ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ସବୁଠୁ ଲମ୍ବା 2.12km କେବଲ୍ କାର୍ ରିଭ୍ୟୁ

ପାର୍କିଂରୁ ଆରମ୍ଭ ହେଲା ସମୁଦ୍ରର ସୁନ୍ଦର ଦୃଶ୍ୟ

ସିଓଲରେ କାମ ସାରି ଡାଏଜନ୍ ଘରକୁ ଫେରୁଥିବା ବେଳେ ଗାଡ଼ି ଭିତରେ ବସି ସ୍ତ୍ରୀ ସହ କଥା ହଉଥିଲୁ, “କୋଉଠି ଅଟକି ଯିବା ନା?” ଫୋନ୍ ଦେଖୁ ଦେଖୁ ଜେବୁ ଦ୍ୱୀପର ସିଓହେରାଙ୍ଗ କେବଲ୍ କାର୍ କଥା ଉଠିଲା। ସର୍ଚ୍ଚ କଲେ ଡିସ୍କାଉଣ୍ଟ ଟିକେଟ୍ ମିଳୁଥିଲା, ତେଣୁ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ କିଣି ନେଲୁ। ସାଧାରଣ ଦିନ ଥିଲା, ଲୋକ କମ୍ ହେବ ବୋଲି ଭାବିଲୁ, ଉଇକେଣ୍ଡରେ ଲାଇନ୍ ଦେଖିବାକୁ ଭଲ ଲାଗେ ନାହିଁ। ଫେବୃଆରୀ ଆରମ୍ଭ, ଥଣ୍ଡା ଅନେକ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଗାଡ଼ି ଭିତରେ ଗରମ ଥିଲା ଆଉ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ 2.12km ଉଡ଼ିବାର କଥା ବହୁତ କୌତୂହଳ ଜନ୍ମାଇଥିଲା।

ଜେବୁ ଦ୍ୱୀପ ଦକ୍ଷିଣ କୋରିଆର ପଶ୍ଚିମ ସମୁଦ୍ରରେ ଏକ ଛୋଟ ଦ୍ୱୀପ, ହ୍ଵାସେଙ୍ଗ ସହରରେ ଅବସ୍ଥିତ, ସିଓଲରୁ ପ୍ରାୟ ୧ ଘଣ୍ଟା ଦୂର।

ପାର୍କିଂରେ ଗାଡ଼ି ରଖି ଟିକେଟ୍ କାଉଣ୍ଟର ଆଡ଼କୁ ଯାଉଥିବା ବେଳେ ପାଇନ୍ ଗଛ ମଧ୍ୟରୁ ସମୁଦ୍ର ଦୃଶ୍ୟ ଖୋଲି ହେଲା। ଦୂରରେ ଏକ ଦ୍ୱୀପ ଓ ତା’ ପଛରେ ଦୁଇଟି ଧଳା ପବନ ଟର୍ବାଇନ୍ ଦେଖାଗଲା, ବହୁତ ସୁନ୍ଦର। ଫେବୃଆରୀ ଆରମ୍ଭରେ ଆକାଶ ସଫା ଥିଲା କିନ୍ତୁ ପବନ ଥଣ୍ଡା। ଷ୍ଟ୍ରୀ କୋଟ୍ ଭିତରକୁ କାନି ଧରି ଅନେକ ସମୟ ଠିଆ ହେଇ ଦେଖୁଥିଲୁ। ସେ କହିଲା, “ଏଠି କେବଲ୍ କାର୍ ଚଢ଼ିବାକୁ ଆସିଛୁ ତ?” ହସି ହସି ଫୋନ୍ ବାହାର କରି ଫଟୋ ଉଠାଇଲା। ପାର୍କିଂରୁ ଏତେ ସୁନ୍ଦର ଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ ଉପରକୁ ଚଢ଼ିଲେ କେତେ ଭଲ ହେବ ଭାବି ଉତ୍ସାହ ଲାଗିଲା।

ପାର୍କିଂରୁ ପ୍ରାୟ ୧୦୦ ମିଟର ଚଢ଼ିଲେ ଷ୍ଗେସନ୍ ଭବନ ଦେଖାଗଲା। ପାହାଡ଼ ଥିବାରୁ ଢାଲୁଆ ଅନେକ। କାଚ ଭବନ ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ଚମକୁଥିଲା। ସାଧାରଣ ଦିନର ଅପରାହ୍ନ ଥିଲା, ଲୋକ କମ୍। କିନ୍ତୁ ବୁଢ଼ା ବୁଢ଼ୀ ବା ଚାଲିବାରେ ଅସୁବିଧା ଥିବା ଲୋକ ସହ ଆସିଲେ ଧୀରେ ଚଢ଼ିବା ଭଲ। ରେଲିଂ ଅଛି କିନ୍ତୁ ଢାଲୁଆ ଅଧିକ। ଷ୍ଟ୍ରୀ ମଧ୍ୟ କହିଲା, “ଓହ୍ଲାଇବା ବେଳେ ସାବଧାନ ହେବାକୁ ପଡ଼ିବ”।

ଟିକେଟ୍ କାଉଣ୍ଟର ଓ କିଣା – ସାଧାରଣ ଦିନର ସୁବିଧା

ପ୍ରଥମ ତଳକୁ ପଶିଲେ ଟିକେଟ୍ କାଉଣ୍ଟର ଦେଖାଗଲା। ସିଲିଂ ଉଚ୍ଚ, ସଫା ସୁନ୍ଦର ଡିଜାଇନ୍, ବହୁତ ଭଲ ଲାଗିଲା। ଆମେ ଅନଲାଇନରେ ଆଗରୁ ବୁକ୍ କରିଥିଲୁ, ନହେଲେ ଏଠି ସିଧା କିଣି ପାରିବେ। ଷ୍ଟାଫ୍ ବହୁତ ସାହାଯ୍ୟ କଲେ।

ଜେବୁ ଦ୍ୱୀପ କେବଲ୍ କାର୍ର ସବୁଠୁ ଭଲ କଥା ହେଉଛି ସିଓଲରୁ ମାତ୍ର ୧ ଘଣ୍ଟା ଦୂର। ଇଞ୍ଚନ୍ ବିମାନବନ୍ଦର ଆଡ଼କୁ ଯିବା ବାଟରେ ମଧ୍ୟ ଅଟକି ଯାଇପାରିବ। କିନ୍ତୁ ଉଇକେଣ୍ଡ ଓ ଛୁଟି ଦିନେ ଲୋକ ବହୁତ। ଅନଲାଇନ୍ ରିଭ୍ୟୁରେ ଦେଖିଲି ୩୦ ମିନିଟ୍ ରୁ ୧ ଘଣ୍ଟା ଅପେକ୍ଷା କରିବାକୁ ପଡ଼େ। ଆମେ ଫେବୃଆରୀ ସାଧାରଣ ଦିନରେ ଆସିଥିଲୁ, କୌଣସି ଲାଇନ୍ ନଥିଲା, ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଟିକେଟ୍ ପାଇଗଲୁ। ଥଣ୍ଡା ପାଇଁ ଅଫ୍-ସିଜନ୍ ଆଉ ସାଧାରଣ ଦିନ ଥିବାରୁ ଆହୁରି କମ୍ ଲୋକ। ଯଦି ଆରାମରେ କେବଲ୍ କାର୍ ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି ତେବେ ସାଧାରଣ ଦିନକୁ ଆସନ୍ତୁ।

କିଓସ୍କ ଓ QR କୋଡ୍ ଟିକେଟ୍

ଟିକେଟ୍ କାଉଣ୍ଟର ପାଖରେ ତିନୋଟି ଅଟୋମେଟିକ୍ ମେସିନ୍ ଥିଲା। QR ସ୍କାନ୍ କଲେ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଟିକେଟ୍ ବାହାରିଗଲା। କିଛି ସେକେଣ୍ଡରେ ସରିଗଲା। ବୁଢ଼ାମାନେ ବା ବିଦେଶୀ ପର୍ଯ୍ୟଟକଙ୍କ ପାଇଁ ମେନୁଆଲ୍ କାଉଣ୍ଟର ଭଲ।

ଟିକେଟ୍ ନେଇ ସିଡ଼ି ଓ ଲିଫ୍ଟ ଦେଖାଗଲା। କଫି ଷ୍ଟଲ୍ ମଧ୍ୟ ଥିଲା। ମୁଁ ଅଳସୁଆ ଥିଲି ତେଣୁ ଲିଫ୍ଟ ନେଲି। ଷ୍ଟ୍ରୀ କହିଲା, “ସିଡ଼ିରେ ଚଢ଼ିଲେ ବ୍ୟାୟାମ ହେଇଥାନ୍ତା”। ସକାଳୁ ସିଓଲରେ ବୁଲି ଗୋଡ଼ ରଗଡ଼ି ଯାଇଥିଲା। ସାଧାରଣ ଦିନ ଥିବାରୁ ଲିଫ୍ଟ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଆସିଗଲା।

ଅପେକ୍ଷାରୁ ଆରମ୍ଭ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ

ଲିଫ୍ଟରୁ ଓହ୍ଲାଇଲେ ଅପେକ୍ଷା ଜାଗା ଦେଖାଗଲା, ବିମାନବନ୍ଦର ଭଳି। ଜିଗଜାଗ୍ ଫେନ୍ସ ଓ ଝରକାରୁ ସମୁଦ୍ର ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସାଧାରଣ ଦିନ ଥିବାରୁ ଜାଗା ଖାଲି ପଡ଼ିଥିଲା, ଆମେ ଦୁଇଜଣ ମାତ୍ର। ଦେଖି ବୁଝିଗଲୁ ଉଇକେଣ୍ଡରେ ଏଠି ଲୋକରେ ଠାସା ହେବ।

ଅପେକ୍ଷା ଜାଗା ପାର୍ ହେଲେ ଚଢ଼ିବା ଜାଗା। କ୍ୟାବିନ୍ ଗୋଲ୍ ଗୋଲ୍ ଘୁରି ଆସୁଥିଲା ଓ ଯାଉଥିଲା, ସ୍କି ରିସର୍ଟ ଭଳି ନ ଅଟକି ଚାଲୁଥିଲା। ଆଗରୁ ଦୁଇଜଣ ଥିଲେ, ଶୀଘ୍ର ଚଢ଼ିଗଲେ। ସାଧାରଣ ଦିନ ଥିବାରୁ ଆମେ ଦୁଇଜଣ ମାତ୍ର ଏକା କ୍ୟାବିନ୍ରେ!

ପୁରୁଣା ଦିନେ ଉଚ୍ଚତା ଭୟ ଥିଲା, ହାତ ବେଜେ ହେଉଥିଲା। ଏବେ ଅଭ୍ୟସ୍ତ ହେଇଗଲି, ବରଂ ଉତ୍ସାହ ଲାଗୁଥିଲା। ଷ୍ଟ୍ରୀ ଝରକା ପାଖରେ ବସି ଫୋନ୍ ବାହାର କଲା।

ସମୁଦ୍ର ଉପରେ 2.12km ଉଡ଼ିବା – କେବଲ୍ କାର୍ ଅନୁଭବ

ଦୁଆର ବନ୍ଦ ହେଲା ଆଉ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ସମୁଦ୍ର ପୁରା ଖୋଲି ହେଲା। ଉତ୍ସାହରେ ଝରକା ବାହାରେ ଦେଖୁଥିଲୁ।

ଚଢ଼ୁ ଚଢ଼ୁ ସମୁଦ୍ର ଆହୁରି ବଢ଼ ଦେଖାଗଲା। ଝରକାରେ ସିଓହେରାଙ୍ଗ ଲୋଗୋ, ଦୂରରେ ପବନ ଟର୍ବାଇନ୍ ଓ ଦ୍ୱୀପ। ପଛକୁ ଦେଖିଲେ ସମୁଦ୍ର ମଝିରେ ସପୋର୍ଟ ପିଲର୍, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଲୋକରେ ସମୁଦ୍ର ଚମକୁଥିଲା।

ଷ୍ଟ୍ରୀ ଝରକା ପାଖରେ ବସି ସମୁଦ୍ର ଦେଖୁଥିଲା, ମୁଁ ଚୁପିଚୁପି ଏକ ଫଟୋ ଉଠାଇଲି। ସେହି ଦୃଶ୍ୟ ବହୁତ ଭାବପ୍ରବଣ। ଫେବୃଆରୀ ଥିଲା କିନ୍ତୁ ଆକାଶ ସଫା, ସମୁଦ୍ର ସବୁଜ ରଙ୍ଗର।

ଆକାଶରୁ ଦେଖା ମୋଜେସ୍ ଚମତ୍କାର ପଥ

ମଝି ବାଟରେ ତଳେ ଦେଖିଲୁ ସମୁଦ୍ର ମଝିରେ ରାସ୍ତା! ଏହା ହିଁ ବିଖ୍ୟାତ ମୋଜେସ୍ ଚମତ୍କାର। ଦିନକୁ ଦୁଇ ଥର ଭାଟା ସମୟରେ ସମୁଦ୍ର ଫାଟି ଯାଇ ମୁଖ୍ୟ ଭୂମି ସହ ଦ୍ୱୀପକୁ ଯୋଡ଼େ, ପ୍ରାୟ 1.8km ଲମ୍ବା। ଭାଟା ସମୟରେ ଗାଡ଼ିରେ ମଧ୍ୟ ପାର୍ ହେଇପାରିବ, ଜୁଆର ସମୟରେ ପୁରା ଡୁବିଯାଏ। କେବଲ୍ କାର୍ରୁ ଦେଖିଲେ ଦୁଇ ପାଖରେ ମାଟି ସମତଳ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଲୋକରେ ସମୁଦ୍ର ରୌପ୍ୟ ଭଳି ଚମକୁଥିଲା।

ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ବଡ଼ ସପୋର୍ଟ ଓ 2.12km ଅନୁଭବ

ସପୋର୍ଟ ପିଲର୍ ପାଖ ଦେଇ ଯାଉଥିବା ବେଳେ ବହୁତ ଉଚ୍ଚ ଲାଗିଲା। ସମୁଦ୍ର ମଝିରେ ଏତେ ବଡ଼ ଲୁହା ଟାୱାର ତିଆରି କରିବା ଆଚର୍ଯ୍ୟ। ତଳେ ଢେଉ ରୋକିବା ପାଇଁ ଜଟିଳ ଷ୍ଟ୍ରକ୍ଚର। ପଛକୁ ଦେଖିଲେ ଆରମ୍ଭ ଷ୍ଟେସନ୍, ଆଗକୁ ଜେବୁ ଦ୍ୱୀପ ନିକଟତରେ। 2.12km ଏଭଳି ଉଡ଼ି ଯିବାର ଅନୁଭବ ଅଦ୍ଭୁତ।

ଝରକା ବହୁତ ବଡ଼, ଦୃଶ୍ୟ ଅସାଧାରଣ। ନର୍ମାଲ କ୍ୟାବିନ୍ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ତଳେ ସମୁଦ୍ର ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଆମେ ଦୁଇଜଣ ମାତ୍ର ଥିବାରୁ ଫଟୋ ଖୁବ୍ ଉଠାଇପାରିଲୁ। ୧୦ ମିନିଟ୍ ଭଳି ସମୟ ଶୀଘ୍ର ସରିଗଲା।

ଜେବୁ ଦ୍ୱୀପରେ ପହଞ୍ଚି – ମାଗଣା ସର୍କୁଲାର ବସ୍ରେ ଦ୍ୱୀପ ବୁଲା

ଜେବୁ ପାଖ ଷ୍ଟେସନ୍ରେ ପହଞ୍ଚିଗଲୁ। ସେପାଖ ମଧ୍ୟ ସଫା ସୁନ୍ଦର। ରାଉଣ୍ଡ ଟ୍ରିପ ଟିକେଟ୍ ଥିଲା ତେଣୁ ଫେରିବାକୁ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଫେରିବା ଦୁଃଖ ଲାଗିଲା। ତେଣୁ ଦ୍ୱୀପର ମାଗଣା ସର୍କୁଲାର ବସ୍ ଚଢ଼ିଲୁ। କେବଲ୍ କାର୍ ଟିକେଟ୍ ଥିଲେ ବସ୍ ମାଗଣା।

ମାଗଣା ବସ୍ ରୁଟ୍ ଓ ସମୟ

ପ୍ରବେଶ ଦ୍ୱାରରେ ବଡ଼ ସାଇନ୍ ବୋର୍ଡ। ୩୦ ମିନିଟ୍ ଅନ୍ତରରେ ଚାଲେ। ସାଧାରଣ ଦିନ ଓ ଉଇକେଣ୍ଡରେ ସମୟ ଅଲଗା। ଅନେକ ଷ୍ଟପ୍ – ବନ୍ଦର, କ୍ୟାମ୍ପ, ପାର୍କ, ଭ୍ୟୁ ପଏଣ୍ଟ ଆଦି। ଥଣ୍ଡା ଥ iବାରୁ ମଝିରେ ଓହ୍ଲାଇଲୁ ନାହିଁ, ଗୋଟିଏ ଚକ୍କର ଦେଲୁ।

ବସ୍ ଆସିଲା, ବହୁତ ଛୋଟ। ୧୦ଟି ସିଟ୍ ଭଳି। ସାଧାରଣ ଦିନ ଥିବାରୁ କମ୍ ଲୋକ।

ବସ୍ରୁ ଦେଖା ୧୫ ମିନିଟ୍ ଦୃଶ୍ୟ

୧୫ ମିନିଟ୍ରେ ଦ୍ୱୀପ ଚକ୍କର ସରିଗଲା। ବେଳାଭୂମି, ମାଟି ସମତଳ, ବଡ଼ ପଥର, ବନ୍ଦର ଦେଖାଗଲା। ଫଟୋ ଉଠାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲି କିନ୍ତୁ ବସ୍ ହଲୁଥିବାରୁ ଝାକି ହେଲା। ଥଣ୍ଡା ଥିବାରୁ ବାହାରେ ଓହ୍ଲାଇ ବୁଲିଲୁ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଗରମ ଦିନେ ଭଲ ହେବ।

ବସ୍ରୁ ଓହ୍ଲାଇବା ବେଳେ ଅନେକ ଲୋକ ଗହଳି କରୁଥିଲେ, ଦେଖିଲୁ ଡ୍ରାମା ସୁଟିଂ ଚାଲିଛି। ହେଲିକପ୍ଟର ସହ ଅଭିନେତା ଓ ଷ୍ଟାଫ। ଷ୍ଟ୍ରୀ ଉତ୍ସାହରେ ଫଟୋ ଉଠାଇଲା।

ଫେରୁଥିବା କେବଲ୍ କାର୍ ଓ ପଶୁ ସହ ଯାତ୍ରା ନିୟମ

ସେହି ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ଫେରି ଚଢ଼ିଲୁ। ଆମେ ଦୁଇଜଣ ମାତ୍ର। ଦୃଶ୍ୟ ସେହିଭଳି ସୁନ୍ଦର କିନ୍ତୁ ପ୍ରଥମ ଥର ଭଳି ଉତ୍ସାହ ନଥିଲା।

ପଶୁ ସହ ଯାତ୍ରା କରିବା ନିୟମ

ପଶୁ ନେଇ ଯାଇପାରିବେ କିନ୍ତୁ କେଜ୍ ଭିତରେ ରହିବା ବାଧ୍ୟତାମୂଳକ। ସ୍ବାକ୍ଷର ଫର୍ମ ପୂରଣ କରିବାକୁ ପଡ଼େ। କେଜ୍ ଷ୍ଟେସନ୍ରେ ମିଳେ। ଛୋଟ ଓ ମଧ୍ୟମ କୁକୁର ପାଇଁ ଠିକ୍।

ଶେଷରେ

ଅନୁଭବ ଅନେକ ଥିଲା। ଫଟୋରେ ପବନର ଶବ୍ଦ, କେବଲ୍ କାର୍ର ଚାଲିବା ଅନୁଭବ ଧରାପଡ଼େ ନାହିଁ। ଶୀଘ୍ର ଭିଡିଓ ମଧ୍ୟ ଯୋଡ଼ିବି।

ଏହି ପୋଷ୍ଟଟି ମୂଳରେ https://hi-jsb.blogରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଥିଲା।