Ruim café in Cheongju: Petra bij daglicht

Op 5 mei 2026 was het Kinderdag in Korea. Ik ging naar Cheongju, een stad in het midden van Zuid-Korea, om mijn oma te bezoeken, en vertrok samen met mijn vader en moeder. We kwamen alleen ongeveer een uur eerder aan dan verwacht. Mijn vrouw bleef deze keer thuis om uit te rusten. Net toen we uit de auto wilden stappen, zei mijn vader ineens: “Dat café waar we vorige keer ’s avonds waren, zullen we eens kijken hoe het er overdag uitziet?” Dat was Petra, een groot café in Cheongju, en eerlijk gezegd was ik zelf ook al benieuwd naar de sfeer bij daglicht. Het was bovendien best lang geleden dat ik met mijn ouders naar een café was geweest, dus dat voelde ook wel fijn.

Vanaf het moment dat we binnenkwamen voelde ik het al: overdag was het echt een totaal andere combinatie dan ’s avonds. Zonder dat kunstlicht als hoofdrolspeler en met natuurlijk licht dat de ruimte vulde, leek het bijna alsof ik ergens anders was. Ik heb best wat cafés in Korea bezocht, maar ik had nog niet eerder meegemaakt dat één en dezelfde plek zo anders aanvoelde tussen avond en dag.

Nacht en dag, al bij de ingang een andere sfeer

Toen ik hier ’s avonds kwam, sprong het verlichte bord meteen in het oog. Overdag zag je juist hoe strak het groene logo tussen de witte lamellen zat, en dat gaf de gevel weer een heel andere uitstraling. Met zonlicht erop kwamen de foto’s ook veel beter uit.

Bakkerijvitrine — echt veel meer keuze dan verwacht

Zodra je binnenkomt, staat er rechts een lange bakkerijvitrine. Ze hadden gewone bagels zoals pretzel, rijst en ui, maar ook opvallendere soorten zoals een knoflookbagel met zes teentjes en een maisbagel. Vooral de knoflookbagel rook al vanaf de vitrine naar knoflookboter, en mijn moeder zei terwijl ze erlangs liep: “Zullen we er eentje meenemen?” De maisbagel viel ook meteen op, omdat er hele maiskorrels bovenop lagen.

Handig om te weten: hier bestel je bagels en roomkaas apart. Je kiest dus één bagel en daarna één roomkaas. De roomkaas kost ongeveer $1.80–$2.20, dus samen met een bagel kom je grofweg uit op $3.60 tot $5.80, afhankelijk van je keuze.

Er was ook een setje dat Little Pang Mini Mix heette, met broodjes in de vorm van beertjes en hartvormige macarons. Mijn moeder zag het en zei meteen: “Dit is perfect als cadeautje.” De bagel rusks en Bburingkle rusks waren ook netjes verpakt, dus die leken me prima als snack om mee te nemen. De everything bagels en uienbagels lagen hoog opgestapeld in manden, en ze waren steviger dan ik had verwacht. De knoflookbagels lagen ernaast. Serieus, er waren zoveel soorten bagels dat ik ze bijna niet meer kon tellen.

De cranberry-chocolatechipbagel was bijna zo groot als een gezicht. Ernaast lagen ook worstenbroodjes en lange broden in baguette-stijl. Ik dacht eerst dat ze vooral bagels verkochten, maar het broodassortiment was eigenlijk best uitgebreid. Toen mijn vader de croffles op een rij zag liggen — naturel, met groene-thee-ijs en met frambozenroom — zei hij: “Is dit een café of een bakkerij?” Alleen al naar de vitrine kijken kostte ons behoorlijk wat tijd. Nu door naar de taarten.

De taartafdeling

Als je langs de bagels loopt, is er aan de zijkant een aparte afdeling met taarten.

De melktaart zag er netjes uit, met witte room die in kleine puntjes omhoog stond, en de pistache ice choux trok ook de aandacht. Bij de Baskische cheesecake zag je aan de doorsnede dat hij lekker stevig en romig was, waardoor mijn moeder er een hele tijd naar bleef kijken. Er waren ook chocoladetaart en worteltaart met roomkaas. Het aanbod aan taartpunten was best groot, en alles stond één voor één op houders met het Petra-logo, dus de presentatie voelde verzorgd. De prijzen lagen rond $5.40–$5.80. Wel zagen sommige taarten er qua room een beetje droog uit, of was de snijrand wat gebarsten. Omdat taarten waarschijnlijk minder snel rouleren dan bagels, dacht ik dat sommige misschien al even in de vitrine stonden.

Interieur van de 1e en 2e verdieping — groot café bij daglicht

Nadat we hadden besteld en een plek zochten, keek ik even goed rond in de zaak.

Doordat het natuurlijke licht tussen de ruwe betonnen pilaren naar binnen viel, zagen de planten er echt levendig uit. Toen ik hier ’s avonds was, gaf de indirecte verlichting vooral een knusse sfeer, maar overdag vulde het zonlicht door de glazen wanden de hele ruimte en veranderde de stemming compleet. De groene kransen aan de balustrade op de tweede verdieping en de plantenpotten overal zagen er in het licht veel frisser uit. Ook de grote centrale banner met tropische planten kwam veel helderder over. Op de eerste verdieping stonden pastelkleurige zitzakken en ronde sofa’s. Mijn moeder zei: “Daar zit je vast lekker,” maar er zat al iemand.

Sofagedeelte — een zachte centrale lounge

Het sofagedeelte in het midden van de eerste verdieping was echt zacht en comfortabel. De groene en beige banken stonden rond opgesteld, met een plant en een klein boompje in het midden, waardoor het voelde als een kleine lounge binnen in het café. De rode en gele kussens gaven er ook wat kleur aan. Mijn vader wilde hier gaan zitten, maar voor drie personen was de tafel wat laag en de afstand net niet handig, dus uiteindelijk verhuisden we naar een andere plek. Maar als je alleen rustig koffie wilt drinken, is dit waarschijnlijk het comfortabelste gedeelte.

Plekken aan de buitenkant — zitplaatsen bij het raam

Direct naast het raam stonden ook stoelen met houten frames op een rij. Naar buiten toe zag je het grasveld en een klein gebouwtje met een driehoekig dak, een uitzicht dat me ’s avonds totaal niet was opgevallen. Op het buitenterras stonden ook witte stoelen, dus op een dag met mooi weer lijkt het me prima om buiten iets te drinken. Alleen leunen de stoelen behoorlijk ver naar achteren. Comfortabel zijn ze wel, maar als je koffie wilt drinken en iets wilt eten, voelt de tafel wat ver weg. Gewoon zitten en gedachteloos naar buiten kijken? Daar waren ze perfect voor.

Andere zitplaatsen

De gewone zitplaatsen bestonden uit ronde bruine leren stoelen met witte tafels. De rugleuning was laag, dus echt lekker achteroverleunen ging niet, en als je lang blijft zitten kan je rug denk ik wat stijf worden. Voor even een kop koffie drinken was het prima. Achterin zag je de centrale tuindecoratie en de lamellenwand samen, dus ook die hoek werkte best goed voor foto’s. De afstand tussen de tafels was ruim, waardoor je niet het gevoel had dat je bovenop de mensen naast je zat. Mijn moeder ging hier zitten en zei: “Het is druk, maar niet benauwd.”

De totale omvang van de zaak

Met deze foto’s krijg je wel een idee van hoe groot de zaak is. Alleen al op de eerste verdieping zijn er verschillende zones: sofa’s, gewone zitplaatsen en plekken bij het raam. Het plafond loopt open door tot de tweede verdieping, dus het voelt niet benauwd. Tussen de ruwe betonnen pilaren zorgen planten en scheidingswanden voor een natuurlijke indeling. Het is groot, maar niet rommelig. Mijn moeder zei zelfs: “Als ik hier voor het eerst kwam, had ik niet meteen gedacht dat dit een café was,” zo ruim voelt het.

Buitenruimte — het uitzicht dat ik ’s avonds niet had gezien

Toen ik de vorige keer ’s avonds kwam, was het te donker om te zien hoe de buitenkant eruitzag. Overdag zag ik pas dat er achter het gebouw een hele zone met zitplaatsen buiten lag.

Langs het gebouw stonden witte tafels en mesh stoelen op een rij, met direct ervoor een breed grasveld. Op het gras stond ook een klein gebouwtje met een driehoekig dak, dat een beetje op een fotoplek leek. Mijn vader stelde voor om buiten te drinken, maar midden op de dag was er helemaal geen schaduw. Ook al was het mei, de zon was best fel, dus uiteindelijk gingen we toch weer naar binnen. Als er parasols of een luifel waren geweest, was het veel beter geweest; dat vond ik echt een gemiste kans. Op een koele lente- of herfstavond zal de sfeer hier waarschijnlijk wel heel fijn zijn.

Gebouwtje met driehoekig dak — als een kleine kapel

Het gebouwtje met het driehoekige dak dat ik vanaf het gras had gezien, maakte me nieuwsgierig, dus ik liep ernaartoe. Het had een roze deur, een kleine versiering van dennentakken en een bordje dat aangaf dat het open was. Toen ik de deur opende en naar binnen ging, was de ruimte erg smal, maar de sfeer deed denken aan een kleine kapel. Er lag een houten vloer, er hing een licht in de vorm van een kruis, en er stonden kaarsen en twee oude houten stoelen. Mijn moeder ging ook naar binnen en bleef een tijdje rondkijken. Ik weet niet zeker of je daar echt je drankje mag drinken, maar als plek om foto’s te maken werkte het best goed.

De drankjes die we bestelden — koffie met mijn ouders

We bestelden een iced amandelroomlatte en een real vanille latte. Je bestelt via een kiosk, en zodra je een koffiedrank kiest, verschijnt er een scherm waarop je de koffiebonen kunt selecteren. Er zijn drie opties: Ob, met een ronde en nootachtige smaak, Breeze, met meer zuren, en decaf. Ik hou van een nootachtige smaak, dus ik koos Ob.

De amandelroomlatte had cacaopoeder en amandelschaafsel bovenop. Bij de eerste slok kwam de nootachtige smaak meteen naar voren. Hij kostte ongeveer $5.00. De real vanille latte was voor mijn vader, en hij zei dat hij goed was omdat je de vanille rook en proefde, maar hij niet te zoet was. Die kostte ongeveer $4.90, en samen kwamen de twee drankjes uit op ongeveer $9.90. Voor een latte in een groot café in Korea is rond de $5 tegenwoordig vrij normaal, maar de drankjes waren niet enorm groot, dus qua prijs-kwaliteit voelde het net een beetje twijfelachtig. De smaak zelf was wel gewoon goed, en mijn vader zei ook: “Voor de prijs is het niet slecht.”

Het was eigenlijk maar een korte pauze voordat we naar mijn oma zouden gaan, maar ik vroeg me ineens af wanneer ik voor het laatst zo met mijn ouders in een café had gezeten. Het was Kinderdag, maar misschien was het juist betekenisvoller dat ik mijn ouders een kop koffie kon trakteren.

Petra menu en prijzen

Afsluiting — één keer ’s avonds, één keer overdag

Toen we naar buiten gingen, kocht mijn moeder uiteindelijk toch de knoflookbagel met zes teentjes waar ze al vanaf het begin naar had gekeken. In de auto, onderweg naar het huis van mijn oma, zei mijn vader: “Neem de volgende keer je vrouw ook mee.” En ik dacht: ja, de volgende keer moet ze echt mee.

Petra is zo’n plek die je eigenlijk één keer ’s avonds en één keer overdag moet bezoeken om hem echt te snappen. ’s Avonds voelt het knus onder het indirecte licht, terwijl de ruimte overdag vol natuurlijk licht zit en je ook de buitentuin met grasveld ziet. Het is dezelfde grote café in Cheongju, maar de ervaring voelt compleet anders. Met mijn ouders erbij werkte het ook goed, omdat er verschillende soorten zitplaatsen zijn, en door de vele bagels is het ook leuk om iets als cadeautje mee te nemen. Er waren zeker wat minpunten, maar met een ruime gratis parkeerplaats, bestellen via kiosk en veel plek is het best een fijne café om met familie langs te gaan.