რაიონგის ფარული ბაღის კაფე პა დი ინ ზე უაილდი

ტაილანდიც კაფეების ძლიერი ქვეყანაა

ტაილანდში რომ მოგზაურობ, კაფეებთან ფეხი თავისით გიჩერდება. ეს მარტო ბანკოკსა და ჩიანგმაიში არ ხდება — პატარა ქალაქებშიც ისეთი ადგილებია დამალული, მართლა გაგაკვირვებს. კორეაც ძლიერია კაფეების კულტურაში, მაგრამ ტაილანდი საერთოდ არ ჩამორჩება. უფრო მეტიც, კლიმატის წყალობით ღია სივრცეები ხშირად ერთი თავით მაღლა მეჩვენებოდა. როცა რაიონგში ვცხოვრობდი, თითქმის ყოველ შაბათ-კვირას კაფეებს დავდიოდი, და მათ შორის პა დი ინ ზე უაილდი (Pa Dee in the Wild) განსაკუთრებით ის ადგილია, რომლის ჩვენებაც ძალიან მინდოდა.

ჯერ ამ სასმელს გაჩვენებთ. ჭიქის თავზე კენკრაა გროვად დაყრილი და ზემოდან იისფერი სიროფი ჩამოდის. გემოზე ცოტა მერე მოვყვები. ჯერ მოდი, რა ადგილია ეს ტაილანდური ბაღის კაფე, იმას შევხედოთ.

შესასვლელიდანვე გებნევა — ბაღია თუ კაფე

შიგნით რომ შედიხარ, მართლა გერევა — ეს კაფეა თუ ვიღაცის პირადი ბაღი. ხრეშის ბილიკის ორივე მხარეს ბუჩქებია სქლად ამოსული, თეთრ მაგიდებზე მაქმანიანი გადასაფარებლებია, ხეებს შორის კი ნათურები შუა დღეშიც კი ციმციმებს. ხალხი ბევრია, მაგრამ ხმაური არ დგას. ალბათ ხეები ყლაპავს ხმას, ან ყველანი თავისთავად ჩუმად ლაპარაკობენ. ქოლგის ქვეშ მოსაუბრეები, ბაღის სიღრმეში მოსეირნე წყვილები, სკამთან ფოტოებს გადაღებული ხალხი — ყველა თავის რიტმშია. ისეთი შეგრძნებაა, თითქოს თბილისის ძველი ეზოს წყნარ კუთხეში მოხვდი, ოღონდ პალმებით.

შიგნით კიდევ რომ შედიხარ, ერთი თეთრი შენობა ჩნდება. გისოსებიანი მინები, კედელზე ამძვრალი მცენარეები და კართან დაკიდებული გვირგვინი. ინგლისური სოფლის კოტეჯს ჰგავს, მაგრამ ზემოთ რომ აიხედავ და ტროპიკულ ხეებს დაინახავ, მაშინვე გახსენდება — აჰა, ეს ტაილანდია. თურმე ეს კაფე თორმეტ წელზე მეტხანს მუშაობდა და 2023 წელს ახლანდელ ადგილას გადმოსვლის შემდეგ დაემატა სახელში „ინ ზე უაილდი“. ბუნების ეს შეგრძნება ხელოვნურად მოწყობილი კი არა, ნამდვილია.

ჯერ სასმელსა და ტორტს გაჩვენებთ, მერე ისევ გარეთ გავალთ. ასე ბოლომდე წაკითხვაც უფრო სასიამოვნო იქნება.

შიგნით თითქოს ვიღაცის სახლში ხარ

შიგნით პატარა სივრცეა. თეთრი ხის კედლები, აქეთ-იქით ჩამოკიდებული გამხმარი ყვავილები, ერთი მაგიდა ფანჯარასთან და დახლთან მიწყობილი უამრავი პატარა ნივთი — ისეთი შეგრძნებაა, თითქოს ვინმემ თავის 오래 ნასახლარ სახლში მიგიწვია. ხელნაკეთ ნივთებსაც ყიდდნენ და თუ მათ ყურებას დაიწყებ, შეიძლება ვერც მიხვდე, როდის მზადდება შენი შეკვეთა.

ფანჯრის სახელური კერამიკული აღმოჩნდა. ზედ ყვავილებია დახატული. გვერდით ფარდაც ყვავილებიანი იყო, ხოლო მინის მიღმა ბაღის მწვანე ფონი ოდნავ დაბუნდულად ჩანდა. ჩემმა ცოლმა ეს რომ დაინახა, კარგა ხანს იქვე გაჩერდა.

კენკრის სიყვარულის სასმელი — იისფერი მაგია

ჭიქა რომ მოიტანეს, ისეთი შთაბეჭდილება დამრჩა, თითქოს შიგნით საერთოდ სითხე არ იყო. მაყვალი, ჟოლო და წითელი მოცხარი ყინულზე იყო გროვად დაყრილი, შუაში კი გვიმრის ფოთოლი ჰქონდა ჩარჭობილი. ამ მდგომარეობაშივე უკვე დესერტს ჰგავდა.

ცოლმა მითხრა, მალე დავლიოთო, მაგრამ მოიცა ერთი. მაყვლის ზედაპირზე წყლის წვეთები და ჟოლოს მარცვლები, რომლებიც მზეზე ნახევრად გამჭვირვალედ ანათებდნენ, ისე ლამაზი იყო, კიდევ ერთი ფოტო აუცილებლად უნდა გადამეღო.

როცა სიროფს ასხამ, ფერი იცვლება

ცალკეც მოაქვთ რაღაც. პატარა მინის ბოთლი იისფერი სიროფით. ყელზე ვარდისფერი ლენტი ჰქონდა შებმული და უფრო სუნამოს ბოთლს ჰგავდა, ვიდრე სასმელის დამატებას.

ამას ნელა რომ გადახრი და ჭიქაში ჩაასხამ, იისფერი კენკრებს შორის იწყებს ჩაჟონვას. თავიდან გამჭვირვალე ყინული ნელ-ნელა იღებება. ეს ის მომენტია, რომელსაც აჩქარება საერთოდ არ უხდება.

ყველაფერი რომ ჩაიღვარა, ზემოთ კენკრის ფერები დარჩა, ქვემოთ კი ღრმა იისფერი გახდა. შუაში გვიმრის ფოთოლი დგას, ლურჯი მოცვები დაცურავს, და როცა ჭიქას მაღლა სწევ, ქვედა ნაწილი მზეზე თითქმის ღვინის ჭიქას ჰგავს.

კოვზით ერთი ჟოლო ავწიე და იისფერი სიროფი გვერდიდან წაიღვარა. ამ ფოტოდან ყველაზე მეტად ეს მომეწონა. გემო მომჟავოა, მაგრამ სიროფი საკმაოდ ტკბილია. კენკრის სიმჟავე ყველაფერს აბალანსებს და ტაილანდის სიცხეში მშვენივრად მუშაობს.

ზემოდან რომ დახედავ, კენკრები თითქოს იისფერ ზღვაზე დაცურავს. ყინული ნახევრად გამდნარი იყო, მაგრამ მაინც ძალიან ლამაზი ჩანდა.

ხელნაკეთი ფენოვანი ტორტი

ტორტიც მოვიდა. თეფში რატანის კალათაში იდო, უკან კი ბაღის მწვანე ფონი ჩნდებოდა. მარტო ამ ვიზუალმაც ისეთი განწყობა შექმნა, ჯერ ფოტოს გადაღება მოგინდება და მერე დაგემოვნება.

ეს ტორტი ცოტა უცნაური იყო. მწვანე, ვარდისფერი და თეთრი ფენები ჰქონდა დალაგებული, ზემოდან ღია ცისფერი კრემი, ორი მოცვი, ერთი ყურძენი და პიტნის ფოთოლი ედო. მწვანე ფენა პანდანის გემოსი იყო — ეს სამხრეთ-აღმოსავლეთ აზიაში გავრცელებული არომატული ბალახია. სუსტი ბალახოვანი სურნელი აქვს. ცოტა იმ შეგრძნებას ჰგავს, როცა ქართულ სახლში ბალახის მსუბუქი არომატი დესერტს უცებ სხვანაირს ხდის, ოღონდ აქ ყველაფერი უფრო ტროპიკულია. ფენებს შორის კრემი თხლად იყო წასმული, ამიტომ ჯერ ბალახოვანი სურნელი მოდის და ტკბილობა მერე გეწევა.

წინა მხრიდან ჩანგლით მოვჭერი. იმდენად რბილი იყო, ძალის დაჭერაც არ დაგჭირდებოდა.

ჭრილიც ძალიან სუფთა ჩანდა. მწვანე, თეთრი და ვარდისფერი ფენები ძალიან მოწესრიგებული იყო. მითხრეს, რომ ამას მფლობელი თავად ამზადებს, სახლში.

ერთი ლუკმა ავწიე. სამივე ფენა და კრემი ერთად ამოვიდა, უკან კი ბაღი რბილად იბინდებოდა. ტკბილია, მაგრამ მძიმე საერთოდ არ არის.

ისევ გარეთ — ბაღი უფრო დიდია, ვიდრე ელოდი

ბაღის შუაში შავი შადრევანია. წყლის ხმა სულ ფონად ისმის და სიცხეს ცოტა გავიწყებს. უკან თეთრი კოტეჯის შენობა და ნათურებიანი ტერასა ჩანს, ქარი რომ დაუბერავს, ხეებს შორის მზის შუქიც აციმციმდება. კონდიციონერის გარეშეც მშვენივრად დაჯდები, რადგან ხეების ჩრდილი სრულიად საკმარისია.

ხრეშზე თეთრ მაგიდასთან წყვილი ზის ერთმანეთის პირისპირ, თანამშრომელი კი რატანის კალათით გვერდით უვლის. უკანა მხარეს ორსართულიან შენობას მცოცავი მცენარეები აქვს ასული, მარცხნივ კი პატარა შენობაა კარზე დაკიდებული გვირგვინით. ბაღში რამდენიმე ნაგებობაა მიმოფანტული, ამიტომ სეირნობისას თითო-თითო ახალი კუთხე გეხსნება. მართლა იმაზე ფართოა, ვიდრე თავიდან გეგონება.

მფლობელის ხელნაკეთი ნივთები

დახლს უკან თაროზე ხორბლის თავთავების კონები, გირჩები და ხის პატარა ეკლესიის მინიატურა ეწყო, ფინჯანში კი ერთი ყვითელი ვარდი იდგა. ჩალის ქუდიანი ბაბუის თოჯინა და თავსაფრიანი ბებიის თოჯინა გვერდიგვერდ იჯდა. როგორც მითხრეს, ყველაფერი ან თავად მფლობელს გაუკეთებია, ან თვითონვე აქვს შერჩეული.

გარეთ კიდევ რაღაც არის

გარეთ კიდევ ერთი დეკორატიული ობიექტიც დგას, მაგრამ ამას თვითონ თუ მიაგნებ, უფრო კარგი იქნება.

ბეღურებიც სტუმრები არიან აქ

ტორტი რომ შევჭამეთ, ცოტა ხნით ავდექით და უკან რომ დავბრუნდით, თეფშზე უკვე რამდენიმე ბეღურა იდგა. ნამცეცებს გვერდიგვერდ კენკავდნენ და ხალხის საერთოდ არ ეშინოდათ. კორეაში რომ ყოფილიყო, ალბათ ჰიგიენაზე მაშინვე დაიწყებდნენ ლაპარაკს, მაგრამ ტაილანდში ეს უბრალოდ გარემოს ნაწილია. კაფეში ჩიტები მაგიდაზეც რომ დაჯდნენ, არავინ ერიდება და არავინ აგდებს. ეს თავისუფალი თანაცხოვრება ძალიან მომეწონა.

თუ რაიონგში მხოლოდ ერთი კაფე უნდა აირჩიო

პა დი ინ ზე უაილდი იდეალური კაფე არ არის. ატმოსფერო და ფოტოები თითქმის ყველას მოსწონს, მაგრამ სასმელებსა და დესერტებზე ზოგი ამბობს, თითქოს ნაწილობრივ გარემოსთვის იხდი, მომსახურებაზეც აზრები ერთმანეთისგან განსხვავდება. გულწრფელად რომ ვთქვა, მეც მგონია, ამ კაფეს მთავარი გმირი თავად სივრცეა. მაგრამ თუ რაიონგში მხოლოდ ერთი კაფე უნდა მირჩიო, მე მაინც ამას ავირჩევდი. არა იმიტომ, რომ უნაკლოა, არამედ იმიტომ, რომ აქ გატარებული დრო მართლა სასიამოვნო იყო.

პა დი ინ ზე უაილდის მონახულების ინფორმაცია

ეს პოსტი თავდაპირველად გამოქვეყნდა https://hi-jsb.blog-ზე.