คาเฟ่ใหญ่ในชองจู Petra ตอนกลางวัน

วันที่ 5 พฤษภาคม 2026 เป็นวันเด็กของเกาหลีครับ วันนั้นผมเดินทางขึ้นไปชองจูเพื่อไปเยี่ยมคุณยาย เลยออกเดินทางกับพ่อแม่ ส่วนภรรยาครั้งนี้พักอยู่บ้าน พอไปถึงเร็วกว่าที่คิดประมาณหนึ่งชั่วโมง ตอนกำลังจะลงจากรถ พ่อก็พูดขึ้นมาทันทีว่า “คาเฟ่ที่เราเคยไปตอนกลางคืนคราวก่อน ลองไปดูตอนกลางวันกันไหมว่าเป็นยังไง” ที่พ่อหมายถึงก็คือ Petra คาเฟ่ขนาดใหญ่ในชองจู ที่เราเคยไปตอนกลางคืน ผมเองก็อยากรู้บรรยากาศตอนกลางวันอยู่เหมือนกัน อีกอย่าง ไม่ได้ไปคาเฟ่กับพ่อแม่นานแล้ว เลยรู้สึกดีแบบง่าย ๆ

ตั้งแต่ก้าวเข้าไปก็รู้สึกได้เลยว่า พอมาตอนกลางวัน บรรยากาศต่างจากกลางคืนมากจนเหมือนเป็นคนละที่ พอไม่มีแสงไฟกลางคืน แล้วแสงธรรมชาติเข้ามาเติมเต็มพื้นที่ คาเฟ่ดูเปลี่ยนไปทั้งอารมณ์เลย ผมไปคาเฟ่ในเกาหลีมาพอสมควร แต่ไม่ค่อยเจอที่เดียวกันที่ให้ความรู้สึกต่างกันระหว่างกลางวันกับกลางคืนได้ชัดขนาดนี้

กลางคืนกับกลางวัน แค่ทางเข้าก็ให้ความรู้สึกต่างกัน

ตอนมาช่วงกลางคืน ป้ายไฟสว่างเด่นจนมองเห็นทันที แต่พอมาดูตอนกลางวัน โลโก้สีเขียวที่อยู่ระหว่างแผงระแนงสีขาวดูสะอาดและเรียบกว่าเดิมไปอีกแบบ พอโดนแดด รูปที่ถ่ายออกมาก็ดูดีกว่ามากครับ

ตู้เบเกอรี่ — ชนิดเยอะจนดูเพลิน

พอเข้าไปปุ๊บ ด้านขวาจะมีตู้เบเกอรี่ยาว ๆ เรียงอยู่เลยครับ ตั้งแต่เบเกิลพื้นฐานอย่างเพรตเซล ข้าว หัวหอม ไปจนถึงเบเกิลกระเทียมหกกลีบและเบเกิลข้าวโพด ชนิดค่อนข้างหลากหลายมาก โดยเฉพาะ เบเกิลกระเทียมหกกลีบ กลิ่นเนยกระเทียมลอยมาตั้งแต่หน้าเคาน์เตอร์ แม่เดินผ่านแล้วยังพูดว่า “ซื้ออันนี้กลับไปสักชิ้นไหม” ส่วนเบเกิลข้าวโพดก็สะดุดตา เพราะมีเมล็ดข้าวโพดวางอยู่ด้านบนแบบเห็นชัดเลย

ตรงนี้ต้องบอกไว้ก่อนว่า เบเกิลกับครีมชีสของที่นี่เป็นระบบ สั่งแยกกัน คือเลือกเบเกิลหนึ่งชิ้น แล้วเลือกครีมชีสเพิ่มอีกหนึ่งอย่าง ครีมชีสราคาอยู่ที่ 2,500~3,000 วอน หรือประมาณ ฿63~฿75 ถ้ารวมกับเบเกิลแล้ว ส่วนมากจะอยู่ประมาณ 5,000 ถึง 8,000 วอน หรือราว ฿125 ถึง ฿200

มีชุดที่ชื่อว่า Little Pang Mini Mix เป็นขนมปังรูปหมีคู่กับมาการงรูปหัวใจ แม่เห็นปุ๊บก็พูดเลยว่า “อันนี้เหมาะซื้อเป็นของฝากมาก” เบเกิลรัสก์กับรัสก์รสปูริงเคิลก็แพ็กมาเรียบร้อย ดูเหมาะเอาไว้กินเล่น ส่วนเอเวอรีธิงเบเกิลกับเบเกิลหัวหอมวางเต็มตะกร้า ขนาดดูหนักแน่นกว่าที่คิด ข้าง ๆ ยังมีการ์ลิกเบเกิลเรียงอยู่ด้วย เอาจริง ๆ ที่นี่มีเบเกิลกี่แบบ ผมนับแทบไม่ไหว

เบเกิลแครนเบอร์รีช็อกโกชิปนี่ใหญ่เกือบเท่าหน้าเลยครับ ข้าง ๆ มีโรลไส้กรอกกับขนมปังยาวสไตล์บาแก็ตด้วย ตอนแรกคิดว่าขายแค่เบเกิล แต่จริง ๆ แล้วขนมปังชนิดอื่นก็มีไม่น้อย พ่อเห็นครอฟเฟิลเรียงเป็นแถว ทั้งเพลน ไอศกรีมชาเขียว และครีมราสป์เบอร์รี ก็พูดว่า “นี่คาเฟ่หรือร้านขนมปังกันแน่” แค่เดินดูตู้ขนมก็ใช้เวลาไปพอสมควรแล้ว ต่อไปไปดูฝั่งเค้กกันครับ

โซนเค้ก

เดินผ่านเบเกิลไปด้านข้าง จะมีโซนเค้กแยกไว้อีกส่วนหนึ่งครับ

เค้กนมสดดูสะอาดตา มีครีมสีขาวแต่งเป็นยอดเล็ก ๆ ส่วนพิสตาชิโอไอซ์ชูก็ดึงสายตาเหมือนกัน บาสก์ชีสเค้กเห็นจากหน้าตัดแล้วดูแน่นและนุ่ม แม่ถึงกับยืนมองอยู่นาน นอกจากนั้นยังมีเค้กช็อกโกแลต เค้กแครอตครีมชีส และเค้กชิ้นอีกหลายแบบ ทุกชิ้นวางบนฐานที่มีโลโก้ Petra ทำให้ตู้ดูเป็นระเบียบดี ราคาประมาณ 7,500~8,000 วอน หรือราว ฿188~฿200 แต่บางชิ้นครีมดูแห้งนิด ๆ หรือหน้าตัดมีรอยแตกอยู่บ้าง เพราะเค้กอาจไม่ได้หมุนเวียนเร็วเท่าเบเกิล เลยคิดว่าอาจวางโชว์มาสักพักแล้ว

อินทีเรียร์ชั้น 1~2 — คาเฟ่ใหญ่ที่ดูต่างเมื่อเห็นตอนกลางวัน

หลังจากสั่งเครื่องดื่มแล้ว เราก็หาที่นั่งและเดินดูด้านในร้านไปด้วยครับ

แสงธรรมชาติสาดเข้ามาระหว่างเสาคอนกรีตเปลือย ทำให้ต้นไม้ดูสดมาก ตอนมาช่วงกลางคืน แสงไฟทางอ้อมทำให้รู้สึกอบอุ่น แต่ตอนกลางวัน แสงแดดจากผนังกระจกทำให้ทั้งพื้นที่สว่างขึ้นและบรรยากาศเปลี่ยนไปทันที พวงตกแต่งสีเขียวบนราวชั้นสองกับกระถางต้นไม้ตามจุดต่าง ๆ พอโดนแสงแล้วดูสดชื่นขึ้นมาก แบนเนอร์ลายพืชเขตร้อนขนาดใหญ่ตรงกลางก็สีชัดขึ้นด้วย ฝั่งชั้นหนึ่งมีบีนแบ็กสีพาสเทลกับโซฟากลม แม่พูดว่า “ตรงนั้นน่านั่งจัง” แต่มีคนนั่งอยู่แล้ว

โซนโซฟา — เลานจ์กลางร้านที่นุ่มจริง

โซนโซฟากลางชั้นหนึ่งนุ่มจริงครับ โซฟาโทนเขียวกับเบจจัดเรียงเป็นวง มีทั้งกระถางต้นไม้และต้นไม้เล็กตรงกลาง ให้ความรู้สึกเหมือนมีเลานจ์เล็ก ๆ อยู่ในคาเฟ่ หมอนสีแดงกับสีเหลืองก็เป็นจุดแต่งสีที่ดี พ่ออยากนั่งตรงนี้ แต่สำหรับสามคน โต๊ะค่อนข้างเตี้ยและระยะก็ไม่ค่อยลงตัว สุดท้ายเลยย้ายไปที่อื่น แต่ถ้าแค่มานั่งจิบกาแฟชิล ๆ ผมว่าตรงนี้น่าจะสบายที่สุด

ที่นั่งริมด้านนอก — มุมติดหน้าต่าง

ตรงริมหน้าต่างมีเก้าอี้โครงไม้เรียงอยู่เป็นแถว มองออกไปเห็นสนามหญ้าและอาคารเล็กหลังคาสามเหลี่ยม ซึ่งตอนกลางคืนผมไม่รู้เลยว่ามีวิวแบบนี้ ด้านเทอร์เรซนอกอาคารก็มีชุดเก้าอี้สีขาววางไว้ ถ้าอากาศดีนั่งดื่มข้างนอกก็น่าจะโอเค แต่เก้าอี้เอนหลังค่อนข้างมาก ถึงจะสบายก็จริง แต่ถ้าจะกินอะไรพร้อมจิบกาแฟ โต๊ะจะอยู่ไกลไปหน่อย ถ้าแค่นั่งเหม่อมองออกไปด้านนอก ตรงนี้คือพอดีมาก

ที่นั่งแบบอื่น ๆ

ที่นั่งทั่วไปเป็นเก้าอี้หนังสีน้ำตาลทรงกลมคู่กับโต๊ะสีขาว พนักพิงค่อนข้างต่ำ เลยเอนหลังได้ไม่เต็มที่ และถ้านั่งนานอาจเมื่อยเอวได้ แต่ถ้าแค่มาดื่มกาแฟสักแก้วแล้วไป ก็ไม่ได้แย่ ด้านหลังมองเห็นของตกแต่งสวนกลางร้านกับฉากกั้นระแนง มุมนี้ก็ใช้ถ่ายรูปได้เหมือนกัน ระยะระหว่างโต๊ะค่อนข้างกว้าง ไม่ต้องกังวลคนข้าง ๆ มาก อันนี้ดีชัดเจน แม่ก็นั่งแล้วพูดว่า “คนเยอะนะ แต่ไม่อึดอัดเลย”

ขนาดโดยรวมของร้าน

ดูจากมุมนี้น่าจะพอเห็นว่าร้านใหญ่แค่ไหน แค่ชั้นหนึ่งก็แบ่งเป็นโซนโซฟา ที่นั่งทั่วไป และที่นั่งริมหน้าต่าง แถมเพดานเปิดโล่งถึงชั้นสอง เลยไม่รู้สึกอึดอัด ระหว่างเสาคอนกรีตเปลือยมีต้นไม้กับฉากกั้นช่วยแบ่งพื้นที่อย่างเป็นธรรมชาติ ถึงร้านจะกว้าง แต่ไม่ได้ดูวุ่นวาย แม่ถึงกับพูดว่า “ถ้ามาครั้งแรก อาจไม่คิดว่านี่เป็นคาเฟ่” เพราะสเกลค่อนข้างใหญ่จริง ๆ

พื้นที่กลางแจ้ง — วิวที่ไม่เห็นตอนกลางคืน

คราวก่อนที่มาตอนกลางคืน ข้างนอกมืดมากจนไม่รู้เลยว่าด้านนอกเป็นยังไง พอมาตอนกลางวันถึงเห็นว่าหลังอาคารมีที่นั่งกลางแจ้งทอดยาวอยู่เต็มไปหมด

ข้างอาคารมีโต๊ะสีขาวกับเก้าอี้เมชวางเรียงกัน และตรงหน้ามีสนามหญ้ากว้าง ๆ ปูอยู่ บนสนามหญ้ามีอาคารเล็กหลังคาสามเหลี่ยมอยู่หลังหนึ่ง ดูเหมือนเป็นโซนถ่ายรูป พ่อชวนให้นั่งดื่มข้างนอก แต่ตอนนั้นเป็นช่วงเที่ยง แทบไม่มีร่มเลย แม้จะเป็นเดือนพฤษภาคม แดดก็แรงพอสมควร สุดท้ายเลยกลับเข้าไปข้างใน ถ้ามีร่มสนามหรือกันสาดสักหน่อย คงน่านั่งกว่านี้มาก ตรงนี้เป็นจุดที่เสียดายนิดหน่อย แต่ถ้ามาช่วงเย็นฤดูใบไม้ผลิหรือฤดูใบไม้ร่วงที่อากาศเย็นลง น่าจะบรรยากาศดีมาก

อาคารหลังคาสามเหลี่ยม — เหมือนโบสถ์เล็ก ๆ

อาคารหลังคาสามเหลี่ยมที่เห็นจากสนามหญ้า พอเดินเข้าไปใกล้ ๆ ก็เห็นว่ามีประตูสีชมพู ของตกแต่งจากกิ่งสนเล็ก ๆ และป้ายเปิดอยู่ พอเปิดประตูเข้าไป ด้านในแคบมาก แต่บรรยากาศเหมือนเข้าไปในโบสถ์เล็ก ๆ เลยครับ มีพื้นไม้ ไฟรูปกางเขน เทียน และเก้าอี้ไม้เก่า ๆ สองตัว แม่เข้าไปแล้วก็ยืนดูอยู่นาน ผมไม่แน่ใจว่าสามารถนั่งดื่มเครื่องดื่มในนี้ได้ไหม แต่ถ้าใช้เป็นมุมถ่ายรูป ถือว่าโอเคเลย

เครื่องดื่มที่สั่ง — กาแฟหนึ่งแก้วกับพ่อแม่

เราสั่งไอซ์อัลมอนด์ครีมลาเต้กับเรียลวานิลลาลาเต้อย่างละหนึ่งแก้ว การสั่งทำผ่านคีออสก์ พอเลือกเมนูกาแฟแล้วจะมีหน้าจอให้เลือกเมล็ดกาแฟ มีให้เลือกสามแบบคือ โอบ รสออกหอมมัน, บรีซ ที่มีความเปรี้ยวสดชื่น, และ ดีแคฟ ผมชอบรสหอมมัน เลยเลือกโอบ

อัลมอนด์ครีมลาเต้มีผงโกโก้กับอัลมอนด์สไลซ์โรยอยู่ด้านบน พอดื่มคำแรก รสหอมมันขึ้นมาก่อนเลย ราคา 7,000 วอน หรือประมาณ ฿175 ส่วนเรียลวานิลลาลาเต้พ่อเป็นคนดื่ม พ่อบอกว่ามีกลิ่นวานิลลา แต่ไม่หวานเกินไป ถือว่าโอเค แก้วนี้ราคา 6,800 วอน หรือประมาณ ฿170 รวมสองแก้วเป็น 13,800 วอน ประมาณ ฿345 ถ้าเทียบกับราคาลาเต้ในคาเฟ่ใหญ่เกาหลี ช่วงประมาณ 7,000 วอนก็ถือว่าเป็นระดับทั่วไปในยุคนี้ แต่ขนาดแก้วไม่ได้ใหญ่มาก เลยถ้าคิดเรื่องความคุ้มค่าอาจจะก้ำกึ่งนิดหนึ่ง ถึงอย่างนั้นรสชาติโดยรวมทั้งสองแก้วก็ดี และพ่อก็พูดว่า “เทียบกับราคาแล้วก็ไม่แย่นะ”

จริง ๆ เราแค่แวะพักสั้น ๆ ก่อนจะไปเยี่ยมคุณยาย แต่พอได้นั่งดื่มกาแฟกับพ่อแม่แบบนี้ ก็ทำให้คิดว่า ครั้งสุดท้ายที่ได้นั่งคาเฟ่ด้วยกันคือเมื่อไหร่กันนะ วันนั้นเป็นวันเด็ก แต่บางทีการได้ซื้อกาแฟให้พ่อแม่สักแก้ว อาจเป็นช่วงเวลาที่มีความหมายกว่าที่คิด

ข้อมูลราคาเมนู Petra

สรุป — ควรมาหนึ่งครั้งตอนกลางคืน และอีกครั้งตอนกลางวัน

ตอนออกจากร้าน แม่สุดท้ายก็ซื้อเบเกิลกระเทียมหกกลีบที่เล็งมาตั้งแต่แรกกลับไปหนึ่งชิ้น ระหว่างนั่งรถไปบ้านคุณยาย พ่อพูดว่า “ครั้งหน้าพาลูกสะใภ้มาด้วยนะ” ผมก็คิดเลยว่าครั้งหน้าคงต้องพาภรรยามาด้วยจริง ๆ

Petra เป็นที่ที่ควรมาให้ครบทั้งตอนกลางคืนและตอนกลางวัน ถึงจะสัมผัสได้เต็มที่ กลางคืนจะอบอุ่นใต้แสงไฟทางอ้อม ส่วนกลางวันมีแสงธรรมชาติเต็มพื้นที่และยังได้เห็นสนามหญ้าด้านนอกด้วย เป็น คาเฟ่ขนาดใหญ่ในชองจู ที่เดียวกัน แต่ประสบการณ์ต่างกันมาก ไปกับพ่อแม่หรือครอบครัวก็สะดวก เพราะมีที่นั่งหลายแบบ และเบเกิลก็มีหลายชนิดจนเหมาะซื้อกลับเป็นของฝาก แม้จะมีจุดที่เสียดายอยู่บ้าง โดยเฉพาะพื้นที่กลางแจ้งที่ไม่มีร่มเงา แต่โดยรวมแล้ว ที่จอดรถกว้างและฟรี สั่งผ่านคีออสก์ได้ และพื้นที่ร้านกว้างสบาย ถือว่าเป็นคาเฟ่ที่เหมาะแวะกับครอบครัวมากทีเดียว