Verborgen tuincafé in Thailand vol klimplanten en honingraattaart

Thailand Rayong, een tuincafé verborgen in het groen — The Creeper House

The Creeper House in Rayong, Thailand, staat op dit moment als tijdelijk gesloten op Google Maps. Of het café ooit weer opengaat weet ik niet, maar de sfeer die deze plek had, is het waard om vast te leggen. Daarom schrijf ik dit stuk.

Ik heb zo'n drie jaar in Rayong gewoond. Mijn vrouw had daar werk, dus ik ging mee. Als je ergens woont, heb je elk weekend een plek nodig om naartoe te gaan, toch? Rayong is niet zoals Bangkok of Chiang Mai, steden die bekendstaan om hun cafés. Maar misschien is dat juist de reden dat dit soort plekken er verborgen liggen. Niet in een toeristenwijk, niet in een reisgids, maar gewoon ergens in Rayong — een tuincafé dat verrassend goed bleek te zijn.

Mijn vrouw had The Creeper House gevonden. Op een weekend zei ze "laten we daar eens heen gaan", en we reden er zo'n 40 minuten naartoe. De wegen in Rayong zijn heel anders dan wat je in Nederland gewend bent. In Thailand rijden ze links, daar moet je al aan wennen, en de wegkwaliteit verschilt enorm per stuk. Die 40 minuten voelen daardoor veel langer. Als je in Thailand zelf wilt rijden om cafés te bezoeken, hou daar dan absoluut rekening mee.

De ingang van The Creeper House — café of botanische tuin?

Als je aankomt, twijfel je meteen of dit wel echt een café is. Een groen driehoekig dak met "HOUSE PLANT" erop, één glazen deur, en de hele gevel bedekt met klimplanten. Het zou net zo goed de ingang van een botanische tuin kunnen zijn. Ernaast staat een vintage lantaarnpaal, en op het krijtbord eronder stond "Cafe in HOUSE PLANT OPEN". Had ik dat niet gezien, dan was ik doorgelopen. Voor de deur bloeiden witte bloemen uitbundig, niet geplant door iemand — gewoon vanzelf gegroeid. Dat is het mooie aan Thaise cafés. Zonder enige moeite zorgt de natuur zelf voor de sfeer.

Parkeren hoef je je trouwens geen zorgen over te maken. Cafés en restaurants in Thailand hebben bijna altijd ruim voldoende parkeergelegenheid. Niet zoals in Nederland waar je van tevoren moet checken of er plek is. Het land is gewoon ruim, dus voor de deur is altijd wel een plekje, en anders zet je je auto langs de weg. Het is een van de fijnste dingen aan met de auto cafés bezoeken in Thailand.

Als je naar binnen loopt, staat er een houten wegwijzer. Bovenaan "The Creeper House", onderaan "House Plant", met pijlen die elk een andere kant op wijzen. Dat betekent dat het café verschillende zones heeft. Niemand liep langs dit bordje zonder een foto te maken.

Buiten zitten in de tuin — de echte charme van een Thais café

Een buitentuin met wit grind en twee of drie smeedijzeren tafeltjes. Rondom bomen en struiken, links een stenen bloembak met gele bloemen, onder de boomschaduw een wit smeedijzeren bankje. Eigenlijk zijn het maar drie of vier tafels, maar juist daardoor voelt het alsof je midden in een tuin zit in plaats van in een café.

Hier zijn we gaan zitten. Het was een beetje bewolkt, het soort weer waarbij je elk moment een squall (tropische stortbui) kunt verwachten, maar juist daardoor was het midden op de dag prima uit te houden. Als je in Thailand buiten wilt zitten bij een café, is zo'n licht bewolkte dag eigenlijk fijner dan stralend weer.

Dit soort plekken kun je in een land met vier seizoenen gewoon niet creëren. Een structuur waarbij het gebouw zelf een tuin is en de tuin zelf een café, werkt alleen als het het hele jaar door warm is. In Nederland hebben we ook terrassen bij cafés, maar als het in de winter vriest zitten we natuurlijk gewoon binnen. En onze zomers hebben hun eigen uitdaging — Nederlandse hittegolven voelen bloedheet, maar in Thailand heb je tijdens het regenseizoen elke dag een stortbui die de hitte breekt, terwijl je in Nederland buiten een paar weken regen in de zomer de warmte zonder pauze over je heen krijgt. Uiteindelijk duiken we dan een café in met airco, en daarom zijn Nederlandse en Belgische cafés nu eenmaal gebouwd rond het interieur. Niet dat ik jaloers ben — het is meer dat ik door er te wonen heb geleerd: ander klimaat, andere ruimte.

De vitrine — taart in een kas

Verder naar binnen stuit je op de bakkerijvitrine. Turquoise muren met lichtjesslingers die om takken gewikkeld zijn, en in de vitrine staan taarten op rijen. Op het krijtbord ernaast stond in het Thais de besteluitleg, met "Order & Pay" — je bestelt en betaalt vooraf. Aan de linkermuur hing ook nog een "SUGAR LEVEL"-kaart. Hoewel je binnen bent, hangen er klimplanten door het smeedijzeren rasterwerk naar binnen, waardoor de grens tussen binnen en buiten vervaagt. Het voelt minder als een café en meer alsof iemand taart in een kas heeft neergezet.

Van dichtbij zie je dat elk stuk taart op een houten boomschijf staat, ingepakt in transparant folie. Op de bovenste plank stonden cactusplantjes naast de taart — de etalage zelf leek wel een mini-tuintje. Aardbeiencake, honingraattaart, chocoladevarianten — de keuze was behoorlijk groot.

Signature taarten — honingraat, kaas-chocolade-kers, wortel

De honingraattaart, aangeduid als "Signature Cake". Boven op de roomkaas lag een complete honingraat, met een takje rozemarijn ernaast. Onder de verlichting glom de gele honing halfdoorzichtig in de raat. Ik stond een hele tijd voor de vitrine te staren. Dit is uiteindelijk wat ik besteld heb — verderop meer daarover.

Signature nummer twee: Cheese Chocolate Cherry. Op het kaartje stonden de ingrediënten: zwarte kersen, biologische kaas-chocolade uit Denemarken (Organic Cheese Chocolate from Denmark), verse blauwe bessen, verse kersen, granaatappel, cacaocrème en chocoladeboter. Prijs: 175 baht. Alleen al de ingrediëntenlijst laat zien dat dit geen doorsnee buurtcafé is. Deze heb ik niet gegeten.

Signature nummer één: Carrot Cake. Roomkaasglazuur op een wortelbiscuit met walnoten, kaneel, nootmuskaat, en bovenop een berg gemengde noten. 165 baht, dat is ongeveer $4,70. Als je bedenkt dat een lokale maaltijd in Thailand 50 tot 60 baht kost, is één stuk taart evenveel als drie maaltijden. Naar Thaise maatstaven is dat absoluut duur. Ik heb deze ook niet geproefd, alleen gefotografeerd bij de vitrine.

Dezelfde worteltaart vanuit een andere hoek. In het transparante bekertje zijn de roomkaaslaag en de wortelcakelaag duidelijk zichtbaar, met bovenop walnoten, amandelen, aardbeien en rozemarijn. Als je naar de ingrediënten kijkt — biologische Deense kaas, zorgvuldig gekozen noten en kruidengarnering — dan is het weliswaar prijzig, maar het voelt absoluut niet alsof ze met goedkope ingrediënten hebben bezuinigd.

Zitplaatsen binnen met airco

Als je niet tegen de hitte kunt, is er ook een optie binnen. In het hoofdgebouw is een ruimte met airco. Bruine leren banken, stoffen banken, kussens met een boompatroon. Door de groene stalen raamkozijnen kijk je uit op de tuin, en op de glazen tafel lag een bordje met "NO.4" als tafelnummer. Veel zitplaatsen zijn het niet. Ik ben hier niet gaan zitten. Ik was niet 40 minuten komen rijden om in de airco te zitten.

Is 165 baht duur voor een café in Rayong, Thailand?

Ja, het is duur. Eerlijk gezegd best duur. Maar het rare is: als je hier buiten zit, heb je er geen moment spijt van. Je zit onder een stalen constructie waar de klimplanten tot aan het dak reiken, er waait een briesje langs je gezicht, naast je bloeit een tropische bloem waarvan je de naam niet kent, en in de verte hoor je vaag iemand Thais praten. Dit is niet iets wat je met geld kunt nabootsen. Dit is een ruimte waarin het klimaat en de cultuur van Thailand jarenlang zijn doorgedrongen.

Ik heb de honingraattaart gegeten

Ik sneed de honingraattaart aan. Eén hap — en ik was verkocht. Het kaasgedeelte bovenin is heerlijk zacht, de onderkant heeft een iets mattere textuur maar is vochtig. De balans waarmee die twee lagen in je mond samenkomen, klopt perfect. In Nederland heb ik ook genoeg cheesecake gegeten, maar deze was gewoon anders. Dit is precies wat het fijn maakte om in Thailand te wonen: het moment dat je in een buurtcafé een dessert ontdekt in een combinatie die je thuis nooit tegenkomt. Een plek die in geen enkele reisgids staat, die je amper online vindt, maar waar de smaak je volkomen overvalt — dát is het echte geluk van in het buitenland wonen.

Terwijl ik zat te eten, bedacht ik me iets. Als een buitenlander naar Nederland komt en in een typisch Nederlands bruin café gaat zitten, voelt diegene waarschijnlijk precies hetzelfde. "Dit gevoel bestaat niet bij ons thuis." Dat is toch eigenlijk wat een café je geeft op reis? Even binnenstappen in een ruimte die je in je eigen land nooit kunt namaken. Daarom ga je, ook al is het duur. Daarom ga je, ook al is het ver. En daarom onthoud je het, zelfs als de deuren dicht zijn.

Close-up van de honingraat

Van dichtbij heb ik de honingraat op de taart gefotografeerd. De honing droop tussen de cellen door naar beneden. Dit was geen dun schijfje als decoratie — het was letterlijk een heel brok honingraat, in zijn geheel op de taart gelegd. Toen ik het met mijn vingers optilde, liep de honing langs mijn hand naar beneden en maakte een plakkerige bende, maar dat vond ik totaal niet erg. In Nederland zie je ook wel eens cafés die een stukje honeycomb op een dessert leggen, maar deze dikte voor deze prijs — dat heb ik nog nooit gezien.

Anchan-drankje — eerlijk gezegd viel de smaak tegen

Ik bestelde een drankje met een hele anchan-bloem (อัญชัน, butterfly pea flower) erop. Tussen de paarse blaadjes zaten blauwe bessen geprikt, en er stak een pandanblad bovenuit. Het was zo visueel dat je niet meer wist of het een drankje of een bloemstuk was.

Maar eerlijk is eerlijk: het smaakte als frisdrank met siroop. Precies dat. Zoet, prik, en van bloemenaroma merkte ik bijna niks. In een Nederlands café had ik dit puur op smaak nooit opnieuw besteld. Maar als je het hier krijgt, in deze tuin, op een bewolkte middag, met die visuele presentatie — dan word je er gewoon blij van. Dit is geen drankje dat je drinkt met je mond, maar met je ogen. Zo werkt het anchan-drankje hier. Als je op smaak rekent, kun je teleurgesteld worden, dus ik zeg het er maar bij.

Ik fotografeerde het bekertje van opzij. Van boven naar beneden zie je paars, dan oranje, en onderaan lichtgeel — de lagen vloeien heel natuurlijk in elkaar over. Op het bekertje zat een turquoise sticker met "THE CREEPER HOUSE — Cafe · Garden · House Plant", en op het houten tafeltje met de roze-groene blaadjes op de achtergrond zag het er prachtig uit. Een café waar je geen aparte fotohoek nodig hebt.

Toen dacht ik: ik zet het even voor de grap tussen de struiken naast het café. Echt waar. De paarse bloemen en de groene bladeren vloeiden zo in elkaar over dat het leek alsof het drankje daar gewoon was gegroeid. Dit café werkt vanaf elke hoek als achtergrond. Een café waar je je achtergrond niet hoeft te kiezen — dat was voor mij de eerste keer.

Caramel macchiato

De caramel macchiato die mijn vrouw bestelde. Door het dekseltje heen zag de kleur er al flink donker uit. Koffie in Thaise cafés is sowieso vaak behoorlijk sterk, en hier was dat niet anders. Tussen de ijsblokjes door vermengde de karamel zich tot een bruin verloop, dus ik maakte een foto vóór en ná het openen van het deksel. De smaak was zoet, maar de koffie zelf was zo krachtig dat die zoetheid er niet in verdween.

Wandelen door de tuin van The Creeper House

We liepen weer naar buiten. Een wit grindpad verbindt de gebouwen met elkaar, en aan beide kanten staan tropische struiken zo dicht dat het meer een wandelpad is dan een doorgang. Vanaf de ingang past de hele tuin in één frame, en vanuit de andere richting krijg je de lantaarnpaal, stenen bloembakken en daklijnen in meerdere lagen. Hier was eerst een tuin, en daarna is het café erin gekomen. Geen aangelegde tuin — een gegroeide tuin.

Gele muur, groene klimplanten, rode deur — Into the Garden

Er was nog een gebouw met gele buitenmuren en rode deurkozijnen, half bedekt door klimplanten. Op het raam stond in handschrift "Into the Garden", en boven de deur hing een verweerd houten bordje met "CREEPER HOUSE". Als je de deur opendoet, zie je rotan stoelen en houten tafels, aan het plafond hangen Edison-lampjes in rijen, en in de hoek staat een grote plantenpot. De foto die ik door het rode deurkozijn naar binnen nam, had de beste sfeer van allemaal. Gele muur, groene klimplanten, rode deur. Die kleurencombinatie kan alleen in Thailand.

Menukaartontwerp en de details van de accessoires

Bij de ingang hingen aan een smeedijzeren standaard menukaartjes met houten wasknijpers — hier kun je ook niet zomaar aan voorbij lopen. Naast het kaartje "COFFEE — GET READY TO ENJOY!" hing het signature-drankkaartje "GARDEN SODA", met namen als Snow Pink, Galaxy Deep en Love Aden. En dan was er ook nog "HAPPY DAY MILK". Op de toonbank stond een fooienpotje in de vorm van een wit miniatuurhuisje, met op het dakje in potlood baksteenmotiefjes en blaadjes getekend, en je stopt je muntjes door het schoorsteengaatje. Een café dat tot in dit soort details zoveel aandacht besteedt — dat kom je niet vaak tegen.

Toen ik er was, waren de meeste gasten Thaise locals. Er zaten een of twee groepjes buitenlanders, maar dat merkte ik pas later toen ik de video terugkeek. Dat er buitenlanders in zo'n lokaal café in Rayong zaten, vond ik best bijzonder. Hoe zijn die hier terechtgekomen? Waarschijnlijk net als ik — op aanraden van iemand.

Na ongeveer een uur zijn we vertrokken. We zijn er niet lang geweest, maar de herinnering bleef lang hangen.

Bezoekinformatie The Creeper House

Adres: 34, 8 ถนนสาย 11, Map Kha, Nikhom Phatthana District, Rayong 21180, Thailand

Openingstijden: 10:00 – 17:00 uur (dinsdag gesloten)

Signature taarten: 165–175 baht (ongeveer $4,50–5,00)

Drankenprijzen: dat weet ik niet meer precies

Contact: +82 092-927-7200 (คุณเฟิร์น)

Op dit moment staat The Creeper House als tijdelijk gesloten op Google Maps. Check dit absoluut voordat je gaat.

Tot slot

Ik weet niet wanneer "tijdelijk gesloten" verandert, maar in ieder geval was het de dag dat ik er was volop in leven. Ik vond het duur, het anchan-drankje viel eerlijk gezegd tegen, en de rit erheen was ook niet bepaald ontspannen. Maar als ik de foto's erbij pak, wil ik er weer naartoe. Als het tuincafé ooit weer opengaat, rijd ik weer 40 minuten. Met plakkerige handen die honingraat van de taart afbreken.

Dit bericht is oorspronkelijk gepubliceerd op https://hi-jsb.blog.