Ukryty ogród na wyspie w Korei — szczera recenzja

Oedo Botania i klify Haegeumgang — rejs na ukrytą wyspę-ogród w Korei

Oedo Botania — byliśmy tam z żoną, we dwoje, na własną rękę.

Jak się ciągle pracuje, to przychodzą takie momenty, kiedy naprawdę potrzebujecie odpoczynku, prawda? U mnie tak samo. Dlatego regularnie jeździmy z żoną w podróże, ale problem polega na tym, że już byliśmy w tylu miejscach. „Jedźmy gdzieś, gdzie jeszcze nie byliśmy." I tak wyciągnęliśmy kartę — wyspa Geoje (Geoje Island), u południowego wybrzeża Korei, mniej więcej cztery godziny jazdy z Seulu.

Jak patrzę na zagranicznych turystów przyjeżdżających do Korei, to trasy są zawsze takie same. Seul (Seoul) — to Myeongdong, Gyeongbokgung, Hongdae. Busan — to Haeundae, Gamcheon Culture Village. Jeju — to Seongsan Ilchulbong, plaża Hyeopjae. Ostatnio coraz więcej osób odkrywa też Gyeongju i wioskę tradycyjną Jeonju Hanok Village.

Oczywiście to świetne miejsca. Są popularne nie bez powodu.

Ale tak naprawdę w Korei jest mnóstwo niesamowitych miejsc, o których zagraniczni turyści w ogóle nie słyszeli. Miejsca, do których Koreańczycy jeżdżą tłumnie, ale które praktycznie nie pojawiają się na blogach podróżniczych ani na YouTube. Większość relacji z podróży to w kółko te same miejsca, te same trasy.

Dlatego dziś chcę wam pokazać coś zupełnie innego. Wyspę unoszącą się na środku morza u południowego wybrzeża wyspy Geoje — Oedo Botania, ukryty ogród botaniczny na wyspie. I Haegeumgang, zwany „Geumgangsanem morza" (w skrócie: nadmorskie klify tak piękne, że rywalizują z najsłynniejszą górą Korei). Miejsce, gdzie nie gnieciecie się w tłumie turystów i możecie naprawdę poczuć surowe piękno koreańskiej natury.

Pojechaliśmy własnym samochodem i wsiedliśmy na statek wycieczkowy w porcie Wahyeon (Wahyeon Port). Zrobiliśmy pełną trasę — najpierw rejs widokowy wokół Haegeumgang, potem lądowanie na Oedo Botania. Przygotowałem dla was pełny rozkład: porównanie wszystkich 5 portów, koszty, najlepsze pory roku na wizytę i wskazówki, których dowiecie się tylko będąc tam na miejscu.

Jedziemy.

Z portu Wahyeon na Oedo — co musicie wiedzieć przed rejsem

Dzisiaj wypływamy z portu Wahyeon na wyspie Geoje. Wahyeon — zapamiętajcie tę nazwę. Portów, z których odpływają statki do Oedo Botania, jest kilka, a ja wybrałem właśnie Wahyeon. Tak naprawdę byłem tu już kiedyś z pakietem biura podróży i wsiadałem z tego samego portu. Wspomnienie było dobre, więc wróciłem. Na burcie statku widać napis „oedorang.com", prawda? Ten statek zabierze nas na wyspę na środku oceanu.

Dla informacji — dotarliśmy mniej więcej godzinę przed odpłynięciem, a parking był praktycznie pusty. Plaża Wahyeon jest tuż przed portem, więc idealnie nadawała się do zabijania czasu przy oglądaniu fal podczas oczekiwania.

Na wyspie Geoje jest łącznie 5 portów, z których można popłynąć rejsem do Oedo i Haegeumgang. Każdy port ma nieco inne godziny odpłynięcia, ceny i trasy, więc po prostu wybierzcie ten, który najlepiej pasuje do waszej sytuacji.

Tak wygląda wnętrze statku wycieczkowego z Wahyeon. Niebieskie fotele ustawione po obu stronach, a całość jest zaskakująco przestronna i czysta. Poczucie jest podobne do foteli w samolocie, więc można wygodnie siedzieć przez cały rejs. Po obu stronach są duże okna, więc widać ocean nawet siedząc, a na suficie jest monitor wyświetlający informacje o trasie i filmy turystyczne. Do Oedo jedzie się jakieś 20–30 minut, ale szczerze — będziecie za bardzo zajęci podziwianiem morza, żeby to zauważyć.

Rejs widokowy po klifach Haegeumgang — „Geumgangsan Morza"

Kiedy statek odpłynie, możecie wyjść na otwarty pokład. Rejs z Wahyeon najpierw okrąża Haegeumgang w ramach rejsu widokowego, a potem kieruje się na Oedo. Stanie na środku oceanu z wiatrem w twarz — to daje niezłego kopa. W oddali góry i wyspy piętrzą się warstwa za warstwą, a mewy lecą za statkiem. Niektórzy pasażerowie kupili koreańskie krakersy krewetkowe, żeby rzucać je mewom — na statku sprzedają torebkę za ok. $1,50.

Tego dnia morze było całkiem spokojne. Podobno w burzliwe dni ciężko nawet stać na pokładzie. Czytałem opinie, że w takie dni trzeba po prostu zostać w środku i patrzeć przez okna.

Kiedy statek zbliża się do Haegeumgang, te potężne klify nagle wyrastają tuż przed wami. Na zdjęciach robią wrażenie, ale w rzeczywistości skala jest na zupełnie innym poziomie. Skały rzeźbione przez dziesiątki tysięcy lat fal i wiatru sterczą dziesiątki metrów nad morzem, a w szczelinach zaczepiły się sosny. Statek podpływa tuż pod same klify, więc ten przytłaczający krajobraz nadmorskich klifów Haegeumgang widać w niewiarygodnych detalach.

Szczerze mówiąc — byłem tu trzeci raz, więc tym razem nie wyrwało mi się „WOW". Ale dla osób, które widzą to po raz pierwszy, to będzie co innego. Kiedy wszyscy na statku jednocześnie podnoszą aparaty w tym samym momencie, wtedy do ciebie dociera: aha, to jest właśnie ten „Geumgangsan Morza". Kapitan przez megafon opowiada o nazwie i legendzie każdej formacji skalnej, a jego charakterystyczny sposób opowiadania naprawdę zapada w pamięć.

To jest słynna Skała Lwa w Haegeumgang. Widzicie tę oddzielną skałę stojącą po lewej? Wygląda dokładnie jak lew z szeroko otwartą paszczą, wpatrujący się w morze. Widzicie? Jak ktoś raz wam pokaże, nie da się tego „od-zobaczyć".

Podobno kiedyś statki wycieczkowe wpływały do środka Jaskini Krzyżowej, ale teraz ze względów bezpieczeństwa już tego nie robią. Wyglądało na to, że mniejsze łodzie wciąż tam wpływają, ale to chyba osobna wycieczka.

Lądowanie na Oedo Botania — cała wyspa okazała się ogrodem

Po zakończeniu rejsu widokowego po Haegeumgang wreszcie docieracie na Oedo. Schodzicie ze statku, a wita was tablica z napisem „Welcome to OEDO BOTANIA".

Idąc w górę od pomostu, napotykacie taką białą bramę łukową. Tutaj zaczyna się prawdziwe zwiedzanie Oedo Botania — i jak widać, droga prowadzi pod górę. Oedo nie jest dużą wyspą, ale sam teren jest pagórkowaty, więc spodziewajcie się sporej ilości podejść i schodów.

Ja dałem radę, ale żona sapała podczas wchodzenia.

Wystarczy wejść kawałek wyżej i natychmiast otwiera się taki widok. Odwróćcie się i zobaczycie statek, którym właśnie przypłynęliście, a za nim pasma górskie głównej wyspy Geoje ciągnące się wzdłuż morza. Pod białą balustradą można dostrzec falochron i małą latarnię morską. A to wciąż dopiero wejście — widoki są już na takim poziomie.

Idąc dalej w górę, nagle pojawiło się to z nikąd. Ogromna rzeźba dinozaura wyrzeźbiona z drewna — i rozmiar tego czegoś to nie żarty. Wyglądała na kilkukrotność mojego wzrostu. Każdy się tu zatrzymuje. Ja też stałem tu dobrą chwilę, zmieniając kąty i robiąc zdjęcia ze wszystkich stron. Był pochmurny dzień, ale szczerze — zieleń wyglądała przez to jeszcze intensywniej.

Palmy ciągnące się jedna za drugą wzdłuż ścieżki na zboczu — naprawdę, przez chwilę myślałem, że jestem gdzieś w Azji Południowo-Wschodniej. Ponieważ Oedo leży na środku oceanu, klimat jest podobno cieplejszy niż na stałym lądzie. Dlatego palmy i rośliny subtropikalne tak dobrze tu rosną. W Korei nie widziałem takiego krajobrazu nigdzie poza wyspą Jeju, ale Oedo różni się też od Jeju. To maleńka wyspa po prostu naładowana roślinami, więc gęstość jest na zupełnie innym poziomie. Czułem się jak podczas spaceru przez dżunglę.

Wzdłuż ścieżki kwitły żonkile. Z bliska są jeszcze ładniejsze. Co chwilę kucałem, żeby lepiej się przyjrzeć. Oedo Botania słynie z tego, że kwiaty kwitną tu przez cały rok, i po wizycie na miejscu mogę potwierdzić, że to żadna przesada. Byłem wiosną i żonkile były w pełni. Latem kwitną hortensje, jesienią lantana i szałwia krzaczasta, a zimą kamelię.

Ta ścieżka była naprawdę niesamowita. Osobiście to mój ulubiony fragment całej wizyty na Oedo Botania. Bujna zieleń po obu stronach, a wy idziecie środkiem — wyglądało to jak scena prosto z filmu. Po prawej stronie żółte kwiaty ustawione w rzędzie, a jak spojrzeć w górę, palmy tworzą baldachim nad niebem.

Ale jest jeden problem. Chciałem robić zdjęcia z każdym krokiem, więc dosłownie nie mogłem ruszyć do przodu. I nie tylko ja — wszyscy przede mną robili dokładnie to samo. Zatrzymanie, zdjęcie, dwa kroki, znowu stop. Pojechałem w dzień powszedni poza sezonem, więc jakoś dało radę, ale w weekendy czy święta ludzie zjeżdżają ze wszystkich 5 portów i robi się naprawdę tłoczno. Jedźcie w dzień powszedni, jeśli tylko możecie. Mówię poważnie.

Jak tylko zobaczyłem to drzewo, powiedziałem „MUSIMY tu zrobić zdjęcie." Ogromne drzewo pęknięte na pół, z akurat taką przestrzenią w środku, żeby zmieściła się jedna osoba. Jak staniesz w środku, na zdjęciu wygląda to tak, jakby drzewo cię przytulało. Ludzie ustawiali się w kolejce, żeby zrobić tu zdjęcie. Nie pomijajcie tego miejsca.

Z drugiej strony tego drzewa wygląda to tak. Okrągłe pąki kwiatowe wyciągające się w górę w rzędzie z przodu, a po bokach czerwone klony i palmy stojące ramię w ramię. Liście klonu i palmy w jednym kadrze? Trochę dziwne, prawda? Ale na Oedo to zupełnie naturalne. Rośliny strefy umiarkowanej i subtropikalnej współistniejące w jednej przestrzeni — to właśnie unikalne czar tej wyspy.

To jest Ogród Kaktusów. Klimat zmienia się tu diametralnie. Przed chwilą byliście w zielonej dżungli, a nagle piaszczyste podłoże z kaktusami w rzędach — i momentalnie czujecie się jak gdzieś w Meksyku. Atmosfera ciągle się tak zmienia na całej wyspie, więc nie ma żadnych szans na nudę.

Idąc kamienną ścieżką w górę, po obu stronach znajdziecie idealnie zaokrąglone zielone drzewa, czerwone klony i białe rzeźby harmonijnie ze sobą współgrające. Tego dnia akurat chmury unosiły się dokładnie tak, jak trzeba — wyglądało to naprawdę jak obraz.

Od Ogrodu Wenus na szczyt i droga w dół

No i jest. Ogród Wenus (Venus Garden). Absolutny punkt kulminacyjny Oedo Botania.

Białe kolumny ustawione w półkole, z rzeźbami stojącymi pomiędzy nimi. Po lewej fontanna. Podobno został wzorowany na tylnych ogrodach Pałacu Buckingham. Odnowili go w 2020 roku, a stan utrzymania był nienaganny.

Kiedy zobaczyłem go po raz pierwszy, przypominał mi grecką świątynię, a może ogród jakiegoś włoskiego palazzo. Ale potem odwracasz się i za tobą jest południowokoreańskie morze. Wygląda po europejsku, ale ocean jest bezmyślnie koreański. Ten kontrast jest dziwnie hipnotyzujący.

To jest Ogród Wenus widziany z góry. Żółte kwiaty tworzą dekoracyjne wzory wewnątrz klombów, a promenada ciągnie się wzdłuż białej balustrady. Patrząc na to, jedyne co mogłem pomyśleć, to: prywatna osoba naprawdę to stworzyła? To miejsce było podobno boiskiem szkolnym filii szkoły podstawowej, zanim przekształcono je w to, co widzicie. Ciężar 50 lat poświęcenia wydawał się uchwycony w całości w tym jednym ujęciu.

Ogród Wenus z drugiej strony. To samo miejsce, ale wygląda zupełnie inaczej w zależności od kąta. Mam tu jedną radę: przejdźcie się obiema stronami Ogrodu Wenus. Wielu ludzi idzie tylko jedną ścieżką i rusza dalej, ale widok z przeciwnej strony jest zupełnie inny i szkoda byłoby go stracić.

Przyjrzyjcie się z bliska, a odkryjecie te ukryte detale. Wewnątrz żółtych obramowań kwiatowych ułożone są wzory z kamyków — i każdy jest inny. Zniżcie linię wzroku i idźcie powoli. Jeśli przejdziecie pędem, stracicie to wszystko. Zauważyłem ogrodnków ciągle krążących i utrzymujących wszystko w porządku.

Za Ogrodem Wenus i dalej w górę docieracie do takiej przestrzeni. Trzy białe rzeźby trzymające się za ręce, kręcące się w kółko, a za nimi żółte kwiaty, fioletowe kwiaty i zielone trawniki wznoszące się tarasami w górę. Mniej więcej w tym momencie zaczęło się przejaśniać. Oedo pod chmurami i Oedo w słońcu wydawały się dwoma zupełnie różnymi miejscami.

Zauważyłem białą żelazną bramę łukową i wszedłem, żeby zobaczyć, co tam jest. To taka mała przestrzeń jak ogródek ziołowy, i prawie nikt tu nie zagląda. Większość ludzi podąża po prostu główną ścieżką. Ale wejdźcie do środka — jest cicho, światło słoneczne przesącza się przez zieleń i jest naprawdę uroczo. Jeśli macie zapas czasu, eksplorujcie te boczne ścieżki.

To zdjęcie jest moim absolutnym faworytem ze wszystkiego, co zrobiłem na Oedo. Żółte kwiaty rozsypane na ziemi pod czerwonym klonem, a z tyłu spiralnie przycięte zielone drzewa wznoszące się warstwami. Czerwień, żółć, zieleń, fiolet — wszystko w jednym kadrze. Żadnej obróbki. I szczerze, widziane na własne oczy było jakieś dziesięć razy intensywniejsze niż przez obiektyw aparatu.

Nie potrafię wymienić nazwy żadnego z tych kwiatów, ale żółte, fioletowe, pomarańczowe — wszystkie pomieszane, jakoś sobie same radzą z byciem przepięknymi. Ktoś to wszystko utrzymuje, każdego dnia, na taką skalę. Szczerze? Robiło wrażenie.

Idąc wyżej, cała wyspa roztacza się pod wami. Tam na dole widać białe kolumny Ogrodu Wenus, dalej morze, a za nim pasma górskie wyspy Geoje ciągnące się wzdłuż horyzontu. Różowe azalie kwitnące na pierwszym planie okalały widok jak naturalną ramą.

Stałem tu przez chwilę. Przyszedłem w górę, żeby robić zdjęcia, ale odłożyłem aparat i po prostu patrzyłem. Żona stała obok, też milcząca. To są te chwile z podróży, które naprawdę zostają z wami na długo, prawda?

Dotarłem na taras widokowy na szczycie. To najwyższy punkt Oedo Botania. Jest tu luneta, a na balustradzie można się oprzeć i podziwiać morze. Było mi gorąco od wspinaczki, ale wiał dość silny wiatr i to było cudowne. W oddali wyspy rozrzucone po morzu jak kropki, a w idealnie pogodny dzień podobno widać japońską Tsushimę. Tego dnia nie widziałem aż tak daleko, ale i tak było więcej niż wystarczająco.

Przy tarasie widokowym azalie kwitły w pełni. Jasny róż z ciemnoróżowymi plamkami — z bliska są niesamowicie delikatne. Normalnie nigdy nie robię zdjęć kwiatów, ale tutaj chyba zrobiłem z dziesięć.

Z tarasu widokowego spójrzcie w drugą stronę, a zobaczycie wschodnią stronę Oedo. Tej części nie zamieniono w ogród — to surowa, nietknięta natura. Fale rozbijają się o klify poniżej, a na skraju sterczą małe skaliste wysepki. Ta sama wyspa, ale jedna strona to europejski ogród botaniczny, a druga to dzika, surowa linia klifów morskich. Ten kontrast sprawia, że Oedo wydaje się jeszcze bardziej wyjątkowe.

Czas na drogę w dół. Z góry widać wszystko naraz. Po lewej białe kolumny Ogrodu Wenus, pośrodku idealnie zaokrąglone drzewa, po prawej tarasowe ogrody, a za tym wszystkim morze i góry wyspy Geoje. Fakt, że to wszystko mieści się na jednej małej wyspie, wciąż mnie zaskakuje nawet teraz. Wspinaczka była ciężka, ale w chwili, gdy zobaczyłem ten widok, wszystko było tego warte.

W drodze na dół pojawia się budynek z pomarańczowym dachem dachówkowym. Wyglądający spomiędzy zielonych pnączy, czyż nie przypomina śródziemnomorskiej nadmorskiej wioski? Widoki schodząc w dół też są inne niż wchodząc do góry. Idąc w górę, koncentrujecie się na ogrodach, ale schodząc, morze i cała wyspa otwierają się przed waszymi oczami.

Na dole przy przystani statki tętniły życiem. Jeden wyładowywał pasażerów, inny czekał na morzu. Każdy przypłynął z innego portu. I tutaj właśnie ten identyfikator, o którym wspomniałem wcześniej, staje się kluczowy. Musicie znaleźć SWÓJ konkretny statek wśród tych wszystkich i na niego wsiąść.

„Good bye!" Tablica, która przy wejściu mówiła „Welcome", przy wyjściu zmienia się na to. Na jej widok poczułem niespodziewany ukłucie żalu.

Nie miałem pojęcia, że 2 godziny miną tak szybko. Szczerze, na początku zakładałem, że to mała wyspa i zobaczymy wszystko w mgnieniu oka. Ale patrząc wstecz, zabrakło nam czasu. Były boczne ścieżki, których nie zwiedziliśmy, a chciałem usiąść w kawiarni i po prostu popatrzeć na ocean. Dla informacji — wewnątrz Oedo Botania są dwie kawiarnie. Jedna to Venus Garden Cafe mniej więcej w połowie trasy, a druga to kawiarnia „Oh! Beautiful" przy szczycie — ich sygnaturowe pozycje to lód z pastą z czerwonej fasoli i kawa cold drip. Widok podobno jest niesamowity, ale byliśmy za bardzo pod presją czasu, żeby się tam zatrzymać. Następnym razem na pewno tam usiądę.

Miejsce, do którego chcę wrócić

Na statku powrotnym zapytałem żonę: „Chcesz przyjechać jeszcze raz?" Odpowiedź padła natychmiast. „Wróćmy wiosną. Kiedy zakwitnie jeszcze więcej kwiatów." Myślałem dokładnie to samo. Fakt, że 2 godziny wydawały się za krótkie, oznacza, że było naprawdę warto.

Jeśli dotarliście aż na wyspę Geoje i ominęliście Oedo Botania, to szczerze — strata. Konieczność przepłynięcia statkiem może wydawać się uciążliwa, ale kiedy naprawdę tam dotrzecie, ta uciążliwość jest dokładnie tym, co czyni tę wyspę tak wyjątkową. Bo nie jest łatwo się tam dostać, chwila przybycia uderza tym mocniej.

Następnym razem chcę wypić kawę w kawiarni obserwując ocean, poszukać więcej bocznych ścieżek i spacerować w bardziej spokojnym tempie. Jeśli szukacie ukrytego ogrodu na wyspie w Korei, gdzie naprawdę poczujecie surowe piękno natury — Oedo Botania to odpowiedź.

Najczęściej zadawane pytania (FAQ)

Ten wpis został pierwotnie opublikowany na https://hi-jsb.blog.