Fideos coreanos virais: Haidilao - Cociñar no súper?!

Ola tropa, aquí estou de novo!

Hoxe tiña fame... pero, sinceramente, non esa fame de comer un boi, senón máis ben de "necesito picar algo rápido xa". Así que entrei no Emart24 máis próximo e, mirando nos andeis, atopei os Haidilao Mala Fun. Se sodes fans do picante, seguro que vos soa Haidilao. Levaba tempo querendo probalos e hoxe dixen: "Veña, imos aló".

Normalmente collo estas cousas e lévoas para a casa para facer a review, non? Pero hoxe... hoxe a cousa cambia. Cociñeinos directamente dentro da tenda! Si, oídes ben. En Corea moitas tendas de conveniencia teñen espazo para cociñar e comer alí mesmo. Sei que soa raro para nós (imaxinade facer isto no súper de abaixo da casa), pero aquí é o pan de cada día. Así que quedade, que vos conto como vai esta movida.

A elección de hoxe: Haidilao Mala Fun. Prezo? 3.200 KRW (isto son uns 2,15 € máis ou menos). A ver, para uns fideos de bote pica un pouco no peto, pero se pensas que un Mala Tang "de verdade" nun restaurante che sae por case 15 euros... pois nin tan mal para matar o gusanillo. A diferenza dunha sopa normal, estes son fideos de vidro e a textura é máis espesa. Promete.

¿Que estamos mercando realmente?

Mirade a tapa. Ese cociñeiro sentado nos fideos é a mascota da marca. Arriba á dereita pon "Sabor Mala". Esta é a versión básica. Hai outra "super picante", pero como é a primeira vez, preferín non xogarme a vida de entrada. Imos amodo, vale?

Info nutricional e orixe (Ollo con isto!)

Detrás temos a info nutricional. 100g son 357 kcal, pero fíxate ben nisto: o sodio é de 3.710 mg! Bua, isto é unha bomba de sal. O voso ril vai chorar un pouquiño, pero un día é un día.

E un truquiño rápido: mirade o código de barras. Comeza por 697. Iso quere dicir que é un produto chinés. Os de Corea comezan por 880, os de EEUU por 00-13, etc. Así que, aínda que sexa unha marca global, isto confirma que vén directamente da China.

Nivel de picante: ¿Vou chorar ou non?

Detrás hai unha escala de "Spiciness Level" do 1 ao 5. Este está no nivel 2. Ver a icona do lume dá respecto, pero un 2 sobre 5 non debería matar a ninguén, non? A versión picante debe ser un 4 ou 5. Esa xa a probarei cando teña o estómago blindado.

¿Que hai dentro? (Unboxing)

Abro a tapa e... a ver. Un paquete de fideos e dúas bolsiñas de salsa. Dentro hai unha liña con caracteres chineses '注水线' – é a marca ata onde tes que encher de auga. Os fideos son transparentes e finiños e, a verdade... parece que hai poquísimos. Por 2 euros esperaba algo máis contundente? Comparado cos ramen coreanos que valen a metade, isto parece un pouco pobre.

Saqueino todo fóra. O vaso, os fideos, e dúas salsas. A bolsa vermella é a líquida, a verde leva os ingredientes secos. E xa está. Non hai máis. Vese o vaso baleiro e os fideos caben na palma da man. Síntome un pouco estafado mirando isto así, pero veña, esperemos que o sabor o compense.

Pétoo todo dentro. A salsa negra, e esa outra co aceite e as especias. Unha cousa curiosa é que os fideos viñan nunha bolsa de plástico á parte. Normalmente, no ramen coreano van "a pelo" dentro do vaso. Isto vese máis hixiénico, pero meu deus, canto plástico innecesario.

Mirade de preto. A salsa negra parece espesa, tipo pasta de feixón. Na parte seca vexo dados de tofu, sésamo e aceite de chile. Aínda non botei a auga e xa me sobe ese cheiro a "Mala". A cousa empeza!

Choque cultural: Cociñar no súper

Aquí fago un inciso porque isto vaivos flipar. Nos supermercados coreanos podes cociñar o que compras alí mesmo. Mirade a foto: dispensadores de auga fervendo, microondas, máquinas para cocer ramen... E todo é gratis! Non che cobran ningún extra por comelo alí. Só pagas o produto.

Simplemente vas á máquina, premes o botón e sae a auga fervendo. Enches ata a liña e listo. O 90% das tendas teñen isto. Se tes fame pola rúa, non fai falta ir a casa. Soluciónalo ao momento. Brutal, eh?

¿Como é noutros sitios?

Normalmente teñen unha barra con taburetes diante da ventá. Séntaste, miras a xente pasar e comes. Algunhas tendas pequenas non teñen mesas dentro, pero téñenas fóra.

Isto cambia segundo o país. En Xapón, se comes dentro da tenda cóbranche máis impostos (10%), así que moita xente sae fóra para aforrar. En Tailandia, os empregados quéntancho e prepárancho eles. En Corea? Aquí é "faino ti mesmo". Rápido e sen miramentos.

O proceso de cocción

Botei a auga. No momento que a auga quente toca a salsa... BUM! O aceite de chile sobe á superficie e parece un restaurante chinés en miniatura. Hai uns anos ninguén sabía que era o "Mala" en Corea, pero agora é unha febre total. Sobre todo a xente nova está viciadísima.

Mirade que cores. O aceite vermello facendo capas, o sésamo flotando... E o cheiro? Xúrovos que pica no nariz. É ese aroma da pementa de Sichuan que che dá ganas de esbirrar. Mentres espero os 3 minutos, faíseme a boca auga. Cheiro perigoso, pero do bo.

Xa está listo!

Pasaron 3 minutos. Abro a tapa. A salsa negra disolveuse e agora todo é dun vermello escuro intenso. Cheira que alimenta. Non é só picante, é un cheiro profundo e especiado. Se abres isto nunha biblioteca bótante fóra, pero aquí no súper é a gloria.

Collo os fideos. Son transparentes, pero tinguríronse de marrón coa sopa. A textura? Elástica, esvaradía... nada que ver coa pasta normal. E, ollo! Ao hidratarse gañaron volume. Parece que ao final non vou quedar con fame.

Mirade o tofu! É un dado bastante decente. Normalmente nos fideos de bote atopas po e catro verduras secas tristes. Aquí o tofu nótase e chucha toda a sopa. Para ser comida rápida, nin tan mal.

O veredicto: ¿A que sabe?

O sabor é... espectacular. A comida coreana xa pica de por si, pero o "Mala" é outra historia. Non é como os pementos de Padrón que uns pican e outros non... aquí pica todo.

Pero o "Mala" ten esa pementa de Sichuan que fai que che durma a boca. Notas como un formigueo na lingua, un pouco de amargor medicinal e despois o lume. A min flípame. Pero ollo: se non estades afeitos a esa sensación de "parálise" na lingua, pódevos parecer moi raro. Non é só calor, é unha experiencia física.

Limpeza (Moi importante!)

Cando acabas, nada de deixalo todo tirado. En Corea son moi estritos coa reciclaxe. Na foto vedes: esquerda para latas/plástico, dereita para lixo xeral, e no medio... un burato para o caldo! Se non comiches toda a sopa (e mellor que non o fagas con ese sal todo), tírala aí. Todo ben separado.

Isto é o autoservizo de verdade. Cociñas, comes, limpas. Ninguén che da a lata e vas ao teu ritmo.

Conclusión

En resumo: os Haidilao Mala Fun están de morte, son auténticos, pero... o prezo-cantidade é xustiño. Por 2,15 € compras dous ramen coreanos normais. Pero para matar o gusanillo a media tarde con algo exótico? Son perfectos.

Se vos gusta o picante, probádeos. O nivel 2 é moi asumible. E se vides a Corea, por favor, probade a experiencia de cociñar no súper. É divertido, barato e sentiredesvos coma un local máis.

A próxima vez probarei a versión súper picante... desexádeme sorte!

Este artigo publicouse orixinalmente en https://hi-jsb.blog