Kafeyek mezin û rojane li Cheongju: Petra

5ê Gulana 2026ê bû, Roja Zarokan. Ew roj em diçûn Cheongju da ku dapîra min bibînin, ez bi bav û diya xwe re ji malê derketim, lê ji ya me texmîn dikir zûtir, nêzîkî saetekê zû hatin gihîştin. Jinê min vê carê li malê ma û bêhna xwe vedida. Hema ku dixwestim ji erebeyê dakevim, bavê min ji nişka ve got: “Ew kafeya ku berê şevê çûbûnê, ka em carekê jî rojê bibînin çawa ye.” Ew heman Kafeya Petra ya mezin li Cheongju bû ku berê şevê çûbûmê, rastê ez jî demek bû meraq dikirim bê di rojê de atmosferê wê çawa ye. Bi dê û bavê xwe re çûna kafeyê jî ji bo min piçek demek xweş û nedîtî bû.

Ji kêliya ku tê de ketim, ew hest hat ser min: rojê hatin vê derê, bi şevê re qet ne wek hev e; ronahiya rojê û ev cih gelek baş hev digirin. Dema ronahiya çirayên şevê tune bû û ronahiya xwezayî hemû qada hundir dagirt, wisa bû mîna ku ez hatibim kafeyeke din. Ez li Koreyê gelek kafeyan dîtim, lê cihê ku şev û roj wisa ji hev cuda xuya bike, cara yekem bû ku wisa bi qasî vê hîs kirim.

Şev û roj: ji deriyê ve hestek cuda

Dema şevê hatibûm, ronahiya tabelayê yekser bala mirov dikişand. Lê rojê ku lê mêze dikî, logoya kesk di nav louverên spî de gelek paqij û nerm xuya dike. Dema tav lê dikeve, wêne jî pir çêtir derdikevin.

Vitrîna nan û bagelê — çeşîdên wê ne hindik in

Hema ku tê de dikevî, li aliyê rastê vitrîna nan û şîrîniyan dirêj hatiye danîn. Ji bagelên bingehîn wek pretzel, birinc û pîvaz bigire, heta bagelê sîrê şeş-parçe û bagelê misirê, çeşîdên wê pir bûn. Bi taybetî bagelê sîrê şeş-parçe ji ber bîhna sîr û rûnê wê ji ber vitrînê ve hat ser mirov; diya min dema derbas dibû got: “Ka yek ji van ji bo derketinê bikirin?” Bagelê misirê jî ji ber ku daneyên misirê li serê wê bi tevahî xuya dikirin, yekser di çavan de diman.

Ji bo agahiyê, li vir bagel û cream cheese bi awayê cuda têne ferman kirin. Tu yek bagelê hildibijêrî, paşê yek cream cheese lê zêde dikî. Cream cheese nêzîkî $1.80–$2.20 ye, ji ber vê yekê dema bi bagelê re bê hesibandin, bi giştî li dor $3.60 heta $5.80 dike.

Tiştek hebû bi navê Little Pang mini mix; nanên biçûk bi şiklê hirçik û macaronên dil-şikl di yek setê de bûn. Diya min hema ku dît got: “Ev tam ji bo diyariyê ye.” Bagel rusk û ruskê bburinkle jî bi pakêtên xwe yên paqij ji bo xwarina navberê baş xuya dikirin. Everything bagel û bagelê pîvazê di selikan de pir tije hatibûn danîn, û mezinahiya wan ji ya min texmîn dikir girantir bû. Bagelê sîrê jî li kêleka wan bû; rastî li vir tenê bagel çend celeb in nayê jimartin.

Bagelê cranberry û chocolate chip hema hema bi qasî rûyê mirov e. Li kêleka wê sausage roll û nanek dirêj bi şêweya baguette hebû. Ez difikirîm tenê bagel difroşin, lê çeşîdên nan jî pir bûn. Croffle jî ji plain bigire, heta yê bi ice creamê çaya kesk û yê bi creamê raspberry, hemû di rêzekê de hatibûn rêzkirin. Bavê min mêze kir û got: “Ev kafeye yan nanfiroşxane?” Tenê temaşekirina vitrînê demek xwe dixwest; naha em biçin aliyê cakeyan.

Beşa cakeyan

Piştî ku ji beşa bagelê derbas dibî, li kêleka wê beşa cakeyan cuda heye.

Cakea şîrê saf bi creamê spî yê ku bi şiklên tûj li ser derketibû, paqij xuya dikir. Pistachio ice choux jî bala mirov dikişand. Cheesecakea Baskê beşa hundirê xwe ya gurr û stûr nîşan dida, diya min demek dirêj lê mêze kir. Cakea çîkolata, cakea gajar û cream cheese jî hebûn; çeşîdên cakeên parçe ne hindik bûn. Her yek li ser binikek bi logoya Petra hatibû danîn, ji ber vê yekê rêzkirina vitrînê bi xwe jî rêkûpêk xuya dikir. Bi qasî bihayê, nêzîkî $5.40–$5.80 bû. Lê hin cake wisa xuya dikirin ku creamê wan piçek hişk bûye yan beşa qutkirî wan şikestî bû. Ji ber ku wek bagel hêdî zû nayên firotin, dibe ku demek dirêj di vitrînê de mabûn.

Hundirê qata 1 û 2 — kafeya mezin li Cheongju di rojê de

Piştî fermanê, me cihê xwe girt û hundirê kafeyê temaşe kir.

Dema ronahiya xwezayî di navbera stûnên betonê yên eşkere de tê hundir, nebat pir zindî xuya dikirin. Şevê dema hatibûm, ji ber ronahiya nerasterast hestek germ û aram hebû; lê rojê tavê ji dîwarên camê derbas dibû û hemû cihê ronî dikir, ji ber vê yekê atmosfera tevahî diguherî. Xemlên kesk li parmakên qata duyem û guldanên li vir û wir dema ronahiyê digirtin, gelek zindîtir dibûn. Bannerê mezin ê bi grafîka nebatên tropîk jî rengên xwe pir zelaltir nîşan dida. Li aliyê qata yekem beanbagên pastel û sofaên girover hebûn; diya min got: “Li wir rûniştin xweş xuya dike,” lê jixwe kesek lê rûniştibû.

Qada sofayê — loungea navendî ya nerm

Qada sofayê ya li navenda qata yekem rastî gelek nerm bû. Sofaên bi tonên kesk û bej bi awayek girover hatibûn danîn, û di navê de guldan û darokek biçûk hebû; wisa bû mîna ku di hundirê kafeyê de loungeek biçûk cuda hebe. Balîfên sor û zer jî wek nuqteya reng hatibûn danîn. Bavê min got ka li vir rûnin, lê ji bo 3 kesan mase piçek nizm bû û navbera rûniştinan jî ne pir rehet bû, ji ber vê me dawî cihê din girt. Lê ger tenê qehwe vexwî û bêhnê xwe dirêj bikî, ez dibêjim herî rehet ev cih e.

Cihên aliyê derve — rûniştina ber pencereyê

Li rast kêleka pencereyê jî kursiyên bi çarçoveya darîn rêz bûn. Ji derve çîmen û avahiyeke biçûk bi banê sêgoşe xuya dikir; ev dîmenek bû ku şevê qet fam nekiribûm. Li aliyê terasê derve jî setên kursiyên spî hebûn, û di rojên hewaya xweş de li derve vexwarin jî ne xerab xuya dikir. Lê kursî wisa hatibûn çêkirin ku piçek zêde paş ve ditewandin; rehet bûn, lê ji bo qehwe vexwarin û tiştek xwarin, mase piçek dûr diman. Tenê rûniştin û bêdeng li derve mêze kirin ji bo vê qadayê tam baş bû.

Cihên din ên rûniştinê

Cihên rûniştina normal bi kursiyên girover ên çermê qehweyî û maseyên spî bûn. Paşta kursiyan nizm bû, ji ber vê piçek zehmet e ku mirov baş xwe pê bispêre, û ger demek dirêj lê rûnî, qûna piştê dibe ku piçek hişk bibe. Lê ji bo qehweyek kurt vexwarin ne xerab bû. Li paşê xemla baxçeya navendî û perdaya louver bi hev re xuya dikirin, ji bo wêne girtin jî ev goşe karê xwe dikir. Navbera maseyan fireh bû, ji ber vê tu zêde bi kesên kêleka xwe re nêzîk nahîsî. Diya min jî li vir rûnişt û got: “Kes gelek in, lê cihê qet teng xuya nake.”

Mezinahiya giştî ya kafeyê

Dema wisa mêze dikî, tu dikarî hîs bikî ev kafeya mezin çiqas fireh e. Tenê qata yekem jî bi qada sofa, cihên normal û cihên ber pencereyê li beşan hatiye parvekirin. Ban heta qata duyem vekirî ye, ji ber vê cih qet zextdar nayê hîs kirin. Di navbera stûnên betonê yên eşkere de nebat û partition bi awayek xwezayî qadeyan ji hev vediqetînin, ji ber vê her çend mezin be jî tevlihev xuya nake. Diya min heta got: “Ger cara yekem bihata vir, belkî nedizanîm ev kafeye.” Bi rastî mezinahiya wê ne hindik bû.

Qada derve — dîmenek ku şevê nedihat dîtin

Dema berê şevê hatibûm, ji ber tariyê qet nedizanîm derveyê kafeyê çawa ye. Rojê ku hatim, dîtim li pişta avahiyê qada rûniştina derve bi firehî hatiye vekirin.

Li kêleka avahiyê maseyên spî û kursiyên mesh rêz bûn, û rast li pêş wan çîmeneke fireh hebû. Li ser çîmenê avahiyeke biçûk bi banê sêgoşe jî hebû; ez fikirîm belkî cihê wêne girtinê ye. Bavê min got ka li derve vexwin, lê nîvroj bû û qet siyek tune bû. Her çend Gulan bû, tav pir germ û tûj bû, dawî em vegeriyan hundir. Rastî ger parasol yan tente hebûya, gelek çêtir dibû; ev alî piçek xemgîn kir. Lê di êvarên bihar û payîzê yên hênik de, atmosfera derve gelek xweş dibe.

Avahiya banê sêgoşe — mîna dêrkeke biçûk

Ew avahiya bi banê sêgoşe ku ji çîmenê xuya dikir, nêzîk çûm lê mêze kirim. Deriyekî pembe hebû, xemla şaxên daran a biçûk û tabloya “open” lê daliqandî bû. Dema derî vekirim û ketim hundir, qada hundir gelek teng bû, lê mîna ku mirov têkeve dêrkeke biçûk hest dikir. Erdê darîn, ronahiya bi şiklê xaçê, qendîl û du kursiyên darîn ên kevn hebûn. Diya min ket hundir û demek dirêj li her aliyê mêze kir. Ez baş nizanim gelo mirov dikare li vir vexwarina xwe vexwe yan na, lê ji bo wêne girtinê cihê wê xweş bû.

Vexwarinên me ferman kirin — qehweyek bi dê û bavê min re

Me yek iced almond cream latte û yek real vanilla latte ferman kirin. Ferman ji kioskê tê kirin, û dema tu menuya qehweyê hildibijêrî, rûpelek tê ku tu daneyên qehweyê hildibijêrî. Sê hilbijartin hebûn: Ove bi tama nerm û qehweyî, Breeze bi sour taste, û decaf. Ez tama qehweyî û nerm dixwazim, ji ber vê min Ove hilbijart.

Almond cream latte li serê xwe toza cocoa û perikên almondê hebû. Dema min yek qurt vexwar, berê her tiştê tamê almond û nermbûnê hat. Bihayê wê nêzîkî $5.00 bû. Real vanilla latte bavê min vexwar; got bîhna vanilla tê, lê pir şêrîn nîne û baş e. Ev jî nêzîkî $4.90 bû, û her du bi hev re nêzîkî $9.90 kirin. Ji bo latteyên kafeyên mezin, bihayê li dor $5 van rojan wek navîn tê hesibandin, lê mezinahiya vexwarinê ne ewqas mezin bû; ger mirov tenê li nirx û qasê binêre, piçek di navbera “baş e yan na” de dimîne. Lê tama her duyan baş bû, bavê min jî got: “Li gorî bihayê ne xerab e.”

Em berî çûna mala dapîrê tenê piçek bêhn vedidan, lê ez li xwe fikirîm, kengê bû carekî dawî bi dê û bavê xwe re wisa di kafeyê de rûniştibûm û vexwarinek vexwaribûm? Roja Zarokan bû, lê belkî ya herî bi wate ev bû ku min ji dê û bavê xwe re qehweyek kirî.

Agahiyên menu û bihayê Petra

Dawî — carekê şevê, carekê rojê

Diya min dema em derdiketin, ew bagelê sîrê şeş-parçe ku ji destpêkê ve çavê wê lê bû, dawî yek kirî û bi xwe re derxist. Di rêya mala dapîrê de, bavê min got: “Cara bê jî bûka min bi xwe re bîne.” Wê gavê ez fikirîm, rast e, cara bê divê jinê min jî bi me re were.

Petra cihê wisa ye ku divê yek car şevê û yek car rojê lê biçî, hingê rast tê fam kirin. Şevê di bin ronahiya nerasterast de germ û aram e; rojê jî bi ronahiya xwezayî, qada fireh û çîmena derve, heman kafeya mezin li Cheongju dibe tecrubeyeke temam cuda. Bi dê û bavê xwe re çûn jî rehet bû, ji ber ku celebên rûniştinê pir in. Bagel jî ewqas çeşîd hebûn ku ji bo diyariyê jî baş e. Hin aliyên xemgîn hebûn, lê bi parkinga fireh û belaş, ferman ji kioskê, û qada malbatî, ji bo malbatan cihê sekinîna baş xuya kir.