Kósý skógarkaffihús með fjallakofastemningu

Fyrir framan Jangtaesan náttúruskóginn í Daejeon, timburkaffihús falið inni í skóginum

Við fórum í Jangtaesan náttúruskóginn til að sjá haustlitina. Kaffihús var alls ekki á planinu.

Í byrjun nóvember 2025 ók ég með konunni minni snemma um morguninn upp í Jangtaesan. Ég vissi hversu vinsæll staðurinn er á haustin, en þegar við komum þangað um níuleytið var bílastæðið auðvitað þegar orðið troðfullt. Sem betur fer var sérstakt bílastæði fyrir kaffihúsið beint fyrir framan innganginn að skóginum, svo við lögðum bílnum þar. Ég hugsaði með mér að fyrst við fengum að leggja þarna ættum við allavega að kaupa okkur kaffibolla. En um leið og ég steig út úr bílnum og leit upp á bygginguna fann ég að þetta var ekki staður þar sem maður kaupir bara einn bolla og fer svo strax aftur.

Hús úr timbri, oddhvass þríhyrndur þakstallur og bogadreginn inngangur. Fyrir aftan það lá þéttur skógur og fjallshlíðar þar sem rauðleit haustlauf blönduðust metasequoia-trjánum og umvöfðu bygginguna alveg. Í smástund ruglaðist ég á því hvort ég væri enn í Kóreu eða komin í einhvern fjallaskála einhvers staðar í Evrópu. Frá Gasuwon í miðbæ Daejeon er þetta um 30 mínútna akstur, en um leið og maður kemur finnur maður að loftið sjálft er öðruvísi.

Konan mín kemur frá landi þar sem það er eiginlega sumar allt árið um kring. Hún hefur búið í Kóreu í þrjú ár, en hún ólst upp á stað þar sem haustlitir eru í raun ekki til. Þess vegna horfir hún alltaf aðeins lengur út um gluggann þegar haustið kemur í Kóreu. Það var líka hún sem sagði fyrst að við ættum að fara til Jangtaesan. Ef við færum þangað, þá ættum við að fara þegar það væri sem fallegast.

Allar myndirnar í þessari færslu tók ég sjálf(ur) þennan dag.

Ytra útlit Coffee Interview Jangtaesan — skógurinn fullkomnar fjallaskálann

Þetta er ytra útlit kaffihússins. Ef ég á að vera alveg hreinskilin(n), þá væri kannski aðeins vafasamt að kalla þessa byggingu evrópskan fjallaskála ef hún stæði bara ein og sér. Ástæðan fyrir því að þetta kaffihús fær raunverulega á sig skálatilfinningu er einmitt Jangtaesan sjálft. Þar sem fjöllin og trén þarna fyrir aftan umlykja húsið svo þétt, bindast byggingin og náttúran saman og þannig verður stemningin til. Steinarnir í forgarðinum, litlu trén og deckið sem sést aðeins til hliðar virka öll eins og þau séu sokkin inn í skóginn, svo kaffihúsið sjálft verður að hluta af landslaginu. Ef þessi bygging stæði í borginni væri þetta bara fallegt kaffihús. En með Jangtaesan sem bakgrunn verður þetta allt annað rými.

Þetta var í byrjun nóvember, svo laufin höfðu ekki enn fallið öll. Grænir, gulir og rauðir tónar blönduðust saman, og þegar þeir hittu fyrir timburbygginguna varð allt enn meira eins og málverk. Þá fannst mér ég loksins skilja af hverju bílastæðið var svona troðfullt af bílum.

Þegar maður kemur nær sér maður að bogadregni inngangurinn er miklu áhrifameiri en maður hefði haldið. Yfir timbursúlunum hangir skilti með nafni staðarins og innan í boganum er dökkur viður í klæðningunni. Til hægri sér maður bæði bílastæðið og fjallið í einu augnaráði, og af því að himinninn var svo heiður þennan dag kom þessi sjónarhorn sérstaklega vel út á mynd.

Frá hliðinni sést að húsið er stærra en það virðist fyrst. Meðfram timburveggnum eru röð af gluggum með grindum og framan við það er breitt deck þar sem líka er hægt að drekka kaffi. Sjáið þið fólkið koma út hjá innganginum? Um leið og maður opnar þessa einu hurð er fjallið bara beint fyrir framan mann. Það að mörkin milli kaffihússins og skógarins virðast nánast ekki vera til er stærsta sérkenni þessa staðar.

Ég prófaði líka að mynda bogann neðan frá. Sveigjan, timbursúlurnar og gyllta skiltið fyrir ofan. Með himininn sem bakgrunn leit þetta ótrúlega vel út. Svona smáatriði eru eiginlega það sem aðskilur „bara fallegt kaffihús“ frá „kaffihúsi með alvöru stemningu“.

Innandyra — hátt til lofts og hlýlegt rými úr viði

Við komum inn með evrópska fjallaskálatilfinningu úr ytra byrðinu, en inni var stemningin aftur allt önnur. Loftið opnast hátt upp í þríhyrnda þakformið þannig að það er alls engin þrengsli. Víða í veggjunum eru bogadregnar dyr. Allt er í brúnum viðartónum, en ólíkt framandi tilfinningunni fyrir utan er það fyrst og fremst hlýleiki og notalegheit sem taka á móti manni inni. Kannski eins og evrópsk skálastemning með örlitlum austurlenskum yl. Sætin eru líka fjölbreytt. Það eru venjuleg borð, barborð og jafnvel sæti á gólfi, svo maður getur bara valið það sem hentar best.

Af því að það var svona snemma um morguninn voru bara tvö eða þrjú borð með gestum. Hljóðið úr kaffivélinni fyllti rýmið og ilmurinn af kaffi virtist liggja milli viðarbjálkanna. Konan mín stoppaði strax þegar hún kom inn og horfði upp í loftið. Mér fannst eins og hún hefði fyrst hissa á hæðinni og svo aftur á ljósunum sem héngu niður. Þess vegna gátum við líka valið okkur sæti rólega og tekið myndir án þess að flýta okkur.

Sætin á gólfinu — þægindin við að fara úr skónum og setjast upp

Þetta er gólfsetusvæðið og mér líkaði það best af öllu. Á trégólfinu liggja kringlóttir púðar og lágt borð er sett fyrir miðju. Þegar maður fer úr skónum og sest þarna upp er tilfinningin eins og maður sé í heimsókn heima hjá einhverjum. Til hliðar er bogadregið op sem tengir þetta svæði náttúrulega við önnur rými, þannig að þótt maður sitji á gólfi finnst manni alls ekki vera lokað inni. Ef þið komið sem fjölskylda eða fleiri saman, myndi ég sérstaklega mæla með þessu svæði.

Það var líka ekki hægt að ganga fram hjá venjulegu borðsvæðinu. Dökk sporöskjulaga borð með stólum sem voru með rauðum púðum pössuðu ótrúlega vel við viðarrýmið. Þar sem þetta var rétt við gluggann kom útsýnið sjálfkrafa inn í sjónsviðið um leið og maður settist niður. Það var eins og Jangtaesan í byrjun nóvember væri fangaður inni í gluggakarmanum.

Ég tók líka mynd af gólfsvæðinu úr öðru sjónarhorni. Hér er hurð beint út á deckið rétt hjá, svo sólin flæðir inn. Að sitja þarna síðdegis og drekka kaffi í sólblettunum hlýtur að vera fullkomin slökun. Við fórum þangað um morguninn, svo við hittum ekki alveg á þann tíma. Næst langar mig að stilla heimsókninni beinlínis upp á síðdegið.

Ljósin í loftinu — smáatriði sem fullkomnar rýmið

Kíkið upp í loftið. Stór kringlótt ljós hanga í röðum, og þau eru eiginlega lykilatriðið sem klárar stemninguna inni í kaffihúsinu. Lögunin, hangandi milli viðarbita, lætur rýmið virðast miklu víðara og ljósið dreifist mjúklega þannig að allur tónninn verður hlýrri.

Þegar maður horfir nánar virðist þetta vera eins og tvær eða þrjár kringlóttar kúlur sem leggjast saman, og efnið minnir á hanji-pappír. Fyrir aftan sést líka hringlaga gluggi og lukt á veggnum. Stíllinn á lýsingunni er mismunandi eftir sætum, þannig að stemningin breytist örlítið eftir því hvar maður situr. Það er einmitt á svona smáatriðum sem maður finnur hvað þetta er kaffihús sem tekur innréttingarnar alvarlega.

Útiveröndin — kaffi drukkið með skóginn beint fyrir framan sig

Það er frábært inni, en á góðum degi mæli ég virkilega með að setjast úti. Á veröndinni eru málmborð og stólar, og handan við handriðið eru trén bókstaflega beint fyrir framan mann. Skógurinn er svo nálægt að þegar maður situr þarna heyrir maður laufin hreyfast í vindinum. Kaffið sem maður drekkur inni og kaffið sem maður drekkur hér úti er greinilega ekki það sama. Þetta er sami lattébollinn, en loftið er öðruvísi og því finnst manni bragðið líka breytast.

Það eru líka útisæti við hlið byggingarinnar. Pastellitaðir stólar standa beint fyrir framan timburvegginn og þakið nær örlítið yfir, svo það er líka hægt að sitja í skugga á sólríkum dögum. Jafnvel þegar fullt er inni getur stundum enn verið laust hér, svo ekki labba bara fram hjá þessu svæði.

Neðra deckið — falið sæti umlukið skógi

Þetta er neðra deckið séð ofan frá. Þrjár sólhlífar eru opnar og borðunum hefur verið raðað á trégólfið, en í kring er ekkert nema skógur. Þetta er staður þar sem maður getur drukkið kaffi umvafinn trjám, og ég held að margir fari héðan án þess einu sinni að átta sig á að þessi sæti séu til. Endilega farið niður og kíkið.

Eftirréttavitrínan — skemmtilegur staður til að velja úr

Við náðum okkur í sæti og fórum að afgreiðsluborðinu, en þar stoppaði ég strax fyrir framan kælivitrínuna. Á efstu hillu var ssuk gateau chocolat, með djúpgrænum lit utan á og gulri kremlögn ofan á, þannig að sneiðin greip strax augað. Á miðhillunni voru súkkulaðiterrine og basknesk ostakaka hlið við hlið, og á neðri hillunni stóðu ferskir safar í röðum eftir litum, svo það var líka ýmislegt fyrir þá sem drekka ekki kaffi. Þegar maður stendur fyrir framan þessa vitrínu er alls ekki auðvelt að velja bara eitt.

Við hlið vitrínunnar var líka bakaríshilla. Þar stóð saltbrauð á ₩4,000, um $3, og Gongju-kastaníu saltbrauð á ₩6,000, um $4. Við hliðina á því voru dökk súkkulaðibitakaka á ₩4,500, um $3, eplakaka í soboro-stíl á ₩4,300, um $3, og matcha-hvít súkkulaði macadamia-kaka á ₩4,500, um $3, allt lagt fram á diskum. Aftan til sá maður líka financier og madeleine. Smákökurnar voru allar svo stórar og þéttar að mér fannst eins og ein þeirra með kaffinu væri alveg nóg.

Ég tók nærmynd af palmier á ₩5,000, um $4, og saltbrauðinu á ₩4,000, um $3. Palmierið var stórt blaðdeigsbakkelsi með súkkulaði ofan á, en saltbrauðið var kringlótt með saltkornum stráð yfir. Úrvalið var meira en ég bjóst við, þannig að ef þið eruð hrifin af brauði og bakkelsi þá er alveg gaman að velja sér hér.

Það sem við pöntuðum — Citrus Love, café latte og saltbrauð

Eftir langa umhugsun enduðum við á að panta þetta. Ég fékk te sem heitir Citrus Love, konan mín tók café latte og við bættum við einu saltbrauði. Citrus Love er te sem kemur í glerkönnu þar sem þurrkuð blómablöð og jurtir leysast út í vatninu og gefa því lit. Við hliðina kemur tómt glasið og maður hellir sjálfur upp á það.

Á meðan við biðum eftir pöntuninni horfði ég út um gluggann og trén með blöndu af grænum og rauðum litum fylltu glerið alveg. Konan mín sat lengi og horfði hljóðlega út. Fyrir einhvern sem ólst upp í landi þar sem haustlitir eru ekki til, hlýtur það í sjálfu sér að vera undursamlegt í hvert skipti að sjá laufin skipta um lit. Hún hefur verið í Kóreu í þrjú ár, en á haustin horfir hún alltaf aðeins lengur út.

Citrus Love — te sem gleður mann bara af því að horfa á það

Í könnunni flutu appelsínugul blómablöð og grænar jurtir, og útlitið eitt og sér gerði mann í betra skapi. Ilmurinn steig líka mjúklega upp. Í hvert skipti sem maður opnaði lokið dreifðist sítrusilmur út, og það var strax ljóst að þetta var allt annað en venjulegt tepokate.

Þetta er allt saman séð ofan frá. Citrus Love kannan, café latte og saltbrauðið saman á bakka. Ef tvö fara á kaffihús og eru ekki alveg viss hvað þau eiga að panta, þá virkar svona samsetning vel: eitt te, eitt kaffi og eitt brauð. Þetta sett kom bara mjög vel út.

Café latte og saltbrauð

Þetta er café latte sem konan mín pantaði. Ofan á var hjartalaga latte art og froðan svo fín að við horfðum á hana góða stund áður en við drukkum. Eftir fyrsta sopa sagði hún að þetta væri mjög mjúkt. Þar sem hlutfall mjólkur er frekar hátt er beiskjan næstum engin, svo þetta er kaffi sem jafnvel þeir sem drekka ekki mikið kaffi geta drukkið án vandræða.

Þetta er saltbrauðið. Yfirborðið var fallega glansandi bakað og ofan á sáust örlítil saltkorn. Það er á stærð við lófa, stökkt að utan en seigt og mjúkt að innan. Þegar maður borðar það með lattenu skiptast saltkeimur og hnetukenndur ilmur á og maður réttir ósjálfrátt aftur höndina í það. Okkur fannst eiginlega pínu leiðinlegt að hafa bara pantað eitt til að deila. Næst held ég að við tökum sitt hvort.

Ég tók aðra mynd af lattenu úr öðru sjónarhorni. Þegar ljósið féll á það varð áferð froðunnar enn skýrari. Ég hafði séð margar umsagnir um að þetta kaffihús væri frábært fyrir kaffi, og eftir að hafa smakkað lattenu skildi ég alveg af hverju fólk sagði það.

Göngutúr um Jangtaesan, og kaffihúsið sem við sáum aftur á leiðinni burt

Þegar við höfðum klárað kaffið fórum við út að ganga í Jangtaesan. Það var upprunalega einmitt tilgangurinn með deginum.

Við gengum eftir metasequoia-skógarstígnum. Það var byrjun nóvember og laufin voru rétt að fara úr grænu yfir í rautt, en mér fannst þessi blanda af litum jafnvel fallegri en bara einn litur hefði verið. Konan mín leit stöðugt upp á meðan við gengum. Sólarljósið féll niður milli háu trjánna og ég fór að hugsa um hvernig það hlyti að líða fyrir manneskju sem sér nánast bara grænt allt árið og mætir svo allt í einu svona litum. Þá rifjaðist líka upp fyrir mér þegar hún sá haustlitina fyrst í Kóreu og spurði mig alvarleg: „Eru laufin veik?“ og ég fór að hlæja einn og sér yfir minningunni.

Þegar göngunni lauk og við vorum á leiðinni til baka að bílastæðinu leit ég enn einu sinni á kaffihúsið. Sólin var komin í aðra stöðu en um morguninn, svo byggingin gaf allt aðra tilfinningu. Það var líka orðið miklu fleira fólk. Þegar við settumst inn í bílinn kom upp alveg sjálfkrafa: „Næst skulum við koma hingað á sumrin.“ Og það að þessi setning kom upp segir líklega allt um hversu mikið kaffihúsið sat eftir í huganum.

Af hverju ég myndi mæla með þessu sem dagsferð nálægt Daejeon

Ef ég á að vera hreinskilin(n), þá fór ég ekki sérstaklega til að finna þetta kaffihús. Ég kynntist því bara út af bílastæðinu og gekk inn til að fá mér kaffibolla af þakklæti — en á endanum var það sem ég man best frá þessum degi hvorki göngutúrinn né haustlitirnir, heldur tíminn sem við sátum inni á þessu kaffihúsi.

Ef þið eruð að leita að kaffihúsi í náttúrunni nálægt Daejeon, ef þið eruð að skipuleggja dagsferð til Jangtaesan, eða ef þið viljið sýna einhverjum sem kemur frá landi þar sem er sumar allt árið hvernig kóreskt haust lítur út, þá ættuð þið að prófa þennan stað. Það er gott að stoppa hér áður en gengið er um náttúruskóginn og alveg jafn gott að koma hingað eftir gönguna og hvíla þreytta fætur yfir drykk. Ég hef farið á alls konar kaffihús með góðri stemningu í Daejeon, en það eru ekki mörg þar sem maður getur setið svona nálægt náttúrunni. Hér er það einmitt hægt.

Næst ætla ég að fara á sumrin. Að sitja á sama stað í Jangtaesan, umkringd(ur) djúpgrænu landslagi, og panta sama latte aftur. En þá ætla ég að panta tvö saltbrauð.

Grunnupplýsingar um Coffee Interview Jangtaesan

Þessi færsla var upphaflega birt á https://hi-jsb.blog.