Rayong café tip | Elephante Cafe Ban Phe eerlijke review

Rayong in Thailand, een buurtcafé waar ik stopte vóór Koh Samet

Ik wil je een verborgen café in Ban Phe, Rayong in Thailand laten zien. Toen ik nog in Thailand woonde, ging ik met mijn vrouw naar Koh Samet en hadden we bij de Nuanthip-pier nog flink wat tijd over. We wilden iets drinken in de buurt en liepen zo Elephante Cafe binnen. Het is een klein gebouw van twee verdiepingen langs de strandweg van Ban Phe, en bijna geen toerist op weg naar Koh Samet stopt hier. Zelfs nu ik alweer terug ben in Korea, denk ik niet aan de koffie van hier terug, maar aan die taart.

Om eerlijk te zijn ben ik tijdens mijn tijd in Thailand echt in heel veel cafés geweest. Van hippe plekken in Thonglor, Bangkok tot strandcafés in Pattaya en cafés op Koh Samet zelf. Maar Rayong voelde anders, juist omdat het geen echte toeristenplek is. Geen massa buitenlanders, maar gewoon buurtbewoners die in slippers op hun gemak langskomen. Als je daar tussen zit, voel je je minder een reiziger en meer alsof je er zelf woont.

Thailand café: dit moet je weten vóór je bestelt

Voordat je naar binnen gaat, is er één ding dat handig is om te weten. In een Thailand café werkt het menu net iets anders dan in veel andere landen. Als je dat niet weet, kun je bij je eerste bestelling best even verbaasd kijken.

Met die kennis bestellen of zonder die kennis bestellen is echt een totaal andere ervaring. Toen ik net in Thailand was, bestelde ik ooit een americano en kreeg ik iets zoets terug. Ik dacht serieus dat ik het verkeerde drankje had besteld.

Yuzu americano, eerlijk gezegd een lastige smaakcombinatie

In dit café bestelde ik een yuzu americano. Hij stond als aanrader op het menu, dus ik probeerde hem gewoon. Onderaan het glas lag gele yuzusiroop en daarboven kwam de americano. Er zaten ook nog een schijfje citroen en wat peterselie op. Sterker nog, ik had het gevoel dat dit café op bijna elk drankje standaard peterselie legt als een soort signatuur. Maar qua smaak was dit eerlijk gezegd lastig. Bittere koffie en frisse, zure yuzu komen tegelijk binnen, waardoor ik niet goed wist waar ik me op moest focussen. Echt zo’n drankje waar je óf fan van bent óf totaal niet. Eén americano kostte ongeveer $2.

De lychee soda die mijn vrouw koos

Mijn vrouw stond eerst een tijd voor de vitrine te twijfelen en koos uiteindelijk een lychee soda. Bruiswater met lycheesiroop en bovenop hele stukjes lychee, en ja hoor, ook hier weer peterselie erin gestoken. Perfect voor het Thaise weer: licht, fris en koel. De lycheegeur was subtiel aanwezig en gelukkig niet overdreven. Ongeveer $2.20.

Dat ik mijn favoriete taart ooit in een lokaal Thais café zou vinden

Maar het echte verhaal begint eigenlijk hier. Mijn vrouw wees in de vitrine een paarse taart aan. En precies dat ding werd de gebeurtenis van de dag.

In de vitrine lagen moussetaarten, crêpetaarten en zelfs een lichtgroene matchataart netjes op een rij. Voor een lokaal Thais café vond ik de dessertlijn verrassend sterk. Op de bovenste plank lagen ook nog wat soorten brood. Mijn vrouw koos de paarse taart helemaal rechts.

Toen hij op tafel kwam, bleek de taart echt piepklein te zijn. Zet je hem naast een beker drinken, dan is hij kleiner dan je handpalm. Op deze foto lijkt hij veel groter omdat ik hem met een telelens heb geschoten. In werkelijkheid was het eerder drie of vier happen werk. Volgens mijn geheugen kostte hij ongeveer $3, en puur kijkend naar de hoeveelheid voelde dat niet direct goedkoop.

Maar zodra we een hap namen, legden we allebei meteen onze lepel neer. Bovenop de bosbessenmousse lag een dikke saus, en die smaak was intens zonder overdreven zoet te zijn. Van alle taarten die ik in Thailand heb gegeten, was dit oprecht mijn favoriete ooit.

De telelens overdreef het formaat, de smaak absoluut niet

Omdat ik met de telelens strak had ingezoomd, ziet de taart er op foto enorm uit. In het echt was hij maar ongeveer drie vingers breed. Onderop lag een laag chocoladekoekkruimel en daarboven een lichtpaarse mousse waar de bosbessensaus dik overheen liep. De mousse smolt precies goed op de tong, en het belangrijkste was dat de saus de mousse niet overstemde. Zo’n balans kom je minder vaak tegen dan je denkt.

Op het bord lagen havervlokken en poedersuiker los gestrooid als plating. Dat had ik in een lokaal Thais café echt niet verwacht. Het voelde een beetje als een dessertgang in een net restaurant, of alsof je in een rustig buurtcafé ineens iets krijgt dat eerder uit de Negen Straatjes komt. Zelfs in bekende cafés in Bangkok zie je niet altijd zo’n afwerking, dus in een buurttentje in Ban Phe vond ik dat best indrukwekkend.

Aan één siroop zie je al hoe goed dit café is

Ik zoomde nog verder in op de bosbessensiroop. Die glanzende saus was echt het kernpunt. Als zoiets verkeerd gemaakt wordt, smaakt het snel als suikerwater en verpest het de hele taart. Die van hier zat juist meer aan de frisse kant dan aan de mierzoete kant. De mousse zelf was zachtzoet, en de siroop legde daar precies een zure, levendige laag bovenop.

De opbouw van de taart in doorsnede

Ik sneed er een hap uit en toen zag ik het goed. Hij was niet alleen met mousse gevuld. Onderaan zat een laag chocoladecake en daarboven een dunne laag bosbessenmousse. Juist die mousse zo dun en gelijkmatig krijgen is lastiger dan het lijkt. Te dik wordt zwaar, te dun verliest aanwezigheid. Hier zat de verhouding precies goed, zodat je in één hap zowel de stevige cake als de zachte mousse meekreeg.

Als je nog beter naar de doorsnede kijkt, zie je dat er echt stukjes bosbes in de mousse zitten. Ze hebben dus niet alleen bovenop wat saus gegooid, maar het ook van binnen goed opgebouwd.

Nog één foto van de siroop van dichtbij. Hij liep dik naar beneden en verspreidde zich langzaam over de mousse. Niet waterig en niet meteen weg, maar precies genoeg om te blijven liggen. Er zaten hele bosbessen in de saus en het voelde duidelijk niet als iets uit een standaardfles, maar als iets dat zelf rustig was ingekookt.

Alleen het interieur vastgelegd met een zoomlens

Nu even over het café zelf. Alle foto’s zijn binnen gemaakt. Ik had alleen een zoomlens bij me, dus het buitenaanzicht heb ik helaas niet kunnen vastleggen.

Het café is niet enorm groot, maar Thaise antieke meubels en accessoires waren slim over de ruimte verdeeld. Niet gemaakt of geforceerd, maar alsof alles daar al vanzelf hoorde te staan. Dat is iets wat Thaise cafés vaak goed doen. Niet bakken geld uitgeven, maar met wat er al is toch sfeer neerzetten.

Spullen alsof je in een klein vintage museum zit

Aan de muur hing een groot houten olifantengezicht en op elke houten plank stonden miniatuurmotoren, notenkrakerfiguren en andere spullen dicht op elkaar. In een hoek stond een lichtblauwe vintage Vespa met daar vlak achter een gouden monkey bike. Ik weet niet of de eigenaar dit allemaal verzamelt, maar het hele café voelde bijna als een klein vintage museum. In een glazen kast aan de zijkant stond ook een Japanse Fender Telecaster uit 1987-1990. Het was de eerste keer dat ik in een café een gitaar zo tentoongesteld zag. Het was totaal niet strak op één stijl afgestemd, maar gek genoeg ook niet rommelig. Meer alsof je in iemands woonkamer zat, vol met precies de dingen waar die persoon van houdt.

Voor de volledigheid: voor de deur kunnen maar ongeveer vijf auto’s staan. Op weekendmiddagen kan het dus best krap worden, dus iets eerder gaan is slimmer.

Twee verdiepingen en een knus hoekje onder de boogtrap

Het café heeft twee verdiepingen. Onder de trap is met baksteen een boogvorm gemaakt, waardoor er een gezellig hoekzitje ontstond. Boven is er nog een aparte zitruimte.

Genoeg zitplekken, maar de raamtafels boven zijn het populairst

Op de tweede verdieping stond een grote houten slabtafel, dus ook voor een groep was er genoeg plek. Door het raam keek je direct uit op groen, waardoor juist die plek populair was. Op de eerste verdieping stonden lage houten stoelen met bruine leren kussens, en de hoek van de rugleuning zat precies goed om lang relaxt te blijven zitten. Ook de Thaise stof aan de zijkant van de stoelen paste helemaal bij dit café. Aan de muur boven de bank hingen Egyptische papyruswerken en vitrines met miniaturen, waardoor het onder de lichtblauwe hanglamp bijna als een kleine galerie voelde. Nog steeds niet strak of uniform, maar op dat punt snap je dat juist die losse drukte het karakter van het café is.

Thailand café: 10 Thaise zinnen die je meteen kunt gebruiken

Tot slot heb ik de handigste bestelzinnen voor Thaise cafés even op een rij gezet. Ik heb de toonhoogte ook in de romanisatie laten staan, dus als je het ongeveer zo uitspreekt, kom je lokaal verrassend ver.

Praktische info voor een bezoek aan Elephante Cafe

Samengevat: Elephante Cafe is precies zo’n plek waar je heel even langsgaat op weg naar Koh Samet en dan onverwacht langer blijft hangen. Vanaf de Nuanthip-pier is het 2 à 3 minuten met de auto of ongeveer 10 minuten lopen. Een americano kostte rond de $2, de lychee soda ongeveer $2.20 en de bosbessenmoussetaart volgens mijn herinnering zo’n $3. Met ongeveer $6 per persoon kon je hier prima een drankje en dessert nemen. Omgerekend is dat zelfs goedkoper dan veel cafés in Thonglor of Ari in Bangkok, waar je voor hetzelfde al snel $9 tot $11 per persoon kwijt bent. Voor minder dan de helft krijg je hier een dessertkwaliteit die ik eerlijk gezegd beter vond. Best onterecht onbekend dus.

Ik zag ook reviews waarin stond dat later op de middag soms de bonen op raken, waardoor koffie bestellen niet meer lukt. Daarom lijkt de ochtend of vroege middag me de veiligste keuze. De openingstijden zijn op weekdagen van 09:00 tot 18:00 en in het weekend van 07:00 tot 18:00. Wifi is gratis. Dus ben je in Rayong, of heb je nog tijd voor je de boot naar Koh Samet neemt, ga dan vooral even langs. Maar eerlijk? Nog belangrijker dan je zoetheid aanpassen is checken of die bosbessenmoussetaart nog steeds op het menu staat.