delicafé: Shell-ის კაფე ტაილანდში | გულწრფელი მიმოხილვა რაიონგიდან

ტაილანდი, რაიონგი: კაფე Shell-ის ბენზინგასამართ სადგურში

ჩემი მეუღლე ტაილანდელია, ამიტომ 2022 წელს ერთად ვცხოვრობდით რაიონგში (Rayong). ეს არის სანაპირო ქალაქი, რომელიც ბანგკოკიდან (Bangkok) ორი-სამი საათის სავალზეა. იქ საცხოვრებლად მანქანა აუცილებელია. მარკეტში, ბაზარში თუ სხვაგან წასასვლელად მანქანა გჭირდება. ამიტომ ხშირად გვიწევდა Shell-ის ბენზინგასამართ სადგურზე გაჩერება. საწვავის ჩასხმა, საპირფარეშოში შესვლა, წყლის ყიდვა. მაგრამ ერთხელაც შევამჩნიე, რომ სადგურის ერთ კუთხეში კაფე იყო - delicafé (დელიკაფე).

ჩვენთან საქართველოში ბენზინგასამართ სადგურებზე პატარა კუთხეებია ყავისთვის, მაგრამ ტაილანდში ეს სულ სხვა დონეა. Shell-ის გარდა, PTT-ს აქვს Café Amazon (კაფე ამაზონი), ხოლო Bangchak-ს საკუთარი ბრენდი Inthanin (ინთანი). ყველა სადგურზე ერთი ნორმალური კაფე მაინც დგას. იქაური შიდა გზები ისეა მოწყობილი, რომ სწორედ ეს ბენზინგასამართი სადგურები ასრულებენ მოსასვენებელი სივრცეების როლს (ისევე, როგორც ჩვენთან ავტობანზე ვისოლის ან სოკარის დიდი გაჩერებები). ჩაასხამ საწვავს, იყიდი ყავას და აგრძელებ გზას.

ეს არის ტიპური Shell-ის სადგური ტაილანდის გზებზე. თუ ყვითელ ნიჟარას დაინახავთ, იცოდეთ, რომ შიგნით კაფეცაა.

delicafé-ს ექსტერიერი: ზედმეტად ლამაზია ბენზინგასამართი სადგურისთვის

ეს delicafé-ს ექსტერიერია და თუ გეგონათ, რომ ბენზინგასამართი კაფე უბრალოდ ჯიხური იქნებოდა, გაგიკვირდებათ. შესასვლელთან პატარა აუზია მოწყობილი, მწვანე მცენარეები კი ისეა მოვლილი, თითქოს თბილისის რომელიმე მოდურ უბანში, მაგალითად, ვაკეში მდებარე ესთეტიკურ კაფეს უყურებდე. ტაილანდში კაფეების კულტურა ძალიან განვითარებულია. პატარა სივრცეების გემოვნებით მოწყობა ფანტასტიკურად გამოსდით. გარედან შეიძლება ძველი შენობა ეგონოს ადამიანს, შიგნით კი სრულიად სხვა სამყარო დაგხვდეთ. delicafé-ც ამის კარგი მაგალითია – შეზღუდული სივრცე ბენზინგასამართ სადგურზე მაქსიმალურად მყუდროდ არის ათვისებული.

შესასვლელთან პატარა შადრევანიც იყო. სადგურის ტერიტორიაზე ასეთი გამწვანება ნამდვილად შთამბეჭდავია, თუმცა გულწრფელად რომ ვთქვა, ეს კონკრეტული ფილიალი განსაკუთრებულად კარგად იყო მოწყობილი. delicafé-ს ფილიალები ზომით და ფორმით განსხვავდება - ზოგი ცალკე მდგომი დიდი შენობაა, ზოგიც უბრალოდ პატარა დახლია მარკეტის გვერდით. ასე რომ, ყველა ფილიალში იდენტურ ხედს ნუ დაელოდებით.

შესასვლელიდანვე განსაკუთრებული ატმოსფეროა

ხის კარი მრგვალი ფანჯრით უფრო რომელიმე საუბნო ბრანჩ-რესტორანს გავდა, ვიდრე ბენზინგასამართი სადგურის ნაწილს. ძირს WELCOME ხალიჩა იდო, ხოლო გვერდითა დიდი მინებიდან შიგნით ყველაფერი კარგად ჩანდა. გარეთ პატარა მაგიდაც იდგა, მაგრამ რაიონგის შუადღის სიცხეში იქ დაჯდომას ვერავინ გაბედავდა.

დახლი და მენიუ: ფასები და პორციები ტაილანდურ კაფეებში

დახლის უკან მენიუა გაკრული, ვიტრინაში კი საკონდიტრო ნაწარმი და სასუსნავები აწყვია. თეთრი ფილების და შავი მენიუს კომბინაცია ძალიან სუფთა შთაბეჭდილებას ტოვებს. დახლზე TIP BOX-იც (ჩაის ფულის ყუთი) იდგა. ტაილანდურ კაფეებში სასმელები საკმაოდ იაფია. და პორციებიც ნამდვილად დიდია. ცივ სასმელს თუ შეუკვეთავთ, ისეთ დიდ ჭიქაში მოგიტანენ, ყინულით სავსეს, რომ გგონია ერთი ჭიქის ფასად ორს სვამ. მე და ჩემმა მეუღლემ თითო ავიღეთ და ფინანსურად ნამდვილად არ შეგვაწუხა.

დახლის გვერდით შეფუთული სასუსნავებიც იყო. გზაში წასაღებად იდეალური ვარიანტებია.

აქვე იყო ფასდაკლებებისა და ქულების დაგროვების საინფორმაციო დაფაც. ადგილობრივები ასეთ შეთავაზებებს აქტიურად იყენებენ.

delicafé-ს აბრა, რომელიც ახლა Shell Café-თი ნაცვლდება

ეს delicafé-ს გარე აბრაა. ფოტო 2022 წელს არის გადაღებული და ახლა მიმდინარეობს რებრენდინგი Shell Café-თი. 2022 წელს ბანგკოკში პირველი Shell Café გაიხსნა და მას შემდეგ ეტაპობრივად იცვლება, ამიტომ ახლა რომ მიხვიდეთ, შეიძლება სხვა აბრა დაგხვდეთ. თუმცა ჯერ კიდევ ბევრი ფილიალია შემორჩენილი ძველი სახელწოდებით. იცვლება მხოლოდ სახელი, მენიუ და მუშაობის პრინციპი თითქმის იგივე რჩება.

ინტერიერი და ატმოსფერო

შიგნიდან, ფართო მინების წყალობით, გარე ხედი პირდაპირ შემოდის კაფეში. დასაჯდომი სივრცე დაყოფილია მრგვალ მაგიდებად და ფანჯრისპირა ბარის სტილის მაგიდებად, საიდანაც პირდაპირ ბენზინგასამართი სადგური ჩანს. ადგილები ბევრი არ იყო, მაგრამ რადგან შუადღე იყო, ხალხი არ ირეოდა და საკმაოდ მყუდრო სიტუაცია დაგვხვდა.

ტაილანდური ტრადიციული ტკბილეულიც შეგიძლიათ დააგემოვნოთ

ფანჯრის მაგიდაზე ტაილანდური ტრადიციული სასუსნავები იდო. მაგალითად, კლუაი მუანი (Kluai Muan, กล้วยม้วน - ბანანის რულეტები) და კანომ პია (Kanom Pia, ขนมเปี๊ยะ - მუნგის ლობიოს ცომეული). ეს ალბათ არ იყო მთავარი ოფისის მენიუდან, უფრო თავად ფილიალის ინიციატივით მოტანილი ჩანდა. ტაილანდურ კაფეებში ხშირად შეხვდებით მსგავს ლოკალურ ტკბილეულს, ჩურჩხელას ან ფელამუშს რომ ვყიდდეთ ჩვენთან კაფეებში, დაახლოებით ეგეთი მომენტია.

ხედი ფანჯრიდან: მომენტი, როცა გავიწყდება, სად ხარ

კაფედან თუ გაიხედავ, აუზის იქით სადგურის ხედი იშლება. ტაილანდში მთელი წელი ცხელა. 5 წუთიც რომ გაჩერდე გარეთ, ოფლში გაიწურები. თუმცა საინტერესო ისაა, რომ ზოგჯერ თბილისის აგვისტოს პაპანაქება უფრო აუტანელი მეჩვენება ხოლმე. იქ ყოველდღე სტაბილურად ცხელა, ჩვენთან კი ზოგჯერ ჰაერი საერთოდ აღარ არის და უცებ მოდის სიცხე. ასეა თუ ისე, კონდიციონერიან ოთახში შესვლა შვებაა. როცა შიგნით, სიგრილეში ზიხარ ცივი სასმელით ხელში და მწვანე ხეებსა და შადრევანს უყურებ, მართლა გავიწყდება, რომ ბენზინგასამართ სადგურზე ხარ. ჩემს მეუღლეს აქედან წასვლა ისე დაეზარა, რომ მეორე ჭიქა ყავაც შეუკვეთა.

მინის ჭერი და სიმყუდროვე დღისითაც კი

ფანჯარასთან ხის თაროებზე ქილებში ჩაწყობილი სასუსნავები დევს, ჭერისკენ თუ აიხედავთ, მინიდან ხის ტოტები მოჩანს. ტოტებს შორის ნათურები იყო ჩამოკიდებული, რაც დღისითაც კი უცნაურად მყუდრო ატმოსფეროს ქმნიდა. ყავის მოხალული მარცვლების სასიამოვნო სურნელიც მახსოვს. ამ ყველაფრის შემხედვარე, ვინ იტყოდა, რომ ეს ბენზინგასამართი სადგურის კაფეა.

საკონდიტრო ნაწარმის მარტივი არჩევანი

ვიტრინაში ძირითადად კრუასანები, დონატები, კვერცხის ტარტები და სენდვიჩები იდო, ასევე წყალი და კოლა. არჩევანი ძალიან დიდი არ არის. უფრო ბიუჯეტური ფრენჩაიზების სტანდარტს გავს. დიდი და მდიდრული საცხობების დონე არ არის, მაგრამ გზაში, მანქანით მგზავრობისას წასახემსებლად ზუსტად ისაა, რაც გჭირდება.

მენიუ ინგლისურ ენაზეც არის, ტურისტებისთვის მოსახერხებელია

მენიუ დახლის უკან, კედელზეა გაკრული. დაყოფილია კატეგორიებად: ყავა (Coffee), საფირმო ყავა (Signature Coffee), ბაბლ-თი (Bubble Milk Tea), ჩაი (Tea), რძე/შოკოლადი (Milk/Chocolate) და სმუზი/გაზიანი სასმელები (Smoothie/Soda). ტაილანდური წარწერების ქვემოთ ინგლისური თარგმანიცაა, ასე რომ ენის არცოდნა პრობლემას არ წარმოადგენს. ტაილანდში იმდენი უცხოელი ტურისტია, რომ ფრენჩაიზულ კაფეებში ინგლისური მენიუს არარსებობა თითქმის გამორიცხულია.

როგორ შევუკვეთოთ ყავა ტაილანდურ კაფეში: მთავარი რჩევა

სასმელების გადაღება ვერ მოვასწარი. როგორც კი მომიტანეს, მაშინვე დავლიე. მე ამერიკანო ავიღე, მეუღლემ კი - ლატე. აქ ერთი რამ უნდა იცოდეთ: ტაილანდურ კაფეებში ამერიკანოს შეკვეთისას, მასში სტანდარტულად სიროფს ამატებენ ხოლმე. მე ტკბილი ყავა არ მიყვარს, ამიტომ წინასწარ გავაფრთხილე, რომ სიროფი არ ჩაესხათ. სხვანაირად, ტკბილ ამერიკანოს მოგიტანენ.

იგივე ეხება ლატეს. ის შეიძლება არ იყოს ისეთი, როგორსაც ჩვენ შევეჩვიეთ ევროპულ კაფეებში (მხოლოდ ესპრესო და ათქვეფილი რძე). ტაილანდურ ლატეში ხშირად უმატებენ შედედებულ რძეს ან შაქარს. ტაილანდური ყავის კულტურა თავისთავად ტკბილ და ძლიერ გემოებზეა ორიენტირებული, ამიტომ რეცეპტები განსხვავდება სხვა ქვეყნებისგან.

მინუსებზეც რომ ვისაუბროთ გულწრფელად

ტაილანდში შიდა სივრცეებში კონდიციონერები გაცილებით ძლიერად არის ჩართული, ვიდრე ჩვენთან. გარედან ოფლიანი რომ შედიხარ, თავიდან სამოთხეა, მაგრამ ცოტა ხანში გაყინვას იწყებ. delicafé-შიც ასე იყო. კარგი იქნება, თუ თხელ მოსაცმელს წაიღებთ. ასევე, საპირფარეშო კაფეში არ არის, სადგურის საერთო ტუალეტით უნდა ისარგებლოთ. შორს არ არის, მაგრამ კაფედან პირდაპირ ვერ გახვალთ.

Shell-ის სადგურებზე მხოლოდ delicafé არ არის

სხვათა შორის, Shell-ის სადგურებზე ზოგჯერ სხვა ყავის ბრენდებიც გვხვდება. მაგალითად, ჩიანგ მაის (Chiang Mai) მხარეს არის სადგურები, სადაც დამოუკიდებელი კაფე Forty-Nine Coffee House ფუნქციონირებს, ზოგან კი ჩრდილოეთ ტაილანდური ლოკალური ბრენდი Doi Chaang (ดอยช้าง) არის წარმოდგენილი. ყველა სადგურს თავისი სპეციფიკა აქვს. მთლიანობაში რომ ავიღოთ, PTT-ს Café Amazon ყველაზე დიდია 5,000-ზე მეტი ფილიალით, PunThai Coffee (พันธุ์ไทย) და Inthanin-ს 1,000-ზე მეტი წერტილი აქვთ. Shell Café ჯერჯერობით 100-მდე ფილიალს ითვლის და შედარებით პატარაა, მაგრამ ისეთი შთაბეჭდილება დამრჩა, რომ ყავის მარცვლების ხარისხზე მართლა ზრუნავენ.

სპეციალურად მისასვლელი ადგილი არაა, მაგრამ გზად შესავლელად ნამდვილად ღირს

ვინმემ რომ მკითხოს, ღირს თუ არა delicafé-ში სპეციალურად წასვლა, გულწრფელად გეტყვით, რომ არა. ეს ის კაფე არ არის, რომელიც თავისთავად დანიშნულების ადგილს წარმოადგენს. მაგრამ თუ რაიონგში ცხოვრობთ, ან ტაილანდში სადმე მანქანით მოგზაურობთ და Shell-ის სადგურზე გაჩერდით, ნუ შემოიფარგლებით მხოლოდ საწვავის ჩასხმით - შედით კაფეშიც. ეს იდეალური ადგილია სიგრილეში დასასვენებლად და გემრიელი, ხელმისაწვდომი ფასის მქონე ყავის დასალევად.

აქ შეგიძლიათ დააკვირდეთ ტაილანდური გზატკეცილების კაფეების კულტურას, რომლის მსგავსიც ჩვენთან იშვიათობაა. ბენზინგასამართი სადგური, სადაც საწვავის სუნის ნაცვლად მოხალული ყავის არომატი ტრიალებს - რაიონგის ეს ყოველდღიურობა ზოგჯერ მართლა მენატრება.

ეს სტატია ეფუძნება 2022 წლის ვიზიტის გამოცდილებას. მენიუ და ფასები შესაძლოა შეიცვალოს, ამიტომ სტუმრობამდე გადაამოწმეთ.