Bijzonder café in Zuid-Korea: Zatoera, de verborgen parel bij Seoel

"Is dit echt in Korea? Dit interieur is adembenemend!"

Hallo! Welkom bij Hi-JSB.

Zijn jullie geschrokken van deze foto's? Wat je nu ziet, lijkt dit niet op de lobby van een luxe buitenlands resort of een filmset van een sciencefictionfilm? Die enorme boomstammen die het plafond vullen, en de golvende curves die als een grot zijn opgestapeld... Toen ik deze foto's voor het eerst zag, dacht ik meteen: "Hier moet ik naartoe!" en sloeg de locatie direct op in mijn kaarten-app.

Gefascineerd door deze overweldigende sfeer, offerde ik mijn kostbare weekendtijd op en reed vanuit Seoel naar deze plek.

"40 minuten rijden vanaf Seoel... Ben ik hiervoor helemaal naar Gimpo gekomen?"

Maar toen de navigatie zei "U bent aangekomen op uw bestemming" en ik opkeek, stond dit gebouw voor me.

Hmm... eerlijk gezegd dacht ik: "Ben ik erin geluisd?"

Ik had 40 minuten gereden vanaf Seoel naar Wolgot-myeon in Gimpo, over behoorlijk afgelegen landwegen. En wat ik aantrof was gewoon een nette, simpele rode bakstenen gebouw. Het soort grote café dat je in elk dorp kunt vinden. Er verschenen een miljoen vraagtekens in mijn hoofd.

'Wacht, waar is die plek van de foto's?' 'Ben ik misschien misleid door mooie foto's en heb ik mijn weekend verspild?'

Twijfel en onzekerheid begonnen op te komen. Ik overwoog serieus om gewoon terug te rijden.

"Immerse in relaxation... Oké, laat ik het vertrouwen"

Maar ik was al zo ver gekomen, ik kon niet zomaar weggaan. Toen ik naar de ingang liep, zag ik een stevige zwarte metalen plaat met gouden letters: 'ZATURA'.

"Immerse in relaxation" (Dompel je onder in ontspanning)

Door het rasterpatroon sijpelde zacht licht naar buiten, en er hing een onverklaarbare luxe sfeer. Met de laatste hoop dat er achter deze deur een andere wereld zou zijn, opende ik de deur.

Maar... zodra ik de deur opende, kreeg ik een tweede schok.

"Zijn er echt zoveel mensen in dit afgelegen dorpje?"

Was het omdat het zaterdag was? Nee, hoe wisten al deze mensen deze afgelegen plek te vinden? Vanaf de ingang was het al bomvol met mensen. Voor mij stonden maar liefst 20-25 groepen te wachten.

Mijn hersenen begonnen als een gek te rekenen. ❌ Opgeven: 40 minuten terug naar Seoel rijden. (Totaal 1 uur 20 minuten verspild. Te frustrerend) ⭕ Wachten: Gezien het aantal groepen voor me, minstens 1 uur wachten. (Saai)

Ik dacht: 'Dit is een ramp' en stond zenuwachtig van het ene been op het andere te wippen. Maar toen kwam er weer een onverwachte wending. Omdat er zoveel mensen waren, was de zaak blijkbaar ook enorm groot, want de rij bewoog verrassend snel! De wachttijd die ik op minstens 1 uur had geschat, was in slechts 20 minuten voorbij.

Bestelsysteem: digitaal vriendelijk én efficiënt

Door de drukte was de kiosk eigenlijk buiten gebruik en moest je via QR-code op je telefoon vooraf bestellen. Toch hebben we de kiosk even bekeken om jullie informatie te kunnen geven.

Zodra je het scherm aanraakt, verschijnt in grote letters: [Dit is een kiosk alleen voor drankjes]. Eerst dacht ik: "Huh? Waar bestel ik dan brood?" Maar toen ik verder las, stond er: "Voedsel en bakkerijproducten kunt u na binnenkomst bestellen via de interne kiosk of de QR-code op uw tafel."

Wauw... dit is echt slim bedacht. Op een weekend met zoveel mensen, als iedereen bij de ingang zou blijven staan om brood uit te kiezen, zou de rij eindeloos lang worden. Hier laten ze je eerst naar binnen gaan, en kun je rustig aan je tafel via QR-code brood en eten bestellen. Daardoor raakte de ingang niet verstopt ondanks de enorme drukte. (Een geniale zet om chaos bij grote cafés in het weekend te voorkomen!)

"De drankprijzen laten je mond openvallen"

De bewondering was van korte duur, want toen ik het menu ging bekijken... ontsnapte er onwillekeurig een "oef" uit mijn mond.

Bereid je mentaal voor. De prijzen hier zijn anders dan in de buitenwereld. Kijk maar eens naar de menukaart.

Zatoera Latte (signature): ₩11.000 (circa €8 / $8,50 USD) / Zwarte Sesam Latte: ₩11.000 (circa €8 / $8,50 USD) / IJsamericano: ₩9.000 (circa €6,50 / $7 USD)

Zie je het? Een americano kost €6,50. Bijna het dubbele van wat je bij een gemiddelde koffieketen betaalt, en 3-4 euro duurder dan een gewoon café. En voor een signature latte moet je €8 neertellen. Dat is ongeveer wat je betaalt voor een stevige lunch in Nederland.

Mijn vinger trilde een beetje toen ik op de bestelknop drukte... maar ik overtuigde mezelf: 'Oké, beschouw het als entreegeld voor dat indrukwekkende interieur en de ruimte.'

Meertalige ondersteuning van wereldklasse

Factcheck van een internationale blogger: "Kan ik hier buitenlandse vrienden mee naartoe nemen?"

Ondanks de trillingen door de hoge prijzen, controleerde ik uit gewoonte nog één ding voor het afrekenen. Mijn vaste lezers weten het: ik neem 'meertaligheid' serieus. Laat me checken of ik deze plek aan buitenlandse vrienden die Korea bezoeken kan aanbevelen.

Ik drukte op de taalknop bovenaan de kiosk. Koreaans, English, 日本語 (Japans), 中文 (Chinees). Mooi, dat is een voldoende. De vier talen die de meeste toeristen naar Korea spreken, zijn perfect ingesteld.

Maar ik blijf alert. Ik heb vaak genoeg meegemaakt dat ik op 'English' drukte, maar de menubeschrijving nog steeds in het Koreaans was... de zogenaamde 'oppervlakkige vertaling'. Hoe zou Zatoera het doen?

Ik schakelde naar het Engelse menu. Het resultaat? "Oh... niet slecht!"

Het is niet simpelweg de uitspraak in alfabet geschreven. De Zwarte Sesam Latte is niet 'Heukimja Latte' maar correct vertaald naar 'Black Sesame Latte', wat buitenlanders makkelijk begrijpen. Namen zoals 'Rose Bloom Latte' zijn ook sfeervol vertaald. De interface is netjes aangepast, zodat buitenlanders zonder problemen kunnen bestellen.

Dit soort details verdient een compliment. Dankzij deze kiosk van wereldklasse kun je hier rustig buitenlandse vrienden mee naartoe nemen en zeggen: "Bestel maar zelf!"

MA-AR. Hier ontstaat een fatale tegenstrijdigheid.

"De software (taal) is perfect, maar de hardware (bereikbaarheid) is een probleem..."

Ik vertelde het al eerder, toch? Dit is een afgelegen plattelandsgebied op 40 minuten rijden van Seoel. Metro? Die is er niet. Bus? Als je de dienstregeling bekijkt, huil je. De kiosk roept "Welcome!", maar in werkelijkheid is het voor buitenlandse toeristen bijna onmogelijk om hier met openbaar vervoer te komen.

Daarom trek ik nuchter mijn conclusie: deze plek is alleen toegankelijk voor 'buitenlanders met een huurauto' of 'buitenlanders die een Koreaanse vriend met auto hebben geregeld'. Als je een buitenlandse lezer bent die dit leest, stuur nu meteen een berichtje naar je Koreaanse vriend:

"Hey, heb je een auto? Laten we naar Gimpo gaan!"

"Binnentreden via een dimensiepoort"

Eindelijk, na 20 minuten wachten, klonk de melding 'U kunt nu naar binnen'. Met bonzend hart passeerde ik de ingang... Huh? Ik dacht dat ik meteen een drukke zaal met tafels zou zien, maar dat was niet zo.

Even geloofde ik mijn eigen ogen niet. Is dit echt een cafégang? Is dit niet een 'dimensiepoort' uit een sciencefictionfilm?!

Die lange tunnel waar duizenden houten latten als een draaikolk naar binnen lijken te worden gezogen... Zodra je een stap zet, is het landelijke Gimpo-landschap dat je net nog zag volledig uit je geheugen gewist. Het voelt alsof je plotseling bent geteleporteerd naar het midden van een dromerige moderne kunsttentoonstelling.

"Hiervoor 2 uur rijden? Ja, dat snap ik"

Op het moment dat ik door de tunnel kwam en de hoofdzaal zich voor me ontvouwde, was er maar één gedachte in mijn hoofd:

"Wauw... ik ben blij dat ik ben gekomen. Echt heel blij."

Ik vertrok vanuit het westen van Seoel, dus ik had geluk met slechts 40 minuten rijden. Als je vanuit het zuiden (Gangnam) zou vertrekken, zou het minstens 1 uur 30 minuten zijn, en vanuit het oosten zelfs 2 uur 10 minuten achter het stuur.

Eerlijk gezegd, 3-4 uur rijden voor één café? Normaal zou ik zeggen: dat is gekkenwerk, zonde van de benzine. Toen ik aankwam en teleurgesteld was door het rode bakstenen exterieur, en dan ook nog 20 minuten moest wachten, zat mijn frustratiemeter aan de top.

Maar weet je wat? Op het moment dat ik dit schouwspel zag, smolt al die frustratie weg als sneeuw voor de zon.

Mijn dure drankje was nog niet eens geserveerd. Ik had nog niet eens een zitplaats gevonden en stond nog steeds. Maar toch voelde het niet als geldverspilling.

Die enorme schaal die het plafond bedekt, het neerdalende licht, en de grandeur die de ruimte uitstraalt... Dit is niet simpelweg koffie komen drinken, dit is betalen voor de ervaring om je in een gigantisch kunstwerk te bevinden.

40 minuten rijden? Nee, zelfs als ik 2 uur had gereden, zou ik geen spijt hebben gehad. Die rode bakstenen buitenkant? Kan ik me niet eens meer herinneren. Americano voor €6,50? "Ja, alstublieft. Met plezier."

Tegenover deze overweldigende ruimtelijkheid voelden al mijn berekenende gedachten werkelijk onbeduidend. Deze plek heeft met de 'ruimte' zelf al alles bewezen.

Elke zone heeft een andere sfeer, vind je eigen perfecte plek

Genoeg bewondering, nu komt de echte missie: 'een plek vinden om te zitten'. Omdat het zo'n grote ruimte is, heeft elke zone een compleet andere sfeer, dus je café-ervaring hangt echt af van waar je gaat zitten.

Eerst laat ik je de zijzone zien, iets buiten de hoofdzaal. Eerlijk gezegd... voor mensen die de overweldigende 'grotsfeer' van de hoofdzaal verwachten, kan dit iets saai overkomen.

Strakke witte tafels en rieten stoelen. Mooi, maar je zou kunnen denken: "Is dit niet gewoon een normaal mooi café?" Daarom waren hier ook duidelijk meer lege plekken dan in de hoofdzaal.

Maar er is een verrassende kant. Voor mensen die willen ontsnappen aan de drukte en het lawaai van de hoofdzaal om rustig te praten, of die denken "Ik hou meer van helder en schoon dan van grandeur!", kan dit juist de verborgen toplocatie zijn. Foto's worden hier ook mooi en licht. (Ik eindigde hier uiteindelijk omdat de hoofdzaal vol was...)

De grote hoogtepunt: VIP-zitplaatsen die in de lucht zweven

En dan... het grote hoogtepunt. De plek waar waarschijnlijk iedereen die Zatoera binnenkomt minstens één keer naar opkijkt.

"Zitten daar echt mensen? Is dat een ruimteschip?"

Het lijkt op een gigantisch wit ei, of een hangende tuin uit een futuristische stad... Verrassend genoeg zijn dat allemaal zitplaatsen daarboven.

Het uitzicht van beneden is al indrukwekkend, maar hoe spectaculair moet het uitzicht van daarboven naar beneden zijn? Het moet voelen alsof je in de kapiteinscabine zit die deze enorme fantasiewereld bestuurt. En het is ook nog eens privé omdat het een afgezonderde ruimte is.

Laten we onze blik weer op de hoofdzaal richten.

In een normaal café zouden de tafels als een schaakbord volstaan, maar hier golft de vloer als water, laag na laag omlaag stromend. Langs die stroming liggen mensen weggezakt in zitzakken of zitten ze op de trapvormige stoelen.

De tienduizenden houten latten die van het plafond stromen creëren schaduwen, gecombineerd met de zachte curves van de witte vloer... Het is werkelijk bijzonder. Het is stampvol en druk, maar toch voel je je vreemd genoeg rustig worden. Het roept een illusie op alsof je midden in de natuur bent.

Iedereen leek een afspraak te hebben gemaakt om half te liggen en verdwaasd naar het plafond te staren, en al die gezichten leken te zeggen: "Ah, dit is leven..." (Ik vocht een felle strijd om een plekje op een zitzak te bemachtigen.)

Boomhutten voor volwassenen: zwevende nesten

En als je je hoofd omhoog doet, ontvouwt zich weer een andere wereld. Naast die 'ruimteschip'-plekken van daarnet, zie je ook nestachtige zitplaatsen die langs de wand in de lucht zweven.

Die mandachtige ruimtes gemaakt van gevlochten hout... Het voelt alsof de geheime boomhut uit je kinderdroom werkelijkheid is geworden.

Als de eerste verdieping open en groots aanvoelt, dan zijn die nestzitplaatsen op de tweede verdieping echt 'ons eigen geheime plekje'. Ze zijn net genoeg afgeschermd voor privégesprekken, en bovenal moet de koffie vanaf die hoogte naar beneden kijkend fantastisch smaken.

"Hebben de mensen die daar zitten in hun vorige leven het land gered?"

Ik ben zo jaloers dat het een beetje pijn doet... maar laat me inzoomen om het beter te laten zien. Zoals je op de foto kunt zien, is dit niet zomaar een vorm die ergens op lijkt.

Zie je die stevige details van dik touw dat strak is gewonden? Als je achterover leunt, filtert die touwwand de blikken en het geluid van de omgeving. Letterlijk een perfecte 'afscherming'.

Toen ik de mensen zag die daar knus zaten te kletsen, moest ik het eerlijk toegeven: "De winnaars van vandaag zijn zij."

"Een drankje van €8, de smaak en de waarde"

Ja, eindelijk is het tijd om het proces van het bereiken van die felbegeerde plek te laten zien, en om het '€8 drankje' in het echt te aanschouwen.

Goed, ik ga niet alleen kijken, ik ga zelf ook naar boven. Van dichtbij zijn die nestzitplaatsen veel knusser dan gedacht. Zelfs de trap omhoog heeft subtiele verlichting, waardoor het voelt alsof je een podium op loopt bij een prijsuitreiking.

En... eindelijk ben ik gaan zitten! Dit is het uitzicht vanaf mijn plek. Wat vind je ervan? Die openheid alsof je uitkijkt over dit enorme boskoninkrijk! Nu voel ik pas echt dat die 40 minuten rijden en 20 minuten wachten de moeite waard waren.

Dit zijn de drankjes met een stevige prijs van €8 per stuk.

Maar... zoals je op de foto kunt zien, moet ik eerlijk bekennen: de foto doet het echte product geen recht.

De sfeer hier is over het algemeen knus als een grot met weinig licht, dus voor je ogen is het sfeer ten top, maar voor voedselfotografie is de belichting verschrikkelijk. (Ik hoor de Instagrammers huilen...) Hoe ik ook probeerde de juiste hoek te vinden, er vielen schaduwen en het werd donker en somber op de foto. Zo jammer, want ik wilde mooie foto's maken om te delen!

Maar de smaak? Na één slok... "Hmm, goedgekeurd." De room bovenop is duidelijk anders. Romig en nootachtig, niet die goedkope siroop-smaak. De Zwarte Sesam Latte is perfect voor wie van traditionele smaken houdt, en de signature latte is stevig en lekker.

De prijs van €6,50 tot €8... Als je alleen naar de hoeveelheid of het uiterlijk van het drankje kijkt, kan het nog steeds duur voelen. Maar als je bedenkt dat dit de 'zitplaatsvergoeding' is voor het zitten op deze plek met dit uitzicht? Dan ben je bereid om te betalen.

(Als je nieuwsgierig bent naar heldere, mooie 'perfecte foto's' van de drankjes, bekijk dan de [Café details] sectie onderaan dit artikel! Daar heb ik foto's met goede belichting verzameld.)

"Pretpark voor volwassenen: de arcadezone"

Kunnen jullie dit geloven? Dit is hetzelfde gebouw als dat bosachtige café van net. Als je de hoofdzaal passeert en naar een andere ruimte gaat, verandert de sfeer 180 graden. De rustige houttinten zijn verdwenen, en er verschijnt een hippe 'arcadezone' met rode muren en knipperende neonreclames.

Zoals de tekst "GOOD VIBES ONLY" groot op de muur staat, is dit echt een speeltuin voor volwassenen om je energie op te peppen.

Duckpin Bowling: Er is een schattige mini-bowlingbaan, perfect om even luchtig te spelen. / Pooltafel & Tafelvoetbal: Als je met vrienden bent, is dit de perfecte plek voor een weddenschap: "De verliezer betaalt de koffie van €8." / Retro speelautomaten: Er staan ook nostalgische gameautomaten, en je ziet het grappige schouwspel van vaders die enthousiaster zijn dan hun kinderen.

Je kwam voor 'ontspanning' en gaat naar huis met je 'dopamine' helemaal opgeladen. Dit is geen gewoon café meer, dit zou je een themapark voor volwassenen moeten noemen.

Conclusie: de waarde van een overweldigende ervaring

De heen- en terugrit en de ietwat pittige koffieprijzen voelden absoluut niet als verspilling – dit was een werkelijk overweldigende ervaring. Als je genoeg hebt van steeds hetzelfde café-uitje, waarom plan je dit weekend niet een tripje naar Zatoera in Gimpo? Je zult er geen spijt van krijgen.

(Gedetailleerde parkeerinformatie, het volledige menu met prijzen, en tips voor de perfecte foto vind je hieronder in 'Café details' – vergeet niet te checken voordat je gaat!)

Dit artikel is gepubliceerd op https://hi-jsb.blog