Ծովի տեսքով մեծ սրճարան Գյոնջուում

Գյոնջու Յաննամի The King օվկիանոսային տեսքով սրճարան — մեծ հացաբուլկեղենի սրճարան հենց սյունաձև ժայռերի կողքին

Երբ մարդիկ ասում են Գյոնջու (Gyeongju) ճանապարհորդություն, մեծ մասը միանգամից պատկերացնում է Բուլգուկսան (Bulguksa Temple), Չհոմսոնգդեն (Cheomseongdae Observatory), Դաեռընգվոնը (Daereungwon Tomb Complex) ու նման ներքին տարածքի պատմական վայրերը, չէ՞։ Բայց գիտե՞իք, որ Գյոնջուում նաև ծով կա։ Գյոնջուի արևելյան Յաննամ-մյոնի (Yangnam-myeon) ափով ձգվում է Ջուսանջոլլին (Jusangjeolli, columnar joints)՝ բնական հուշարձան համար 536-ը (Natural Monument No. 536), և հենց այս ափամերձ ժայռերի կողքին կա The King Bakery & Cafe անունով ահռելի օվկիանոսային տեսքով սրճարան (ocean view cafe)։ Վայրը հայտնի է հսկայական ոսկեգույն գորիլայի քանդակով (giant golden gorilla sculpture), բայց ներս մտնելուն պես ապակե ամբողջական պատուհանների (floor-to-ceiling glass windows) հետևից բացվում է Արևելյան ծովի (East Sea) լայն տեսարանը, իսկ սրճարանի հետևի մասից անմիջապես սկսվում է Ջուսանջոլլիի ալիքների ձայնի արահետը (Jusangjeolli Wave Sound Trail)։ Սա նաև հացաբուլկեղենի սրճարան է (bakery cafe), որտեղ իրենք են թխում հացերը, և կա նաև երեխաների գոտի (kids zone) ու բացօթյա ավազախաղի տարածք (outdoor sand play area), այնպես որ այստեղ շատ են գալիս նաև ընտանիքներով (family-friendly)։

Ես ապրում եմ Կորեայում, և 2025 թվականի սեպտեմբերի վերջին կնոջս հետ միասին այստեղ էի եկել։ Այդ օրը Սեոկգուրամը (Seokguram Grotto) տեսնելուց հետո ճանապարհին անցնում էինք դեպի արևելյան ափը, ու որոշեցինք կանգ առնել։ Սեոկգուրամից մեքենայով մոտ 40 րոպե է, մոտ 30 կմ։ Թեև արդեն սեպտեմբերի վերջն էր, արևը դեռ գրեթե լիարժեք ամառային ուժով էր այրում։ Մոտավորապես ժամը 1-ին հասանք, մեկ ժամ մնացինք, հետո շարժվեցինք դեպի Պոհանգ (Pohang)։ Ստորև հերթով ցույց կտամ ամեն ինչ՝ իմ նկարած լուսանկարների հետ միասին։

Կայանատեղուց սկսվող ոսկե Քինգ Քոնգի շոկը

Մեքենան կանգնեցնելուց ու դուրս գալուց հետո անմիջապես աչքիդ առաջ կանգնած է հսկայական ոսկեգույն Քինգ Քոնգի քանդակը։ Առաջին հայացքից իսկապես ապշեցնում է։ Չափերով գրեթե շենքի հետ է մրցում, այնպես որ հեռվից էլ միանգամից երևում է։ Նավիգացիան էլ պետք չի լինում միացնել. նայում ես ու ասում՝ «ահա, սա է տեղը»։ Կայանատեղին էլ բավական ընդարձակ էր, այնպես որ նույնիսկ հանգստյան օրերին էլ, կարծում եմ, մեքենա տեղավորելու հարցում մեծ սթրես չի լինի։ Յաննամի կողմի շատ սրճարաններ նեղ կայանատեղի ունեն, բայց The King-ը այդ առումով հաստատ ավելի հարմար էր։

Որքա՞ն մեծ է։ Ահա այս նկարում համեմատությունը կնոջս հետ է, բայց նա հազիվ այդ գորիլայի բազկի հատվածին է հասնում։ Երբ մարդն իր կողքին կանգնում է, մասշտաբն իսկապես ճնշող է։ Եթե ուշադիր նայեք, մակերեսը ամբողջությամբ լցված է փոխանցակներով, շարժիչի դետալներով ու տարբեր մետաղական կտորներով։ Սա վերամշակված արվեստի (upcycling art) գործ է, բայց ուղղակի ինչ-որ բան կուտակած չէ. բավական մանրակրկիտ պատրաստված քանդակ է։ Ես չտեսա ոչ մի մարդու, որ այստեղ նկար չաներ ու պարզապես անցներ կողքով։

Մուտք, կարծես ամրոց ես մտնում

Մուտքն էլ քիչ տպավորիչ չէ։ Սկզբում մտածեցի՝ լավ, գորիլան մեծ է, դրանով ավարտվեց, բայց հենց սրճարանի մուտքի դուռը ինքնին կամարաձև (arched entrance) է ու շատ բարձր։ Վերևից ամբողջությամբ բաց զգացողություն կա, երկու կողմերից էլ երկար քարե պատեր են ձգվում, ու ներս մտնելու պահին իսկապես թվում է, թե ինչ-որ ամրոց (castle) ես քայլելով մտնում։ Կամարի վրա մեծ անգլերեն ցուցանակ կա, իսկ ներս գնալու հետ անցուղին նեղանում է ու շատ բնական կերպով քեզ տանում դեպի հիմնական սրճարանային տարածքը։ Այսինքն՝ սա պարզապես դուռը բացելով ներս մտնելու սրճարան չէ, մուտքն ինքնին արդեն տեսարժան մաս է։

The King սրճարանի ներսը — թեմաներով բաժանված հսկայական տարածք

Ներս մտնելուն պես առաջին հերթին զարմացնում է չափսը։ Առաջին տարածքը միջնադարյան թեմայով գոտի է՝ կապույտ պատերով, վահանի նախշերով զարդարված հատվածներով, փողոցային լապտերի տեսքով լույսերով (street lamp-style lights), նույնիսկ Iron Man-ի ֆիգուրով։ Սեղանները բավական ազատ էին դասավորված, աթոռներն էլ կտորե էին, այնպես որ երկար նստելն անհարմար չէր։ Լսել էի, որ առանձին երեխաների գոտի (kids zone) կա, բայց անկեղծ ասած այս ամբողջ հատվածն էլ երեխաների համար երևի փոքրիկ զվարճանքի այգու նման կթվար։

Ջահերով լի օվկիանոսային տեսքով մեծ սրահ

Բայց մթնոլորտն իսկապես լրիվ փոխվում է ներսի մեծ սրահում։ Առաստաղից կախված են մի քանի բյուրեղապակյա ջահեր (crystal chandelier), և դրանք իսկապես լուրջ տեսք ունեն։ Այնպիսի չափերի են, որ ավելի շատ հյուրանոցի լոբբիում կպատկերացնես, ոչ թե սրճարանում։ Կողքից անմիջապես ամբողջական ապակեպատ պատուհաններն են դեպի ծով (floor-to-ceiling glass windows), այնպես որ ներս են գալիս միաժամանակ և՛ ջահերի լույսը, և՛ դրսի երկնքի գույնը։ Նստատեղերը սև մետաղական աթոռներ էին, բայց թիկնակները լայն էին, այնպես որ սպասածից հարմար դուրս եկան։ Միակ բանը՝ մետաղական էին, ու սեպտեմբերի վերջում անգամ նստելիս մի քիչ սառն էին։

Այս սրահը որքանո՞վ է երկար։ Վերջը կարծես չի երևում։ Մի կողմը ամբողջական ապակիներով բաց ծովի տեսարան է, հակառակ կողմը՝ աղյուսներով ու եվրոպական ոճի կեղծ պատուհաններով (European-style faux windows) ձևավորված ինտերիեր։ Մեջտեղներում դեղին թավշյա բազմոցներ էլ կան, նաև լապտերային լույսեր, այնպես որ քայլելով տեղ ընտրելն ինքնին հաճելի էր։ Ասում են՝ հանգստյան օրերին այստեղ բավական մարդաշատ է լինում, բայց ես եկել էի սեպտեմբերի վերջի աշխատանքային օր, կեսօրից հետո, դրա համար այդքան հանգիստ տեսք ուներ։

Հակառակ կողմից տեսքն այսպես է։ Սպիտակ աթոռների շարքերը ձգվում են մինչև պատուհանի կողմը, իսկ մեծ ծաղկամանների միջև սեղաններ են դրված։ Ջահերը շարքով կախված են մինչև առաստաղի վերջը, ու հեռվից նայելուց շատ գեղեցիկ տեսք էր ստացվում։ Սա նույն տարածքն է, ինչ նախորդ նկարներում, ուղղակի տեսանկյունն է փոխված, բայց մթնոլորտն արդեն ուրիշ է թվում, չէ՞։ Որտեղ էլ նստես, տեսարանը միևնույն է բացվում է, այնպես որ տեղի համար լարվել պետք չէ։

Պատուհանի մոտ նստելիս բացվող Արևելյան ծովը

Եթե պատուհանի մոտ նստես, հենց սա է բացվում աչքերիդ առաջ։ Արևելյան ծովը բառացիորեն ուղիղ դիմացդ է։ Ապակիների հետևից միանգամից երևում են ափագիծը, ժայռերը, նույնիսկ հեռվում քամու տուրբինները (wind turbines)։ Կինս այստեղ բավական երկար կանգնած էր։ Ես ասում էի՝ արի արդեն նստենք, իսկ նա ասում էր՝ մի քիչ էլ ուզում եմ նայել։ Ներքևում նաև խոտածածկ այգի (grass garden) է երևում, ու հետո իմացա, որ կարելի է նաև այնտեղ իջնել։

Երկրորդ հարկի տեռասում (terrace) նույնպես նստատեղեր կան։ Դա այն հատվածն է, որտեղ կարելի է նստել ու ծովի օդը զգալ։ Ապակյա ցանկապատի այն կողմում լայն բացվում են և՛ խոտածածկ այգին, և՛ ծովը։ Բազմոցի տիպի նստարաններ են՝ բարձերով, այնպես որ եթե այնտեղ նստես, վեր կենալ ընդհանրապես չես ուզի։ Լավ եղանակի դեպքում, կարծում եմ, ներսից ավելի լավ հենց այս տեղն է։ Սեպտեմբերի վերջում մի քիչ քամի կար, բայց դա էլ ծովափնյա սրճարանի իրական տրամադրության մասն է, չէ՞։

Սրճարանի ներսում մի ուրիշ սրճարանի զգացողություն

Եթե նայեք պատերին, դրանք ձևավորված են այնպես, կարծես եվրոպական փողոցի ինչ-որ սրճարանի արտաքին ճակատն է (European street-style facade)։ «café MALT amour du café» գրությամբ ցուցանակ, կամարաձև պատուհաններ, բաց կանաչ վիտրաժներ (stained glass)։ Իմ մոտ իսկապես այն զգացողությունն էր, թե սրճարանի ներսում էլ մի ուրիշ սրճարան կա։

Պարզվեց՝ միայն գորիլան չէ։ Ներսի հատվածում կանգնած էին նաև երկու ահռելի մետաղական քանդակներ (metal sculptures)։ Մեկը կացինով, մյուսը վահանով։ Պատրաստված են փոխանցակներից ու շարժիչի մասերից, ու զգացողությունն այն էր, որ նույն վերամշակված արվեստի (upcycling art) հեղինակն է, ինչ դրսի Քինգ Քոնգինը։ Կողքը նստած սուրճ էինք խմում, բայց աչքս անընդհատ գնում էր դրանց վրա։

Մոտիկից նայելու դեպքում այս աստիճանի մանրամասն է։ Մի ձեռքում կացին, մյուսում վահան։ Ապակե ցուցափեղկի մեջ էր դրված, բայց բարձրությունը գրեթե առաստաղին էր հասնում, դրա համար լուսանկարով իրական մասշտաբը լավ չի փոխանցվում։ Իրականում տեսնելիս մի քիչ ճնշող տպավորություն է թողնում։

Ներսում թաքնված քանդակներ ու լուսանկարվելու անկյուններ

Ներսում էլ Քինգ Քոնգ կա։ Սա ոսկեգույն տարբերակն է, որը կարծես պատը ճեղքելով դուրս է գալիս։ Ատամներն անգամ արծաթագույն փայլ ունեն, մի քիչ վախեցնող է, բայց հետևի սև-սպիտակ շենքերի նկարների հետ այնպես էր համադրված, որ տարօրինակ ձևով շատ ոճային էր թվում։ Այստեղ լուսանկարվող մարդիկ իսկապես շատ էին։

Եվրոպական ոճի պատի կողմում ամբողջ երկարությամբ նարնջագույն ու դեղին թավշյա բազմոցներ (velvet sofa) են շարված։ Պատին ամրացված են կեղծ պատուհաններ ու լապտերներ, այնպես որ նստելիս մի պահ թվում է՝ բացօթյա տեռասում ես։ Լուսանկարելու համար սա ամենահաջող նստատեղերից մեկն էր։

Մի փոքր խորք մտնելիս նորից լրիվ այլ մթնոլորտ է սկսվում։ Գունավոր շենքային ճակատների (colorful building facades) արանքներում մետաղական քանդակներ են երևում, վերևից որթատունկներ են կախված։ Սրճարան է, բայց քեզ թվում է՝ թեմատիկ այգու նեղլիկ փողոցով ես քայլում։ Կնոջս հետ բավական ժամանակ ծախսեցինք միայն որոշելու վրա, թե որտեղ նստենք։

Պատի վրա այսպիսի բան էլ կա։ Իրական փոքրիկ պատշգամբ (mini balcony) են սարքել ու նույնիսկ ծաղկամաններ կախել։ Վարագույրներ էլ կան։ Այս մակարդակի մանրուքներն իսկապես չէի սպասում։ Մտածում էի՝ ուղղակի մեծ սրճարան կլինի, բայց ներսի յուրաքանչյուր անկյունում նոր բան էր հայտնվում։

Սա էլ զրահավորված ասպետի քանդակն է (armored knight sculpture)։ Կանգնած է՝ սուրը խրած գետնին, ու եթե կողքի սպիտակ աթոռների հետ համեմատեք, մոտ երկու մարդու հասակ ունի։ Հետևի եվրոպական շինությունների դեկորների հետ միասին նայելուց իսկապես թվում է, թե միջնադարյան գյուղի (medieval village) կենտրոնում ես կանգնած։

Սա այն անկյունն է, որտեղ ամբողջ տարածքը մի կադրում է երևում։ Ջահերը, եվրոպական պատերը, մետաղական քանդակները, գունավոր բազմոցները՝ ամեն ինչ միասին։ Տարածքը մեծ է, բայց պարզապես դատարկ կամ սառն զգացողություն չի թողնում. ամեն բաժնում թեման ուրիշ է, դրա համար ձանձրալի չէր թվում։

Հաց ընտրելիս էլ ծով ես նայում

Նույնիսկ պատվերի կետի մոտից ծովը երևում է։ Հացաբուլկեղենի ցուցափեղկի հետևում մեծ կոր ապակի կա, այնպես որ երբ տորթ ես ընտրում ու պատահաբար հայացքդ բարձրացնում ես, Արևելյան ծովը միանգամից դիմացդ է։ Հաց առնելիս ծով դիտող սրճարան ես առաջին անգամ էի տեսնում։

Ապակու մյուս կողմում երևում են տեռասի նստատեղերը, ու եթե դրսում նստես, ծովը բառացիորեն քթի տակ է լինում։ Սոճիների (pine trees) միջով հորիզոնը լայն բացվում է, ու անկեղծ ասած նույնիսկ ներսից այդ տեսարանը նայելն արդեն ամբողջովին արժեքավոր էր։ Սա այն տեղերից է, որտեղ պարզապես սուրճը ձեռքում նստում ես ու ոչ մի բան չանելով հանգստանում։

Եթե տեռասից ուղղակի նայես, պատկերն այսպիսին է։ Սոճիների հետևից Արևելյան ծովը անվերջ տարածվում է, իսկ լավ եղանակին նույնիսկ անցնող նավեր են երևում։ Ներքևում շարունակվում են խոտածածկ այգին ու Ջուսանջոլլիի ալիքների ձայնի արահետը (Jusangjeolli Wave Sound Trail)։ Այդ արահետը մոտ 1.7 կմ է՝ 읍천항-ից (Eupcheon Port) մինչև 하서항 (Haseo Port), և հենց կողքով կարելի է տեսնել բնական հուշարձան համար 536 համարվող սյունաձև ժայռերը։ Սուրճն ինչ էլ լինի, միայն այս տեսարանի համար արդեն արժե գալ։

The King հացաբուլկեղեն — նույնիսկ սեզոնից դուրս աշխատանքային օրերին ընտրությունը վատ չէր

Հացաբուլկեղենի հատվածից էլ երևում էր, որ բավական ուշադիր են մոտեցել։ Մանգոյի տորթ (mango cake), շոկոլադե տորթ (chocolate cake), տիրամիսու (tiramisu)՝ ամեն ինչ ցուցափեղկում կոկիկ դասավորված էր։ Կտորով տորթերի չափերն էլ բավական մեծ էին, տեսքն էլ գեղեցիկ, այնպես որ ընտրելը հաճելի էր։

Աչքս ընկավ այս կրեմով բուլկին (cream puff), որի վրա դրված էր «THE KING BAKERY & CAFE» գրությամբ շոկոլադե պլաստին։ Վրան նաև կիվի ու լիքը հարած սերուցք կար։ Կողքին նաև տիրամիսու կար, ու ընդհանուր առմամբ, որպես հացաբուլկեղենի սրճարան, քաղցրավենիքի շարքը շատ կարգին էր հավաքված։

Սա երևի հենց այստեղի նշանավոր հացն է՝ գորիլայի դեմքով հաց (gorilla bread)։ Սև խմորի վրա սպիտակ դեմք է, շատ սիրուն ու զվարճալի տեսք ուներ։ Կային նաև կրուասաններ (croissant), աղով հացեր (salt bread), սխտորով բագետներ (garlic baguette)։ Ես գնացել էի սեզոնից դուրս, աշխատանքային օր, ու այցելուներ գրեթե չկային, բայց նույնիսկ այդպես բոլոր սկուտեղները բավական լիքն էին։ Գիտեք չէ՞, մեծ սրճարանների մեջ կան տեղեր, որ սեզոնից դուրս երկու-երեք հաց են դնում ու վերջ։ Այստեղ այդպիսի բան չէր, ու դա ինձ դուր եկավ։

Աղով հացը, կրեմով հացը, գորիլայի հացը առանձին բաժինների մեջ էին դասավորված, ու ընդհանուր զգացողությունը նոր թխվածի նման էր։ Կրուասանն էլ շերտավոր կառուցվածքով շատ լավ տեսք ուներ։ Տեսականին անհավանական մեծ չէր, բայց հիմնական բաները լավ մակարդակով ապահովված էին։

Կային նաև ռուլետներ (roll cake)։ Կիվիի ռուլետ ու հապալասի ռուլետ՝ ապակե ափսեների վրա դրված։ Կտրված հատվածը շատ մաքուր տեսք ուներ, այնպես որ ակնհայտ էր՝ ձեռքի աշխատանք է։ Կողքին նաև թզով (fig) նման մի տարբերակ կար։ Եթե միայն դեսերտների մասով գնահատեմ, սա հանգիստ կարող էր մրցել թաղամասի լավ հացաբուլկեղենի խանութների հետ։

Ամենաշատը դրված էին կրոնելները (croughnut, կրուասան+դոնաթ) ու աղով հացերը։ Կրոնելի արտաքին շերտը փխրուն էր թվում, չափսն էլ բավական ծանրակշիռ էր, իսկ աղով հացի վրա նույնիսկ աղի հատիկներ էին երևում՝ կարծես հենց նոր դուրս եկած լինեին վառարանից։ Եթե սեզոնից դուրս, աշխատանքային օրն այսքան լիքն էր, ապա պատկերացնում եմ՝ մարդաշատ սեզոնին ցուցափեղկն ինչքան հագեցած կլինի։

Նշանավոր ըմպելիքներ — The King շուպաներ ու դարչնագույն սերուցքային լատտե

Ես պատվիրեցի The King շուպաները (The King Einspanner, 7,000원/մոտ $5 USD)։ Սա նրանց նշանավոր խմիչքներից մեկն է՝ խիտ էսպրեսոյի վրա հաստ սերուցքային շերտով։ Մատուցվում է «The King» գրությամբ բաժակով, ու էսպրեսոյի շերտն այնքան մուգ էր, սերուցքն էլ այնքան ծանր, որ առաջին հայացքից շատ տպավորիչ էր երևում։

Կինս ընտրեց դարչնագույն սերուցքային լատտեն (Cinnamon Cream Latte, 7,000원/մոտ $5 USD)։ Գույնով ավելի բաց էր, և սերուցքային շերտն էլ ավելի փափուկ տեսք ուներ, քան շուպաներինը։ Կինս սիրում է դարչին, դրա համար ընտրեց, ու ասաց, որ դարչինի բույրը թեթև ու հաճելի էր։

Պատուհանի մոտ կողք կողքի դրված նկարել էինք այսպես։ Ձախ կողմի մուգը շուպաներն է, աջ կողմի բացը՝ դարչնագույն սերուցքային լատտեն։ Հետևում Արևելյան ծովն է ու ժայռոտ փոքրիկ կղզին, այնպես որ համադրությունը բավական տպավորիչ էր, չէ՞։ Համի մասին անկեղծ ասեմ՝ երկուսն էլ քաղցր ու հաճելի էին։ Բայց այն մակարդակը չէր, որ ասեի՝ «միայն այս սուրճի համար էլի պիտի գամ»։ Ու միևնույն ժամանակ, այս տեսարանի դիմաց նստած խմելիս դա ընդհանրապես կարևոր չէր դառնում։ Հետո կնոջս հարցրի՝ ինչ էր խմել, ասաց՝ միայն ծովն է հիշում։ Անկեղծ ասած ես էլ նույնն էի զգում։ Սա այն տեղը չէ, ուր սուրճի համի համար ես գալիս, այստեղ մարդիկ գալիս են տեսարանի ու տարածքի մեջ հանգստանալու համար։

The King սրճարանի մենյուն, գները և այցելության տվյալները

Մենյուն երևում է վաճառասեղանի վերևի մոնիտորին։ Անգլերեն նշումներ էլ կան (English menu available), այնպես որ օտարերկրացին մոտավորապես կարող է հասկանալ, բայց պատվիրելը միևնույն է պետք է կորեերենով անել։ Գները էժան կողմում չեն։ Ամերիկանոն (Americano)՝ 6,000원 (մոտ $4.50 USD), լատտեների շարքը՝ 7,000원-ի սահմանում (մոտ $5 USD), սմուզիները (smoothie)՝ 8,000원 (մոտ $6 USD)։ Գյոնջու քաղաքի կենտրոնի սրճարանների համեմատ սա հաստատ ավելի թանկ է, բայց եթե հաշվի առնես տեղադրությունը և տեսարանը, ապա պարզ է դառնում, որ սա օվկիանոսային տեսարանի հավելավճարով (ocean view premium) տեղ է։ Ի դեպ, գումարները նշված են ըստ իմ այցելության ժամանակի՝ 2025 թվականի սեպտեմբեր, ու կարող են փոխվել, այնպես որ պարզապես կողմնորոշվելու համար ընդունեք։

Ինչպես հասնել The King սրճարան և ինչ կա մոտակայքում

Գյոնջուի կենտրոնից մինչև The King մեքենայով մոտ 30–40 րոպե է, մոտ 20 կմ։ Եթե, ինչպես ես, գալիս եք Սեոկգուրամի կամ Բուլգուկսայի (Bulguksa Temple) կողմից, մոտ 40 րոպե է տևում։ Հասարակական տրանսպորտով (public transport) նույնպես կարելի է հասնել, բայց ավտոբուսները հաճախ չեն գալիս (infrequent bus service), այնպես որ ժամերին հարմարվելն այնքան էլ հեշտ չէ։ Ավելի շատ խորհուրդ կտայի վարձակալած մեքենա (rental car) կամ տաքսի (taxi)։

The King-ի կողքով անմիջապես միանում է Ջուսանջոլլիի ալիքների ձայնի արահետը, իսկ մոտակայքում նաև փոքր ձկնորսական նավահանգիստներ կան՝ 읍천항 (Eupcheon Port) ու 하서항 (Haseo Port) նման։ Այդ պատճառով ավելի լավ է այս վայրը դիտարկել ոչ թե պարզապես «սրճարան մտանք ու գնացինք», այլ կեսօրյա ծրագրի մաս՝ սրճարան + ծովափնյա զբոսանք։ Ես ժամանակ չունեի, դրա համար արահետով չքայլեցի, բայց հաջորդ անգամ հաստատ ուզում եմ գնալ։

Արժե՞ գնալ — անկեղծ ընդհանուր տպավորություն

Անկեղծ ասած, հասանելիությունը շատ հարմար չէ։ Գյոնջուի կենտրոնից բավական հեռու է, հասարակական տրանսպորտն էլ առանձնապես հարմար չէ, ու Յաննամի ծովափն ինքնին Գյոնջուի հիմնական զբոսաշրջային երթուղիների մեջ չի մտնում։ Բայց ծովափնյա վայրերն ընդհանրապես այդպիսին են։ Եթե քաղաքի կենտրոնից շատ մոտ լինեին, էլ ծովափի ամբողջ տրամադրությունը չէր լինի, չէ՞։ Այդ անհարմարությունը հաշվի առնելով էլ, սա այն տեղերից է, ուր գնալուց հետո չես փոշմանում, որովհետև տեսարանն ու տարածքը դրա արժեքը լրիվ արդարացնում են։

Հատկապես եթե Գյոնջուի ճանապարհորդությունը հիմնականում հուշարձաններ նայելով է անցնում ու ինչ-որ պահի սկսում ես հոգնել, ապա այստեղ ծովի մոտ մի քիչ դադար վերցնելու համար գրեթե իդեալական տեղ է։ Եթե հարցնեք՝ երեխաների հետ կարելի՞ է գալ, պատասխանը՝ միանշանակ այո։ Առանձին երեխաների գոտի կա, բացօթյա ավազախաղի տարածք էլ կա, այնպես որ ընտանիքով գալը լրիվ նորմալ տարբերակ է։ Ասում են՝ մայրամուտի (sunset) ժամին այստեղ տեսարանը շատ գեղեցիկ է, բայց ես եկել էի մոտ ժամը 1-ին, դրա համար դա անձամբ չհասցրեցի տեսնել։

Ամռանը, կարծում եմ, տեռասում նստելն ավելի հաճելի կլինի՝ ծովի քամին զգալով, իսկ ձմռանը ավելի լավ կլինի նստել ներսում՝ ամբողջական ապակիների մոտ ու տաք տեղից նայել ծովին։ Ես գնացել էի սեպտեմբերի վերջին, ու ցերեկը գրեթե լրիվ ամառային շոգ էր, բայց ծովային քամին փչում էր, դրա համար տեռասում նստելն էլ բավական հարմար էր։ Եթե փնտրում եք Գյոնջուի օվկիանոսային տեսքով սրճարան (Gyeongju ocean view cafe), ապա Յաննամի սյունաձև ժայռերի շրջանում այս չափի ու այսպիսի տեսարան ունեցող սրճարան, ըստ էության, միայն The King-ն է, այնպես որ դա նկատի ունեցեք։

Այս գրառումն ի սկզբանե հրապարակվել է https://hi-jsb.blog կայքում։