بررسی کافه بزرگ سام‌چئون ویلیج جئونجو | باغ و شکوفه

اول آوریل ۲۰۲۶، وسط سفرمان به جئونجو با همسرم به سام‌چئون ویلیج (3'CHEON VILLAGE) سر زدیم. اینجا یک کافه بزرگ در محله سام‌چئون‌دونگ جئونجو است که باغی با تم آلیس، میدان فواره، چندین لوکیشن عکاسی و حتی نانوایی را یک‌جا دارد. از دهکده هانوک جئونجو تا اینجا با ماشین حدود ۱۵ دقیقه راه است. چه برای قرار دونفره، چه برای خانواده، جایی بود که خیلی راحت می‌شد وسط برنامه سفر جئونجو جا داد. فقط راستش بدون ماشین آمدن کمی سخت است. باید از اتوبوس پیاده شوید و یک مسیر نه‌چندان کوتاه را پیاده بروید، برای همین تاکسی گزینه منطقی‌تری است. در عوض پارکینگش بزرگ است و اگر با ماشین بیایید اصلاً دردسری ندارید.

از همان ورودی معلوم است با یک کافه معمولی طرف نیستید

همان لحظه‌ای که رسیدیم، کمی جا خوردم. مسیر‌یاب ما را به «کافه» رسانده بود، اما ابعاد فضا اصلاً حس یک کافه معمولی را نمی‌داد. جلوی ساختمان یک دروازه بزرگ با دیوار سبز چمنی ساخته بودند و دو طرفش هم روبان‌های قرمز و درخت‌های کریسمس چیده شده بود. با اینکه اول آوریل بود، تزیینات کریسمس هنوز همان‌جا مانده بود. من و همسرم خنده‌مان گرفته بود و گفتیم «احتمالاً صاحبش حوصله جمع‌کردنشان را نداشته»، ولی برای عکس گرفتن بد هم نبود. کنار ورودی هم مجسمه مهره‌های شطرنج و وسایل دکوری کارت‌های بازی دیده می‌شد، و همین کافی بود تا بفهمید اینجا فقط یک کافه ساده نیست. خود در هم خیلی بلند بود و نورپردازی دو طرفش بیشتر آدم را یاد ورودی لابی یک هتل بزرگ می‌انداخت.

باغ آلیس در سرزمین عجایب

وقتی از در رد می‌شوید، به یک باغ روی بام می‌رسید. اینجا واقعاً غافلگیر شدم. وسط فضا یک سازه ساعت خیلی بزرگ قرار داشت که دورش پیچک رز پیچیده بود، دو طرف مسیر سنگی مهره‌های شطرنج چیده شده بود و سربازهای کارت بازی هم این‌ور و آن‌ور دیده می‌شدند. کل فضا دقیقاً حس و حال آلیس در سرزمین عجایب را داشت.

از شاخه‌های درخت ساعت‌های زیادی آویزان بود و بینشان رزهای قرمز کار کرده بودند. پایین هم گل‌های قرمز چیده شده بود و پشت سرشان پرچم‌های سام‌چئون ویلیج در باد تکان می‌خورد. یک فضای تی‌پارتی هم داشت با ریسه فنجان‌های چای و دکوری خرگوش. خانواده‌هایی که با بچه آمده بودند واقعاً هیجان‌زده بودند و بچه‌ها یکی‌یکی دنبال این جزئیات می‌گشتند. اینجا از آن جاهایی است که بچه‌ها با پیدا کردن دکورها کلی سرگرم می‌شوند.

سازه ساعت و سربازهای کارت بازی

سازه ساعت آن‌قدر بزرگ بود که آدم می‌توانست از داخلش رد شود. دور تا دورش پر از رز بود و روی شماره‌ها هم تزیین کلیدهای طلایی دیده می‌شد. از داخل آن، باغ در پس‌زمینه می‌افتاد و برای عکس واقعاً قاب خوبی می‌ساخت. سربازهای کارت بازی هم هرکدام با عدد و نشان متفاوت طراحی شده بودند، مثلاً خاج ۵ یا لوزی ۱۰، و پشت سرشان هم صحنه‌ای با پرده قرمز و بادکنک‌های قلبی صورتی وجود داشت. بین کافه‌های جئونجو، من تا حالا جایی ندیده بودم که این‌قدر برای فضای باز هزینه و وقت گذاشته باشند. تنها حیفش این بود که هوا ابری بود و عکس‌ها کمی کدر شدند. اگر روز آفتابی بروید، قطعاً نتیجه خیلی بهتر می‌شود.

زیر ساعت، بین رزها مجسمه‌های قارچ پنهان شده بود و پیچک‌ها با جزئیات از بدنه ساعت بالا رفته بودند. یکی از سربازهای کارت، یعنی آس دل، قسمت صورتش خالی بود تا اگر پشتش بایستید، بتوانید عکس بامزه‌ای بگیرید. همسرم فکر کنم همان‌جا ده تا عکس گرفت. من هم کنار ایستاده بودم و کیف‌ها را نگه داشته بودم، ولی چون بیشتر اطرافمان پر از بچه بود، یک کم معذب شده بودم.

میدان فواره و تراس روباز

اگر به سمت دیگر ساختمان بروید، حال‌وهوای فانتزی باغ آلیس ناگهان عوض می‌شود. کنار ساختمان شیشه‌ای، یک برکه با فواره قرار دارد. پشت آن هم تابلوی بزرگ «3CHEON VILLAGE» دیده می‌شود و آن طرف‌تر ردیفی از درخت‌ها بود که شبیه درختان شکوفه گیلاس به نظر می‌رسیدند. اوایل آوریل بود و هنوز شکوفه‌ها کامل باز نشده بودند، برای همین با خودم فکر کردم اگر فقط یک هفته دیرتر می‌آمدیم، منظره شکوفه‌ها خیلی دیدنی‌تر می‌شد. سمت میدان، میزهای فضای باز زیاد چیده بودند و زیر سایبان‌های قوسی، مبل‌های نارنجی هم قرار داشت. اگر هوا خوب باشد، نشستن و قهوه خوردن در این قسمت خیلی می‌چسبد، ولی دیروز چون هوا ابری بود تقریباً کسی بیرون ننشسته بود. البته همین باعث شد عکس‌ها تمیزتر دربیایند.

فضای داخلی، یک کافه بزرگ و مدرن است

همین که داخل رفتیم، اولین چیزی که به ذهنم رسید این بود که «آهان، دنیای بیرون و داخل کاملاً فرق دارد.» بیرون شبیه یک شهربازی داستانی بود، ولی داخل دقیقاً یک کافه بزرگ مدرن و تمیز است. از همان لحظه ورود، سقف بلند توجه آدم را جلب می‌کند. فضا تا طبقه دوم باز است و چند چراغ گرد نارنجی و قرمز از سقف آویزان شده که کمی حس لابی هتل می‌دهد. سمت چپ یک مبل سرتاسری کنار پنجره‌های قدی بود و سمت راست هم میزها روی سکویی گرد چیده شده بودند. فاصله صندلی‌ها هم خوب بود و لازم نبود نگران میز کناری باشید. ترکیب دیوار بتن اکسپوز با نور گرم باعث شده بود فضا برای یک کافه، حس نسبتاً لوکس و شیکی داشته باشد.

منو فقط روی یک برگه کاغذی است

وقتی جلوی کانتر ایستادم، دیدم منو فقط یک برگ کاغذ است. اینجا خبری از کیوسک نیست و باید مستقیم سفارش بدهید. چون نمی‌دانستم چه چیزی بگیرم، مدتی همان‌جا ایستاده بودم، خوشبختانه پشت سرم کسی نبود. آمریکانو $4.00، کافه لاته $4.50، وانیل لاته هم $4.50. برای یک کافه بزرگ، قیمت‌ها خیلی عجیب نیستند. منوهای سیگنچر مثل «سام‌چئون سالت کریم لاته» و «سام‌چئون بام‌بام کریم لاته» هرکدام $5.20 بودند و «رد ولوت شو» هم $5.50.

نکته‌ای که برایم کمی ناامیدکننده بود، این بود که منو اصلاً نسخه انگلیسی نداشت. جئونجو شهری است که گردشگر خارجی هم کم ندارد، و وقتی روی منو هیچ توضیح انگلیسی نباشد، اگر یک خارجی تنها بیاید احتمالاً برای سفارش دادن واقعاً گیج می‌شود.

برای نان و شیرینی، زمان رفتن خیلی مهم است

دلمان می‌خواست نان هم بگیریم، اما ویترین نانوایی تقریباً خالی بود. همسرم کروسان می‌خواست، ولی دیگر چیزی نمانده بود. به نظر می‌رسید دقیقاً به اندازه تقاضا می‌پزند. اگر هدفتان بیشتر نان و شیرینی باشد، ممکن است ناامید شوید، پس اگر حتماً می‌خواهید چیزی گیرتان بیاید، بهتر است نزدیک ظهر بروید.

فضای سه‌طرف شیشه‌ای در طبقه اول

اگر به قسمت داخلی‌تر طبقه اول بروید، به فضایی می‌رسید که از سه طرف شیشه‌ای است. اگر کنار میز بار کنار پنجره بنشینید، درخت‌های بیرون درست روبه‌رویتان قرار می‌گیرند و ترکیب ستون‌های قوسی با چراغ‌های گرد روی دیوار، حس یک گالری هنری را می‌دهد. وسط فضا هم یک میز بزرگ سنگی بود که ردیفی از گلدان‌های گل صورتی روی آن چیده بودند. بیشتر از اینکه جای نشستن باشد، شبیه یک المان دکوراتیو بود.

بهترین جای طبقه اول، کنار پنجره رو به فواره است

برای انتخاب جا کمی مردد بودیم. هم میز دونفره با صندلی چوبی و کوسن پارچه‌ای داشت، هم باراستول چسبیده به شیشه، هم مبل کنار پنجره رو به برکه. آخرش روی همان مبل کنار برکه نشستیم و این دقیقاً انتخاب درست بود. روی مبل نرم و پشمی که می‌نشستید، فواره مستقیم جلوی چشمتان بود و ساختمان روبه‌رو و تابلوی 3CHEON VILLAGE هم کامل دیده می‌شد. بعداً که به بقیه مهمان‌ها نگاه کردم، دیدم بیشترشان همین سمت را انتخاب می‌کنند. به نظرم بهترین جای طبقه اول همین پنجره رو به فواره است.

تراس طبقه دوم و منظره شکوفه‌های گیلاس

قبل از اینکه نوشیدنی‌ها برسد، کمی طبقه دوم را هم گشتیم. بالا که بروید، یک تراس نیمه‌باز می‌بینید با صندلی‌ها و میزهای خاکی‌رنگ و یک دیوار عکاسی با طرح شطرنجی در یک گوشه. فکر کردم اگر روی صندلی قرمز بنشینید، عکس‌های خیلی خوبی درمی‌آید، ولی با اینکه اوایل آوریل بود، باد می‌وزید و راستش کسی آنجا ننشسته بود. احتمالاً وقتی هوا گرم‌تر شود، این بخش زودتر از بقیه جاها پر می‌شود، اما دیروز واقعاً سرد بود.

فضای داخلی طبقه دوم و بهترین جای کنار پنجره

فضای داخلی طبقه دوم با طبقه اول فرق دارد. زیر سقف مثلثی، فضا از بالا باز و بلند است و وسط سالن یک میز بزرگ C شکل با صندلی‌های نارنجی قرار دارد که خیلی به چشم می‌آید. برای جمع‌های چندنفره خوب به نظر می‌رسید و مبل‌های روبه‌رو هم برای دو نفر جای راحتی بودند. کوسن‌ها هم آن‌قدر ضخیم بودند که اگر مدت طولانی بنشینید، خسته نمی‌شوید.

اما بهترین جای واقعی طبقه دوم، بار کنار پنجره است. بیرون، ردیف درختان شکوفه گیلاس دیده می‌شود. هنوز به شکوفه کامل نرسیده بودند و کمی حسرت خوردم، ولی اگر فقط یک هفته دیرتر آمده بودم، احتمالاً منظره شکوفه‌ها فوق‌العاده می‌شد. خط کوه‌ها و دشت هم یک‌جا دیده می‌شد و راستش انتظار نداشتم وسط کافه‌های شهری جئونجو چنین نمایی ببینم.

بام‌بام کریم لاته و آفوگاتو

وقتی به جاهایمان برگشتیم، نوشیدنی‌ها رسیده بودند. بام‌بام کریم لاته، که یکی از نوشیدنی‌های سیگنچر بود، و آفوگاتو. بام‌بام کریم لاته ($5.20) رویش یک لایه خامه پف‌کرده داشت و با پودر کاکائو یک شکلک خندان هم رویش کشیده بودند. این لبخند با پودر کاکائو برای عکس خیلی بانمک بود، ولی بعد از عکس گرفتن دیگر سریع هم می‌زنید و می‌خورید. باید قبل از اینکه خامه آب شود، امتحانش کرد. بین شیرینی خامه، مزه شاه‌بلوط کم‌کم خودش را نشان می‌داد و به نظرم برای کسانی که طعم‌های شیرین دوست دارند خیلی مناسب است.

آفوگاتو ($4.80) هم در یک لیوان شیشه‌ای با بستنی نرم ارگانیک نوک‌تیز سرو شده بود و کنار آن یک شات اسپرسو جداگانه می‌دادند. لحظه‌ای که باید اسپرسو را روی بستنی بریزید، خودش یک تصمیم است، ولی من به محض گرفتن عکس آن را ریختم. بستنی بافتی نرم و طعمی خوش‌مزه و کمی مغزی‌مانند داشت و وقتی با اسپرسو قاطی شد، آن ترکیب شیرین و تلخ خیلی دلچسب از آب درآمد. برای این قیمت، کاملاً راضی‌کننده بود.

جمع‌بندی صادقانه

قرار بود فقط سری به یک کافه بزنیم، اما با حساب باغ بیرونی، حدود یک ساعت و نیم آنجا ماندیم. موقع بیرون آمدن گفتیم «دفعه بعد وقتی شکوفه‌ها کامل باز شدند، دوباره بیاییم»، هرچند هنوز نمی‌دانم واقعاً دوباره می‌رویم یا نه. اینجا بیشتر از اینکه کافه‌ای با طعم قهوه فوق‌العاده خاص باشد، جایی است که خود فضا و تجربه‌اش ارزش دارد. باغ آلیس برای بچه‌ها جذاب است، صندلی‌های کنار پنجره برای بزرگ‌ترها، و تراس طبقه دوم هم احتمالاً در فصل شکوفه‌ها بهترین نسخه خودش را نشان می‌دهد.

اگر دنبال کافه‌ای برای قرار دونفره در جئونجو، یک کافه مناسب بچه‌ها، یا یک کافه بزرگ برای استراحت وسط سفر جئونجو هستید، اینجا انتخاب خوبی است. بهار با شکوفه‌ها، تابستان با میدان فواره و فضای باز، پاییز با رنگ‌های باغ، و زمستان هم با همان تزیینات کریسمس، در هر فصل چیزی برای دیدن دارد.

فقط یادتان باشد اگر عصر دیر بروید، احتمال زیادی دارد که از نان و شیرینی تقریباً چیزی نمانده باشد، پس بهتر است نزدیک ظهر بروید. منوی انگلیسی هم ندارد، برای همین اگر یک گردشگر خارجی تنها بیاید، احتمالاً موقع سفارش کمی گیج می‌شود. از طرفی دسترسی بدون ماشین خیلی راحت نیست، اما اگر بعد از گردش در دهکده هانوک جئونجو با ماشین حدود ۱۵ دقیقه رانندگی کنید، به اینجا می‌رسید؛ برای یک توقف کوتاه وسط مسیر واقعاً جای خوبی است.