24 uur open café in Zuid-Korea — nachtbezoek met foto's

Pascucci in de wijk Sintanjin in Daejeon — een middelgrote stad zo'n anderhalf uur ten zuiden van Seoul — is een groot café dat 24 uur per dag open is. Er is een drive-through, een ruime gratis parkeerplaats, en ook midden in de nacht kun je gewoon koffie, gelato, taart en panini bestellen. De bestelterminal werkt in het Koreaans, Engels, Japans en Chinees. Het café heeft twee verdiepingen met draadloos opladen en gratis wifi — ideaal om 's nachts lang te blijven zitten. Pascucci is oorspronkelijk een Italiaans koffiemerk uit 1883, dat in Zuid-Korea door de SPC-groep wordt gerund. Dit artikel is mijn persoonlijke ervaring van een bezoek rond middernacht.

Middernacht — waarom uitgerekend dit café?

Ik kon niet slapen en zei tegen mijn vrouw: "Zullen we naar een café gaan?" Ze stond meteen op. Alleen was het bijna middernacht, en alle cafés in de buurt waren al dicht. Online zoeken leverde ook niks op, dus uiteindelijk reden we naar Pascucci Sintanjin — een vestiging die 24 uur open is. Dit was mijn derde bezoek. De eerste twee keer was ook 's nachts. Als je in Sintanjin woont en 's avonds laat nog ergens heen wil, heb je niet heel veel opties, dus dit café komt steeds weer bovendrijven.

De naam Pascucci klinkt hartstikke Italiaans, en dat klopt ook — het merk werd in 1883 in Italië opgericht. In 2002 bracht de Koreaanse SPC-groep het naar Zuid-Korea, en inmiddels zijn er in Korea meer vestigingen dan in Italië zelf. Toch is het merk minder bekend dan Starbucks of A Twosome Place. Ik ken Pascucci al langer: een paar jaar geleden werkte ik maandenlang op een bouwproject voor een chipfabriek in Cheongju, en toen ging ik minstens drie à vier keer per week naar de Pascucci om de hoek. Ik ben er zo vaak geweest dat ik het niet meer kan tellen. Sindsdien voelt het merk gewoon vertrouwd, ook al ga ik er niet meer zo vaak.

's Nachts ziet het er nog mooier uit

Van buiten gezien schijnt het licht door de glazen gevel naar buiten, waardoor de klimplanten en bloemdecoraties er zacht verlicht uitzien. Mijn vrouw zei meteen toen ze uitstapte: "Het is 's nachts toch echt mooi hier." Precies hetzelfde als de vorige twee keer. Overdag is het gewoon een groot café, maar in het donker reflecteert het binnenlicht in het glas en trekt het vanzelf je aandacht. Het gebouw is een drive-through-vestiging, dus het is lekker ruim opgezet — geen benauwd gevoel, alles open en luchtig.

Bij het uithangbord lichtte het drive-through-teken helder op, en als je langs de ramen loopt, zie je binnen een muurschildering vol bloemen en fruit tussen de klimplanten door. Even voor de duidelijkheid: de drive-through is 's nachts niet in gebruik. Die werkt alleen overdag; 's nachts parkeer je gewoon en loop je naar binnen. Ondanks dat het middernacht was, zag ik behoorlijk wat mensen binnen zitten. Oké, het is dus écht 24 uur open.

Het interieur — een café met bloemen over twee verdiepingen

Binnen is het nog veel ruimer dan je van buiten verwacht. Het plafond is twee verdiepingen hoog, en van boven hangen bloemen en klimplanten naar beneden — het voelt alsof er een kleine tuin in het café is gezet. De lange tafels bij het raam waren het fijnst: tussen de houten decoraties door viel zacht licht naar binnen, en zelfs om middernacht zat er iemand in z'n eentje met een laptop. In Zuid-Korea is het heel normaal om uren alleen in een café te zitten. Je ziet er mensen die op hun laptop werken, studenten die voor tentamens studeren en mensen die gewoon op hun telefoon staren. Bij een franchisecafé verwacht je dit niveau interieur niet, maar aan deze vestiging is duidelijk veel aandacht besteed.

De muurschildering en zitindeling

Eén hele wand is gevuld met een schildering van bloemen en fruit, en door het formaat valt het behoorlijk op. Qua zitplaatsen is er van alles: lange banken langs de muur, hoge bartafels en gewone stoelen — of je nu alleen komt of met een groepje, er is plek genoeg. Na middernacht was dit gedeelte bijna leeg, wat handig was om foto's te maken. De muurschilderingkant is wel vrij fel verlicht, dus als je 's nachts lekker knus wil zitten, ben je beter af bij de ramen.

De toonbank en de nachtelijke dessertvitrine

De toonbank maakt een lange bocht, en alleen al daaraan zie je hoe groot de zaak is. Zelfs om middernacht stond er een medewerker drankjes te maken. Het menubord is een digitaal scherm met niet alleen koffie, maar ook granita en gelato. Voor de toonbank lagen broodjes en desserts keurig uitgestald. Bij de meeste 24-uurscafés is de vitrine op dit tijdstip allang leeg, maar hier was er na middernacht nog verrassend veel over. Dat je 's nachts nog iets te kiezen hebt als je trek krijgt — dat staat vast.

Bestellen via de terminal — Engels, Japans en Chinees

Ik bestelde via de zelfbedieningsterminal. In Koreaanse cafés bestel je tegenwoordig bijna altijd zo: je kiest op het touchscreen wat je wilt en betaalt met je pas. De interface is zo intuïtief dat je het na één of twee keer al doorhebt. Op het scherm zag ik een cream tea 1+1-actie — koop één van de drie cream tea-varianten en je krijgt er gratis een americano bij. Best een goede deal als je toch twee drankjes nodig hebt. Eronder stonden ook nieuwe berry matcha-dranken, maar ik ging uiteindelijk toch voor mijn vaste keuze.

De terminal ondersteunt ook Engels. Als landelijke franchise kun je kiezen uit Engels, Japans en Chinees, en het Engelse scherm zag er prima uit. Ook zonder Koreaans te spreken kun je meteen kiezen of je ter plekke wilt eten of meenemen, dus schrikken bij het bestellen hoeft niet. Kleine tip: als je kiest om ter plekke te drinken, krijg je een mok in plaats van een wegwerpbeker. In Zuid-Korea is het gebruik van wegwerpbekers in cafés namelijk bij wet beperkt.

In de Engelse modus zijn de categorieën opgedeeld met grote pictogrammen, wat het kiezen makkelijk maakt. Seizoensmenu, koffie, drankjes, taart, broodjes, bakkerij en gelato — alles in één overzicht. Je hoeft geen Koreaans te kennen; gewoon op het plaatje tikken werkt ook. Na de categorie kies je je product en ga je direct naar het betaalscherm, dus ook als je voor het eerst zo'n terminal gebruikt, raak je niet verdwaald.

Prijzen en betaalmogelijkheden

Bij de broodjes verschenen panini's: Philly steak, avocado kipham, egg melting bulgogi en Italian classic, allemaal tussen de $ 5,20 en $ 5,40. Bij de taarten begon de cassata-serie vanaf $ 4,80 en de soufflé-cheesecake was $ 4,30. Een hele aardbeien-yoghurttaart kostte $ 9,00, en per punt zit je hier op het gemiddelde prijsniveau van een Koreaans franchisecafé. De namen en foto's werden ook in het Engels goed weergegeven, dus prijzen vergelijken en kiezen ging soepel.

Het betaalscherm was ook netjes in het Engels. Creditcard werkt uiteraard, en daarnaast worden allerlei mobiele betaaldiensten ondersteund die in Korea populair zijn.

Dat WeChat Pay wordt geaccepteerd viel me op. Niet veel Koreaanse franchisecafés ondersteunen dat al. Voor buitenlandse bezoekers is dat erg handig. Aangezien ook buitenlandse Visa- en Mastercards werken, zul je bij het afrekenen eigenlijk nooit vastlopen.

Mijn vrouw betaalde met Samsung Pay. Telefoon tegen de kaartlezer onder aan de terminal houden en het werd meteen herkend. Eén tiramisu-gelato, één ijskoffiemokka en één Italian classic panini — totaal 19.800 won, omgerekend zo'n $ 13,70. Onderaan de bon stond het wifi-wachtwoord al afgedrukt. De eerste en tweede verdieping hebben elk een eigen netwerk, en de wachtwoorden staan er allebei op, dus je hoeft het niet aan het personeel te vragen. Bijna alle cafés in Korea bieden gratis wifi — meestal staat het wachtwoord op de toonbank of op de kassabon.

Taart, panini en brood — de vitrine is ook om middernacht nog vol

In afwachting van de bestelling bekeek ik de vitrine. De cassata-serie lag er mooi op een rij: bosbessenyoghurt en tiramisu naast elkaar vielen als eerste op. De bosbessenyoghurt had hele bosbessen bovenop — zag er smakelijk uit — en de tiramisu had een dikke laag cacaopoeder in echte Italiaanse stijl. Allebei $ 4,80, en de porties leken ruimer dan verwacht, dus voor die prijs viel er niks te klagen. Ernaast stond de cassata kersenchocolade voor $ 5,10, met bovenop een berg chocoladestukjes die behoorlijk zoet beloofde te worden. Tussendoor lagen er ook aardbeientaartpunten en andere varianten — dat de vitrine na middernacht nog zo vol zat, had ik niet verwacht.

Naast de taarten was er een broodjes- en paninihoek, en ook daar was de keuze indrukwekkend. Ze stonden elk op een houten plankje, handig om te bekijken, en ze hadden allemaal een rode HOT-sticker — kennelijk worden ze bij bestelling opgewarmd. De Philly steak-panini had jalapeño bovenop het vlees, wat pittig beloofde te zijn. De panini ernaast zat bomvol rucola en saus in volkorenbrood en zag er het lekkerst uit van allemaal. De Italian classic panini had ham, olijven en tomaat — een veilige combinatie, en dat was wat mijn vrouw koos. De prijzen lagen tussen $ 4,90 en $ 5,70. Qua formaat paste het niet in één hand, dus als nachtelijk snack is het meer dan genoeg. Op de plank eronder stonden ook water en sapjes, dus je kunt ook gewoon brood en water kopen zonder een drankje te bestellen.

Op de toonbank lag ook nog apart brood uitgestald. Er waren twee soorten bagels — naturel en basilicum — allebei met roomkaas voor $ 3,10. Ernaast lagen zoutbroodjes en kubusvormige broodjes voor $ 2,00 tot $ 3,40. Op een ander dienblad stonden croissants en ronde gebakjes, en op de achtergrond zag ik een bordje over een Naver-bonreviewactie — als je een review schrijft, krijg je een macaron, leek het. Dat er op dit uur nog zo veel brood over is, is eerlijk gezegd knap. Maar als brood je hoofddoel is, kun je beter overdag komen.

Draadloos opladen en wifi — waarom je hier de hele nacht kunt blijven

Omdat het even duurde voor de drankjes klaar waren, zochten we alvast een plek. We gingen aan de lange tafel bij het raam zitten, met bloemen- en citroendecoratie die van boven naar beneden hing — de sfeervolste plek. Als je goed naar de tafel kijkt, zie je dat er stopcontacten in verwerkt zijn, en daarnaast ook draadloze oplaadpads die in het tafelblad zijn ingebouwd. Je legt je telefoon erop en het laden begint vanzelf. Ik had de draadloze opladers al vaker gebruikt bij Pascucci in Cheongju. Eerlijk gezegd: de laadsnelheid is traag. Als je haast hebt, kun je beter gewoon de kabel in het stopcontact steken. Maar als je koffie zit te drinken en je telefoon toch op tafel ligt, laadt-ie langzaam op — voor een uurtje of twee zitten is dat prima. In een 24-uurscafé waar je de hele nacht wilt blijven, is opladen bijna een must. Hoeveel cafés hebben nou draadloos opladen bij élke zitplek?

De banken op de tweede verdieping en de nachtsfeer

Ik ging even naar de tweede verdieping kijken. Het is daar echt ruim. Aan de muur staat PHILOSOPHY geschreven, en daarvoor strekken zich bankzitplaatsen uit. Groen, rood, geel, grijs — alle stoelen hebben een andere kleur, maar juist daardoor klopt de sfeer. De tafels hebben ronde, boonvormige vormen waardoor het geheel niet stijf aanvoelt, en de banken zijn lekker zacht — om lang te zitten is het hier een stuk fijner dan aan de lange tafels beneden.

Bij de glazen balustrade kijk je recht naar beneden op de begane grond. Op de hoogte van de tweede verdieping hangen de bloemdecoraties en lampen vlak voor je neus, dus het uitzicht is weer heel anders dan van beneden. Naar buiten zie je het Pascucci-logo weerspiegeld in het glas, naar binnen de toonbank en de gasten — een lekker open gevoel. Na middernacht zaten er boven nog mensen op hun laptop en een paar stelletjes die zachtjes praatten. Samen met de begane grond waren er zeker meer dan tien groepjes. Om middernacht is dat behoorlijk wat — dit draait echt als een 24-uurscafé hoort te draaien. De verlichting boven is wel dimmer dan beneden, dus de sfeer is er meer geschikt om te relaxen en te kletsen dan om te werken.

Tiramisu-gelato, koffiemokka en Italiaanse panini — de smaaktest

Eindelijk was de bestelling klaar. Ik zette het dienblad neer bij de balustrade op de tweede verdieping, en de bloemdecoratie en lampjes erachter zorgden vanzelf voor een mooie fotoachtergrond. De ijskoffiemokka had een flinke berg slagroom — die was van mijn vrouw. De tiramisu-gelato had een bol vanille-ijs die bovenop de beker dreef — die was van mij. De eerste slok gelato is wat bitterig, met koffie die eerst doorkomt. Naarmate het ijs smelt, wordt alles zachter, en naar de bodem toe wordt de koffiesmaak weer sterker. Als je het in één keer opdrinkt merk je het misschien niet, maar rustig drinkend verandert de smaak gaandeweg en dat maakt het juist leuk.

De Italian classic panini kwam doorgesneden, met duidelijke grillstrepen aan de buitenkant en kaas die uit de doorsnede liep. Bij de eerste hap bleek de ham in meerdere lagen gevouwen te zitten, met tomaat en gesmolten mozzarella die er samen uit kwamen — best lekker. Het brood zelf was aan de knapperige kant, wat een fijne bite gaf, en er zat meer vulling in dan ik had verwacht. Van een franchisecafé-panini had ik geen hoge verwachtingen, maar als nachtelijk snack deed het z'n werk prima. Alleen was het net te weinig om met z'n tweeën te delen. We hadden gelukkig net gegeten, anders had ik er nog eentje besteld. En de panini was al een beetje afgekoeld toen we hem kregen. Het zou worden opgewarmd, maar echt heet was het niet. Als ik het meteen had gegeten, was het misschien niet opgevallen, maar ik sjouwde het naar de tweede verdieping, maakte foto's, en dán pas eten — dan merk je het des te meer.

Zelf opruimen en parkeren — bij het weggaan

In Koreaanse cafés ruim je zelf op. Het personeel komt niet naar je tafeltje — als je klaar bent, breng je het dienblad naar zo'n retourpunt. Weet je niet hoe het werkt? Kijk gewoon even hoe iemand anders het doet. Lege bekers en het dienblad op de plank, en rietjes en servetten gooi je apart weg in de afvalbak ernaast waar gescheiden wordt ingezameld.

Na een uurtje zitten vertrokken we langzaam. Het was rond één uur 's nachts en de parkeerplaats was bijna leeg. Er zijn best veel plekken, dus ook overdag hoef je waarschijnlijk niet rond te rijden voor een plek. De zaak ligt direct aan een grote weg, dus met de auto is het makkelijk bereikbaar — dit is duidelijk een locatie voor automobilisten, niet voor het openbaar vervoer.

Eerlijk gezegd is Pascucci in Korea niet het soort café waar je speciaal naartoe gaat. Maar deze vestiging is anders. Het is 24 uur open, het is ruim, het interieur is duidelijk met zorg gedaan, en na middernacht zitten er nog steeds meer dan tien groepjes. We kwamen omdat er 's nachts niks anders open was, maar ik denk dat we nog een keer teruggaan. Als je in de buurt van Daejeon-Sintanjin bent en 's nachts een café zoekt, probeer deze dan eens.