Eilandtuin en boottocht in Korea: eerlijke gids

Ik ben zelf samen met mijn vrouw naar Oedo Botania geweest, een eilandtuin voor de kust van Geoje-eiland in het zuiden van Korea.

Als je alleen maar werkt, komt er soms echt zo’n moment waarop je gewoon wilt uitrusten. Dat heb ik ook. Daarom reis ik regelmatig met mijn vrouw, maar het probleem is dat we ondertussen al zó veel plekken hebben gezien. Dus dachten we: “Laten we deze keer eens ergens heen gaan waar we nog niet geweest zijn.” En zo kwamen we uit bij Geoje-eiland, een groot eiland aan de zuidkust van Korea.

Als ik naar buitenlandse reizigers kijk die naar Korea komen, zie ik vaak steeds dezelfde routes terug. In Seoul gaan ze naar Myeongdong, Gyeongbokgung en Hongdae. In Busan naar Haeundae en Gamcheon Culture Village. Op Jeju naar Seongsan Ilchulbong en Hyeopjae Beach. De laatste tijd kennen steeds meer mensen ook Gyeongju en Jeonju Hanok Village, dus ook daar gaan er meer heen.

Natuurlijk zijn dat allemaal goede plekken. Ze zijn niet voor niets populair.

Maar eerlijk? Korea heeft nog ontzettend veel bestemmingen die bij buitenlandse reizigers nauwelijks echt bekend zijn. Plekken waar Koreanen zelf wel graag heen gaan, maar die je in reisblogs en op YouTube bijna niet ziet. Veel reisverhalen herhalen uiteindelijk toch steeds dezelfde plekken en dezelfde route.

Dus vandaag wil ik een plek laten zien die net even anders is. Oedo Botania, een eiland midden in de zuidelijke zee bij Geoje. En Haegeumgang, dat vaak “de Geumgang-berg op zee” wordt genoemd. Een plek waar je niet wordt platgelopen door mensen en waar je de natuur van Korea echt kunt voelen.

Wij gingen met de auto en namen de rondvaartboot vanaf Wahyeon Port, een pier op Geoje. Van de boottocht langs Haegeumgang tot het aan land gaan op Oedo: we deden alles in één route. Ik heb ook alle praktische dingen verzameld: vergelijking van 5 pieren, kosten, beste seizoenen en tips die je eigenlijk pas ter plekke ontdekt.

Laten we gaan.

Van Wahyeon Port naar Oedo: wat je vooraf moet weten

Vandaag vertrekken we vanuit Wahyeon op Geoje. Onthoud die naam echt even: Wahyeon. Er zijn meerdere pieren vanwaar rondvaartboten naar Oedo Botania vertrekken, maar ik koos deze. Eerlijk gezegd had ik hier jaren geleden ook al eens de boot genomen toen ik met een reisbureau kwam, en die ervaring was toen goed. Daarom koos ik deze pier opnieuw. Je ziet op de boot ook oedorang.com staan, toch? Met die boot ga je dus naar het eiland midden op zee.

Ter info: we kwamen ongeveer 1 uur eerder aan dan onze vertrektijd, en de parkeerplaats was nog super rustig. Omdat Wahyeon Beach recht voor de pier ligt, was het ideaal om in de wachttijd gewoon even naar zee te kijken en wat rond te lopen.

In totaal zijn er op Geoje 5 havens vanwaar de rondvaartboten naar Oedo en Haegeumgang vertrekken. Per pier verschillen de vertrektijden, prijzen en soms ook de route een beetje, dus je kunt gewoon kiezen wat het beste bij jouw planning past.

Zo ziet de rondvaartboot van Wahyeon er van binnen uit. De blauwe stoelen staan in rijen aan beide kanten en eerlijk gezegd is het ruimer en netter dan ik had verwacht. Het voelt een beetje als vliegtuigstoelen, dus je zit best comfortabel. Aan beide kanten zijn grote ramen, waardoor je zelfs zittend goed uitzicht op zee hebt, en aan het plafond hangen monitoren waarop ze ook route- en toeristische informatie laten zien. Naar Oedo is het ongeveer 20 tot 30 minuten varen, maar als je een beetje naar zee kijkt, is het zo voorbij.

Rondvaart langs Haegeumgang, de Geumgang-berg op zee

Zodra de boot vertrekt, kun je ook naar het dek. De rondvaartboot vanuit Wahyeon vaart eerst langs Haegeumgang voor een rondvaart vanaf zee en gaat daarna verder naar Oedo. Met die zeewind op het dek midden op het water staan voelt echt heerlijk. In de verte zie je bergen en eilanden in lagen over elkaar, en de meeuwen vliegen de boot achterna. Sommige mensen hadden garnalenchips meegenomen en gooiden die naar de meeuwen. Aan boord kost zo’n zakje trouwens ongeveer $1.50.

Die dag was de zee opvallend rustig. Ik hoorde dat het op dagen met hogere golven lastig kan zijn om boven op het dek te blijven staan. Ik had ook reviews gelezen van mensen die toen alles alleen vanuit het raam binnen moesten bekijken.

Wanneer de boot dichter bij Haegeumgang komt, verschijnen zulke gigantische kliffen ineens recht voor je. Zelfs op foto’s zien ze er indrukwekkend uit, maar in het echt voelt de schaal echt totaal anders. Rotsen die tienduizenden jaren lang door wind en golven zijn uitgesleten steken hier tientallen meters uit zee omhoog, en daartussen hebben dennen zich vastgeworteld. Omdat de boot echt tot vlak voor de rotswand vaart, zie je dat overweldigende landschap van Haegeumgang van heel dichtbij.

Eerlijk gezegd was dit voor mij al de derde keer bij Haegeumgang, dus ik riep niet meer echt “wow”. Maar voor wie het voor het eerst ziet, is dat anders. Op het moment dat iedereen tegelijk zijn camera omhoog tilt, voel je echt: ah, daarom noemen ze dit de Geumgang-berg op zee. De kapitein vertelde via de luidspreker ook steeds de namen en legendes van de rotsen, en die typische toon bleef echt hangen.

Dit is de beroemde Leeuwenrots van Haegeumgang. Als je naar die losstaande rots links kijkt, lijkt het alsof een leeuw zijn bek opent en uitkijkt over zee. Zie je het? Zodra je het eenmaal weet, valt het ineens heel duidelijk op.

Vroeger voeren rondvaartboten blijkbaar zelfs de kruisgrot in en weer eruit, maar tegenwoordig mag dat vanwege de veiligheid niet meer. Kleine boten leken er nog wel naartoe te gaan, maar dat zal dan een apart product zijn.

Aan land op Oedo Botania: het hele eiland voelde als één tuin

Na de rondvaart langs Haegeumgang kom je eindelijk aan op Oedo. Zodra je van de boot stapt, word je verwelkomd door een bord met “Welkom bij Oedo Botania”.

Als je vanaf de pier omhoog loopt, kom je deze witte boogpoort tegen. Vanaf hier begint de echte wandeling door Oedo Botania, en zoals je ziet: het is meteen een klim omhoog. Oedo is geen enorm eiland, maar het hele terrein bestaat uit heuvels, dus je krijgt best veel hellingen en trappen.

Ik vond het wel prima, maar mijn vrouw had het tijdens het klimmen toch best zwaar.

Na een klein stukje omhoog verschijnt dit uitzicht al meteen. Als je je omdraait, zie je de boot waarmee je net bent gekomen en daarachter de berglijnen van het hoofdeiland Geoje die lang over zee doorlopen. Onder de witte reling zie je ook de golfbreker en de vuurtoren van wens. Dit is nog maar de ingang, en het uitzicht is nu al zo.

En ineens stond dit daar. Een gigantisch dinosaurusbeeld van hout, echt enorm groot. Ik had het gevoel dat het meerdere keren zo hoog was als ikzelf. Iedereen stopt hier automatisch even. Ik heb zelf ook best lang staan kijken en foto’s vanuit allerlei hoeken gemaakt. Het was een bewolkte dag, maar daardoor kwamen de groentinten juist nog sterker uit.

Dat uitzicht met palmbomen die langs de helling staan — eerlijk, ik had echt even het gevoel dat ik ergens in Zuidoost-Azië was. Oedo ligt midden op zee en heeft daardoor blijkbaar een warmer klimaat dan het vasteland. Daarom groeien palmbomen en subtropische planten hier zo goed. In Korea had ik zo’n sfeer eigenlijk alleen op Jeju gezien, maar Oedo voelt toch weer anders. Omdat het zo’n klein eiland is en alles helemaal vol staat met planten, voelt het compacter en dichter. Het was bijna alsof ik door een jungle liep.

Langs het pad stonden overal narcissen in bloei. Van dichtbij zijn ze nóg mooier, dus tijdens het lopen ga je vanzelf telkens weer hurken om te kijken. Oedo Botania staat erom bekend dat er het hele jaar door iets in bloei staat, en nadat ik er zelf ben geweest, kan ik zeggen: dat is echt niet overdreven. Ik ging in de lente en toen stonden de narcissen op hun mooist, maar in de zomer bloeien er hortensia’s, in de herfst lantana en bush sage, en in de winter camelia’s.

Dit pad vond ik echt geweldig. Persoonlijk is dit het stuk dat me op Oedo Botania het meest is bijgebleven. Aan beide kanten is alles groen, en als je daar tussendoor loopt, voelt het bijna als een filmscène. Rechts stonden gele bloemen op een rij en als je omhoog keek, vormden de palmbomen haast een dak boven je.

Maar er is één probleem. Je wilt letterlijk bij elke stap een foto maken, dus je komt amper vooruit. En dat geldt niet alleen voor mij; iedereen vóór je doet precies hetzelfde. Stoppen, foto maken, weer stoppen. Ik was er doordeweeks in het laagseizoen, dus het was nog redelijk relaxed, maar in het weekend of op feestdagen komen mensen van alle pieren tegelijk aan en dan wordt het hier waarschijnlijk behoorlijk druk. Ga dus als het even kan op een doordeweekse dag. Echt waar.

Zodra ik deze boom zag, dacht ik meteen: “Hier moeten we een foto maken.” Een gigantische boomstam is precies in tweeën gespleten en in die opening past net één persoon. Als je daarin gaat staan, lijkt het alsof de boom je omarmt. Er stonden zelfs mensen voor in de rij om hier een foto te maken. Sla deze dus niet over.

Als je vanaf de andere kant van die boom kijkt, zie je dit. Vooraan rijzen ronde bloemknoppen omhoog, en aan beide kanten staan rode esdoorns en palmbomen naast elkaar. Esdoorns en palmbomen in één frame? Klinkt een beetje vreemd, toch? Maar op Oedo voelt dat verrassend natuurlijk. Juist dat naast elkaar bestaan van gematigde en subtropische planten maakt dit eiland zo bijzonder.

Dit is de cactustuin. De sfeer verandert hier ineens totaal. Net liep je nog door een soort groene jungle, en dan sta je opeens tussen zand en cactussen en voelt het bijna alsof je ergens in Mexico bent. Doordat de sfeer op één eiland zo blijft wisselen, verveel je je hier echt geen moment.

Als je verder omhoog loopt over het stenen pad, zie je aan beide kanten ronde, strak gesnoeide groene bomen, rode esdoorns en witte beelden. Die dag dreven er toevallig ook mooie wolken in de lucht, dus het leek echt een schilderij.

Van Venus Garden naar het hoogste uitkijkpunt en weer naar beneden

En daar is hij dan eindelijk. Venus Garden. Het hoogtepunt van Oedo Botania.

Witte zuilen staan in een halve cirkel opgesteld en daartussen staan beelden. Links zie je ook een fontein. Blijkbaar is dit aangelegd met de achtertuin van Buckingham Palace als inspiratie. Het is in 2020 opnieuw opgeknapt en eerlijk gezegd was de staat van onderhoud echt indrukwekkend goed.

Mijn eerste gedachte was: dit lijkt half op een Griekse tempel en half op een tuin van een Italiaans paleis. Maar als je je omdraait, zie je de Zuidzee van Korea. Het voelt Europees, maar de zee zegt weer duidelijk Korea. Die combinatie is echt apart.

Dit is Venus Garden van bovenaf gezien. In de bloemperken zijn patronen gemaakt met gele bloemen en langs de witte reling loopt een wandelpad door. Terwijl ik hier stond, dacht ik echt: heeft één privé-eigenaar dit allemaal zelf gemaakt? Oorspronkelijk was dit blijkbaar het schoolplein van een kleine basisschool op het eiland, en dat is dan zo omgevormd. Je voelt op de een of andere manier die 50 jaar werk in één blik.

Venus Garden gezien vanaf de andere kant. Het is precies dezelfde plek, maar door de andere hoek ziet het er toch weer anders uit. Hier nog een tip: loop echt beide kanten van Venus Garden. Veel mensen lopen maar één kant en gaan weer door, maar vanaf de overkant is het uitzicht echt weer helemaal anders, en het zou zonde zijn om dat te missen.

Van dichtbij zie je dit soort details. Binnen de gele bloemenranden zijn met kiezelsteentjes allerlei patronen gelegd, en die zijn stuk voor stuk anders. Als je iets langzamer loopt en je blik wat lager houdt, vallen zulke dingen pas op. Als je er snel doorheen loopt, mis je ze zo. Ik zag ook tuinmedewerkers rondlopen die alles continu aan het onderhouden waren.

Als je na Venus Garden verder omhoog gaat, kom je op zo’n plek uit. Drie witte beelden lijken daar hand in hand rond te draaien, en daarachter lopen gele bloemen, paarse bloemen en groen gras in terrassen omhoog. Vanaf dit punt begon de lucht open te trekken. Oedo onder een grijze lucht en Oedo in helderder weer voelden echt als twee totaal verschillende plekken.

Ik zag een witte metalen boogpoort en dacht: wat zit daar eigenlijk achter? Dus ik liep er even in. Het was een soort kleine kruidentuin, en opvallend weinig mensen kwamen daar. De meesten volgen gewoon de hoofdroute. Maar hierbinnen was het stil en het zonlicht tussen al dat groen was echt heel mooi. Als je wat tijd hebt, ga dan ook zeker even zo’n zijpad in.

Deze foto is denk ik mijn absolute favoriet van alles wat ik op Oedo heb gemaakt. Onder een rode esdoorn liggen gele bloemen, en daarachter lopen groen gesnoeide bomen in spiraalvorm in lagen omhoog. Rood, geel, groen en paars zitten allemaal in één frame. Ik heb hier niets aan bewerkt. En eerlijk? Met je eigen ogen was het nog tien keer indrukwekkender.

Ik weet echt geen enkele bloemennaam hier, maar geel, paars en oranje bloeide door elkaar alsof alles vanzelf precies mooi op z’n plek stond. Alleen al als je bedenkt dat mensen dit elke dag onderhouden, vind ik het eerlijk gezegd best indrukwekkend.

Als je hoger komt, kijk je over bijna het hele eiland uit. Beneden zie je de witte zuilen van Venus Garden, daarachter de zee en daarachter weer de berglijnen van Geoje. Voor ons bloeiden roze azalea’s, waardoor het landschap bijna in een natuurlijke lijst leek te staan.

Hier ben ik best even blijven staan. Ik was omhoog gelopen om foto’s te maken, maar uiteindelijk liet ik mijn camera zakken en keek ik gewoon. Mijn vrouw stond ook zwijgend naast me. Dat zijn uiteindelijk precies de momenten die je van een reis echt bijblijven.

Aangekomen op het hoogste uitkijkpunt. Dit is het hoogste punt van Oedo Botania. Er staat een verrekijker en je kunt leunend tegen de reling over zee uitkijken. Ik had het warm gekregen van de klim, maar juist daarboven stond er een lekkere wind. In de verte dobberen overal kleine eilanden. Op een heel heldere dag schijn je vanaf hier zelfs het Japanse eiland Tsushima te kunnen zien. Dat lukte ons die dag niet, maar eerlijk gezegd vond ik het uitzicht toch al meer dan genoeg.

Vlak bij het uitkijkpunt stonden de azalea’s volop in bloei. Lichtroze met donkerroze stippen, en van dichtbij zag het er echt heel verfijnd uit. Normaal maak ik bijna nooit bloemenfoto’s, maar hier heb ik er zeker wel tien van genomen.

Als je vanaf het uitkijkpunt de andere kant op kijkt, zie je de oostkant van Oedo. Dit deel is niet als tuin aangelegd, maar juist helemaal natuurlijk gebleven. Golven slaan tegen de kliffen en aan de rand steken kleine rotseilandjes uit het water. Op hetzelfde eiland heb je dus aan de ene kant een bijna Europese tuin en aan de andere kant ruige natuurkliffen. Juist dat contrast maakt Oedo volgens mij zo bijzonder.

Tijd om weer naar beneden te gaan. Van bovenaf zie je alles in één oogopslag: links de witte zuilen van Venus Garden, in het midden de rond gesnoeide bomen, rechts de terrasvormige tuin, en daarachter de zee en de bergen van Geoje. Als je er zo naar kijkt, blijft het bijzonder dat op zo’n klein eiland al deze dingen samenkomen. De klim omhoog was best pittig, maar op het moment dat ik dit uitzicht zag, was dat meteen vergeten.

Onderweg naar beneden zag ik dit gebouw met een oranje pannendak. Door het groene klimwerk heen doet het bijna denken aan een dorpje aan de Middellandse Zee, toch? En het mooie is: het uitzicht tijdens het afdalen voelt weer heel anders dan tijdens het klimmen. Op weg omhoog let je vooral op de tuin zelf, maar op weg naar beneden zie je ineens de zee en het hele eiland als geheel.

Toen we weer beneden bij de pier kwamen, waren de boten druk in de weer. De ene liet mensen uitstappen en een andere lag al wachtend op zee. Dat zijn boten uit verschillende havens. En precies daarom is dat naamkaartje van eerder zo belangrijk. Je moet tussen al die boten precies degene terugvinden waarmee je bent gekomen.

“Tot ziens!” Bij aankomst stond er “welkom”, en op weg terug is het bord veranderd in een afscheidsgroet. Alleen al door dat bord voelde het ineens een beetje jammer dat we alweer weg moesten.

Ik had echt niet verwacht dat die 2 uur zó snel voorbij zouden gaan. Eerlijk gezegd dacht ik vooraf: ach, het is maar een klein eiland, dat zie je vast snel. Maar toen ik er eenmaal rondliep, kwam ik juist tijd tekort. Er waren nog zijpaden waar ik niet in was gegaan, en ik had eigenlijk ook even in een café willen zitten om gewoon naar zee te kijken. Ter info: op Oedo Botania zijn twee cafés. Het ene is het Venus Garden Café halverwege het eiland, en het andere heet “Oh! Beautiful” en ligt dichter bij de top. Blijkbaar staan ze bekend om hun patbingsu en Dutch coffee. Het uitzicht schijnt geweldig te zijn, maar wij hadden te weinig tijd en zijn er niet meer aan toegekomen. De volgende keer wil ik daar echt even gaan zitten.

Een plek waar ik terug wil komen

Op de boot terug vroeg ik aan mijn vrouw: “Zou je hier nog een keer heen willen?” Het antwoord kwam meteen. “Laten we in de lente nog eens gaan, als er nog meer bloemen bloeien.” En eerlijk? Ik dacht precies hetzelfde. Dat die 2 uur te kort voelden, betekent eigenlijk gewoon dat het echt goed was.

Als je toch helemaal naar Geoje bent gekomen en je slaat Oedo Botania over, dan is dat eerlijk gezegd zonde. Het kan misschien wat omslachtig lijken dat je eerst een boot moet nemen, maar juist dat maakt dit eiland ook speciaal. Omdat je er niet zó makkelijk komt, voelt het moment waarop je aankomt eigenlijk nog indrukwekkender.

Als ik de volgende keer terugkom, wil ik rustig een koffie drinken in het café, wat langer naar zee kijken, meer zijpaden inlopen en het eiland gewoon op een kalmer tempo beleven.

Veelgestelde vragen (FAQ)

Dit bericht is oorspronkelijk gepubliceerd op https://hi-jsb.blog.