روستای هانوک مخفی بدون گردشگر — قدم‌زدن در محله سنتی کره

روستای خانه‌های سنتی کره‌ای مخفی‌شده وسط شهر مدرن

وقتی حرف از خانه‌های سنتی کره‌ای — یعنی هانوک — می‌شه، معمولاً همه یاد روستای جونجو یا محله بوکچون در سئول می‌افتن. ولی یه جایی هست که نه گردشگری توشه، نه ورودی داره، و آدم‌ها واقعاً توش زندگی می‌کنن — توی شهر سِجونگ (Sejong)، یه شهر اداری مدرن که حدود یک ساعت و نیم با ماشین از سئول به سمت جنوب فاصله داره. روستای هانوک گوئون-دونگ (Goun-dong Hanok Village) یه محله مسکونی کوچیکه با حدود ۴۶ خانه سنتی چوبی و سفالی، و از شهر دَئِجون (Daejeon) هم فقط ۳۰ دقیقه راهه. اگه دوست دارید توی کوچه‌های خانه‌های سنتی کره‌ای آروم قدم بزنید، یا توی مسیر رانندگی طولانی از سئول به بوسان هستید و دنبال یه جای بهتر از پمپ‌بنزین‌های بین‌راهی می‌گردید — اینجا دقیقاً جاشه.

پاییز سال گذشته با همسرم رفتیم. جالبه که نزدیک خونه‌مون بود ولی خیلی دیر فهمیدیم همچین جایی وجود داره. شهر سجونگ حتی برای خود کره‌ای‌ها هم از اون جاهاییه که می‌گن "مگه اونجا چیزی هست؟" چون تصویر ذهنی‌ش فقط ساختمان‌های دولتی و آپارتمان‌های شهر جدیده. اون روز اول رفتیم کافه هِمِل (Hemel) که درست چسبیده به روستاست — یه کافه توی یه ساختمان هانوک سنتی — و بعدش موقع برگشت قدم‌زنان روستا رو گشتیم. درباره کافه هِمِل جداگانه ریویو می‌نویسم، اینجا فقط کوتاه بگم — توی ساختمان هانوک چای و دسر می‌فروشن و اگه میاید روستای هانوک، ترکیبش با این کافه عالیه چون موقعیتش خیلی نزدیکه.

کوچه‌های خانه‌های سنتی وسط شهر جدید

وقتی وارد کوچه‌های داخلی روستا شدیم، دیوارهای سنگی کوتاه دو طرف امتداد پیدا می‌کنن و سقف‌های سفالی شروع می‌کنن به پر کردن چشم‌انداز. ولی سرتون رو بلند کنید — پشت‌سرشون آپارتمان‌های ۲۰ طبقه ایستادن. این اولین تصویری‌ه که از روستای هانوک گوئون-دونگ می‌گیرید. معلومه که وسط یه شهر مدرنید، ولی وقتی توی کوچه می‌ایستید انگار هوا عوض می‌شه. راه که می‌رید و برمی‌گردید نگاه می‌کنید، دوباره آپارتمان‌ها توی چشم‌تون میاد. همسرم گفت: "اینجا واقعاً شهر جدیده؟" منم دقیقاً همین فکر رو می‌کردم.

قدم‌زدن بین دیوارهای سنگی و گل‌های ادریسی خشک‌شده

هرچی بیشتر به عمق روستا برید، آپارتمان‌ها کم‌کم از دید ناپدید می‌شن. به جاش دیوارهای سنگی با سفال مشکی دو طرف ادامه پیدا می‌کنن و بالای حصار، گل‌های ادریسی (هورتنسیا) خشک‌شده سرشون رو آورده بودن بیرون. اگه تابستون بود حتماً همه آبی و شکفته بودن، ولی آخر پاییز بود و قهوه‌ای و خشک شده بودن. ولی خب اون هم جذابیت خودش رو داشت. هانوک با گل‌های خشک‌شده — کسی بهشون توجه نمی‌کنه ولی یه زیبایی تنهایی دارن. کوچه اون‌قدر ساکت بود که فقط صدای قدم‌های ما روی سنگ‌فرش می‌پیچید.

جاذبه توریستی نیست — خانه‌هایی که مردم واقعاً توش زندگی می‌کنن

اینا خانه‌های واقعی‌ان که مردم توشون زندگی می‌کنن. یه هانوک دو طبقه با بالکن نرده‌دار چوبی — اول نگاه فکر می‌کنید ویلای لوکسه یا بنای تاریخیه، ولی واقعیتش اینه که خونه یه نفره. چیزی که این محله رو خاص می‌کنه اینه که هانوک‌های قدیمی رو بازسازی نکردن، بلکه از اول با سبک معماری سنتی کره‌ای ساختنشون. می‌گن طبق دستورالعمل‌های رسمی ساخت هانوک — از سازه تا سقف تا حصار — همه جزئیات رو رعایت کردن. به همین خاطر کل روستا یه هماهنگی بصری خاص داره و هیچ ساختمانی ناهماهنگ نیست.

اگه سفر کره رو تجربه کرده باشید، متوجه شدید که این کشور سرعت خراب کردن ساختمان‌های قدیمی و ساختن آپارتمان‌های جدید خیلی بالاست. به جز کاخ‌ها و معابد بودایی که بنای تاریخی‌ان، توی زندگی روزمره خیلی سخته معماری سنتی ببینید. از این نظر، روستای هانوک گوئون-دونگ یه نمونه کمیابه — زیبایی‌شناسی معماری سنتی کره رو به فضای مسکونی مدرن منتقل کردن.

درخت‌های کاج و سقف‌های سفالی، هانوک روی دیوار سنگی

خط سقف‌های سفالی که بین درخت‌های کاج دیده می‌شه، سازه‌های چوبی که روی دیوارهای سنگی نشستن — کانسپت مشخصه و هیچ‌جاش سرسری نیست. اگه خانه‌های سنتی کره‌ای رو فقط توی عکس دیدید، اینجا بهترین جا برای دیدن نسخه واقعیشونه. چون اینا هانوک‌هایی نیستن که برای گردشگرها تزئین شده باشن — اینا خونه‌هایی‌ان که آدم‌ها واقعاً هر روز توشون زندگی می‌کنن.

جاده بیرونی — محله تپه‌ای شبیه ریزورت هانوک

وقتی به جاده بیرونی روستا میاید، منظره یه کم عوض می‌شه. کوچه‌های داخلی حس تنگی بین دیوارهای سنگی رو داشتن، ولی اینجا جاده عریضه و هانوک‌ها دو طرف تپه ردیف شدن. هر دروازه یه تابلو با اسم خونه به خط چینی داره و هانوک‌های دو طبقه روی دیوارهای سنگی نشستن — رک بگم، اولین حسم این بود که بیشتر شبیه ریزورت هانوکه تا محله مسکونی. ولی ماشین‌های جلوی دروازه‌ها رو می‌بینید؟ اینا ماشین‌های آدم‌هایی‌ان که واقعاً اینجا زندگی می‌کنن.

تپه پشت روستا داشت کم‌کم رنگ پاییزی می‌گرفت و وقتی با خط سقف‌های سفالی ترکیب می‌شد، یه تصویر خیلی قشنگ درست می‌کرد. روی جاده فقط ما دو نفر بودیم. اون‌قدر ساکت که یه کم خجالت‌آور بود. یه لحظه حس کردم بدون اجازه رفتیم توی محله مردم، ولی خب خود روستا طوری طراحی شده که قدم‌زن‌ها رو قبول کنه، پس نگرانی نداره.

بالای تپه در انتهای روستا — بهترین نقطه برای عکاسی

مسیر رو دنبال کنید و از تپه بالا برید، به انتهای روستا می‌رسید. از اینجا تپه جنگلی پشتی درست چسبیده و منظره درخت‌های کاج با سقف‌های سفالی فرق داره با سمت شهر. دیگه "هانوک بین آپارتمان‌ها" نیست — بلکه هانوک‌ها دامنه کوه نشستن و بیشتر شبیه یه روستای قدیمی‌ه.

کنار دیوار سنگی آزالیاها یه‌جا دسته‌ای گل داده بودن، و چون روی راه تپه‌ای بودن که هیچ‌کس نمی‌بینه، یه جورایی حیف بود. دیوار هانوک با گل‌های صورتی و کوه سبز پشت‌سر — برای عکاسی این ناحیه بهترین بود. ولی تقریباً هیچ‌کس تا اینجا بالا نمیاد. بیشتر آدم‌ها تا کافه دم ورودی می‌رن و برمی‌گردن، پس این بالا واقعاً فقط ما دو نفر بودیم.

سیلوئت سقف‌ها در نور غروب

از جاده پایین وقتی رو به بالا نگاه می‌کنید، دو سه هانوک کنار هم روی دیوار سنگی ایستادن و خورشید داشت پشت کوه غروب می‌کرد، نور معکوس فقط خطوط سقف رو مشخص کرده بود. تایمینگش عالی بود. اگه عصر دیروقت بیاید می‌تونید این صحنه رو ببینید. عمداً این ساعت اومدن برای عکاسی هم اصلاً بد نیست.

جزئیات دیوارها — چیزهایی که فقط با قدم‌زدن آهسته دیده می‌شن

جزئیات دیوار توجهم رو جلب کرد و رفتم نزدیک‌تر ببینم. یه دیوار سنتی که از ترکیب تکه‌های سفال و آجر با نقش‌های تزئینی ساخته شده بود، بالای دیوار سنگی یه درخت کاج بالا اومده بود و زیرش گل‌های کوچیک کاشته بودن. این‌جور چیزا توی عکس معلوم نمی‌شه — باید خودتون برید و آروم قدم بزنید تا ببینیدشون.

نکته مهم درباره پارکینگ — توی روستا پارک کنید جریمه می‌شید

یه چیز هست که باید حواستون باشه. توی خیابان‌های داخل روستا تقریباً همه‌جا توقف ممنوعه. توی کره اگه جایی که تابلوی ممنوعیت داره پارک کنید، جریمه می‌شید. اگه با ماشین اجاره‌ای اومدید، توی روستا پارک نکنید — از پارکینگ کافه هِمِل یا پارکینگ عمومی مرکز روستا استفاده کنید. فریب قشنگی کوچه‌ها رو نخورید و هرجایی پارک نکنید، وگرنه موقع تحویل ماشین ممکنه با قبض جریمه مواجه بشید. من توی پارکینگ کافه هِمِل پارک کردم، جا زیاد بود و راحت بود.

هانوک و شهر مدرن در یک قاب

از ورودی روستا یه قدم عقب برید و نگاه کنید — سمت چپ سقف‌های هانوک بین درخت‌های کاج پیداست و سمت راست دورتر ساختمان‌های مدرن. توی همین یه تصویر کل شهر سجونگ خلاصه شده. خانه‌های سنتی و شهر مدرن کنار هم توی یه قاب — این هویت این محله‌ست. یه عابرپیاده رد کنید و انگار از یه عصر به عصر دیگه رفتید، حس عجیب و جالبیه.

ارزش رفتن داره؟ — نظر صادقانه

صادقانه بگم، فقط به‌خاطر این روستا ارزش نداره عمداً تا سجونگ بیاید. روستا کوچیکه و ۲۰ دقیقه‌ای کامل می‌گردیدش. ولی اگه دارید از سجونگ رد می‌شید، قضیه فرق می‌کنه. کسایی که از سئول به سمت بوسان، گوانگجو یا دئجون می‌رن، از سجونگ رد می‌شن. از بزرگراه بزنید بیرون، ۱۰ تا ۱۵ دقیقه‌ای می‌رسید. پس به‌جای پمپ‌بنزین بین‌راهی، ۳۰ دقیقه تا یه ساعت اینجا استراحت کنید. قدم بزنید توی کوچه‌های هانوک، یه چای توی کافه بغلی بخورید و دوباره راه بیفتید.

اگه مثل من نزدیک سجونگ زندگی می‌کنید، برای یه قدم‌زدن سبک عالیه. اگه توی سفرید و دارید رد می‌شید، همین‌که یه دور کوچه‌های هانوک رو بزنید کافیه. اینجا جایی نیست که برای جلب توریست تزئین شده باشه — یه محله واقعیه که مردم توش زندگی می‌کنن و شما فقط آروم قدم می‌زنید. و دقیقاً همینه جذابیت این روستای هانوک مخفی.

نحوه رفتن به روستای هانوک گوئون-دونگ

جاهای دیدنی اطراف روستای هانوک

اگه فقط روستا کافی نیست، اطرافش جاهای خوبی هست که می‌تونید ترکیب کنید. یه برنامه نیم‌روزه بچینید، همه رو راحت می‌بینید.

برنامه پیشنهادی نیم‌روزه

این مطلب اولین بار در https://hi-jsb.blog منتشر شده است.