Sfeervol boshuis-café midden in het groen

Voor het natuurpark Jangtaesan in Daejeon: een blokhutcafé verstopt in het bos

We gingen eigenlijk naar het natuurpark Jangtaesan om de herfstkleuren te zien. Een café stond helemaal niet op de planning.

Begin november 2025 reden mijn vrouw en ik al vroeg in de ochtend naar Jangtaesan. Ik wist wel dat Jangtaesan in de herfst populair was, maar toen we rond negen uur aankwamen, stond de parkeerplaats inderdaad al helemaal vol. Gelukkig was er recht voor de ingang van het natuurpark een aparte parkeerplaats van het café, dus daar konden we de auto kwijt. Ik dacht nog: als we hier mogen parkeren, dan kopen we op z’n minst een kop koffie. Maar op het moment dat ik uitstapte en omhoog keek naar het gebouw, voelde ik meteen dat dit niet zo’n plek was waar je alleen snel een koffie haalt en weer vertrekt.

Een gebouw van boomstammen, een puntdak in driehoeksvorm en een boogvormige entree. Daarachter lag een dicht bos van metasequoia’s, met bergen en rood verkleurde bladeren die het hele gebouw leken te omarmen. Even twijfelde ik echt of ik nu in Korea stond of ergens bij een berghut in Europa. Vanaf Gasuwon, een wijk in Daejeon, is het ongeveer dertig minuten rijden, maar zodra je aankomt voelt zelfs de lucht al anders.

Mijn vrouw komt uit een land waar het eigenlijk het hele jaar zomer is. Ze woont nu drie jaar in Korea, maar ze is opgegroeid op een plek waar herfstbladeren zoals hier eigenlijk niet bestaan. Daarom kijkt ze iedere keer als de Koreaanse herfst begint nét iets langer uit het raam. Zij was ook degene die als eerste zei dat we naar Jangtaesan moesten gaan. Als we toch gaan, laten we dan gaan wanneer het op z’n mooist is, zei ze.

Alle foto’s in deze post heb ik die dag zelf gemaakt.

Buitenkant van Koffie Interview Jangtaesan — een berghut die af is dankzij het bos

Dit is de buitenkant van het café. Eerlijk gezegd: als je alleen naar het gebouw zelf kijkt, is het misschien nét wat twijfelachtig om het meteen een Europese berghut te noemen. Dat dit café echt als een berghut aanvoelt, komt vooral door Jangtaesan zelf. Omdat de bergen en bomen er zo dicht achter staan en het gebouw helemaal omringen, vloeien natuur en architectuur samen en ontstaat die sfeer vanzelf. De rotsen op het voorterrein, de kleine bomen en zelfs het houten dek dat je aan de zijkant een beetje ziet: alles voelt alsof het in het bos is verzonken. Daardoor wordt het café niet alleen een gebouw, maar echt een onderdeel van het landschap. Als ditzelfde gebouw midden in de stad had gestaan, was het gewoon een mooi café geweest. Maar met Jangtaesan als achtergrond wordt het een compleet andere plek.

Het was begin november, dus de bladeren waren nog niet allemaal gevallen. Groen, geel en rood liepen door elkaar, en samen met het houten gebouw zag het eruit als een schilderij. Toen begreep ik wel waarom de parkeerplaats zo vol stond.

Als je dichterbij komt, is die boogvormige ingang indrukwekkender dan je zou denken. Boven op de houten pilaren hangt het bord van Koffie Interview en de binnenkant van de boog is afgewerkt met donker hout. Rechts heb je in één oogopslag zicht op de parkeerplaats en de berg. Die dag was de lucht helder, dus juist vanuit deze hoek kwam het extra mooi uit.

Vanaf de zijkant zie je pas goed dat het gebouw groter is dan het eerst lijkt. Langs de houten wand lopen ramen met een rasterpatroon door en aan de voorkant ligt een ruim terras waar je ook koffie kunt drinken. Zie je die mensen bij de ingang naar buiten komen? Zodra je die deur opendoet, sta je eigenlijk meteen in het bos. Dat er bijna geen grens is tussen café en natuur, is misschien wel het sterkste punt van deze plek.

Ik heb ook een foto gemaakt terwijl ik omhoog keek naar de boog. Die ronding, die houten pilaren en daarboven dat goudkleurige bord: tegen de lucht zag het er echt goed uit. Zulke kleine details maken voor mij precies het verschil tussen “gewoon een mooi café” en “een café met echte sfeer”.

Binnen — een warme ruimte met hoog plafond en veel hout

Van buiten kreeg ik meteen dat Europese berghutgevoel, maar binnen was het weer anders. Het plafond volgt de vorm van het driehoekige dak en loopt hoog door, waardoor het totaal niet benauwd aanvoelt. In de muren zitten hier en daar boogvormige doorgangen. De hele ruimte is uitgevoerd in warme bruintinten van hout, maar anders dan de exotische indruk buiten voelt het binnen vooral warm en comfortabel. Alsof er aan die Europese buitenkant nog een zachte oosterse warmte is toegevoegd. Ook qua zitplekken is er genoeg keuze. Gewone tafels, barachtige zitplekken en zelfs een vloerzitgedeelte, dus je kunt gewoon gaan zitten waar jij je prettig voelt.

Omdat we vroeg waren, waren er maar twee of drie groepjes gasten. Het geluid van koffiezetten vulde de ruimte en tussen al het hout leek de geur van koffie echt te blijven hangen. Mijn vrouw stopte meteen toen ze binnenkwam en keek omhoog naar het plafond. Volgens mij schrok ze eerst van de hoogte en daarna nog eens van de hanglampen. Daardoor konden wij ook rustig een plek uitzoeken en zonder gedoe foto’s maken.

Vloerzithoek — schoenen uit en meteen ontspannen

Dit is de vloerzithoek, en eerlijk: dit was mijn favoriete plek. Op de houten vloer liggen ronde zitkussens en er staan lage tafels. Zodra je je schoenen uittrekt en erop gaat zitten, voelt het alsof je bij iemand thuis op bezoek bent. Aan de zijkant zit een boogvormige opening, waardoor deze plek op een natuurlijke manier overloopt in de rest van de ruimte. Daardoor voelt het, ondanks het lage zitten, totaal niet afgesloten. Als je met familie bent of met een grotere groep komt, zou ik juist deze plek aanraden.

Maar ook de gewone tafels kon ik niet zomaar overslaan. Rond een donkere ovale tafel staan stoelen met rode kussens, en die kleuren passen verrassend goed bij al het hout. Het is direct naast het raam, dus als je daar zit komt het uitzicht vanzelf je blikveld binnen. Het voelde alsof Jangtaesan begin november letterlijk in het raamkozijn was gevat.

Ik heb de vloerzithoek ook vanuit een andere hoek gefotografeerd. Aan deze kant zit meteen een deur naar het buitendek, dus hier valt veel zon naar binnen. Als je hier in de middag zit, een beetje in het zonlicht, met koffie erbij, dan lijkt me dat echt pure ontspanning. Wij waren er alleen in de ochtend, dus dat moment hebben we gemist. De volgende keer wil ik expres in de middag komen.

Plafondverlichting — het detail dat de ruimte afmaakt

Kijk eens omhoog naar het plafond. Daar hangen een hele rij grote ronde lampen, en dat is precies het element dat de sfeer van dit interieur afmaakt. Doordat ze tussen de houten balken hangen, oogt de ruimte nog groter, en doordat het licht zacht wordt verspreid, krijgt alles een warme toon.

Van dichtbij lijkt het alsof twee of drie ronde bollen over elkaar heen vallen, en het materiaal doet denken aan hanji, traditioneel Koreaans papier. Op de achtergrond zie je ook een rond raam en een lantaarn aan de muur. Elke zitplek heeft weer net een ander soort lamp, dus afhankelijk van waar je zit verandert de sfeer steeds een beetje. Juist daaraan merk je dat dit een café is waar echt aandacht in het interieur is gestoken.

Buitenterras — koffie drinken met het bos pal voor je

Binnen is fijn, maar als het weer goed is moet je echt ook buiten gaan zitten. Op het terras staan metalen tafels en stoelen, en direct achter de reling zie je de bomen al. Het bos is zó dichtbij dat je, als je daar zit, de bladeren in de wind hoort ritselen. Koffie die je binnen drinkt en koffie die je hier drinkt, voelt echt anders. Het is dezelfde latte, maar doordat de lucht anders is, lijkt de smaak ook anders.

Ook naast het gebouw zijn er buitenzitplaatsen. Voor de houten wand staan stoelen in pastelkleuren, en doordat het dak daar een beetje overheen valt, kun je zelfs op zonnige dagen in de schaduw zitten. Zelfs als het binnen helemaal vol is, is er hier soms nog plek. Dus loop er niet zomaar aan voorbij.

Het lagere dek — verborgen zitplekken midden in het bos

Dit is het lagere dek, gezien van bovenaf. Er staan drie geopende parasols en op het houten dek zijn tafels neergezet, met rondom niets anders dan bos. Het is echt zo’n plek waar je koffie kunt drinken terwijl je helemaal door bomen wordt omringd. Ik denk dat best veel mensen niet eens weten dat deze zitplaatsen er zijn en er gewoon voorbijlopen. Dus ga hier echt even kijken.

Dessertvitrine — een toonbank waarbij kiezen leuk wordt

Nadat we een plek hadden gekozen, liepen we naar de toonbank, maar voor de gekoelde vitrine bleef ik meteen staan. Bovenin lag ssuk gâteau chocolat, met een diepe bijvoetgroene buitenkant en een gele roomlaag erbovenop, waardoor de doorsnede direct opviel. In het midden stonden chocoladeterrine en baskische cheesecake naast elkaar, en onderin stonden rij na rij versgeperste sapjes in allerlei kleuren, dus ook als je geen koffie drinkt is er genoeg te kiezen. Als je voor die vitrine staat, is het verrassend lastig om er maar één uit te kiezen.

Naast de vitrine stond ook een rek met gebakken zoetigheden. Het zoutbrood kostte $3, het kastanje-zoutbrood uit Gongju $4,5, en daarnaast lagen een pure chocoladekoek met stukjes chocola voor $3,5, een appel-soboro-koek voor $3,3 en een matcha-witte-macadamia-koek voor $3,5 op schalen klaar. Achteraan zag ik ook financiers en madeleines liggen. De koekjes waren stuk voor stuk behoorlijk groot en stevig, dus met één koekje bij je koffie zou je al genoeg hebben.

Ik heb de palmier met chocolade van $4 en het zoutbrood van $3 ook van dichtbij gefotografeerd. De palmier is een bladerdeeggebak met chocolade erop, en hij was best groot. Het zoutbrood had van boven die ronde, volle vorm met korrels zout erop. De keuze was groter dan ik had verwacht, dus als je van brood en gebak houdt, is alleen het uitkiezen al leuk.

Wat we bestelden — Citrus Love, café latte en zoutbrood

Na lang twijfelen bestelden we uiteindelijk dit. Ik nam een thee die Citrus Love heet, mijn vrouw koos een café latte, en we namen één zoutbrood erbij. Citrus Love is een thee die in een glazen pot wordt geserveerd, waarbij gedroogde bloemblaadjes en kruiden langzaam hun kleur afgeven in het water. Er komt ook een leeg glas naast, zodat je zelf kunt inschenken.

Terwijl we wachtten bij onze tafel, keek ik naar buiten. Bomen met groen en rood door elkaar vulden het hele raam. Mijn vrouw keek ook een hele tijd stil naar buiten. Voor iemand die is opgegroeid in een land zonder herfstverkleuring moet het blijkbaar elke keer weer bijzonder zijn dat bladeren van kleur veranderen. Ze woont nu al drie jaar in Korea, maar zodra de herfst begint, kijkt ze nog steeds net wat langer naar buiten.

Citrus Love — thee waar je al blij van wordt door ernaar te kijken

In de pot dreven oranje bloemblaadjes en groene kruiden, en alleen het uiterlijk maakte me al vrolijk. De geur kwam ook zacht omhoog. Elke keer als je het deksel opendeed, verspreidde zich een frisse citrusgeur. Vergeleken met gewone theezakjesthee voelde dit echt een klasse hoger.

Dit is het geheel van bovenaf. De pot Citrus Love, de café latte en het zoutbrood staan samen op een dienblad. Als je met z’n tweeën naar een café gaat en niet goed weet wat je moet kiezen, dan is zo’n combinatie van één thee, één koffie en één broodje eigenlijk ideaal. Deze set beviel ons echt goed.

Café latte en zoutbrood

Dit is de café latte die mijn vrouw bestelde. Er zat lattekunst in de vorm van een hart op, en het schuim was zo fijn dat we er eerst nog even naar bleven kijken voordat we een slok namen. Toen ze proefde, zei ze meteen dat hij zacht was. Omdat het aandeel melk vrij hoog is, proef je bijna geen bitterheid, dus ook mensen die normaal niet veel koffie drinken kunnen dit prima lekker vinden.

En dit is het zoutbrood. De buitenkant was mooi glanzend gebakken en bovenop zag je lichtjes de zoutkorrels zitten. Het was ongeveer zo groot als een handpalm, met een krokante buitenkant en een taaie, zachte binnenkant. Samen met de latte wisselden het zoute en het nootachtige elkaar steeds af, waardoor je automatisch nog een hap wilde nemen. Dat we er met z’n tweeën maar één hadden besteld, vond ik eigenlijk een beetje jammer. De volgende keer nemen we er waarschijnlijk gewoon ieder één.

Ik maakte nog één foto van de latte vanuit een andere hoek. Doordat het licht erop viel, was de structuur van het schuim nog beter te zien. Ik had al veel reviews gelezen waarin stond dat dit café bekendstaat om goede koffie, en na die latte snapte ik meteen waarom mensen dat zeggen.

Een wandeling in Jangtaesan, en het café nog één keer zien bij vertrek

Nadat we onze koffie op hadden, gingen we wandelen in Jangtaesan. Dat was tenslotte het echte doel van die dag.

We liepen over het pad door het metasequoiabos. Omdat het begin november was, waren de bladeren net bezig van groen naar rood te verkleuren, en juist die mengeling vond ik eigenlijk nog mooier dan één kleur alleen. Mijn vrouw bleef tijdens het lopen steeds omhoog kijken. Tussen de hoge bomen viel het zonlicht naar beneden, en ik vroeg me af hoe dat moet voelen voor iemand die het hele jaar alleen maar groen gewend is en dan ineens zulke kleuren ziet. Ik moest ineens denken aan de eerste keer dat ze in Korea herfstbladeren zag en vroeg: “Zijn die bladeren ziek?” Daar moest ik in mijn eentje om lachen.

Toen we klaar waren met wandelen en terugliepen naar de parkeerplaats, keek ik nog één keer naar het café. Door de andere stand van de zon zag het gebouw er alweer anders uit dan in de ochtend. Het was ook veel drukker geworden. Toen we weer in de auto stapten, kwam de zin “Laten we de volgende keer in de zomer terugkomen” er vanzelf uit. En alleen al dat we dat zeiden, betekent waarschijnlijk dat dit café echt is blijven hangen.

Waarom ik dit aanraad als dagtrip net buiten Daejeon

Eerlijk gezegd was ik niet speciaal naar dit café op zoek gegaan. Ik ontdekte het vanwege de parkeerplaats, liep naar binnen uit een soort dankbaarheid om tenminste een koffie te halen — en uiteindelijk was het moment dat het langst bleef hangen die dag niet de wandeling en ook niet de herfstkleuren, maar gewoon de tijd die we hier in het café zaten.

Als je net buiten Daejeon een café in de natuur zoekt, als je een dagtrip naar Jangtaesan plant, of als je iemand uit een land zonder echte herfst de Koreaanse herfst wilt laten zien: ga hier dan echt eens langs. Je kunt er prima stoppen vóór je wandeling in het natuurpark, maar ook erna als je je vermoeide benen even wilt laten rusten met een drankje. Ik ben in Daejeon op best veel sfeervolle cafés afgegaan, maar plekken waar je letterlijk naast de natuur zit zijn zeldzaam. Hier kan dat dus echt.

De volgende keer ga ik in de zomer. Dan wil ik in het diepe groen van Jangtaesan op precies dezelfde plek zitten en weer dezelfde latte bestellen. En dan bestel ik zeker twee zoutbroden.

Basisinformatie over Koffie Interview Jangtaesan

Dit bericht is oorspronkelijk gepubliceerd op https://hi-jsb.blog.