaswerk verspreid over het terrein. Hier en daar stonden parasols, en daarachter zag je de rij plantenpotten in de kas. Het gras was nog wat gelig van het late winterweer, maar je zag meteen dat dit binnen een maand helemaal groen zou zijn. Het fijne is dat er best veel buitenplekken zijn, verspreid over verschillende zones, dus zelfs in het weekend kun je meestal nog wel ergens zitten als je niet per se op een hutje blijft mikken.

Tips per seizoen en dingen om rekening mee te houden

De lente en de herfst zijn hier zonder twijfel de beste seizoenen. Als het overdag rond de 15 tot 20 graden is, kun je makkelijk een uur of twee buiten zitten zonder het koud te krijgen. In de zomer moet je alleen wat beter voorbereid zijn. Schaduw is er bijna alleen onder de parasols, en verder is alles omringd door open velden. Omdat het café in een vlakte ligt dicht bij de Miho-cheon, kunnen er bij zonsondergang best muggen opduiken. Als je in de zomer gaat, is muggenspray echt geen overbodige luxe.

Conclusie — bij Toseong Village is de tuin de echte hoofdrolspeler

Toseong Village is een café waar de tuin belangrijker is dan het interieur. Een hutje bemachtigen is zonder twijfel de leukste optie, maar in het weekend is dat echt lastig, en als het weer goed is, is buiten zitten eigenlijk al geweldig genoeg. Qua eten draait hier alles om het zoutbrood, met meer dan vijftien varianten om uit te kiezen, en dat maakt het juist zo leuk. De drankjes, zoals een americano van $4.0, zijn iets duurder dan bij sommige ketens, maar als je bedenkt dat je hier ook voor die enorme tuin en sfeer komt, voelt dat nog steeds logisch. Houd er alleen rekening mee dat je buiten een wegwerpbeker krijgt, dus wie drankjes mooi wil fotograferen, kan beter eerst binnen een mok pakken. Er is trouwens ook een tweede vestiging in Sannam-dong, maar die is kleiner en zit in de stad; de tuin en de hutjes heb je alleen op deze hoofdlocatie.

Dit artikel is geschreven op basis van een echt bezoek eind maart 2026 met tien familieleden. Het was geen uitnodiging en geen samenwerking; we hebben alles zelf betaald. De prijzen en openingstijden in deze post zijn gebaseerd op het moment van ons bezoek en kunnen later veranderen.

Dit bericht werd oorspronkelijk gepubliceerd op https://hi-jsb.blog.