กินข้าวเช้าที่จุดพักรถบนมอเตอร์เวย์เกาหลี — คิมเจ SA

เช้าตรู่บนมอเตอร์เวย์แซมันกึม-โพฮัง จากแทจอนสู่ชินัน

วันที่ 4 พฤษภาคม 2026 ผมกับภรรยาขับรถจากแทจอน (대전 เมืองใหญ่ตอนกลางของเกาหลี) มุ่งหน้าลงใต้ไปชินัน (신안 พื้นที่ชายฝั่งทะเลทางตะวันตกเฉียงใต้) เพื่อไปเที่ยวพักผ่อน ขับมาได้ประมาณชั่วโมงครึ่งก็เริ่มหิวขึ้นมาแล้ว พอวิ่งบนมอเตอร์เวย์แซมันกึม-โพฮังแล้วเห็นป้ายจุดพักรถคิมเจ ก็เลยแวะเข้าเลย ผมอธิบายให้ภรรยาที่เป็นชาวต่างชาติฟังว่าจุดพักรถบนมอเตอร์เวย์เกาหลีเป็นยังไง พอเข้าไปปุ๊บก็เห็นเลยว่าตัวอาคารใหม่เอี่ยมมาก

ความประทับใจแรกของจุดพักรถคิมเจ

จุดพักรถคิมเจตั้งอยู่บนช่วงมอเตอร์เวย์แซมันกึม-โพฮัง เป็นอาคารสร้างใหม่ หลังคาออกแบบเป็นทรงโค้งมน ว่ากันว่าเป็นดีไซน์ที่ได้แรงบันดาลใจมาจากรวงข้าว เพราะคิมเจเป็นแหล่งปลูกข้าวที่มีชื่อเสียงมากของเกาหลี ลานจอดรถแบ่งเป็นโซนรถเก๋งกับโซนรถบรรทุก ตอน 7 โมงเช้ายังมีที่ว่างเยอะอยู่ ยางมะตอยดำสนิท เส้นจอดรถสีสดใส เห็นชัดเลยว่าเพิ่งปูผิวถนนได้ไม่นาน

แผงขายของกินด้านนอกอาคาร

สองฝั่งของทางเข้าอาคารมีแผงขายของกินเรียงราย ซึ่งเป็นภาพคุ้นตาของจุดพักรถบนมอเตอร์เวย์เกาหลีทั่วไป คอนเซปต์คือให้คนแวะซื้อของกินง่ายๆ ด้านนอกก่อนเข้าตัวอาคาร ของที่เห็นกับราคาวันนั้น (ข้อมูล พ.ค. 2026) มีดังนี้ ฮอทด็อก (คอร์นด็อกเกาหลี) ฿75–115, โซต็อกโซต็อก (ไส้กรอกเสียบสลับกับต็อก) ฿90–115, โฮดูกวาจา (ขนมรูปวอลนัท) ฿75–125, โอมุกย่าง (ลูกชิ้นปลาเสียบไม้) ฿25–50, มันฝรั่งลูกเล็กทอด ฿75–100, ปลาหมึกย่างถ่าน ฿125–200, ต็อกบกกี ฿100–125 โอมุกก็คือเนื้อปลาบดนึ่งแล้วอัดเป็นแผ่นคล้ายลูกชิ้นปลาญี่ปุ่น ส่วนโซต็อกโซต็อกเป็นสแน็กเสียบไม้ที่สลับไส้กรอกกับต็อก (แป้งข้าวเหนียวนึ่ง) เป็นของกินเล่นยอดนิยมตามจุดพักรถเกาหลี

อีกฝั่งมีร้านขนมปังชื่อ ชองจูโอมเล็ต สั่งปุ๊บทำสดให้เลยภายใน 3–5 นาที มันฝรั่งอบทั้งลูกราคา ฿125 ข้าวโพดคัพราว ฿95 แต่เราตั้งใจจะกินข้าวเช้าจริงจังที่ฟู้ดคอร์ต เลยเดินดูแค่ตาแล้วผ่านไป

ภายในอาคาร — คาเฟ่ ร้านสะดวกซื้อ ตู้คีออสก์

เข้ามาในอาคารทางซ้ายมือจะเจอร้านกาแฟ Pascucci ซึ่งเป็นเชนคาเฟ่ที่ใช้แก้วขนาดใหญ่ 24 ออนซ์ แต่ตอนนั้นเรายังไม่อยากกินกาแฟก็เลยเดินผ่าน ฝั่งตรงข้ามมีร้านสะดวกซื้อ GS25 ไว้ซื้อเครื่องดื่มหรือขนมเล็กๆ น้อยๆ เดินตามทางเข้าไปข้างในจะเจอฟู้ดคอร์ตกับตู้คีออสก์สั่งอาหาร

จุดพักรถบนมอเตอร์เวย์เกาหลีส่วนใหญ่ใช้ระบบสั่งอาหารผ่านตู้คีออสก์แบบนี้แล้ว วิธีใช้คือกดหน้าจอเลือกเมนู จ่ายด้วยบัตรเครดิต/เดบิต แล้วจะได้ใบเสร็จพร้อมหมายเลขรับอาหาร ข้อสำคัญคือ ไม่รับเงินสด จ่ายบัตรอย่างเดียว ถ้าร้านไหนปิดแล้ว หน้าจอจะขึ้นว่า "ปิด" ดังนั้นก่อนกดสั่งให้เช็กหน้าจอก่อนนะครับ

ตู้ราเมนอัตโนมัติและตู้กุกบับอัตโนมัติ

ข้างฟู้ดคอร์ตมีตู้ราเมนอัตโนมัติ น้ำร้อนก็ออกจากตู้เลยไม่ต้องพึ่งพนักงาน ทำกินเองได้เลย เมนูกับราคา (ข้อมูล พ.ค. 2026 รวมถ้วย) มีดังนี้ จินจัมปง ฿115, จินราเมน (เผ็ด/ไม่เผ็ด) ฿115, โซลราเมน ฿100, ยอลราเมน ฿100, ปลาหมึกจัมปง ฿115, อันซองทังมยอน ฿100, บีบิมมยอน ฿100, ข้าวผัดมาม่า ฿115, จาปาเกตตี ฿115 ส่วนรสกุ้งหมดสต็อก ถ้าซื้อมาม่าแบบเดียวกันที่ร้านสะดวกซื้อจะอยู่แค่ราว ฿40–50 แปลว่าค่าถ้วยกับค่าน้ำร้อนทำให้ราคารวมแพงกว่า 2–3 เท่าเลยทีเดียว

ข้างตู้ราเมนยังมีตู้กุกบับอัตโนมัติอีกด้วย กุกบับคือข้าวราดซุปร้อนแบบเกาหลี ตู้นี้ขาย ยุกเกจัง (ซุปเนื้อเผ็ด) ฿225, ซอลลงทัง (ซุปกระดูกวัวต้มขาว) ฿250, โคริกมทัง (ซุปหางวัว) ฿275 ถ้าพูดตรงๆ คือไม่มีพ่อครัวทำให้แต่ราคาเกือบ 300 บาท ผมว่ามันแพงไปหน่อย เทียบกับอาหารที่ฟู้ดคอร์ตซึ่งมีคนทำให้ ราคาก็พอๆ กันหรือบางเมนูแพงกว่าด้วยซ้ำ ตรงนี้ค่อนข้างน่าผิดหวังเหมือนกัน

สั่งอาหารเช้าที่ฟู้ดคอร์ต

ฟู้ดคอร์ตแบ่งเป็นโซนอาหารเกาหลี โซนอูด้ง/ราเมน และโซนอาหารตะวันตก โซนเกาหลีมี ชองโบรีฮันอูกุกบับ (ข้าวซุปเนื้อวัวเกาหลี) ฿275, อกกลซุนดูบูจิเก (ซุปเต้าหู้อ่อน) ฿350, นัมโดชิกหมูกิมชีจิเก (แกงกิมชีหมู) ฿240 เป็นต้น โซนอูด้งมี คัตสึโอะยูบุอูด้ง ฿190, อูด้งประหยัด ฿140, เซ็ตทงคัตสึอูด้ง ฿300 ราคาโดยรวมอยู่ที่ ประมาณ ฿140–350 ซึ่งอาหารตามจุดพักรถมอเตอร์เวย์เกาหลีก็แพงกว่าร้านในเมืองอยู่แล้ว ราคาขนาดนี้ถือว่าอยู่ในเกณฑ์ที่คาดไว้

แต่ปัญหาคือตอน 7 โมงเช้าสั่งได้ไม่ครบทุกเมนู หลายร้านยังเตรียมของไม่เสร็จ ตัวเลือกจึงแคบลงมาก อูด้งเป็นเมนูพื้นฐานที่จุดพักรถเกาหลีทุกแห่งขาย 24 ชั่วโมง เลยสั่งได้ แล้วก็โชคดีที่ร้านชูออทัง (ซุปปลาช่อน) เปิดอยู่ด้วย กิมชีจิเกก็พอได้ แต่นอกนั้นจำกัดมาก ผมกับภรรยายืนหน้าป้ายเมนูอยู่นาน สุดท้ายภรรยาเลือกชูออทัง ส่วนผมเลือกอูด้ง

สั่งผ่านตู้คีออสก์ได้แก่ อูด้งหอยเป๋าฮื้อโอมุกเสียบไม้ 7,000 วอน (฿175) กับ อีแฮยุนชูออทัง 11,000 วอน (฿275) รวมข้าวธัญพืช ทั้งหมด 18,000 วอน (฿450) ตอน 7 โมง 27 นาที จ่ายเสร็จจะได้ใบเสร็จพร้อมหมายเลข เอาไปยืนรอหน้าเคาน์เตอร์จนเรียกหมายเลข แต่พอผมเข้าห้องน้ำกลับมา ภรรยาดันสลับจานให้เรียบร้อยแล้ว กลับมาเจอชูออทังอยู่ที่ผม ส่วนอูด้งไปอยู่ที่ภรรยา สุดท้ายก็ต้องกินชูออทังไปงั้นแหละ

อูด้งหอยเป๋าฮื้อโอมุกเสียบไม้ กับ อีแฮยุนชูออทัง

อูด้งหอยเป๋าฮื้อโอมุกเสียบไม้เป็นเส้นอูด้งในน้ำซุปใส มีโอมุกเสียบไม้กับหอยเป๋าฮื้อไม่กี่ชิ้นวางด้านบน ปริมาณก็โอเค คิดว่าราคา ฿175 ไม่ถึงกับเสียดายมาก แต่ชื่อเมนูมี "หอยเป๋าฮื้อ" ทั้งทีหอยจริงๆ น้อยมาก ตรงนี้ค่อนข้างน่าเสียดาย

ชูออทังเป็นซุปเกาหลีดั้งเดิมที่ทำจากปลาช่อน (미꾸라지 คล้ายปลาไหลตัวเล็กน้ำจืด) บดละลายในน้ำซุป รสชาติเข้มข้นและซุปค่อนข้างข้น แต่อีแฮยุนชูออทังที่กินวันนั้นค่อนข้างจืดไปหน่อย รสชาติไม่จัดจ้าน แล้วกับราคา ฿275 ก็ไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรพิเศษ

ข้าวธัญพืชที่มาด้วยเป็นข้าวขาวผสมข้าวบาร์เลย์ ถั่ว ข้าวฟ่าง ซึ่งในเกาหลีถือว่าเป็นอาหารเพื่อสุขภาพ เครื่องเคียง (บันชัน) ที่ได้มาคือกิมชีผักกาดขาวกับกักดูกี กักดูกีคือหัวไชเท้าหั่นเต๋าหมักกับพริกป่นปรุงรส กินคู่กับซุปจะช่วยตัดความเลี่ยนได้ดี คล้ายๆ กับผักดองที่เรากินคู่กับก๋วยเตี๋ยว ทั้งสองอย่างเป็นเครื่องเคียงฟรีไม่คิดเงินเพิ่ม

หลังกินเสร็จ — เก็บจานเองและตู้น้ำดื่ม

ที่ฟู้ดคอร์ตบนจุดพักรถมอเตอร์เวย์เกาหลี กินเสร็จต้องเก็บจานเอง ช้อนกับตะเกียบเอาไปวางที่จุดคืนช้อนแยกต่างหาก ส่วนถาดกับชามเอาไปวางที่จุดคืนจาน ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติในเกาหลี คล้ายกับศูนย์อาหารในห้างบ้านเราที่ต้องเก็บถาดเอง

ใกล้ๆ กันมีตู้กดน้ำดื่มฟรีกดได้ตามสบาย แล้วยังมีถังทิ้งน้ำซุปราเมนโดยเฉพาะแยกไว้ด้วย ภรรยาบอกว่า "สะอาดดีจัง" อาคารใหม่จริงๆ จุดคืนจานกับตู้น้ำดื่มรอบๆ ก็สะอาดเป็นระเบียบมาก

จิบวานิลลาลาเต้ที่คาเฟ่ซากวาดัง

กินเสร็จอยากได้กาแฟสักแก้ว เดินออกมานอกอาคารก็เจอคาเฟ่ชื่อ ซากวาดัง (사과당 แปลว่า "บ้านแอปเปิ้ล") ตั้งอยู่ฝั่งทางออกของจุดพักรถคิมเจ เป็นคาเฟ่เล็กๆ ป้ายเขียนด้วยลายมือสวยดี ตามชื่อเลย ที่นี่ขายขนมหวานที่ใช้แอปเปิ้ลเป็นวัตถุดิบหลักด้วย แอปเปิ้ลพายเป็นเมนูซิกเนเจอร์ ตั้งใจจะซื้อแค่กาแฟแต่พอเห็นเมนูก็เริ่มลังเลขึ้นมา

ดูขนมปังในคาเฟ่

ภายในคาเฟ่มีขนมปังห่อเดี่ยวๆ วางบนถาดไม้เรียงสวย ฝั่งหนึ่งเต็มไปด้วยโซโบโร ซึ่งเป็นขนมปังเกาหลีที่หน้าบนเคลือบด้วยแป้งผสมเนยกับน้ำตาลอบจนกรอบ คล้ายเมลอนปังญี่ปุ่น ข้างๆ มีขนมปังช็อกโกแลตกลมๆ กรีดเป็นรูปกากบาท เฟรนช์โรลโฮลวีตราคา ฿90 เหลือแค่สองชิ้น มินิสโตนแอปเปิ้ลพายข้าวไรย์ ฿50 มีท็อปปิ้งถั่วแดงกวนสีม่วง วานิลลาแอปเปิ้ลพายก็ ฿50 เหมือนกัน แป้งครัวซองต์สอดไส้ครีมวานิลลาหนาๆ ฉลากโภชนาการเขียน 206 แคลอรี ลังเลอยากซื้อแต่เพิ่งกินอิ่มจากฟู้ดคอร์ต เลยสั่งแค่เครื่องดื่ม

สั่งวานิลลาลาเต้เย็น ราคาจำไม่ได้แน่ชัด แก้วมีปลอกกระดาษสีเขียวพิมพ์โลโก้ "Bean and Bread Cafe" ดูเหมือนซากวาดังจะบริหารภายใต้แบรนด์นี้ ชั้นบนเป็นนม ชั้นล่างเป็นเอสเปรสโซเข้มๆ แยกชั้นสวย เลยถ่ายรูปก่อนคนนึง รสชาติก็เป็นวานิลลาลาเต้ธรรมดาดีครับ ไม่มีอะไรพิเศษแต่ก็ดื่มได้

สวนกลางแจ้งและระเบียงนั่งเล่นของจุดพักรถ

หน้าคาเฟ่มีโต๊ะกลางแจ้งตั้งอยู่ ด้านหลังเป็นทางเดินเล่นกับสวนเล็กๆ มีม้านั่งไม้ ร่มพาราซอล ศาลาครึ่งวงกลมหลังคากระจก บรรยากาศเหมือนสวนคาเฟ่มากกว่าจุดพักรถบนมอเตอร์เวย์ ต้นไม้ยังเป็นกล้าอ่อนผูกไว้กับเสาค้ำ เห็นชัดเลยว่าเพิ่งเปิดได้ไม่นาน

ช่วงหลังนี้จุดพักรถบนมอเตอร์เวย์เกาหลีที่สร้างใหม่จะลงทุนกับการจัดสวนค่อนข้างเยอะ ไม่ใช่แค่ที่จอดรถแวะเข้าห้องน้ำแล้วก็ไปอีกต่อไป แต่กำลังเปลี่ยนเป็นพื้นที่ให้คนได้พักผ่อนจริงๆ แม้จะแค่แป๊บเดียว แน่นอนว่าไม่ใช่ทุกแห่งจะเป็นแบบนี้ สายเก่าๆ ก็ยังมีที่ทรุดโทรมอยู่ บางแห่งกำลังปรับปรุง แต่จุดพักรถบนเส้นทางที่เพิ่งเปิดใหม่ส่วนใหญ่จะได้มาตรฐานระดับนี้

นั่งจิบวานิลลาลาเต้อยู่สักพัก ลมเย็นสบายต้นเดือนพฤษภาคมกับแดดอ่อนๆ ทำให้ไม่ค่อยอยากลุก จนภรรยาเริ่มเร่ว่าไปกันได้แล้ว ก็เลยลุกขึ้น

เดินดูลานจอดรถ

ลานจอดรถค่อนข้างกว้างเมื่อเทียบกับตัวอาคาร ด้านหนึ่งมีแบนเนอร์โฆษณากาแฟซากวาดังตั้งอยู่ ด้านหลังเห็นหลังคาปั๊มน้ำมัน โซนรถบรรทุกมีรถใหญ่จอดเรียงราย แต่โซนรถเก๋งยังว่างเยอะ จุดพักรถมอเตอร์เวย์เกาหลีรุ่นใหม่มักจะจัดพื้นที่จอดรถให้เหลือเฟือ แม้ช่วงเทศกาลหรือวันหยุดยาวก็ไม่ค่อยต้องวนหาที่จอด แถมตัวอาคารอยู่ตรงกลางลานจอดรถ จะจอดฝั่งไหนก็เดินไม่ไกลเท่าไร ถือเป็นข้อดีอีกอย่าง

ออกจากจุดพักรถคิมเจ

กินข้าวเช้าเสร็จ ดื่มกาแฟ รวมแล้วอยู่ที่จุดพักรถคิมเจประมาณ 40 นาที ด้วยความที่มอเตอร์เวย์แซมันกึม-โพฮังเพิ่งเปิดได้ไม่นาน สิ่งอำนวยความสะดวกก็สะอาดน่าใช้ แต่ก็มีส่วนที่ไม่ค่อยถูกใจอยู่เหมือนกัน ราคาอาหารฟู้ดคอร์ตค่อนข้างสูง โดยเฉพาะตู้ราเมนอัตโนมัติกับตู้กุกบับ ไม่มีคนทำให้แท้ๆ แต่ราคาเท่าหรือแพงกว่าอาหารฟู้ดคอร์ต ตรงนี้ค้านใจอยู่นิดหน่อย ช่วงเช้ายังมีข้อจำกัดเรื่องเมนูด้วย อยากกินอะไรก็เลือกได้ไม่เต็มที่

แต่ความสะอาดของอาคารใหม่ สวนกลางแจ้งกับที่นั่งระเบียง ขนมปังหลากชนิดที่คาเฟ่ซากวาดัง สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่หาไม่ได้ตามจุดพักรถเก่าๆ ที่นี่ทำให้เห็นว่าจุดพักรถบนมอเตอร์เวย์เกาหลีกำลังเปลี่ยนจากแค่จุดแวะพักระหว่างทาง ไปเป็นพื้นที่พักผ่อนที่น่าแวะจริงๆ ทางไปชินันยังเหลืออีกไกล เลยนั่งนานไม่ได้ ทิ้งแก้วลาเต้เปล่าลงถังขยะแล้วกลับขึ้นมอเตอร์เวย์ต่อครับ