Βόλτα με καραβάκι στο Oedo Botania
Πίνακας Περιεχομένων
Πήγαμε οι δυο μας με τη γυναίκα μου στο Oedo Botania στο Geoje.
Όταν δουλεύεις συνέχεια, έρχεται στιγμή που θες πραγματικά να ξεσκάσεις. Έτσι είμαι κι εγώ. Γι’ αυτό ταξιδεύω τακτικά με τη γυναίκα μου, αλλά το πρόβλημα ήταν ότι είχαμε ήδη γυρίσει πάρα πολλά μέρη. «Αυτή τη φορά πάμε κάπου καινούργια.» Έτσι καταλήξαμε στο νησί Geoje.
Αν δεις ξένους ταξιδιώτες που έρχονται στην Κορέα, οι διαδρομές τους είναι συνήθως πολύ προβλέψιμες. Σεούλ σημαίνει Myeongdong, Gyeongbokgung, Hongdae. Busan σημαίνει Haeundae, Gamcheon Culture Village. Jeju σημαίνει Seongsan Ilchulbong, Hyeopjae Beach. Τελευταία έγιναν πιο γνωστά και η Gyeongju και το χωριό hanok της Jeonju, οπότε όλο και περισσότεροι πάνε κι εκεί.
Εννοείται πως όλα αυτά τα μέρη αξίζουν. Είναι δημοφιλή για κάποιο λόγο.
Αλλά η αλήθεια είναι ότι στην Κορέα υπάρχουν ακόμη πάρα πολλά αξιοθέατα που δεν έχουν γίνει πραγματικά γνωστά στους ξένους. Οι Κορεάτες πάνε συχνά, αλλά σε ταξιδιωτικά blogs και YouTube δύσκολα τα βλέπεις. Οι περισσότερες ταξιδιωτικές αναρτήσεις τελικά επαναλαμβάνουν τα ίδια μέρη και τις ίδιες διαδρομές.
Γι’ αυτό σήμερα θέλω να δείξω κάτι λίγο διαφορετικό. Το Oedo Botania, ένα νησί που επιπλέει μέσα στη νότια θάλασσα νότια του Geoje. Και το Haegeumgang, που το αποκαλούν «το Geumgangsan της θάλασσας». Είναι από εκείνα τα μέρη όπου δεν σε πλακώνει ο κόσμος και νιώθεις πραγματικά τη φύση της Κορέας.
Πήγαμε με δικό μας αυτοκίνητο και πήραμε το καραβάκι από το Wahyeon Port. Κάναμε όλη τη διαδρομή με τη μία, από την κρουαζιέρα γύρω από το Haegeumgang μέχρι την αποβίβαση στο Oedo, και μάζεψα όλα όσα ήθελα να ξέρω πριν πάω: σύγκριση 5 λιμανιών, κόστος, ποια εποχή βολεύει περισσότερο και μικρά tips που τα μαθαίνεις μόνο όταν βρεθείς εκεί.
Πάμε.
OEDO BOTANIA
Τι είναι το Oedo Botania;
Είναι ένα νησί στη μέση της θάλασσας, αλλά στην ουσία όλο το νησί είναι ένας κήπος. Τη στιγμή που κατεβαίνεις από το καραβάκι, σου βγαίνει αυθόρμητα το «σοβαρά τώρα, αυτό είναι Κορέα;».
Το τοπίο μοιάζει σαν να πήραν ένα κομμάτι Μεσογείου και να το μετέφεραν αυτούσιο εδώ. Φοίνικες, κάκτοι, τροπικά λουλούδια που δεν ξέρεις καν τα ονόματά τους, λευκά γλυπτά ανάμεσά τους, και πίσω απ’ όλα αυτά η βαθιά γαλάζια νότια θάλασσα να ανοίγεται χωρίς τέλος.
Είναι ιδιωτικός κήπος που τον καλλιεργεί ένα ζευγάρι εδώ και πάνω από 50 χρόνια. Αν ανέβεις μέχρι το παρατηρητήριο στην κορυφή, η γραμμή ανάμεσα σε θάλασσα και ουρανό σχεδόν εξαφανίζεται, και όταν η μέρα είναι πεντακάθαρη λένε ότι φαίνεται ακόμη και το ιαπωνικό νησί Tsushima.
HAEGEUMGANG
Τι είναι το Haegeumgang;
Το όνομά του σημαίνει περίπου «το Geumgangsan πάνω στη θάλασσα». Και, ναι, το όνομα το σηκώνει άνετα.
Από βράχια και απόκρημνους γκρεμούς που τους έσκαψαν κύματα και άνεμοι επί δεκάδες χιλιάδες χρόνια, οι σχηματισμοί ορθώνονται δεκάδες μέτρα πάνω από το νερό. Ειδικά η Σπηλιά του Σταυρού, με το φυσικό άνοιγμα σε σχήμα σταυρού στο κέντρο του βράχου, είναι από αυτά που όταν περνά το καραβάκι δίπλα τους απλώς μένεις με το στόμα ανοιχτό.
Δεν χρειάζεται να το επισκεφτείς ξεχωριστά. Αν πάρεις το καραβάκι για το Oedo, πρώτα κάνεις θαλάσσια περιήγηση στο Haegeumgang και μετά αποβιβάζεσαι στο Oedo, οπότε ουσιαστικά απολαμβάνεις δύο μέρη μαζί σε μία διαδρομή.
Από το Wahyeon Port μέχρι το Oedo — τι πρέπει να ξέρεις πριν φύγεις
Σήμερα φεύγουμε με καράβι από το Wahyeon στο Geoje. Κράτα το αυτό: Wahyeon. Υπάρχουν αρκετές αποβάθρες απ’ όπου φεύγουν καραβάκια για το Oedo Botania, αλλά εγώ διάλεξα αυτή. Για την ακρίβεια, είχα ξανάρθει παλιότερα με πακέτο ταξιδιωτικού γραφείου και πάλι από εδώ είχα φύγει. Μου είχε μείνει καλή εντύπωση, οπότε γύρισα στην ίδια αφετηρία. Βλέπεις που πάνω στο πλοίο γράφει oedorang.com; Με αυτό μπαίνεις προς το νησί, στη μέση της θάλασσας.
Έφτασα περίπου μία ώρα νωρίτερα από την αναχώρηση και το πάρκινγκ ήταν σχεδόν άδειο. Επειδή η παραλία Wahyeon είναι ακριβώς μπροστά, ο χρόνος αναμονής πέρασε πολύ ωραία χαζεύοντας τη θάλασσα.
Συνολικά υπάρχουν 5 λιμάνια στο Geoje απ’ όπου ξεκινούν οι κρουαζιέρες για Oedo και Haegeumgang. Σε κάθε αποβάθρα αλλάζουν λίγο οι ώρες, οι τιμές και οι διαδρομές, οπότε διαλέγεις αυτό που ταιριάζει καλύτερα στο δικό σου πρόγραμμα.
Λιμάνι Jangseungpo
Είναι η μεγαλύτερη αποβάθρα. Έχει μεγάλο πάρκινγκ και μεγάλα κρουαζιερόπλοια, οπότε τη χρησιμοποιούν πολύ και τα γκρουπ. Γύρω έχει πολλά καταλύματα και μαγαζιά για φαγητό, άρα είναι βολική, αλλά ακριβώς γι’ αυτό μαζεύει και πολύ κόσμο.
Λιμάνι Jisepo
Είναι δημοφιλής επιλογή γιατί έχει διαδρομές που περιλαμβάνουν και τη θαλάσσια περιήγηση μέχρι τη Σπηλιά του Σταυρού στο Haegeumgang. Πολλοί λένε ότι τα πλοία είναι μεγάλα και καθαρά, αλλά ο χρόνος αναμονής για επιβίβαση μπορεί να είναι λίγο μεγαλύτερος.
Λιμάνι Wahyeon ← από εδώ φύγαμε εμείς!
Λένε ότι χρησιμοποιεί τα ίδια πλοία με εκείνα που παίρνει και το προσωπικό του Oedo Botania για να πηγαινοέρχεται, γι’ αυτό θεωρείται πολύ σταθερή και ασφαλής επιλογή. Η παραλία Wahyeon είναι ακριβώς μπροστά, οπότε πριν ή μετά το καραβάκι μπορείς να κάνεις και μια μικρή βόλτα στην ακτή. Επίσης το πάρκινγκ είναι άνετο, κάτι που το κάνει πολύ βολικό αν ταξιδεύεις με αυτοκίνητο.
Λιμάνι Gujora
Είναι το πιο κοντινό λιμάνι στο Oedo. Σε περίπου 10 λεπτά έχεις φτάσει. Το δωρεάν πάρκινγκ είναι μεγάλο και ακριβώς δίπλα έχει και γνωστό μαγαζί με θαλασσινά kalguksu, οπότε είναι καλό αν θες να φας και μετά να μπεις κατευθείαν στο πλοίο. Αν σε ανησυχεί η ναυτία, το μικρότερο θαλάσσιο κομμάτι το κάνει πολύ καλή επιλογή.
Λιμάνι Dojangpo (Haegeumgang)
Είναι το πιο κοντινό λιμάνι σε δημοφιλή σημεία του Geoje όπως το Windy Hill και το Sinseondae. Βλέπεις Oedo και Haegeumgang, κατεβαίνεις και μετά μπορείς να συνεχίσεις σχεδόν αμέσως προς τα άλλα αξιοθέατα, οπότε βολεύει πολύ για ημερήσιο πρόγραμμα.
Έτσι είναι μέσα το καραβάκι που φεύγει από το Wahyeon. Μπλε καθίσματα στη σειρά δεξιά κι αριστερά, και ο χώρος είναι πιο ευρύχωρος και πιο καθαρός απ’ όσο περίμενα. Μου θύμισε κάπως αεροπορική καμπίνα, οπότε κάθεσαι άνετα. Τα παράθυρα είναι μεγάλα και στις δύο πλευρές, οπότε βλέπεις καλά τη θάλασσα ακόμη κι αν μείνεις μέσα, ενώ στην οροφή υπάρχουν και οθόνες που παίζουν πληροφορίες για τη διαδρομή και την περιήγηση. Μέχρι το Oedo θες περίπου 20 με 30 λεπτά, αλλά χαζεύοντας το τοπίο περνάει αμέσως.
Τι πρέπει οπωσδήποτε να ξέρεις πριν επιβιβαστείς
Να έχεις μαζί σου ταυτότητα. Οι ενήλικες χρειάζονται ταυτότητα, δίπλωμα ή διαβατήριο. Για τα παιδιά χρειάζεται κάποιο σχετικό έγγραφο, ακόμη και φωτογραφία του βιβλιαρίου ή οικογενειακής κατάστασης.
Το συνολικό κόστος είναι εισιτήριο πλοίου + είσοδος στο Oedo. Ο ναύλος αλλάζει λίγο ανά αποβάθρα και η είσοδος στο Oedo (11.000 won για ενήλικα, περίπου $8) πληρώνεται ξεχωριστά στο εκδοτήριο. Αν κάνεις online κράτηση εκ των προτέρων, συνήθως βρίσκεις έκπτωση.
Φτάσε τουλάχιστον 30 λεπτά νωρίτερα. Αν αργήσεις, πραγματικά μπορεί να το χάσεις. Και επιστροφή χρημάτων δεν παίζει.
Απαγορεύονται τα φαγητά και τα ποτά από έξω. Μέσα στο νησί ακόμη και το νερό το αγοράζεις. Υπάρχουν καφέ, αλλά οι τιμές είναι τιμές αξιοθέατου, οπότε πήγαινε ψυχολογικά προετοιμασμένος.
Χάπι ναυτίας πουλάνε στο εκδοτήριο με 1.000 won. Εγώ γενικά δεν έχω θέμα, οπότε ήμουν μια χαρά, αλλά αν είσαι ευαίσθητος πάρε οπωσδήποτε. Επίσης, αν βγεις στο κατάστρωμα και σε χτυπά ο αέρας, βοηθάει πολύ.
Θαλάσσια περιήγηση στο Haegeumgang — το Geumgangsan πάνω στη θάλασσα
Μόλις ξεκινήσει το πλοίο, μπορείς να βγεις έτσι στο κατάστρωμα. Τα πλοία από το Wahyeon κάνουν πρώτα κύκλο προς το Haegeumgang για τη θαλάσσια περιήγηση και μετά συνεχίζουν για το Oedo. Το συναίσθημα να στέκεσαι στη μέση της θάλασσας με τον αέρα να σε χτυπάει είναι πραγματικά ωραίο. Στο βάθος βλέπεις βουνά και νησιά να μπαίνουν το ένα πίσω από το άλλο, ενώ οι γλάροι ακολουθούν το πλοίο. Κάποιοι είχαν αγοράσει γαριδάκια για να τους ταΐζουν· μέσα στο πλοίο η σακούλα είχε 2.000 won, περίπου $1.5.
Εκείνη τη μέρα η θάλασσα ήταν αρκετά ήρεμη. Άκουσα όμως ότι όταν έχει δυνατό κύμα, δεν είναι πάντα εύκολο να σταθείς πάνω στο κατάστρωμα. Σε τέτοιες μέρες αρκετοί βλέπουν τη διαδρομή από μέσα, πίσω από τα τζάμια.
Όταν το πλοίο πλησιάζει το Haegeumgang, αυτοί οι τεράστιοι βράχοι εμφανίζονται ξαφνικά μπροστά σου. Ακόμη και στις φωτογραφίες εντυπωσιάζουν, αλλά από κοντά η κλίμακα είναι τελείως άλλη ιστορία. Βράχοι σμιλεμένοι από κύμα και άνεμο για αμέτρητα χρόνια υψώνονται δεκάδες μέτρα πάνω από το νερό, και μέσα στις χαραμάδες τους έχουν ριζώσει πεύκα. Το καραβάκι πλησιάζει τόσο κοντά ώστε αυτό το επιβλητικό τοπίο το βλέπεις σχεδόν πρόσωπο με πρόσωπο.
Για να είμαι ειλικρινής, ήταν η τρίτη φορά που έβλεπα το Haegeumgang, οπότε δεν μου βγήκε εκείνο το τεράστιο «ουάου». Για κάποιον που το βλέπει πρώτη φορά, όμως, θα είναι τελείως διαφορετικό. Όταν σηκώνουν όλοι μαζί τις κάμερες, καταλαβαίνεις αμέσως γιατί το λένε το Geumgangsan της θάλασσας. Ο καπετάνιος εξηγούσε από τα μεγάφωνα ονόματα βράχων και τοπικούς θρύλους, κι αυτό το χαρακτηριστικό ύφος του σου μένει στο αυτί.
Αυτός είναι ο διάσημος Βράχος του Λιονταριού στο Haegeumgang. Αν κοιτάξεις τον ξεχωριστό βράχο στα αριστερά, μοιάζει με λιοντάρι που έχει ανοίξει το στόμα και κοιτάζει τη θάλασσα. Το βλέπεις; Μόλις στο πουν, μετά δεν μπορείς να το ξε-δεις.
Παλιά λένε ότι τα κρουαζιερόπλοια έμπαιναν και μέσα στη Σπηλιά του Σταυρού και μετά έβγαιναν, αλλά τώρα δεν επιτρέπεται για λόγους ασφαλείας. Μικρά σκάφη μάλλον μπαίνουν ακόμη, αλλά φαίνεται πως είναι ξεχωριστό προϊόν.
Αποβίβαση στο Oedo Botania — όλο το νησί ήταν ένας κήπος
Μόλις τελειώσει η θαλάσσια περιήγηση στο Haegeumgang, φτάνεις επιτέλους στο Oedo. Όταν κατεβαίνεις από το πλοίο, σε υποδέχεται η πινακίδα που γράφει «어서오십시오 Welcome to OEDO BOTANIA».
Μην χάσεις σε καμία περίπτωση το καρτελάκι σου
Όταν κατεβαίνεις από το πλοίο, σου δίνουν ένα καρτελάκι. Πάνω του είναι γραμμένες οι πληροφορίες του δικού σου δρομολογίου. Όταν τελειώσεις την επίσκεψη στο Oedo, πρέπει να το επιστρέψεις και να επιβιβαστείς στο ίδιο πλοίο. Αν μπεις κατά λάθος σε άλλο, μπορεί να κατέβεις σε εντελώς διαφορετικό λιμάνι από εκείνο απ’ όπου ξεκίνησες.
Στο Geoje υπάρχουν πέντε διαφορετικές αποβάθρες. Αν γίνει μπέρδεμα, μπορεί να βρεθείς πολύ μακριά από το σημείο όπου έχεις αφήσει το αμάξι. Μπορεί να σκέφτεσαι «και δεν παίρνω το επόμενο;», αλλά όχι. Μέσα στις 2 ώρες που σου δίνουν πρέπει να ολοκληρώσεις την επίσκεψη και να επιστρέψεις οπωσδήποτε με το ίδιο πλοίο.
Ανεβαίνοντας από την αποβάθρα, εμφανίζεται αυτή η λευκή αψιδωτή πύλη. Από εδώ ξεκινάει ουσιαστικά η βόλτα στο Oedo Botania και, όπως φαίνεται, αρχίζει κατευθείαν ανηφόρα. Το νησί δεν είναι τεράστιο, αλλά το έδαφος είναι λοφώδες, οπότε έχει αρκετές ανηφόρες και σκάλες.
Εγώ ήμουν εντάξει, αλλά η γυναίκα μου δυσκολεύτηκε λίγο όσο ανεβαίναμε.
Η ειλικρινής κουβέντα για αντοχές και ρούχα
Αν κάποιος έχει κινητικές δυσκολίες, αν είναι μεγάλης ηλικίας ή αν πρέπει να σπρώχνει καρότσι μωρού, η επίσκεψη μπορεί να μην είναι εύκολη. Δεν υπάρχουν ευκολίες όπως ασανσέρ ή ράμπες. Υπάρχουν παγκάκια στη διαδρομή για μικρές στάσεις, αλλά βασικά μιλάμε για 2 ώρες ανηφόρας και κατηφόρας.
Αθλητικά παπούτσια οπωσδήποτε. Σαγιονάρες και τακούνια ξέχνα τα. Έχει πέτρα και πολλές σκάλες. Και αν πας καλοκαίρι, πάρε οπωσδήποτε ομπρέλα ηλίου ή καπέλο και μικρό ανεμιστηράκι χειρός. Η σκιά είναι λιγότερη απ’ όσο φαντάζεσαι, οπότε στα πολύ ζεστά πραγματικά λιώνεις. Νερό δεν μπορείς να πάρεις από πριν, γι’ αυτό καλό είναι να έχεις και λίγα μετρητά. Στο νησί υπάρχουν αυτόματοι πωλητές, αλλά κάποιοι δεν δέχονται κάρτα.
Η καλύτερη εποχή είναι άνοιξη ή φθινόπωρο. Την άνοιξη τα λουλούδια είναι στο φουλ και τα χρώματα είναι απίστευτα. Το φθινόπωρο τα φύλλα μπλέκονται με τους φοίνικες και βγαίνει τελείως άλλη αίσθηση. Το καλοκαίρι… ειλικρινά, είναι μάχη με τη ζέστη. Πολύ πιο έντονα θα πρότεινα άνοιξη και φθινόπωρο παρά χειμώνα.
Με το που ανεβαίνεις λίγο, ανοίγεται κατευθείαν αυτή η θέα. Αν γυρίσεις πίσω, βλέπεις το καράβι με το οποίο ήρθες, και πέρα από αυτό τις οροσειρές του κύριου νησιού Geoje να απλώνονται πάνω από τη θάλασσα. Κάτω από το λευκό κιγκλίδωμα φαίνεται και ο κυματοθραύστης μαζί με τον φάρο της ευχής. Και μιλάμε ακόμη για την είσοδο. Ήδη τόσο καλή θέα.
Καθώς ανέβαινα, πετάχτηκε ξαφνικά μπροστά μου αυτό. Ένα τεράστιο γλυπτό δεινοσαύρου σκαλισμένο από ξύλο, σε μέγεθος πραγματικά τρελό. Μου φάνηκε ότι ήταν αρκετές φορές πιο ψηλό από μένα. Όλοι σταματούσαν εκεί. Κι εγώ έμεινα ώρα, αλλάζοντας γωνίες για φωτογραφίες. Η μέρα ήταν συννεφιασμένη, αλλά ακριβώς γι’ αυτό τα πράσινα βγήκαν ακόμη πιο βαθιά.
Αυτή η εικόνα με τους φοίνικες να ανεβαίνουν κατά μήκος της πλαγιάς; Ειλικρινά, στην αρχή νόμιζα ότι βρίσκομαι κάπου στη Νοτιοανατολική Ασία. Επειδή το Oedo είναι νησί στη μέση της θάλασσας, λένε ότι έχει πιο ήπιο κλίμα από την ενδοχώρα. Γι’ αυτό αναπτύσσονται τόσο καλά φοίνικες και υποτροπικά φυτά. Στην Κορέα παρόμοιο σκηνικό έχω δει μόνο στο Jeju, αλλά εδώ είναι αλλιώς. Είναι σαν να έχουν στριμωχτεί αμέτρητα φυτά μέσα σε μικρό νησί, οπότε η πυκνότητα είναι άλλη. Είχα πραγματικά την αίσθηση ότι περπατάω μέσα σε ζούγκλα.
Στην άκρη του δρόμου ήταν γεμάτο νάρκισσους. Από κοντά ήταν ακόμη πιο όμορφοι, τόσο που κάθε λίγο σταματούσα και καθόμουν σχεδόν οκλαδόν για να τους κοιτάξω. Το Oedo Botania είναι γνωστό ως μέρος όπου τα λουλούδια δεν σταματούν σχεδόν ποτέ όλο τον χρόνο, και αφού πήγα, κατάλαβα ότι δεν είναι καθόλου υπερβολή. Εγώ πήγα άνοιξη και οι νάρκισσοι ήταν στο πικ τους, αλλά λένε πως το καλοκαίρι έχει ορτανσίες, το φθινόπωρο lantana και bush sage, και τον χειμώνα καμέλιες.
Αυτό το μονοπάτι ήταν πραγματικά φοβερό. Προσωπικά ήταν το κομμάτι που μου έμεινε πιο έντονα από όλο το Oedo Botania. Παντού πράσινο στις δύο πλευρές και η αίσθηση ότι περπατάς ανάμεσά τους ήταν λες και μπήκες μέσα σε σκηνή ταινίας. Δεξιά μια σειρά από κίτρινα λουλούδια, και πάνω σου οι φοίνικες να σκεπάζουν σχεδόν τον ουρανό.
Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα. Σε κάθε βήμα θέλεις να σταματήσεις για φωτογραφία, οπότε δεν προχωράς ποτέ. Κι όχι μόνο εγώ. Το ίδιο έκαναν όλοι μπροστά μου. Σταμάτα, τράβα, ξαναστάματα. Εγώ πήγα καθημερινή και μάλιστα εκτός αιχμής, οπότε ήταν σχετικά χαλαρά. Αν πας Σαββατοκύριακο ή αργία, θα καταφθάνουν μαζικά επισκέπτες από όλες τις αποβάθρες και θα έχει αρκετή κίνηση. Αν μπορείς, πήγαινε καθημερινή. Σοβαρά.
Μόλις είδα αυτό το δέντρο είπα αμέσως «εδώ πρέπει να βγάλουμε φωτογραφία». Είναι ένα τεράστιο δέντρο χωρισμένο ακριβώς στη μέση, και ανάμεσα στα δύο κομμάτια έχει χώρο ίσα-ίσα για να σταθεί ένα άτομο. Αν μπεις μέσα, βγαίνει φωτογραφία σαν να σε αγκαλιάζει το ίδιο το δέντρο. Είχε μάλιστα και ουρά για φωτογραφίες. Μην το προσπεράσεις.
Αν δεις από την άλλη μεριά το ίδιο σημείο, είναι έτσι. Μπροστά ανεβαίνουν στρογγυλά μπουμπούκια λουλουδιών, ενώ δεξιά κι αριστερά στέκονται μαζί κόκκινοι σφένδαμοι και φοίνικες. Σφένδαμος και φοίνικας στο ίδιο κάδρο; Ακούγεται λίγο παράξενο, έτσι; Στο Oedo όμως μοιάζει φυσικό. Αυτή η συνύπαρξη εύκρατων και υποτροπικών φυτών στον ίδιο χώρο είναι από τις μεγάλες γοητείες του νησιού.
Εδώ είναι ο cactus garden. Η ατμόσφαιρα αλλάζει ξαφνικά εντελώς. Μέχρι πριν ήσουν σε πράσινη ζούγκλα, και ξαφνικά βρίσκεσαι σε ένα σκηνικό με άμμο και κάκτους στη σειρά, σαν να μεταφέρθηκες κάπου στο Μεξικό. Και αυτό είναι το ωραίο: μέσα σε ένα μόνο νησί αλλάζει συνεχώς το ύφος, οπότε δεν προλαβαίνεις να βαρεθείς.
Καθώς ανεβαίνεις στο πέτρινο μονοπάτι, δεξιά κι αριστερά συνδυάζονται στρογγυλεμένα πράσινα δέντρα, κόκκινα φύλλα και λευκά γλυπτά. Εκείνη τη μέρα τα σύννεφα έτυχε να είναι πανέμορφα, οπότε η εικόνα έμοιαζε πραγματικά με πίνακα.
Tip για την καλύτερη ώρα για φωτογραφίες
Αν πας σε ώρα με πολύ κόσμο, σ’ αυτό το μονοπάτι γίνεται δύσκολο να βγάλεις φωτογραφία. Αν μπορείς, πάρε το πρώτο πρωινό καράβι. Αν περπατήσεις εδώ όταν είναι ακόμη άδειο, πραγματικά νιώθεις σαν να έχεις το νησί όλο δικό σου. Για Σαββατοκύριακα και αργίες οι περισσότερες κριτικές λένε ότι έχει χαμό ό,τι ώρα κι αν πας, οπότε η καλύτερη επιλογή είναι καθημερινή και εκτός αιχμής.
Από το Venus Garden ως το ψηλότερο παρατηρητήριο και μετά η κατάβαση
Και να το. Το Venus Garden. Το highlight του Oedo Botania.
Λευκές κολόνες στημένες σε ημικύκλιο, αγάλματα ανάμεσά τους και ένα συντριβάνι αριστερά. Λένε ότι το έφτιαξαν με έμπνευση από τους πίσω κήπους των Ανακτόρων του Μπάκιγχαμ. Ανακαινίστηκε ξανά το 2020 και η κατάσταση συντήρησης ήταν πραγματικά εντυπωσιακή.
Την πρώτη στιγμή μου έμοιασε σαν αρχαιοελληνικός ναός, μετά σαν κήπος κάποιου ιταλικού παλατιού. Και μετά γυρνάς πίσω και βλέπεις τη νότια θάλασσα της Κορέας. Ευρώπη μπροστά σου, Κορέα στο βάθος. Αυτός ο συνδυασμός είναι όλο το παιχνίδι. Για Έλληνα αναγνώστη, θα το έλεγα σαν να βλέπεις κάτι που θυμίζει μεσογειακό κήπο, αλλά στη μέση μιας κορεατικής νησιωτικής διαδρομής.
Έτσι φαίνεται το Venus Garden από ψηλά. Μέσα στο παρτέρι είναι σχηματισμένα μοτίβα με κίτρινα λουλούδια και ο διάδρομος συνεχίζει κατά μήκος του λευκού κιγκλιδώματος. Το μόνο που σκεφτόμουν κοιτώντας το ήταν: αυτό το δημιούργησε πραγματικά ιδιώτης; Λένε πως παλιά εδώ ήταν αυλή παραρτήματος δημοτικού σχολείου και τη μετέτρεψαν έτσι. Το βάρος αυτών των 50 χρόνων δουλειάς φαίνεται λες και συμπυκνώθηκε μέσα σ’ ένα μόνο κάδρο.
Το Venus Garden από την άλλη μεριά. Το ίδιο σημείο, αλλά ανάλογα με τη γωνία αλλάζει τελείως. Εδώ ένα tip: περπάτησε και από τις δύο πλευρές. Πολλοί περνάνε μόνο από τη μία και φεύγουν, αλλά η θέα από την αντίθετη πλευρά είναι διαφορετική και θα είναι κρίμα να τη χάσεις.
Από κοντά κρύβονται και τέτοιες λεπτομέρειες. Μέσα στον χαμηλό φράχτη από κίτρινα λουλούδια, τα σχέδια από βότσαλο δεν είναι ίδια· το καθένα αλλάζει λίγο. Αν χαμηλώσεις το βλέμμα και περπατήσεις αργά, τα πιάνεις. Αν το περάσεις βιαστικά, όλα αυτά χάνονται. Έβλεπα και τους κηπουρούς να κυκλοφορούν συνεχώς και να το φροντίζουν.
Αν συνεχίσεις πιο πάνω μετά το Venus Garden, εμφανίζεται αυτός ο χώρος. Τρία λευκά αγάλματα πιασμένα χέρι-χέρι σαν να γυρίζουν σε κύκλο, και πίσω τους ανεβαίνουν κλιμακωτά κίτρινα λουλούδια, μωβ λουλούδια και πράσινο γκαζόν. Από εκεί και πέρα ο καιρός άρχισε να ανοίγει. Το Oedo με συννεφιά και το Oedo με καθαρό ουρανό έμοιαζαν πραγματικά σαν δυο διαφορετικά μέρη.
Είδα αυτή τη λευκή μεταλλική αψίδα και μπήκα από περιέργεια. Μέσα είχε έναν μικρό χώρο σαν herb garden, αλλά ο κόσμος συνήθως δεν μπαίνει. Οι περισσότεροι ακολουθούν μόνο τον κεντρικό δρόμο. Εδώ όμως ήταν ήσυχα και το φως που περνούσε μέσα από το πράσινο ήταν πραγματικά πανέμορφο. Αν έχεις λίγο χρόνο παραπάνω, αξίζει να χωθείς και σε τέτοια μικρά παρακλάδια.
Αυτή η φωτογραφία είναι μάλλον η αγαπημένη μου από όλο το Oedo. Κάτω από τον κόκκινο σφένδαμο ήταν στρωμένα κίτρινα λουλούδια, ενώ στο βάθος ανέβαιναν σε επίπεδα πράσινα δέντρα κουρεμένα σε σπειροειδή μορφή. Κόκκινο, κίτρινο, πράσινο, μωβ — όλα μαζί στο ίδιο κάδρο. Δεν έχω κάνει καθόλου επεξεργασία. Και παρ’ όλα αυτά, στην πραγματικότητα με το μάτι ήταν δέκα φορές πιο δυνατό.
Δεν έχω ιδέα πώς λέγονται τα περισσότερα από αυτά τα λουλούδια, αλλά κίτρινα, μωβ και πορτοκαλί είχαν ανακατευτεί και άνθιζαν μεταξύ τους τόσο όμορφα που το άφηνα απλώς να συμβεί μπροστά μου. Και μόνο που σκέφτεσαι ότι κάποιος συντηρεί καθημερινά ένα μέρος τέτοιου μεγέθους, δεν γίνεται να μη σε εντυπωσιάσει.
Όσο ανεβαίνεις πιο πάνω, αρχίζεις να βλέπεις όλο το νησί από ψηλά. Κάτω φαίνονται οι λευκές κολόνες του Venus Garden, πιο πέρα η θάλασσα και ακόμα πιο πέρα οι οροσειρές του Geoje. Μπροστά άνθιζαν ροζ αζαλέες και αγκάλιαζαν όλο το τοπίο σαν φυσική κορνίζα.
Εδώ έμεινα για λίγο απλώς ακίνητος. Είχα ανέβει για να βγάλω φωτογραφίες, αλλά τελικά κατέβασα τη μηχανή και απλώς κοιτούσα. Η γυναίκα μου στεκόταν δίπλα μου σιωπηλή. Αυτές δεν είναι τελικά οι στιγμές που μένουν περισσότερο από κάθε ταξίδι;
Φτάσαμε στο ψηλότερο παρατηρητήριο. Αυτό είναι το υψηλότερο σημείο του Oedo Botania. Έχει και κιάλια, και μπορείς να στηριχτείς στο κιγκλίδωμα και να χαζεύεις τη θάλασσα. Ανέβηκα ιδρωμένος, αλλά ο αέρας εκεί πάνω φυσούσε αρκετά και αυτό το έκανε ακόμη καλύτερο. Μακριά έβλεπες νησάκια σκορπισμένα πάνω στο νερό· όταν η μέρα είναι πραγματικά καθαρή, λένε ότι φαίνεται μέχρι και η Tsushima της Ιαπωνίας. Εκείνη τη μέρα δεν φαινόταν μέχρι τόσο, αλλά δεν με χάλασε καθόλου.
Κοντά στο παρατηρητήριο οι αζαλέες ήταν στην καλύτερή τους φάση. Το ανοιχτό ροζ με τα πιο έντονα στίγματα στο κέντρο ήταν απίστευτα λεπτοδουλεμένο από κοντά. Συνήθως δεν βγάζω λουλούδια, αλλά εδώ μόνο σ’ αυτό το σημείο πρέπει να τράβηξα καμιά δεκαριά φωτογραφίες.
Αν από το παρατηρητήριο κοιτάξεις προς την άλλη πλευρά, βλέπεις την ανατολική όψη του Oedo. Εδώ δεν έχει διαμορφωμένο κήπο· είναι το νησί στην πιο άγρια φυσική του μορφή. Κύματα χτυπούν κάτω από τους γκρεμούς και μικρές βραχονησίδες πετάγονται από τις άκρες των βράχων. Το ίδιο νησί, αλλά από τη μια έχει ευρωπαϊκό κήπο και από την άλλη απότομους φυσικούς βράχους. Αυτή η αντίθεση είναι μάλλον ό,τι κάνει το Oedo τόσο ξεχωριστό.
Ώρα για την κατάβαση. Από εδώ πάνω φαίνονται όλα μονοκόμματα: αριστερά οι λευκές κολόνες του Venus Garden, στο κέντρο τα στρογγυλοκουρεμένα δέντρα, δεξιά οι κλιμακωτοί κήποι, και πίσω απ’ όλα η θάλασσα και τα βουνά του Geoje. Ακόμη και τώρα, με εντυπωσιάζει το πώς χωράνε όλα αυτά σ’ ένα τόσο μικρό νησί. Στην ανάβαση τα είχα βρει ζόρικα, αλλά μόλις είδα αυτή τη θέα, όλα ξαφνικά άξιζαν.
Στον δρόμο προς τα κάτω φαίνεται αυτό το κτήριο με τα πορτοκαλί κεραμίδια. Έτσι όπως ξεπροβάλλει ανάμεσα στα πράσινα αναρριχώμενα φυτά, δεν θυμίζει λίγο κάποιο παράκτιο χωριό της Μεσογείου; Και η θέα στην κάθοδο είναι πάλι άλλη απ’ ό,τι στην άνοδο. Ανεβαίνοντας συγκεντρώνεσαι περισσότερο στον κήπο, ενώ κατεβαίνοντας μπαίνει μπροστά σου όλο το νησί μαζί με τη θάλασσα.
Κατεβαίνοντας πάλι προς την αποβάθρα, είδα τα πλοία να κινούνται συνεχώς. Το ένα κατέβαζε επιβάτες, άλλο περίμενε λίγο πιο έξω στη θάλασσα. Είναι πλοία που έρχονται από διαφορετικά λιμάνια. Εκεί ακριβώς καταλαβαίνεις ξανά πόσο σημαντικό είναι το καρτελάκι που είπα πριν. Ανάμεσα σε όλα αυτά τα καράβια πρέπει να βρεις το δικό σου και να μπεις σ’ αυτό.
«안녕히 가십시오. Good bye!» Η πινακίδα που στην είσοδο έγραφε «καλώς ήρθατε», στην έξοδο σε αποχαιρετά έτσι. Δεν ξέρω γιατί, αλλά μόλις τη βλέπεις σε πιάνει λίγο αυτή η γλυκιά στενοχώρια του τέλους.
Δεν περίμενα με τίποτα ότι οι 2 ώρες θα περάσουν τόσο γρήγορα. Στην αρχή νόμιζα ότι επειδή είναι μικρό νησί θα το δούμε χαλαρά και θα μας περισσέψει χρόνος. Στην πράξη όμως δεν μας έφτασε. Υπήρχαν μικρά μονοπάτια που δεν πρόλαβα να μπω, και θα ήθελα και λίγο χρόνο να κάτσω σε καφέ και να χαζεύω τη θάλασσα. Για την ιστορία, μέσα στο Oedo Botania υπάρχουν δύο καφέ. Το ένα είναι το Venus Garden Cafe στη μέση της διαδρομής, και το άλλο κοντά στην κορυφή λέγεται «Oh! Beautiful». Λένε ότι οι σπεσιαλιτέ τους είναι το patbingsu και ο cold brew καφές. Η θέα είναι, λένε, φοβερή, αλλά εγώ δεν πρόλαβα να περάσω. Αν ξαναπάω, εκεί θέλω σίγουρα να καθίσω.
Προτεινόμενη εποχή
Άνοιξη (Μάρτιος–Μάιος) και φθινόπωρο (Σεπτέμβριος–Νοέμβριος) είναι οι καλύτερες περίοδοι. Την άνοιξη βρίσκεις νάρκισσους, τουλίπες και αζαλέες στο φουλ, ενώ το φθινόπωρο τα κόκκινα φύλλα μπλέκονται με τους φοίνικες και βγαίνει ένα πολύ ιδιαίτερο τοπίο. Το καλοκαίρι, ειλικρινά, ψήνεσαι. Αν δεν έχεις ομπρέλα ηλίου, ανεμιστηράκι και παγωμένο νερό, τα πράγματα ζορίζουν. Τον χειμώνα έχει λιγότερα λουλούδια, οπότε μένει λίγο πιο πίσω από άνοιξη και φθινόπωρο.
Προτεινόμενη μέρα
Η καθημερινή εκτός αιχμής είναι μακράν η καλύτερη επιλογή. Εγώ πήγα καθημερινή και πάλι υπήρχε λίγος κόσμος. Αν πας Σαββατοκύριακο ή αργία, από τα 5 λιμάνια καταφθάνει πολύς κόσμος μαζί και το μέρος γεμίζει. Αν θες φωτογραφίες χωρίς χάος και πιο ήρεμο περπάτημα, καθημερινή και κατά προτίμηση με το πρώτο πλοίο.
Πράγματα που πρέπει να προσέξεις
Δεν επιτρέπεται να μπαίνεις μέσα στα παρτέρια για φωτογραφίες. Επίσης απαγορεύεται να παίρνεις φυτά ή πέτρες, και αν το κάνεις μπορεί να σου ζητήσουν να φύγεις. Εξωτερικό φαγητό δεν επιτρέπεται, και κατοικίδια επίσης δεν μπαίνουν. Είναι από εκείνα τα μέρη που πρέπει να τα δεις όμορφα, αλλά και να τα σεβαστείς.
Μέρος που θέλω να ξαναδώ
Στο καράβι της επιστροφής ρώτησα τη γυναίκα μου: «Θα ήθελες να ξανάρθουμε;» Η απάντηση βγήκε κατευθείαν. «Να ξανάρθουμε άνοιξη. Όταν θα έχουν ανοίξει κι άλλα λουλούδια.» Ακριβώς το ίδιο σκέφτηκα κι εγώ. Αν οι 2 ώρες μού φάνηκαν λίγες, αυτό από μόνο του λέει πόσο μου άρεσε.
Αν φτάσεις μέχρι το Geoje και δεν πας στο Oedo Botania, ειλικρινά είναι κρίμα. Το ότι πρέπει να μπεις σε καραβάκι ίσως ακούγεται λίγο μπελάς, αλλά όταν τελικά πας, καταλαβαίνεις ότι αυτή ακριβώς η μικρή ταλαιπωρία κάνει το νησί πιο ξεχωριστό. Επειδή δεν φτάνεις τόσο εύκολα, συγκινεί περισσότερο όταν τελικά πατάς εκεί.
Την επόμενη φορά θέλω να κάτσω σε καφέ, να πιω έναν καφέ χαζεύοντας τη θάλασσα, να μπω σε περισσότερα μικρά μονοπάτια και να περπατήσω με πολύ περισσότερη άνεση.
Συχνές ερωτήσεις (FAQ)
Q. Πόσο κοστίζει η είσοδος στο Oedo Botania;▼
Η είσοδος στο Oedo κοστίζει 11.000 won για ενήλικες (περίπου $8), 8.000 won για μαθητές γυμνασίου και λυκείου (περίπου $6) και 5.000 won για παιδιά από 25 μηνών μέχρι δημοτικό (περίπου $4). Το εισιτήριο του πλοίου πληρώνεται ξεχωριστά και αλλάζει ανά αποβάθρα. Συνήθως για ενήλικες είναι περίπου 15.000 έως 22.000 won, δηλαδή γύρω στα $11–$16. Αν κάνεις online κράτηση νωρίτερα, συνήθως βρίσκεις και έκπτωση.
Q. Από πού παίρνεις το καραβάκι για το Oedo;▼
Στο Geoje υπάρχουν 5 αποβάθρες: Jangseungpo, Jisepo, Wahyeon, Gujora και Dojangpo (Haegeumgang). Κάθε αποβάθρα έχει διαφορετικές ώρες και ελαφρώς διαφορετικές τιμές, οπότε καλό είναι να το ελέγξεις πριν φύγεις. Αν σε απασχολεί η ναυτία, το Gujora είναι η πιο σύντομη διαδρομή, περίπου 10 λεπτά μέχρι το Oedo.
Q. Πόση ώρα διαρκεί η επίσκεψη στο Oedo Botania;▼
Ο ελεύθερος χρόνος πάνω στο νησί είναι περίπου 2 ώρες. Αν προσθέσεις τον χρόνο του πλοίου, τη θαλάσσια περιήγηση στο Haegeumgang και την επιστροφή, συνολικά μιλάμε για 3 έως 4 ώρες πήγαινε-έλα. Αν βάλεις μέσα και παρκάρισμα και έκδοση εισιτηρίων, καλύτερα να υπολογίσεις μισή μέρα.
Q. Ποια εποχή είναι η καλύτερη για να πας στο Oedo Botania;▼
Η καλύτερη εποχή είναι άνοιξη (Μάρτιος–Μάιος) και φθινόπωρο (Σεπτέμβριος–Νοέμβριος). Την άνοιξη βρίσκεις νάρκισσους, τουλίπες και αζαλέες σε πλήρη άνθηση, ενώ το φθινόπωρο τα φύλλα συνδυάζονται με τους φοίνικες και βγαίνει πολύ ιδιαίτερη εικόνα. Το καλοκαίρι έχει πολύ ζέστη και υγρασία, οπότε κουράζει περισσότερο, και τον χειμώνα έχει λιγότερα λουλούδια.
Q. Μπορείς να πάρεις φαγητό μαζί σου στο Oedo Botania;▼
Όχι, τα φαγητά και τα ποτά από έξω απαγορεύονται. Μέσα στο νησί υπάρχουν 2 καφέ και σημεία για μικρά σνακ, όπου πουλάνε cold brew, patbingsu, παγωτό, udon και άλλα απλά πράγματα. Απλώς να ξέρεις ότι οι τιμές είναι λίγο τσιμπημένες και σε κάποιους αυτόματους πωλητές δεν δέχονται κάρτα, οπότε λίγα μετρητά καλό είναι να τα έχεις.
Q. Έχω έντονη ναυτία. Θα έχω θέμα;▼
Εξαρτάται από την κατάσταση της θάλασσας, αλλά γενικά στη νότια θάλασσα τα κύματα δεν είναι συνήθως ακραία. Αν παρ’ όλα αυτά ανησυχείς, στο εκδοτήριο του πλοίου μπορείς να αγοράσεις χάπι ναυτίας με 1.000 won. Επίσης, αν μείνεις μόνο μέσα μπορεί να σε πιάσει περισσότερο, ενώ στο κατάστρωμα με αέρα συνήθως βοηθάει. Αν η ναυτία σε φοβίζει πολύ, το Gujora είναι καλή επιλογή γιατί απέχει μόνο περίπου 10 λεπτά από το Oedo.
Q. Γίνεται η επίσκεψη με καρότσι ή αναπηρικό αμαξίδιο;▼
Ειλικρινά, είναι δύσκολο. Το νησί είναι λοφώδες, με πολλές ανηφόρες και σκάλες, και δεν υπάρχουν διευκολύνσεις όπως ασανσέρ ή ράμπες. Αν έχεις κινητικές δυσκολίες ή χρειάζεται να σπρώχνεις καρότσι, είναι κάτι που πρέπει οπωσδήποτε να λάβεις υπόψη πριν αποφασίσεις να πας.
Αυτή η ανάρτηση δημοσιεύτηκε αρχικά στο https://hi-jsb.blog.