Gamjatang: pikantna zupa z kości

Potrawa, w której zakochują się obcokrajowcy w Korei

Jest w Korei jedno danie, w którym obcokrajowcy zakochują się niemal bez wyjątku. Nawet jeśli ktoś nie jest przyzwyczajony do past fermentowanych i kultury gęstych „jjigae”, na początku może patrzeć z dystansem… ale wystarczy jeden kęs i oczy robią się wielkie. Szkoda tylko, że osoby, które z powodów religijnych nie mogą jeść wieprzowiny, muszą to odpuścić — ale cała reszta prawie zawsze daje kciuk w górę.

To właśnie gamjatang.

Czym jest gamjatang?

Wizualny sztos jeszcze przed odpaleniem ognia

To gamjatang tuż przed zagotowaniem. Na czerwonym bulionie jest wieża z liści perilli, grzybów enoki i dymki. Wygląd jeszcze przed włączeniem ognia już robi robotę, ale prawdziwe gamjatang zaczyna się w chwili, gdy te warzywa zanurzają się w bulionie i zaczynają mięknąć.

Aromat perilli wchodzi do bulionu, enoki chłoną smak i robią się sprężyście-„ciągnące”, a dymka dodaje słodyczy. Wszystko składa się naraz, w tym samym momencie.

A obok widzisz kimchi, prawda? Gamjatang i kimchi to absolutna „święta zasada”, hahaha.

Z bliska bulion gamjatang miażdży jeszcze bardziej

Z bliska jest jeszcze bardziej imponująco. W gęstym, czerwonym bulionie siraegi jest porządnie zanurzone, a na wierzchu leżą liście perilli i enoki. Sam kolor mówi, jak długo i jak głęboko to było gotowane.

Widzisz siraegi? W gamjatang to nie jest „dodatek do zdjęcia”. Im dłużej się gotuje, tym bardziej wchłania bulion z kości — aż w końcu smak siedzi w nim do samego środka. Są ludzie, którzy mówią, że siraegi jest lepsze niż mięso… i serio, to się zdarza, hahaha.

Widzisz tę błyszczącą warstwę tłuszczu na brzegu? To dowód, że bulion naprawdę wyszedł z kości kręgosłupa wieprzowego.

Ustawienie stołu w lokalu z gamjatang

To cały „setup” stołu. Jest talerzyk do obierania mięsa z kości, kimchi i kkakdugi ustawione równo obok siebie. W lokalach z gamjatang praktycznie wszędzie wygląda to podobnie — zanim w ogóle zdążysz zamówić, stół już jest gotowy.

Kimchi — obowiązkowy dodatek do gamjatang

Jest mnóstwo czerwonego sosu i kapusta jest dobrze ukiszona. Jeśli położysz kawałek kimchi na łyżce i zjesz razem z bulionem gamjatang, ostrość robi się dwa razy mocniejsza — i to jest właśnie uzależniające, hahaha. W koreańskich restauracjach kimchi to podstawowy dodatek, więc zwykle możesz poprosić o dokładkę bez dopłaty.

Kkakdugi — chrupiący reset dla podniebienia

Rzodkiew jest pokrojona w kostkę i porządnie przesiąknięta czerwonymi przyprawami. Ponieważ bulion gamjatang jest wyrazisty i pikantny, chrupiący, chłodny smak kkakdugi co jakiś czas resetuje usta. Gamjatang i kkakdugi to dużo bardziej idealny duet, niż się wydaje.

Dorzucenie warzyw do gamjatang — mocno polecam

To kapusta i liście perilli. Nie były w podstawowym zestawie — przyszły jako dodatkowe zamówienie. Gdy gamjatang się gotuje, warzywa szybko „siadają”, więc dorzucenie kolejnej porcji sprawia, że bulion wchodzi w warzywa i smak robi się jeszcze głębszy.

Serio, przy gamjatang dorzucenie warzyw to świetny pomysł. Jeśli jesz tylko mięso, może zrobić się tłusto, a kapusta i perilla świetnie to równoważą. Dopłata zwykle nie jest duża, więc warto spróbować, hahaha.

Siraegi — ukryty bohater gamjatang

To siraegi po ugotowaniu. Z natury jest dość twarde i duże. Gdy leży w całości, je się niewygodnie, więc patent jest prosty: pociąć nożyczkami na sensowne kawałki. I jeszcze raz: w gamjatang siraegi to nie jest tylko dodatek. Im dłużej się gotuje, tym bardziej chłonie bulion z kości, aż w końcu są osoby, które mówią, że siraegi jest lepsze niż mięso… serio, hahaha.

Kości z kręgosłupa wieprzowego — prawdziwy protagonista

To kości zanurzone w bulionie. W trakcie gotowania smak wychodzi z kości do zupy. Na początku kość jest twarda, ale po dłuższym gotowaniu mięso przy kości zaczyna puszczać i możesz chwycić kawałek ręką, a mięso „wyciągnąć” jednym ruchem zębów. To jest highlight gamjatang, hahaha.

Tu ten sam kawałek z innego kąta. Widzisz mięso między kośćmi? Im dłużej siedzi w bulionie, tym bardziej mięknie, rozrywa się i dosłownie topi w ustach. Jeśli mięso przy kości jest ciasno „zbite”, to jeszcze niedogotowane; jeśli naturalnie się rozchodzi i widać włókna, to jest idealnie.

„Quality shot” gamjatang z pałeczkami

To zdjęcie typu „quality shot” z pałeczkami. Wygląda jak pełna gotowość do jedzenia, hahaha. Ten kąt jest ważny: kość ma być dobrze widoczna, a kolor bulionu ma „żyć”, żeby od razu robiło się apetyt. Gdy pokazujesz komuś: „to jest gamjatang”, takie zdjęcie działa najbardziej przekonująco, hahaha.

Im dłużej gotujesz, tym głębszy staje się bulion

To bulion po dłuższym gotowaniu. Jest ciemniejszy i bardziej gęsty. Gamjatang to danie, które z czasem robi się głębsze: proszek z perilli i chili całkiem wtapiają się w bulion, a ten, który na początku był „lżejszy”, zamienia się w ciężki, mocny wywar. Dlatego mówi się, że gamjatang je się dwa razy: smak pierwszego podejścia i smak po dłuższym gotowaniu są inne, hahaha.

Ryż smażony po gamjatang — prawdziwy finał

Prawdziwe zakończenie gamjatang to ryż smażony. Gdy zjesz wszystkie dodatki i w resztce bulionu podsmażysz ryż, w tej sekundzie powstaje zupełnie nowe danie, hahaha.

To zbliżenie, gdy łyżka podnosi ryż. Bulion pełen aromatu perilli równomiernie wnika w każde ziarenko, więc widać, jak ryż robi się czerwony. Liście perilli, gdy się podsmażają, oddają zapach całemu ryżowi.

Zdjęcie z samego procesu. Aż czuć ruch łopatki. Bulion wchłania się w ryż i krok po kroku zmienia się on w smażony ryż, a od tego momentu z dna garnka zaczyna unosić się zapach przypieczonej „skorupki”.

To cały gotowy ryż. Po prawej widać też garnek z gamjatang — właśnie stamtąd nabierano bulion do smażenia. I tak, widać też tabliczkę „Korea”, hahaha.

Gamjatang to danie bez strat — od początku do końca

Gamjatang to danie, którego głębokiego bulionu nie da się łatwo zapomnieć. Na początku możesz się zdziwić widokiem kości „w całości”, ale gdy tylko ogarniesz wciskanie pałeczek w rowek i obieranie mięsa, wciąga totalnie. Bulion, który z każdą minutą robi się głębszy, siraegi nasiąknięte wywarem i na koniec ryż smażony po gamjatang — tu naprawdę nie ma nic do wyrzucenia.

Gdzie zjeść dobre gamjatang?

Ten wpis został pierwotnie opublikowany na https://hi-jsb.blog.