Kafeya darîn a xweşik di nav daristanê de

Li pêşiya Jangtaesan, parkeke xwezayî li Daejeon, kafeyek darîn a veşartî di nav daristanê de

Em çûbûn Jangtaesanê da ku pelên payîzê bibînin. Di planê me de kafeyek tunebû.

Di destpêka Mijdara 2025-an de, ez û jina min ji sibehê zû ve bi erebeyê ber bi Jangtaesanê ve çûn. Min dizanibû ku Jangtaesan di payîzê de gelek navdar e, lê dema ku me nêzîkî saet 9-an gihîşt, parking bi rastî tijî bû. Bi şens parkinga taybet a kafeyê hema li ber deriyê navenda xwezayî hebû, em jî erebeyê li wir rawestand. Hestê min ew bû ku, “parking dan me, bila qehweyek jî bikirin.” Lê di wê kêliyê de ku ez ji erebeyê daketim û li avahiyê zêde temaşe kirim, min hest kir ku ev ne cihê ku tenê qehweyek bikirî û derkeve ye.

Avahiyek ku bi daran hatî çêkirin, banê sêgoşeyî yê tîz, û dergehek bi kemer. Li paş wê jî daristana metaasequoiayê ya bi çiya û pelên sor ên payîzê re tevlihev, hemû avahiyê di nav xwe de digirt. Ji bo kêliyeke kurt ez şaş mam ka ev li Koreyê ye an li xanîyek çiyayî li cihêkî Ewropayê. Ji Gasu-won, navenda Daejeonê, bi erebeyê tenê 30 deqeyî ye, lê dema ku gihîştî wir, hewayê ji destpêkê ve cuda ye.

Jina min ji welatekî hatiye ku salê hemûyê havîn e. Ew sê sal in li Koreyê ye, lê li welatekî mezin bûye ku guherîna rengê pelan di payîzê de lê tune ye. Ji ber vê yekê, her carê payîza Koreyê tê, ew ji pencereyê derve dirêjtir dinêre. Jî ew bû ku pêşniyar kir em herin Jangtaesanê. Got ku, “ger diçin, dema herî bedew bibin em herin.”

Hemû wêneyên di vê gotarê de yên ku hene, wê rojê min bi xwe kişandine.

Dîmena derve ya Coffee Interview Jangtaesan — daristan ruhê xanîya çiyayî temam dike

Ev dîmena derve ya kafeyê ye. Rast bêjim, heger tenê vê avahiyê ji derdora wê qut bikî, belkî gotina ku ev xanîyek çiyayî ya Ewropî ye hinekî bêdil be. Tişta ku vî kafeyî bi rastî wek xanîyek çiyayî hest dide, Jangtaesan e. Ji ber ku çiya û daran bi tenikî avahiyê dorpêç kirine, avahî û xweza bi hev re dibin yek û ew atmosfera xwe li wir temam dike. Kevirên hewşê, darikên biçûk, heta dekê ku ji kêlekê kêm dîtin tê, hemû wek ku di nav daristanê de veşartî ne. Kafeyek tenê dibe beşek ji peyzajê. Heger ev avahî di nav bajarê de bûya, tenê kafeyek xweşik bûya. Lê dema ku paşxaneya wê Jangtaesan dibe, ew bi tevahî dibe cihêkî din.

Ji ber ku destpêka Mijdarê bû, pel hîn hemû neketibûn. Kesk, zer û sor tevlihev bûn, û dema ku wan rengên payîzê bi avahiya darîn re diciviyan, dîmen bêtir wek tabloyekê xuya dikir. Wê hingê min fêm kir gelo çima parking ew qas tijî bû.

Gava nêzîk dibe, dergeha kemerî ji ya ku min texmîn dikir bêtir heybetî ye. Li ser stûnên darîn tabelayek heye, û hundirê kemerê bi darê reşê tarî hatî qedandin. Li aliyê rastê parking û çiya bi carekê dikevin ber çavê te. Asman wê rojê paqij bû, ji ber vê yekê ev goşe taybetî baş derket.

Gava ji kêlekê temaşe dikî, mezinahiya avahiyê ji ya ku te dixwaze zêdetir xuya dike. Pencereyên torikî li ser dîwarên darîn li pey hev in, û li pêş dekeke fireh hatî danîn ku li wir jî tu dikarî qehwe vexwî. Kesên ku ji deriyê derdikevin dibînî, ne? Tenê derî veke û tu rasterast li ber çiyê yî. Tişta herî girîng a vê kafeyê ev e ku sînor di navbera kafeyê û daristanê de hema tune ye.

Min serê xwe bilind kir û wê kemerê kişand. Xetên gerdûnî, stûnên darîn, û li ser wan tabelaya zêrîn. Li hember asmanê temaşe dikir, pir xweşik xuya dikir. Hinek hûrguliyên wisa ne ku cudahiya navbera “tenê kafeyek xweşik” û “kafeyek bi atmosfer” diafirînin.

Hundir — cihêkî germ û rehet ku banê bilind û dara xwe diafirînin

Em bi hesta xanîya çiyayî ya Ewropî ji derve ketin hundir, lê hundir dîsa hestek din hebû. Banê sêgoşeyî ewqas bilind vekirî bû ku tu qet xwe teng his nedikî, û li her derê dîwaran deriyên kemerî hebûn. Tevayî tonê qehweyî yê darê bû, lê li dijî wê hesta biyanî ya derve, hundir hesteke germ û rehet pêşî tê. Wek ku hesta Ewropî ya derve bi germbûna Rojhilatî re tevlihev bûbe. Cihên rûniştinê jî gelek cuda bûn. Mêzên asayî, mêzên bi forma barê, heta cihê rûniştina erdî jî hebûn; tu dikarî li gorî dilxwazîya xwe hilbijêrî û rûnî.

Ji ber ku sibehê zû bû, tenê du sê komên mêvanan hebûn. Dengê amadekirina qehweyê hemû cihê dagirtibû, û tê hest kirin ku bîhna qehweyê di navbera daran de tê belav bûn. Jina min bi ketina xwe re serê xwe bilind kir û sekinî; dixuye ku carekê ji bilindiya banê, careke din jî ji çira yên daleqandî aciz bû. Ji ber wê, em bi aramî cih hilbijartin û bi reheti wêne kişandin.

Cihê rûniştina erdî — rehetbûna ku bi derxistina solan dest pê dike

Ev cihê rûniştina erdî ye, û ji min re ev cih herî xweş bû. Li ser zemîna darîn balîfên gird hatine danîn û li nav wan mêzên nizm hene. Gava solên xwe derdixî û hildikî ser wê, hesteke wisa tê ku tu hatiye mala kesekî serdanê. Li kêlekê vekirinên kemerî hene ku vê qada erdî bi awayekî xwezayî bi qadên din re girêdide, ji ber vê yekê, her çend rûniştina erdî ye jî, qet hesta girtîbûnê nayê. Ger malbat an jî gelek kes bi hev re hatin, ez vê qadê pêşniyar dikim.

Qada mêzên asayî jî ne cihê ku tu bêyî guhdarî derbas bibî. Li dora mêzeke oval a tarî kursiyên bi balîfên sor hatine danîn, û vê hevbeşandina rengan bi qada darîn re pir baş dimeşe. Ji ber ku hema li kêleka pencereyê ye, gava tu rûdinî, peyzaja derve bi xwe tê ber çavê te. Wek ku Jangtaesana destpêka Mijdarê di nav çarçoveya pencereyê de ketibe.

Min qada rûniştina erdî ji goşeyek din kişand. Li vê alî deriyê ku diçe dekê derve hema li kêleka wê ye, ji ber vê yekê tav gelek tê hundir. Heger em piştî nîvro li vir rûnîştana xwe bigirtana, bi tavê re qehwe vexwarina me gelek aramkirin bûya. Lê em sibehê hatin, ji ber vê yekê me ew dem nestand. Careke din em bêguman ê qestî piştî nîvro werin.

Ronahiya banê — hûrguliya ku qada hundir temam dike

Li banê temaşe bikin. Çirayên mezin ên gird li pey hev daleqandî ne, û ev yek tişta bingehîn e ku atmosferê hundirê vê kafeyê temam dike. Awayê ku di navbera darbestanên banê de daleqandî ne, cihê hundir firehtir xuya dike, û dema ku ronahî bi nermî belav dibe, tevahiya tonê germ dibe.

Gava ji nêz ve temaşe dikî, wisa xuya dike ku du an sê topên gird li ser hev hatine danîn, û materyalê wê ji kaxiza hanjî re dişibe. Li paşê pencereyek gird û fenerên li dîwarê daleqandî jî têne dîtin. Şêwaza ronahiyê li her cihê rûniştinê cuda ye, ji ber vê yekê, li ku tu rûdinî, atmosfera jî hinekî diguhere. Ji van hûrguliyan hûn têgihîştin ku ev kafeyek e ku bi rastî li ser interiorê xwe xebitîye.

Terasa derve — qehwe vexwarinê li ber çavê daristanê

Her çend hundir jî pir xweş be, lê ger hewa baş be, carekê derve rûnin. Li terasa derve mêz û kursiyên hesinî hene, û li derveyî peravanê dar hema li ber çavan in. Nêzîkbûna wê bi daristanê re ewqas e ku gava rûniştî, tu dikarî dengê pelan ên ku bi bayê re didomeşin bibihîzî. Qehweya ku hundir tê vexwarin û qehweya ku li vir tê vexwarin bi rastî yek nînin. Heman latte ye, lê ji ber ku hewa cuda ye, tam jî cuda dibe hestê min.

Li kêlek avahiyê jî cihên rûniştina derve hene. Li pêş dîwarên darîn kursiyên bi tonên pastel hatine danîn, û serê wan hinekî hatî nixumandin, ji ber vê yekê, heta di rojên tavî yên zêde de jî tu dikarî li cihê siya rûnî. Heta heger hundir bi tevahî tijî be jî, carinan li vir cih dimîne, ji ber vê yekê bêyî temaşe derbas nebî.

Deka jêrîn — cihê rûniştina veşartî ya ku daristan dorpêç kiriye

Ev deka jêrîn e ku min ji jor ve li wê temaşe kir. Sê çetr hatine vekirin, û li ser deka darîn mêz hatine danîn, lê derdora wê bi tevahî daristan e. Cihêk e ku tu di nav daran de rûdinî û qehweya xwe vedixwî, û ez difikirim gelek kes hene ku nizanin li vir qada wisa heye û rast derbas dibin. Bê guman carekê dakevin jêr û lê binêrin.

Showcase-a dessertê — kaunterek ku hilbijartinê dike kêfxweş

Gava me cihê xwe girt û çûn kaunterê, lingên min li pêş showcase-a sar rawestan. Li qata jor gateau chocolat-a bi mugwort hebû; li ser qalikê keskê tarî qatek krema zer hebû, ji ber vê yekê parça navîn bi yekcar dikeve ber çavan. Li qata navîn chokolate terrine û bask cheesecake li kêleka hev hatibûn danîn, û li qata jêrîn ava meyvên teze li gorî rengan rêz bûbûn, ji ber vê yekê heta kesên ku qehwe naxwin jî hîn tiştên hilbijartinê hene. Gava tu li pêş showcaseê disekinî, hilbijartina tenê yek tiştî ne hêsan e.

Li kêlek showcaseê sehpek ji bo şîraniyên firînî heye. Nanê xwê nêzîkî $3 bû, nanê xwê yê chestnut-a Gongju nêzîkî $4 bû. Li kêlekê wî jî dark chocolate chip cookie nêzîkî $3.2, apple soboro cookie nêzîkî $3.1, û matcha white macadamia cookie jî nêzîkî $3.2 bûbûn. Li paşê financier û madeleine jî xuya dibûn. Kukî hemûyan mezin û giran bûn, wisa xuya dikir ku ger tu yek ji wan bi qehweyê re bixwî, têr dibe.

Min palmier carré ya nêzîkî $3.6 û nanê xwê yê nêzîkî $3 ji nêz ve kişand. Palmier carré şêweyekî wisa ye ku li ser pateyê qatek çikolata hatî danîn, û mezinahiya wê jî ne biçûk e. Nanê xwê jî bi şêweyekî gerdûnî ye ku li serê wê tixirên xwê hatine reşandin. Cure bi texmîna min bêtir bûn, ji ber vê yekê ger tu ji nan û pastry hez dikî, hilbijartinê ji te re kêfxweş dike.

Menyuya ku me ferman kir — Citrus Love, café latte, nanê xwê

Piştî ku em demek dirêj fikirîn, di dawiyê de me ev ferman kir. Ez çaya bi navê Citrus Love, jina min café latte, û nanê xwê yek girt. Citrus Love çayek e ku di potek camî de pelên kulîlkên hişkkirî û herb dema ku di avê de vedibin, reng derdikeve. Li kêlekê qedehek camî ya vala jî tê, û tu bi xwe li hundir dirijînî û vedixwî.

Dema ku em piştî fermanê li cihê xwe li bendê man, min ji pencereyê derve temaşe kir. Darên bi kesk û sor tevlihev hemû camê dagirtibûn. Jina min jî bi bêdengî dirêj li derve dinêrî. Ji bo kesekî ku li welatekî mezin bûye ku payîz û guherîna rengê pelan tune ye, ew dîmen her carê nû û ecêb xuya dike. Tevî ku ew sê sal in li Koreyê ye, dema payîz tê ew hîn jî dirêjtir li derve dinêre.

Citrus Love — çayek ku tenê bi dîtinê jî dil xweş dike

Di hundirê potê de pelên kulîlkên porteqalî û herbên kesk li ser avê diborîn, û tenê bi dîtinê jî insan kêfxweş dike. Bîhna wê jî bi nermî bilind dibe. Her carê ku tu serî potê vedikî, bîhna citrusê belav dibe, û bi rastî ji çaya ti-bagê astek cihê ye.

Ev dîtina tevahî ya ji jor ve ye. Pota Citrus Love, café latte û nanê xwê bi hev re li ser trayê ne. Ger du kes biçin kafeyê û li ser ku çi ferman bikin şaş bin, ew şêweyê çayek, qehweyek û nanek kombînasyonek baş e. Ev set bi rastî me ra xweş hat.

Café latte û nanê xwê

Ev café latte ya jina min e. Li ser wê latte art-a bi şêweya dil heye, û kefê wê ewqas nazik e ku berî vexwarinê demek min tenê li wê temaşe kir. Gava goşeyek vexwar, got ku pir nerm e. Ji ber ku rêjeya şîr zêde ye, tame têl hema tune ye, ji ber vê yekê heta kesên ku gelemperî qehwe zêde naxwin jî dikarin bi reheti vexwin.

Ev nanê xwê ye. Derveya wê bi rûyekî par hatî pijandin û li ser wê tixirên xwê kêm kêm xuya dikin. Mezinahiya wê nêzîkî goşta destê ye; derveya wê crisp e, hundirê wê jî nermik û hinekî dirêj-tam e. Gava te bi latteyê re dixwar, tama xwêrik û ya qelew li pey hev tên û destê te dîsa dîsa diçe ser wê. Em du kes bûn û tenê yek me girt, kêmtir bû. Careke din ez texmîn dikim her yek ji me ê yekê ji xwe re bistîne.

Min latteyê ji goşeyek din carekê din jî kişand. Gava ronahî lê ket, rêz û şiklê kefê hîn zelaltir xuya dikir. Gelek nirxandin hene ku dibêjin ev kafe ji aliyê tamê qehweyê ve pir baş e, û dema ku min latte ceriband, min têgihişt çima ew qas mirov wisa dibêjin.

Meşa Jangtaesanê, û kafeya ku me dema derketinê dîsa dît

Piştî ku me qehwe xwar, em derketin ku li Jangtaesanê meş bikin. Berê armanca me ya roja wê jî ev bû.

Em li rêya daristana metaasequoiayê meşiyan. Ji ber ku destpêka Mijdarê bû, pel ji keskê ber bi sorî ve diguheriyan, lê tevliheviya wan rengan ji min re ji rengê yekane baştir xuya dikir. Jina min dema meşê de heman heman serê xwe bilind dikir. Tav ji nav darên bilind dihat xwar, û min fikir kir ka ji bo kesekî ku salê hemûyê tenê kesk dîtiye, dîtina van rengan çi hestek tîne. Bîra min hat dema ku ew li Koreyê cara xwe ya yekem payîz dîtibû û pirsîbû, “pel êşa wan dike?” Ez bi tenê keniya min hat.

Piştî meşê, dema ku em vegeriyan parkingê, min carekê din li kafeyê temaşe kir. Ji sibehê ve goşeya tavê guhertibû, ji ber vê yekê avahî jî hestek din bû. Mirov jî gelek bêtir bûbûn. Dema ku em siwarî erebeyê bûn, bi xwezayî peyva “careke din em havînê werin” derket. Ev ku ev gotin bi xwezayî derket, bi xwe tê wê maneyê ku ev kafe ewqas di dilê me de maye, ne wisa?

Çima ez vê ji bo geziya yekrojî li derdorên Daejeonê pêşniyar dikim

Rast bêjim, ez vê kafeyê bi qest nedîtibûm. Min ji ber parkingê nas kir, û bi hesta spasê tenê ketim ku qehweyek vexwim — lê di dawiyê de tişta ku wê rojê herî dirêj di bîra min de ma, ne meşa me bû ne jî pelên payîzê; demê ku em li vê kafeyê rûniştibûn bû.

Ger hûn li derdorên Daejeonê kafeyek di nav xwezayê de digerin, ger hûn plan dikin ku rojekê herin Jangtaesanê, an ger hûn dixwazin payîza Koreyê nîşanî kesekî bidin ku ji welatekî salê hemûyê havîn e hatiye — ji kerema xwe carekê werin vir. Hûn dikarin berî meşa navenda xwezayî rawestin, an jî piştî meşê, dema ku lingên we westiyayî ne, li vir rûnin û vexwin. Ez li Daejeonê gelek kafeyên bi atmosfer geriyam, lê cihên ku tu dikarî xweza bi rastî hema li kêlekê xwe bihîlî û rûnî, pir ne. Li vir ev hebû.

Careke din em ê havînê werin. Li Jangtaesanê ya bi keskîya qelew dagirtî, em ê dîsa li heman cihî rûnin û heman latte ferman bikin. Wê carê ez difikirim em ê du nanên xwê bistînin.

Agahiyên bingehîn ên Coffee Interview Jangtaesan

Ev gotar pêşî li ser https://hi-jsb.blog hate weşandin.